What do you think?
Rate this book
Bye Bye Bye ลับลา แลร้าง นิรันดร์
"ทุกคนต่างพยายามสุดแรงกล้าเพื่อรักษานิรันดร์ไว้ด้วยวิธีของตัวเอง ลูกเก็บไว้ในภาพวาด ส่วนแม่เก็บไว้ในตัวอักษร"
เมื่อกลีบชงโคจุมพิตกระเบื้องเย็นเยียบ ‘ลับตา’ ออกเดินทางสู่นิรันดร์ ไม่ได้เห็นแมวที่เลี้ยงไว้นอนเคียงข้างในโมงยามสุดท้าย ไม่ได้ทิ้งข้อความใดไว้ให้ผู้ช่วยส่วนตัว ไม่ได้เอ่ยคำหวานกับคนรักยามเธออยู่ฟัง และไม่ได้กอดแม่สักครั้งก่อนจะเดินทางไกล
เรื่องราวในอดีตมากมาย อีกความรู้สึกที่ไม่เคยเอ่ย เรื่อยถึงความรักที่งอกเงยจนวันที่ตัดใจร่วงจากต้น จึงถูกถ่ายทอดในวันที่ความตายมาถึงตัว แม้ทั้งร่างและวิญญาณไม่ได้อยู่รับฟัง
นวนิยายอุ่นรักเหมือนอ้อมกอด และเย็นเฉียบอย่างอ้อมกอด ที่บอกเราว่าเมื่อความตายมาเยือนผู้เป็นที่รัก เราจึงรู้ว่าชีวิตไม่ได้มีเวลามากพอให้ทิ้งขว้างได้แบบที่เคยเข้าใจ
เมื่อกลีบชงโคจุมพิตกระเบื้องเย็นเยียบ ‘ลับตา’ ออกเดินทางสู่นิรันดร์ ไม่ได้เห็นแมวที่เลี้ยงไว้นอนเคียงข้างในโมงยามสุดท้าย ไม่ได้ทิ้งข้อความใดไว้ให้ผู้ช่วยส่วนตัว ไม่ได้เอ่ยคำหวานกับคนรักยามเธออยู่ฟัง และไม่ได้กอดแม่สักครั้งก่อนจะเดินทางไกล
เรื่องราวในอดีตมากมาย อีกความรู้สึกที่ไม่เคยเอ่ย เรื่อยถึงความรักที่งอกเงยจนวันที่ตัดใจร่วงจากต้น จึงถูกถ่ายทอดในวันที่ความตายมาถึงตัว แม้ทั้งร่างและวิญญาณไม่ได้อยู่รับฟัง
นวนิยายอุ่นรักเหมือนอ้อมกอด และเย็นเฉียบอย่างอ้อมกอด ที่บอกเราว่าเมื่อความตายมาเยือนผู้เป็นที่รัก เราจึงรู้ว่าชีวิตไม่ได้มีเวลามากพอให้ทิ้งขว้างได้แบบที่เคยเข้าใจ
240 pages, Paperback
Published September 1, 2025
1 person is currently reading
15 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
February 3, 2026
เห็นหลายคนอ่านแล้วรีวิวว่าร้องไห้ สารภาพว่าตัวเองไม่เคยเสียน้ำตาให้หนังกับหนังสือนานแล้วก็เลยอยากลองดู ผลคือก็ยังคงไม่เสียน้ำตา
Bye Bye Bye ลับแล แลร้าง นิรันดร์ บอกเล่าเรื่องราวของลับตา ศิลปินหญิงวาดภาพผู้มีชื่อเสียง เธอเสียชีวิตด้วยโรคร้าย โดยเราจะได้รู้จักเธอผ่านตัวเธอเองที่กำลังเผชิญหน้ากับวินาทีแห่งความตายและจากเรื่องเล่าของคนรอบตัวเธอจากการที่รู้ว่าเธอเสียชีวิตแล้วไม่ว่าจะ ผู้ช่วย คนรัก แม่ ไปจนถึงแมวที่เป็นสัตว์เลี้ยงของเธอ
นี่เป็นงานของคุณสลิล.เล่มที่สองที่เราได้มีโอกาสได้อ่าน แล้วก็พบว่าชอบเล่ม พบกันเพื่อจบ จาก และฝากลา มากกว่า ไม่ใช่ว่าเล่มลับแลฯ นี้เขียนไม่ดี ส่วนตัวเรามองว่าเขียนดี โดยเฉพาะการจบในแต่ละบทที่แม้จะเป็นบทสั้นๆ ไม่กี่หน้ากระดาษ ทว่าผู้เขียนสามารถขมวดจบด้วยการมีปมและประโยคโควทสวยๆ ที่เล่นล้อกับถ้อยคำและเรื่องราว เอาเป็นว่าเจอประโยคจี้ใจที่จะติดอยู่ในความทรงจำหลายประโยคเลย นอกจากนี้ การเชื่อมโยงในแต่ละบท จากหลายคนเล่าก็สมูธเอามากๆ เรื่องราวแทรกตรงคนนั้นนิดคนนี้หน่อยประกอบเรียกว่าค่อยๆ ฉาย ค่อยๆ วาดองค์ประกอบสิ่งละพันอันละน้อยให้เป็นเรื่องราวประหนึ่งภาพผืนใหญ่ให้คนอ่านอย่างเราได้มองเห็นในตอนอ่านหนังสือจบ
