Bye Bye Bye ลับลา แลร้าง นิรันดร์

by สลิล.

"ทุกคนต่างพยายามสุดแรงกล้าเพื่อรักษานิรันดร์ไว้ด้วยวิธีของตัวเอง ลูกเก็บไว้ในภาพวาด ส่วนแม่เก็บไว้ในตัวอักษร"

เมื่อกลีบชงโคจุมพิตกระเบื้องเย็นเยียบ ‘ลับตา’ ออกเดินทางสู่นิรันดร์ ไม่ได้เห็นแมวที่เลี้ยงไว้นอนเคียงข้างในโมงยามสุดท้าย ไม่ได้ทิ้งข้อความใดไว้ให้ผู้ช่วยส่วนตัว ไม่ได้เอ่ยคำหวานกับคนรักยามเธออยู่ฟัง และไม่ได้กอดแม่สักครั้งก่อนจะเดินทางไกล

เรื่องราวในอดีตมากมาย อีกความรู้สึกที่ไม่เคยเอ่ย เรื่อยถึงความรักที่งอกเงยจนวันที่ตัดใจร่วงจากต้น จึงถูกถ่ายทอดในวันที่ความตายมาถึงตัว แม้ทั้งร่างและวิญญาณไม่ได้อยู่รับฟัง

นวนิยายอุ่นรักเหมือนอ้อมกอด และเย็นเฉียบอย่างอ้อมกอด ที่บอกเราว่าเมื่อความตายมาเยือนผู้เป็นที่รัก เราจึงรู้ว่าชีวิตไม่ได้มีเวลามากพอให้ทิ้งขว้างได้แบบที่เคยเข้าใจ

240 pages, Paperback

Published September 1, 2025

Reviews

[lostlessboy* · Rating 3 out of 5]

3.5 ถามว่าเขียนดีไหมดีเลยทั้งภาษา การเชื่อมโยงบทต่อบท ฯลฯ แต่เป็นเราเองที่ไม่อินกับเรื่องราว แล้วก็รู้สึกว่าตัวละครแต่ละตัวถูกนำเสนอแค่ด้านใดด้านหนึ่งแบบขยายชัดจนมันบดบังทำให้ไม่เห็นมิติของตัวละครสักเท่าไร (ส่วนใหญ่เป็นด้านความเปราะบาง ความไม่ชอบเกลียด กล่าวโทษตัวเอง) ทั้งที่ใช้หลายตัวละครเล่ามุมมองถึงการตายของตัวละครเอกแท้ๆ

[Grenntea · Rating 3 out of 5]

หนังสือเล่มนี้อยู่ในกองดองอันมหาศาล จำไม่ได้แล้วว่าถูกน้องคนขายที่บูธงานหนังสือป้ายยาว่ายังไงบ้าง จนไม่นานมานี้เห็นหน้าปกนี้ขึ้นมาหน้าฟีดมีคนรีวิวไว้เรื่อย ๆ

ตอบคำถามที่ผู้เขียนทิ้งไว้ว่าอ่านจบแล้วเป็นยังไงบ้าง มันคือชีวิตของคน คนธรรมดาและแง่มุมของคนรอบตัวที่สูญเสียใครสักคนไป ความตายทำให้ความรู้สึกที่ถูกซุกซ่อนไว้โดนขยายจนเกินพอดี คำว่าไม่น่าเลย ไม่น่าทำงั้น หากเธอยังอยู่ เหล่านี้กลับทำให้เราตั้งคำถามว่าความรู้สึกพวกนั้นจริงแท้มากแค่ไหน เพราะตัวเอกตายไปหรือเปล่า ตายที่แปลว่าคงไม่ได้พบกันอีกแล้ว แต่ทุกคนต่างจากลากันอยู่ตลอดเวลา เราคงไม่เศร้าเท่าเวลาที่ใครสักคนตายจากไป แต่ทำไมตอนที่เขาอยู่ถึงไม่รู้สึกหรือไม่กระทำแบบนั้นล่ะ คำถามมันผุดขึ้นเรื่อย ๆ ตอนอ่าน

คำว่าโดดเดี่ยวของตา น่าเศร้าขนาดนั้นเชียวเหรอ ถ้าเธอไม่ได้มีแฟนตั้งแต่แรก ไม่ได้เพิ่งเลิกกัน บางทีมันอาจจะเป็นความสงบอย่างนึงก็ได้สำหรับเธอ เราคิดอย่างนั้นนะ เพราะเธอเลือกที่จะโดดเดี่ยวและสงบสุขเช่นนั้นมาชั่วชีวิต เธอไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิด ไม่เห็นต้องมีคำขอโทษมากมายให้เธอเลยด้วยซ้ำ เธอไม่ได้อยากถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน เธอมีความสุขแล้ว แต่มีห่วงจากคสพ.ที่เพิ่งเลิกราก็เท่านั้น

เราว่าเราเข้าใจลับตา มีหลายอย่างที่เราเหมือนกัน ความรู้สึกหลังอ่านจบคือเสียดาย ถ้าเธอย้ายความคิดตัวเองไปยังรักแท้จริง ๆ ของตัวเอง—การวาดภาพ คงไม่ต้องจากไปอย่างมีห่วงแบบนั้น

น่าเสียดายแค่นั้นเอง

[pgirl · Rating 5 out of 5]

ชอบตอน narrator เป็นแมว ร้องไห้หนักมาก เจอคุณผู้ช่วยสลักไปชีวิตนี้คงไม่ได้ยิ้มอีกต่อไป เจอมารดาของคุณ เอาชีวิตชั้นไปเลยเถอะค่ะ 555555555