Ghost Me Free WiFi หลอกได้ แต่จ่ายด้วย

by สีพรำ

“ประกิต” เป็นข้าราชการตัวเล็กตัวน้อยประจําย่านราชเทวี เงินเดือนต่ำเตี้ยสวนทางกับค่าครองชีพสูงลิ่วใจกลางกรุงที่เทพสร้าง บีบบังคับให้ประกิตต้องซมซานเช่าคอนโดที่ราคาย่อมเยาจนน่าพิศวง แต่ไม่ต้องงงไป...เพราะคอนโดนี้มีผีตายโหง (หลายตัว) ที่น่างงกว่าคือ...ประกิตเป็นคนมีเซนส์แกร่งกล้าจนเตะปากผีได้ ระหว่างผีกับไม่มีอะไรจะแดก แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้ประกิตกลัวที่สุดคืออย่างหลัง ใครเล่าจะไปคิดว่าผีมีประโยชน์ในการสร้างเงินกว่าที่คิด แต่ขณะที่ชีวิตกำลังจะปัง เงาหายนะจากบ้านเกิดก็คืบคลาน ผีอีลีทของแดนเหนือจะมาตบผีชนชั้นกลางถึงบ้าน ภารกิจเอาตัวรอดจากทุนนิยมและผีด้วยวิธีผีๆ จึงเริ่มต้นขึ้น

Genres: Fiction

376 pages, Paperback

Published October 9, 2025

About the author

สีพรำ เป็นนามปากกาของ ประเสริฐศักดิ์ ปัดมะริด นักเขียนรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปีพ.ศ. 2567 จากนวนิยายเรื่องกี่บาด

Reviews

[mystery of love · Rating 5 out of 5]

หลักจากเนือย ๆ เหนื่อย ๆ กับหนังสือที่อ่านแล้วไม่ต้องใจเท่าไหร่มาหลายเรื่อง ผมเลือกย้อมใจด้วยเรื่องนี้ เพราะมีคนใกล้ชิดของผม อารมณ์เหมือนน้องปิงของเจ๊กิตซึ่ง (อุ้ย) เป็นคนแนะนำมา ซึ่ง— ไม่ผิดหวัง อันที่จริงต้องขอใช้คำว่าเกินความคาดหวัง แรกเริ่มผมนึกว่าหนังสือเล่มนี้จะเป็นเพียงหนังสือเนื้อหาดาษดื่น แนวให้กำลังใจกับชีวิต ต่อสู้ทุนนิยมของพวกคนชนชั้นกลางค่อนล่างในเมืองกรุง ถ่ายทอดเรื่องราวผ่านผีในห้อง เพราะหน้าปกดูเป็นหนังสือแนวพัฒนาตัวเองเสียเหลือเกิน ผมแอบปรามาสในใจไปแล้วตั้งแต่ก่อนอ่าน

ซึ่งทุกอย่างที่ผมพูดมานั้นผิดถนัด! จะโทษว่าผมไม่ได้อ่านปกหลังก่อนซื้อก็ได้ แต่หนังสือเล่มนี้ทำได้ดีมากเกินความคาดหมายของผมจริง ๆ หนังสือเรื่องนี้ถ่ายทอดเรื่องราวออกมาได้โคตรสนุก ทำให้เรารู้สึกรีเลทกับตัวละครประกิตได้ ไม่ว่าคุณจะเป็นชาวกรุงเทพย่าน cbd หรือชาวกรุงเทพโซนนอก ผู้เขียนเสียดสี จิกกัด ชีวิตของทาสทุนนิยมอย่างเรา ๆ ได้อย่างตลกร้าย

ในส่วนของเรื่องผี ๆ ผู้เขียนถ่ายทอดออกมาได้เห็นภาพ น่ากลัวสะใจเสียจนถูกใจแฟนหนังสือสยองขวัญอย่างผมเสียเหลือเกิน ผมยกให้เป็นการบรรยายแนวสยองขวัญที่ดีเป็นอันดับต้น ๆ เลย