แต่รวมๆ แล้วส่วนตัวเราไม่ประทับใจ คืออาจจะเป็นเราที่ไม่อินกับเรื่องราวเอง แล้วก็มีจุดที่เราไม่ชอบคือรู้สึกว่าตัวละครแต่ละตัวถูกนำเสนอแค่ด้านใดด้านหนึ่งแบบขยายชัดจนมันบดบังทำให้ไม่เห็นมิติของตัวละครในแต่ละบทสักเท่าไร ซึ่งด้านที่ถูกขยายส่วนใหญ่ก็จะเป็นด้านความเปราะบาง ความไม่ชอบ เกลียด กล่าวโทษตัวเอง เราเลยแอบรู้สึกว่ามันย้อนแย้งอยู่เหมือนกัน เพราะทั้งที่ใช้หลายตัวละครเล่ามุมมองถึงการตายของตัวละครเอกเพียงตัวเดียว แต่เรากลับเหมือนกำลังอ่านความรู้สึกผิดด้านลบที่คล้ายๆ กันจากทุกตัวละคร คือถ้าไม่บอกรายละเอียดดีเทล เอาแค่ความรู้สึกเพียวๆ เราคิดว่ามันค่อนไปทางเดียวกันจนมากเกินไป
เลยคิดว่าคนที่ชอบก็จะรักเล่มนี้ไปเลย ส่วนเราพอต่อกับประจุความรู้สึกลบที่มากท้นไม่ติดก็เลยอยู่ทางฝั่งเฉยๆ กับเล่มนี้ไป
Bye Bye Bye ลับแล แลร้าง นิรันดร์ บอกเล่าเรื่องราวของลับตา ศิลปินหญิงวาดภาพผู้มีชื่อเสียง เธอเสียชีวิตด้วยโรคร้าย โดยเราจะได้รู้จักเธอผ่านตัวเธอเองที่กำลังเผชิญหน้ากับวินาทีแห่งความตายและจากเรื่องเล่าของคนรอบตัวเธอจากการที่รู้ว่าเธอเสียชีวิตแล้วไม่ว่าจะ ผู้ช่วย คนรัก แม่ ไปจนถึงแมวที่เป็นสัตว์เลี้ยงของเธอ
นี่เป็นงานของคุณสลิล.เล่มที่สองที่เราได้มีโอกาสได้อ่าน แล้วก็พบว่าชอบเล่ม พบกันเพื่อจบ จาก และฝากลา มากกว่า ไม่ใช่ว่าเล่มลับแลฯ นี้เขียนไม่ดี ส่วนตัวเรามองว่าเขียนดี โดยเฉพาะการจบในแต่ละบทที่แม้จะเป็นบทสั้นๆ ไม่กี่หน้ากระดาษ ทว่าผู้เขียนสามารถขมวดจบด้วยการมีปมและประโยคโควทสวยๆ ที่เล่นล้อกับถ้อยคำและเรื่องราว เอาเป็นว่าเจอประโยคจี้ใจที่จะติดอยู่ในความทรงจำหลายประโยคเลย นอกจากนี้ การเชื่อมโยงในแต่ละบท จากหลายคนเล่าก็สมูธเอามากๆ เรื่องราวแทรกตรงคนนั้นนิดคนนี้หน่อยประกอบเรียกว่าค่อยๆ ฉาย ค่อยๆ วาดองค์ประกอบสิ่งละพันอันละน้อยให้เป็นเรื่องราวประหนึ่งภาพผืนใหญ่ให้คนอ่านอย่างเราได้มองเห็นในตอนอ่านหนังสือจบ
แต่รวมๆ แล้วส่วนตัวเราไม่ประทับใจ คืออาจจะเป็นเราที่ไม่อินกับเรื่องราวเอง แล้วก็มีจุดที่เราไม่ชอบคือรู้สึกว่าตัวละครแต่ละตัวถูกนำเสนอแค่ด้านใดด้านหนึ่งแบบขยายชัดจนมันบดบังทำให้ไม่เห็นมิติของตัวละครในแต่ละบทสักเท่าไร ซึ่งด้านที่ถูกขยายส่วนใหญ่ก็จะเป็นด้านความเปราะบาง ความไม่ชอบ เกลียด กล่าวโทษตัวเอง เราเลยแอบรู้สึกว่ามันย้อนแย้งอยู่เหมือนกัน เพราะทั้งที่ใช้หลายตัวละครเล่ามุมมองถึงการตายของตัวละครเอกเพียงตัวเดียว แต่เรากลับเหมือนกำลังอ่านความรู้สึกผิดด้านลบที่คล้ายๆ กันจากทุกตัวละคร คือถ้าไม่บอกรายละเอียดดีเทล เอาแค่ความรู้สึกเพียวๆ เราคิดว่ามันค่อนไปทางเดียวกันจนมากเกินไป
