Het land waar Hiruko vandaan komt is van de aardbodem verdwenen en wordt nu herinnerd als 'het land van sushi'. Na omzwervingen in Noorwegen en Zweden heeft ze een baan gevonden in Denemarken, waar ze immigrantenkinderen lesgeeft in een door haarzelf ontworpen Pansca. Maar ze verlangt er ook naar om met iemand in haar moedertaal te praten. In haar zoektocht verzamelt ze een bont gezelschap om zich heen, onder wie de Deense taalkundige Knut en Nanoek uit Groenland, die vaak voor Japanner wordt aangezien. Op hun krankzinnige odyssee, die zich uitstrekt van de overblijfselen van het Romeinse rijk tot Oslo, krijgen ze te maken met een dode walvis, een ultranationalist genaamd Breivik, robotvrouwen, uranium en een Andalusische matador.
Verspreid over de aarde doet denken aan een moderne Alice in Wonderland, maar is bovenal een hilarische caleidoscopische blik op taal, migratie en identiteit, die door niemand anders dan Yoko Tawada geschreven had kunnen worden.
Yōko Tawada (多和田葉子 Tawada Yōko, born March 23, 1960) is a Japanese writer currently living in Berlin, Germany. She writes in both Japanese and German.
Tawada was born in Tokyo, received her undergraduate education at Waseda University in 1982 with a major in Russian literature, then studied at Hamburg University where she received a master's degree in contemporary German literature. She received her doctorate in German literature at the University of Zurich. In 1987 she published Nur da wo du bist da ist nichts—Anata no iru tokoro dake nani mo nai (A Void Only Where You Are), a collection of poems in a German and Japanese bilingual edition.
Tawada's Missing Heels received the Gunzo Prize for New Writers in 1991, and The Bridegroom Was a Dog received the Akutagawa Prize in 1993. In 1999 she became writer-in-residence at the Massachusetts Institute of Technology for four months. Her Suspect on the Night Train won the Tanizaki Prize and Ito Sei Literary Prize in 2003.
Tawada received the Adelbert von Chamisso Prize in 1996, a German award to foreign writers in recognition of their contribution to German culture, and the Goethe Medal in 2005.
Wat mij vooral aansprak in dit verhaal, is het schijnbare gemak waarmee de hoofdrolspelers van hier naar daar reizen. Ik mis de tijd waarin dat kon, en tegelijk denk ik dat ik hem nooit heb meegemaakt. Mochten hotelovernachtingen en treintickets niet zo afschuwelijk duur geworden zijn, zou ik dat ook doen: van hier naar daar reizen wanneer ik er zin in heb. Ik wil ook wel eens naar Trier. Misschien doe ik dat binnenkort wel.
Als taalliefhebber heb ik zeker en vast genoten van dit intrigerende verhaal. Maar waarom er voortdurend naar Japan verwezen wordt als ‘het land van sushi’, is me wel een raadsel. Waarom mag het woord ‘Japan’ niet gebruikt worden? Als iemand België zou omschrijven als ‘het land van bier’ of ‘het land van wafels’, zou ik daar zelf niet zo opgetogen over zijn.
Als lezer blijft je band met de hoofdpersonages wel eerder afstandelijk, maar dat gevoel heb ik wel vaker bij boeken van Japanse auteurs.