นอกจากนี้ เรื่องของความเชื่อเมืองเหนือ ผู้เขียนทำได้ดีมากเช่นเดียวกัน การที่คุณทำให้ผม, ผู้ไร้ความรู้ด้านวัฒนธรรมทั้งปวง อ่านหนังสือเรื่องนี้เข้าใจได้ในทันทีโดยไม่ต้องปิดหนังสือไปเสิร์ชกูเกิ้ลเพิ่มเติม และอินไปกับมัน ถือว่าประสบความสำเร็จมากครับ

เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเสียเงินซื้อ และควรค่าแก่ห้าดาวใน goodreads จากผมด้วยประการทั้งปวง

[panuchread · Rating 2 out of 5]

ไม่ชอบเลยสักนิดเดียว รุ้สึกออกทะเลไปค่อนข้างไกล มีหลายประเด็นที่อยากจะถ่ายทอด (ผี, ปัญหาสังคม, ความรัก) แต่ขยี้ไม่สุดสักทาง ครึ่ง ๆ กลาง ๆ งง ๆ เน้นมุก (ฝืด) ที่ parody มาจากบทหนังหรือวลีฮิตในเน็ตเป็นส่วนใหญ่ เห็นคนรีวิวว่าอ่านละขำน้ำตาไหล นี่ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะเปนงั้นเพราะชั้นเส้นลึก แต่ก็ไม่ได้คิดเช่นกันว่ากุจะไม่ขำเลยขนาดนี้ อ่านด้วยตาขีด 😑 ตลอดเวลา บางทีก็ตาเบื่อเซ็งเหนื่อยท้อ (ว่ามะไหร่จะจบ) 🫩 บางทีก็ตามองบน (ว่าเรื่องมันไหลมาถึงจุดนี้ได้ไงฟะ) 🙄

ปราบผีได้ง่ายเกินแบบงง ๆ ปมผีแต่ละตัวก็เบ๊าเบาาาาาาาาาา โดยเฉพาะอิผีตัวบอสที่ร้ายที่สุด กุงงหลายว่าเพราะแค่นั้นอะนะที่ทำให้มุงเฮี้ยนขนาดนี้ ถัมจิง?????? ไม่มีต้นสายปลายเหตุสุด ๆ ปมอื่นก็เช่นกัน ทุกอย่างในเล่มคือเบาหวิว ผิวเผิน หยิบจับอะไรไม่ติดมือเลยสักอย่างเดียว เสียดสีสังคมเหรอก็ไม่ แค่มาบอกเล่าให้ฟังตรง ๆ ว่าสังคมเป็นงี้เป็นงั้น โดยการหยิบข่าวในเน็ตช่วง 2-3 ปีหลังมาเล่า เข้าใจว่าคงอยากให้คนยุคนี้รีเลท แต่มันไม่ถึงอะ อ่านละแบบงืม ๆ แล้วไงล่ะๆๆ เหมือนแค่ยกมาแซะ ๆ เหมือนจะเชือดเฉือน ละก็จบ ไปเล่นมุกพาโรดี้ต่อ

เลิฟไลน์ยิ่งแล้วใหญ่ อะไรคือการที่จู่ ๆ ก็รักกัน เป็นเรื่องที่อ่านแล้วไม่เชื่อที่สุดแล้วว่าตัวละครมันรักกันตอนไหน ได้ไง ฮาว??? ล่าสุดอ่านไรสักอย่างละเพิ่งรู้สึกงี้ไปเอง (จำไม่ได้) แต่เล่มนี้คือยิ่งกว่า เอาไปเลยท้อปหนึ่งนิวเอนทรีคู่รักในนิยายที่ดูปลอมที่สุด โคตรฟีลเหมือนจับคนสองคนมาเล่นละครเปนแฟนกันแต่ดันเล่นแข็งทั้งคู่ ไม่เชื่อ ไม่อินเลยสักนิด ไดอะลอคกุ๊กกิ๊กแค่ไหนชั้นก็ตาขีด ตอนซีนดราม่ายอมแลกชีวิตเพื่อเธอก็ตาขีด เวลาดูละครละมีซีนนี้ยังพอจะอินอยุ่บ้างเพราะมันปูมาจนเชื่อว่ามีสายใยระหว่างตัวละครจริง ๆ แต่อันนี้คือออบซอ แว??