เลยคิดว่าคนที่ชอบก็จะรักเล่มนี้ไปเลย ส่วนเราพอต่อกับประจุความรู้สึกลบที่มากท้นไม่ติดก็เลยอยู่ทางฝั่งเฉยๆ กับเล่มนี้ไป
December 9, 2025
หนังสือเล่มนี้อยู่ในกองดองอันมหาศาล จำไม่ได้แล้วว่าถูกน้องคนขายที่บูธงานหนังสือป้ายยาว่ายังไงบ้าง จนไม่นานมานี้เห็นหน้าปกนี้ขึ้นมาหน้าฟีดมีคนรีวิวไว้เรื่อย ๆ
ตอบคำถามที่ผู้เขียนทิ้งไว้ว่าอ่านจบแล้วเป็นยังไงบ้าง มันคือชีวิตของคน คนธรรมดาและแง่มุมของคนรอบตัวที่สูญเสียใครสักคนไป ความตายทำให้ความรู้สึกที่ถูกซุกซ่อนไว้โดนขยายจนเกินพอดี คำว่าไม่น่าเลย ไม่น่าทำงั้น หากเธอยังอยู่ เหล่านี้กลับทำให้เราตั้งคำถามว่าความรู้สึกพวกนั้นจริงแท้มากแค่ไหน เพราะตัวเอกตายไปหรือเปล่า ตายที่แปลว่าคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว แต่ทุกคนต่างจากลากันอยู่ตลอดเวลา เราคงไม่เศร้าเท่าเวลาที่ใครสักคนตายจากไป แต่ทำไมตอนที่เขาอยู่ถึงไม่รู้สึกหรือไม่กระทำแบบนั้นล่ะ คำถามมันผุดขึ้นเรื่อย ๆ ตอนอ่าน
คำว่าโดดเดี่ยวของตา น่าเศร้าขนาดนั้นเชียวเหรอ ถ้าเธอไม่ได้มีแฟนตั้งแต่แรก ไม่ได้เพิ่งเลิกกัน บางทีมันอาจจะเป็นความสงบอย่างนึงก็ได้สำหรับเธอ เราคิดอย่างนั้นนะ เพราะเธอเลือกที่จะโดดเดี่ยวและสงบสุขเช่นนั้นมาชั่วชีวิต เธอไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิด ไม่เห็นต้องมีคำขอโทษมากมายให้เธอเลยด้วยซ้ำ เธอไม่ได้อยากถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน เธอมีความสุขแล้ว แต่มีห่วงจากคสพ.ที่เพิ่งเลิกราก็เท่านั้น
เราว่าเราเข้าใจลับตา มีหลายอย่างที่เราเหมือนกัน ความรู้สึกหลังอ่านจบคือเสียดาย ถ้าเธอย้ายความคิดตัวเองไปยังรักแท้จริง ๆ ของตัวเอง—การวาดภาพ คงไม่ต้องจากไปอย่างมีห่วงแบบนั้น
น่าเสียดายแค่นั้นเอง
ตอบคำถามที่ผู้เขียนทิ้งไว้ว่าอ่านจบแล้วเป็นยังไงบ้าง มันคือชีวิตของคน คนธรรมดาและแง่มุมของคนรอบตัวที่สูญเสียใครสักคนไป ความตายทำให้ความรู้สึกที่ถูกซุกซ่อนไว้โดนขยายจนเกินพอดี คำว่าไม่น่าเลย ไม่น่าทำงั้น หากเธอยังอยู่ เหล่านี้กลับทำให้เราตั้งคำถามว่าความรู้สึกพวกนั้นจริงแท้มากแค่ไหน เพราะตัวเอกตายไปหรือเปล่า ตายที่แปลว่าคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว แต่ทุกคนต่างจากลากันอยู่ตลอดเวลา เราคงไม่เศร้าเท่าเวลาที่ใครสักคนตายจากไป แต่ทำไมตอนที่เขาอยู่ถึงไม่รู้สึกหรือไม่กระทำแบบนั้นล่ะ คำถามมันผุดขึ้นเรื่อย ๆ ตอนอ่าน
