Wanneer Yasmina's vader getroffen wordt door een beroerte, duikt haar Brusselse familie na dertig jaar stilte op in het ziekenhuis. Niemand praat over het verleden, maar plots zijn ze er elke dag - met eten, gebeden, knuffels en troost.
Als haar baba sterft, gaat ze met hen naar Marokko voor de begrafenis. Daar bezoekt ze voor het eerst zijn geboortedorp en ontmoet ze de rest van de familie. Ze rouwt, omringd door mensen die tegelijk vertrouwd en vreemd zijn.
Pas na terugkomst ontdekt Yasmina waarom haar baba ooit brak met zijn familie. Het geheim dat hij met zich meedroeg, zet haar hele bestaan op losse schroeven.
Verloren zonen is een hartverscheurend en tegelijk hoopvol verhaal over hoe geheimen families kunnen breken, en hoe de waarheid - hoe pijnlijk ook - de enige weg vooruit is. Over verlies en herinnering, afkomst en identiteit, loskomen van schaamte en schuld, en jezelf en je leven heropbouwen.
Yasmina El Messaoudi is journalist bij de VRT-nieuwsredactie en yogadocent. Ze werkte onder meer voor Qmusic, Radio 1 en MNM, en schreef voor De Morgen, De Standaard, Libelle en Charlie Magazine. Met 15 jaar mediaervaring combineert ze haar pen en stem met een passie voor verhalen.
Mooi verhaal maar heel vaak hetzelfde thema/gedachtes die terug komen, anderzijds wordt er dan snel over gebeurtenissen gegaan die iets meer tijd verdienen. Mooi hoe je samen met hoofdpersonage groeit tot inzichten. Had het boek graag gelezen als ik zelf in Marokko was, herkenbaar hoe het land wordt beschreven. Kreeg er zin van om nog eens terug te gaan.
Thema is interessant, het verhaal ook. Maar ik knap af op de schrijfstijl. Vele malen dezelfde gedachten en gevoelens beschrijven maar in telkens andere bewoordingen… toch heb ik sympathie voor het personage en haar worsteling.
Dit boek stond op de lijst van onze boekenclub. Een zeer vlot leesbaar boek met niet zoveel bladzijden. Yasmina El Messaoudi schrijft over een stuk uit haar leven: over de relatie met haar ouders en haar dubbele culturele wortels. Haar vader is geboren in Marokko, haar moeder is Vlaams. Wanneer haar vader sterft, komen familiegeheimen naar boven en herziet ze haar leven. Ze gaat naar Marokko om haar vader te begraven en ontmoet daar familie die ze enkel van horen kende. Het doet iets met haar, het wijzigt de blik naar haar ouders, haar broer en zichzelf.
Ik vond het boek geen hoogvlieger. Veel cliché's (maar misschien is het leven veelal een verzameling van cliché's), maar bovenal miste ik diepgang en nuance. Dat had, m.i., een stuk beter gekund. Is het terughoudendheid omdat het om een autobiografisch verhaal gaat? Het leek mij alsof El Messaoudi vertrokken is met een goed idee maar niet ver genoeg is durven gaan.
Toen mijn moeder stierf, dacht ik niet dat de wereld nog donkerder kon worden dan ze toen al was. Alle kleuren uit het leven leken met haar mee verdwenen te zijn.