การเล่าเรื่องก็เป็นการเล่าแบบ tell don’t show คือบอกชั้นหมดทุกอย่างแม้ไม่ใช่สิ่งที่ควรบอก เช่น ใส่อีสเตอร์เอ้กอะไรไว้ตรงไหน คือบอกขนาดนี้ก้อย่าเรียกว่าอีสเตอร์เอ้กเลย 😭 ความสนุกในการอ่านนิยายของเราคือการที่ได้ค่อย ๆ ทำความรู้จักตัวละคร ได้สัมผัสความรู้สึกนึกคิด เห็นการตัดสินใจ เห็นทัศนคติ เห็นชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ประกอบสร้างให้เขาเป็นคนอย่างทุกวันนี้ ในขณะเดียวกันก็ได้สัมผัสฝีไม้ลายมือนักเขียนว่าเขาจะใช้วิธีไหนในการทำให้เราเข้าใจตัวละครของเขา รู้สึกเหมือนตัวละครของเขา ซึมซาบเข้าสู่บรรยากาศและเซ็ตติ้งที่เขาวางมา ทั้งหมดรวมกันมันจะทำให้เราค่อย ๆ ได้สงสัย ได้ตั้งคำถาม ได้ตีความ หรือถ้าโดยปกติที่เรามักจะขี้เกียจตีความ อย่างน้อยเราก็ได้รู้สึกและได้คิด ในพื้นที่ว่าง ๆ ที่นักเขียนเว้นไว้

ซึ่งเล่มนี้ไม่มีสิ่งเหล่านั้นให้เราได้รู้สึกเองเลย เขาบอกเราหมดทุกอย่าง หมดเปลือกเกินไป ง่ายเกินไป ตรงเกินไป จนไม่มีพื้นที่ให้เราได้มองประกิต มองผีองุ่น มองผีเจ้าต่าง ๆ ผ่านเลนส์ของเราเองเลย ทุกอย่างถูกตีกรอบมาแล้ว บดมาแล้ว ย่อยมาแล้ว เราเหมือนเด็กที่แค่นั่งอ้าปากกลืนกล้วยบดที่ไม่ค่อยอร่อยอะ จริง ๆ การอ่านเล่มนี้เหมือนอ่านงานสมัย 10-15 ปีที่แล้วยังไงไม่รุ้ (พิมพ์ตอนนั้นเล่มนี้คงสนุกมากสำหรับชั้น) เรารู้สึกว่าวิธีเล่ามันไม่ร่วมสมัยเลย มีแค่วลีฮิตและข่าวสารบ้านเมืองต่าง ๆ ที่บ่งบอกว่านี่คือ 2025

[osa · Rating 2 out of 5]

A widely hyped book that ultimately fell short of my expectations.

เรื่องย่อ: “ประกิต” เป็นข้าราชการตัวเล็กตัวน้อยประจําย่านราชเทวี เงินเดือนต่ำเตี้ยสวนทางกับค่าครองชีพสูงลิ่วใจกลางกรุงที่เทพสร้าง บีบบังคับให้ประกิตต้องซมซานเช่าคอนโดที่ราคาย่อมเยาจนน่าพิศวง แต่ไม่ต้องงงไป...เพราะคอนโดนี้มีผีตายโหง (หลายตัว) ที่น่างงกว่าคือ...ประกิตเป็นคนมีเซนส์แกร่งกล้าจนเตะปากผีได้ ระหว่างผีกับไม่มีอะไรจะแดก แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้ประกิตกลัวที่สุดคืออย่างหลัง ใครเล่าจะไปคิดว่าผีมีประโยชน์ในการสร้างเงินกว่าที่คิด แต่ขณะที่ชีวิตกำลังจะปัง เงาหายนะจากบ้านเกิดก็คืบคลาน ผีอีลีทของแดนเหนือจะมาตบผีชนชั้นกลางถึงบ้าน ภารกิจเอาตัวรอดจากทุนนิยมและผีด้วยวิธีผีๆ จึงเริ่มต้นขึ้น