คำว่าโดดเดี่ยวของตา น่าเศร้าขนาดนั้นเชียวเหรอ ถ้าเธอไม่ได้มีแฟนตั้งแต่แรก ไม่ได้เพิ่งเลิกกัน บางทีมันอาจจะเป็นความสงบอย่างนึงก็ได้สำหรับเธอ เราคิดอย่างนั้นนะ เพราะเธอเลือกที่จะโดดเดี่ยวและสงบสุขเช่นนั้นมาชั่วชีวิต เธอไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิด ไม่เห็นต้องมีคำขอโทษมากมายให้เธอเลยด้วยซ้ำ เธอไม่ได้อยากถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน เธอมีความสุขแล้ว แต่มีห่วงจากคสพ.ที่เพิ่งเลิกราก็เท่านั้น
เราว่าเราเข้าใจลับตา มีหลายอย่างที่เราเหมือนกัน ความรู้สึกหลังอ่านจบคือเสียดาย ถ้าเธอย้ายความคิดตัวเองไปยังรักแท้จริง ๆ ของตัวเอง—การวาดภาพ คงไม่ต้องจากไปอย่างมีห่วงแบบนั้น
น่าเสียดายแค่นั้นเอง
January 11, 2026
บางคนเกิดมาเพื่อทิ้งบางอย่างเอาไว้ให้กับใครหลายคน ใครสักคน เล่มไม่หนามาก แต่ใช้ใจอ่านนานโข
ที่เขาเคยบอกว่า ทำงานเหมือนขายวิญญาณให้ซาตาน มันเป็นแบบนี้แหละนะ
แล้วซาตานจะรู้ไหมนะ ว่าเขาได้พรากอะไรไปจากใครบ้าง?
พรากลูกจากแม่ พรากเธอจากเธอ พรากเธอจากมัน พรากเธอจากคุณป้า...
เราเสียน้ำตาไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เสียดาย “ที่มีหบายคำที่ยังไม่ได้พูด และไม่มีโอกาสอีกแล้วที่จะได้พูด”
ที่เขาเคยบอกว่า ทำงานเหมือนขายวิญญาณให้ซาตาน มันเป็นแบบนี้แหละนะ
แล้วซาตานจะรู้ไหมนะ ว่าเขาได้พรากอะไรไปจากใครบ้าง?
พรากลูกจากแม่ พรากเธอจากเธอ พรากเธอจากมัน พรากเธอจากคุณป้า...
เราเสียน้ำตาไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เสียดาย “ที่มีหบายคำที่ยังไม่ได้พูด และไม่มีโอกาสอีกแล้วที่จะได้พูด”
January 14, 2026
เราไม่เคยรู้เลยว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร แต่หยิบมาเพราะแค่อยากหาหนังสือสักเล่มไปอ่านที่สวน สรุปกลายเป็นว่าประทับใจเฉย โดยส่วนตัวไม่ได้ชอบเรื่องหนัก ๆ แบบนี้เท่าไหร่ แต่ด้วยการเล่า วิธีการเชื่อมโยง มุมมองของแต่ละตัวละครมันทำให้ค่อย ๆ อยากรู้ว่าคนคนนี้จะมีความคิดยังไงต่อบ้างนะ เขาผ่านเหตุการณ์อะไรมาบ้าง อะไรที่ทำให้เขาเป็นเขาอย่างในตอนนี้ สุดท้ายเลยอ่านจบรวดเดียวได้ แอบร้องไห้นิดเดียว (นิดจริง ๆ)
October 16, 2025
ชอบตอน narrator เป็นแมว ร้องไห้หนักมาก เจอคุณผู้ช่วยสลักไปชีวิตนี้คงไม่ได้ยิ้มอีกต่อไป เจอมารดาของคุณ เอาชีวิตชั้นไปเลยเถอะค่ะ 555555555
January 13, 2026
เต็มไปด้วยข้อคิดและมุมมองชีวิต
February 3, 2026
ความรู้สึกทุกช่วงขณะอ่าน คือ เหงา ค่ะ 😭😭😭 พออ่านจบแล้วรู้สึกโล่ง ขอน้ำหวานเพิ่มหวานด่วนๆๆๆ เลย เสียทิชชู่ไปหลายแผ่นมากเลยค่ะ โดยเฉพาะตอนที่ narrator เป็นคุณแม่ โอย ใจจะขาดให้ได้เลยล่ะ 😭😭😭
Displaying 1 - 7 of 7 reviews