"เมืองนี้ไม่ได้ออกแบบมาให้คนเป็นอยู่ยังไง คนตายไปแล้วก็เคว้งคว้างไม่แพ้กัน"

นำประเด็นสังคมมาซ้อนทับกับเรื่องผี ผสมผสานกับวัฒนธรรมล้านนา จึงทำให้ดูมีกิมมิค ตอนแรกเริ่มมาดี แต่ช่วงหลังเหมือนเริ่มเอาไม่อยู่

แตะหลายประเด็นมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็น ความเหลื่อมล้ำ, การเอาเปรียบของนายทุน, abusive relationship, ทุนผิดกฎหมายในประเทศ ฯลฯ บางเรื่องพยายามทำให้ดูเบาและเข้าใจง่ายจนตื้นเขิน จู่ๆ ซีน explicit โผล่มาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย กรณีนี้บางคนอาจรับได้ บางคนอาจรับไม่ได้ น่าจะต้องมี trigger warning ไว้ซักหน่อย

ความสัมพันธ์ของคู่เอกขายฝันเกินกว่าที่คนอ่านจะอิน การบรรจบกันที่ดูเป็นไปไม่ได้ ได้คบกับคนที่ไกลเกินเอื้อม พัฒนากลายเป็นรักปานจะกลืนกิน ทั้งที่ไม่มีจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนอ่านได้รับรู้ถึงความรู้สึกระหว่างสองคนที่กำลังก่อตัวขึ้น อยู่ๆ ก็รักกัน สามารถถวายชีวิตให้อีกฝ่าย ไม่มีเส้นทางของความสัมพันธ์หรือความผูกพันธ์ที่ทำให้สัมผัสได้ว่านี่คือ "คนที่รักกันจริง"

ส่วนที่ชอบคือการนำวัฒนธรรมล้านนามาสื่อสารให้ดูมีเสน่ห์ เข้าใจง่าย ทั้งเรื่องขนบธรรมเนียมประเพณีการปฏิบัติตัวต่างๆของ "ม้าขี่ปู๊เมีย"

ที่จริงคาดหวังไว้พอสมควร เห็นหลายรีวิวเขียนไว้ว่าสนุก แต่ที่อ่านไม่มีจังหวะไหนที่รู้สึกสนุกถึงขั้นบันเทิงใจ มีแต่จังหวะที่รู้สึกเนือยและประหลาดใจ ปนๆ กันไป

โดยรวมไม่ค่อยถูกจริต เหมือนจะเป็นเรื่องเบาสมองก็ไม่ใช่ หรือจะแตะประเด็นสังคมจนถึงแก่นก็ไม่เชิง ไม่ค่อยพอดี คล้ายกับว่าหาจุดตรงกลางไม่เจอ

[Makmild · Rating 3 out of 5]

สนุกดี คิดว่าทำเป็นซีรีย์คงดัง แต่เออ พาร์ทความรักไม่อินจริง คือมันก็มีรักแรกพบ รักตั้งแต่แรกเห็น อะไรแบบนี้แหละ แต่อันนี้แปลกจริง เหมือนพยายามให้มีเพราะต้องมีถึงจะครบ task

สิ่งที่เราชอบคือ การนำวัฒนธรรม (ความเชื่อ,ผีสาง) มาผสมกับความร่วมสมัยและประเด็นสังคมให้เข้าใจง่าย ย่อยง่าย และสนุกไปกับมัน

ส่วนที่เราไม่ค่อยชอบแต่ก็ไม่รู้ว่านักเขียนตั้งใจให้เป็นอย่างนั้นหรือเปล่า คือ ความฉาบฉวยของประเด็นสังคมนั่นแหละ มันผ่านไวไปไว แต่ก็เพราะงั้นแหละ ก็ชีวิตมันก็แบบนั้นแค่ทำมาหากินเอาชีวิตรอดก็เหนื่อยแล้ว ประมาณนั้น

ในส่วนของความรักก็งงๆ นิดหน่อย ตามที่ได้กล่าวในข้างต้น เลยทำให้เล่มนี้กลายเป็น romcom ก็ไม่สุด เสียดสีสังคมก็ไม่เชิง แต่โดยรวมก็เป็นนิยายที่อ่านสนุกและเพลินๆ มีลุ้นให้เป็นซีรีย์ได้ ประเด็นร่วมสมัย แคชชี่ ไม่ลงลึก แมส (ก็แมสมานานแล้ว เธออะไปอยู่ไหนมา นังบ้านนอก)

[Afternoon · Rating 3 out of 5]

3.5/5 เรื่องของประกิต หนุ่มLGBTQ+ จากลำปางที่หนีชีวิตบ้านนอก ความยากจน และการต้องเป็นม้าขี่ของผีเจ้ามาใช้ชีวิตคนเดียวในเมืองกรุง ช่วงแรกๆสนุก น่าสนใจ น่าติดตาม บรรยากาศโดยรวมในเรื่องดีมาก แต่พอกลางเรื่องแล้วมันแฟนตาซีแบบหนัง the avengers เกินเบอร์อะ ช็อตฟีลมาก ส่วนตัวเหมือนคาดหวังไว้เยอะจากชื่อเรื่อง จากการโฆษณา ไม่นึกว่าจะหลุดโลกขนาดนี้ ยิ่งช่วงใกล้จบนี่อ่านด้วยความอยากวางตลอดเวลา สรุปก็เลยผิดหวังจากการคาดหวังไว้นิดนึง แต่ชอบการเสียดสีสังคม การเปรียบเปรยใดๆในหนังสือน่ะ

[Sanisa Sindhuseka · Rating 4 out of 5]

รีวิวสั้นๆแบบไม่สปอย
1. ตลก100%อยู่แค่ตอนแรก หลังจากนั้นเครียด เข้มข้น จนขำไม่ออก
2. อย่าโดนหน้าปกหลอกว่าสดใส
3. อ่านแล้วนึกถึงเรื่องร่างทรง (ที่ไม่เคยดู) และ หอแต๋วแตก (ไม่เคยดูเหมือนกัน) แต่อ่านไปครึ่งเรื่อง คิดละว่าจะอ่านต่อไหม เพราะข้อมูลแน่น สมจริงมากจนกลัว แต่ก็อยากรู้เรื่องต่อก็เลยอ่านต่อ
4. ความรู้สึกสวิงมาก จากขำ>กลัว>เครียด>กลัว>เสว>คิ้วขมวด>เขิน>คิ้วขมวด
5. สิ่งที่ยกให้เลยคือภาษาที่สวยมาก โดยเฉพาะฉาก NC…
6. พล็อตแน่น แบบตอนที่นึกว่า solve issue ไปได้ 1 แล้วยังผ่านไปแค่ครึ่งเรื่อง แล้วความเข้มข้นของครึ่งหลังกับครึ่งแรกนี้คนละเรื่องเลย เข้มข้นจนชั้นคิดว่าควรอ่านต่อมั้ย สรุปนี่คือนิยายสยองขวัญจริงๆนิ
7. ถ้ามันเขียนว่านิยายสยองขวัญ ให้เชื่อ อย่าเชื่อคนรีวิวมากว่ามันตลก มันตลกจริง แต่มันก็ยังน่ากลัว
8. อ่านไปมาสงสัยว่าทั้งหมดที่ based on ความเชื่อจริงมั้ย นีชั้นหลวมตัวมาอ่าน the ghost รึป่าว
9. เป็นนิยายที่ต้องอ่านจบใน one sitting และควรอ่านตอนกลางวันค่ะ

📍 สรุปว่าเป็นหนังสือที่ดีจริงๆ ทุกอย่างลงตัว ภาษาสวยมาก ติดอย่างเดียวว่าฉันขวัญอ่อน และไม่ได้เตรียมรับมือกับอะไรแบบนี้ เลยขอให้ 9/10 และขอส่งต่อให้คนอื่นอ่าน เพราะฉันคงอ่านได้ครั้งเดียว 😭

[Taweepong Santipattanakul · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้วต้องบอกว่า ผีอะพอทน ความจนอะพอเลย

ผมว่ากิตนี่แหละตัวแทนของมนุษย์เงินเดือนที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดกลางกรุงเทพฯ เมืองที่ทั้งเงินเดือนก็สูง ค่าครองชีพก็สูงยิ่งกว่า เมืองเหงาๆ ที่บางทีผียังอยากคุยกับเรามากกว่าคนจริงๆ อีก ใช่มันเศร้าแต่มันก็จริงอะครับ

อ่านแล้วดิ่งไหม? ไม่ครับ 555 ไม่เลยย มีทั้งการแปลงร่าง ต่อปากต่อคำ ผีหลอกคน คนหลอกผี ช็อตฟีลสลับไปมา สักพักก็กระโดดถีบ แถมยังมีโมเมนต์ทำสัญญาสงบศึกแบบงงๆ โคตรน่ารักเลย รวมแล้วมันทั้งขม ทั้งฮา ทั้งซึ้ง เป็นเล่มที่อ่านแล้วอร่อยครับ

[Luk-Wa · Rating 4 out of 5]

ให้3.5 แอบคาดหวังมากกว่านี้เพราะป้ายยากันเยอะมาก ช่วงแรกสนุกมากเลยนะ รู้สึกแปลกใหม่ดี ไม่เคยอ่านเรื่องราวร่างทรงของคนเหนือ อู้กำเมืองมาเพียบ ดีว่าผู้เขียนมีใส่ภาพประกอบน่ารักๆพร้อมคำอธิบาย แล้วก็มีเขียนภาษากลางวงเล็บไว้ตลอด

ช่วงตอนกิตเขียนนิยาย สนุกดี เรื่องผีก็บรรยายได้สยดสยองดี สายโหดอย่างเรา ส่วนนี้ชอบมากเลยล่ะ แต่ก็มีความจิกกัดเสียดสีสังคมตลอดด้วย มันเลยไม่ได้น่ากลัวมากนัก

แล้วก็ไม่อินกับคนรักใหม่อย่างปิง แต่รู้สึกอินกับคนรักเก่าต้อมมากว่า ละก็ที่ไม่ชอบมากสุดคือส่วนครึ่งหลัง อภินิหารอเวนเจอร์แฟนตาซี
คือรู้ล่ะว่าเรื่องมันก็แปลกตั้งแต่พล็อตละ แต่ส่วนนี้เรากลับไม่ค่อยสนุก อ่านละแอบง่วงๆ

แต่โดยรวมก็ควรสนับสนุนนักเขียนไทยนะ ที่กล้าจะแต่งเรื่องแปลกใหม่แหวกแนวจนเป็นกระแสขึ้นมาได้

[On holiday · Rating 4 out of 5]

แนวเรื่องที่เราไม่คุ้น แต่อ่านสนุกฟีลปลงขำขื่นกับชีวิต ตามคอนเซ็ปต์เล่ม 'เราทุกคนต่างเป็นผี ผีที่ลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยเป็นใคร'

ในความยิงมุกบ้านๆ เหมือนจะไปเรื่อยไปเปื่อย ข้างในคือโครงที่แข็งแรง เราชอบรอยต่อแต่ละบท การจัดเรียง วางบอสตัวที่ 1 2 3 หย่อนอดีตของกิตและบรรดาผีเจ้าจนโยงมาถึงปัจจุบัน

ประเด็นเสียดสีสังคม มันก็แอบคล้ายชีวิตจริง เราเสพข่าวแย่ๆ สะเทือนใจ สุดท้ายก็ได้แต่มองผ่าน ก้มหน้าก้มตาพาตัวเองไปต่อ / ฉากที่กิตเดินกลางราชเทวีในวันฝนตก นักเขียนเก่งกับการหยิบมาเล่นอีกรอบตอนท้าย ให้ความอิมแพคไปคนล���แบบ

อีกอย่างที่ชอบคือภาษา คำง่าย เห็นภาพ ประโยคเปรียบเปรยดีๆเยอะเลย

📚 มีคนเคยร้องไห้ในเมืองนี้กี่คน ฝนถึงเทกระหน่ำลงมาเป็นน้ำตารอการระบายท่วมเมืองแบบนี้

📚 ฉันพยายามก่อกำแพงขึ้นมา แล้วทาด้วยสีกรมท่าเฉดทุกข์ตรม อิฐบางก้อนคือค่านิยมฝังหัวว่าคนอย่างฉันไม่มีวันสมหวังในความรัก อิฐหลายก้อนคือความผิดหวังจากรักครั้งเก่า และอิฐส่วนใหญ่คือเสียงในหัวที่ตะโกนด่าให้ฉันสำเหนียกว่าฉันเป็นใคร

ส่วนที่ขัดใจหน่อยคือไม่อินพาร์ทรัก กับพออิงมาจากข่าวจริง ก็แอบเศร้า เห็นใจคนรู้จักเค้าถ้ามาอ่านเจอ

[Art Mlang · Rating 3 out of 5]

เขียนสนุกแต่แอบเครียด

[Koroz · Rating 4 out of 5]

สนุกเกินคาด มีครบรสทุกแนวหลัง ๆ อาจจะเนือยไปบ้างแต่โดยรวมคือดี

[Pandan · Rating 2 out of 5]

Trigger warning (เท่าที่นึกออก)
gore / animal cruelty (ตัวโตๆ) / rape (มีทั้งพูดถึงและบรรยาย) / suicide → ออกมาบ่อย มีบทบรรยาย เกี่ยวกับตัวละครหลัก

beastiality / domestic violence / homophobia, transphobia → เมนชั่นผ่านๆ

ไล่ไปทีละอย่างแล้วกัน อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำมาก 😂

ก่อนอื่นเลย ประทับใจการเอาวัฒนธรรมล้านนา โดยเฉพาะเรื่องความเชื่อเรื่องผีเจ้า มาเป็นแกนเรื่อง และทำให้ย่อยง่ายแบบที่ไม่ต้องเป็นคนเหนือก็เข้าใจได้ ชื่นชมนักเขียนที่แม้ไม่ใช่คนเหนือ แต่ก็ทำการบ้านมาดีจนเขียนพาร์ทนี้ออกมาได้ความรู้ดีเลย

มีการพูดถึงประเด็นทางสังคมต่างๆ หลายหัวข้อ แต่ถ้าถามว่ามันทัชใจหรือกระตุกปลุกเร้าอะไรเท่าไหร่มั้ย เอาตรงๆ ก็ไม่ คือค่อนข้างพูดถึงแบบผิวเผิน อารมณ์คล้ายไถผ่านทวิตเสียดสีสังคมเฟียสๆ ซักทวิตที่เห็นผ่านตาแล้วก็ผ่านไป

มาถึงเส้นความรัก อันนี้ไม่พูดคงไม่ได้ เป็นส่วนที่ทำให้อยากเทเรื่องนี้ที่สุดละ 5555 simply put ฉันไม่อินกับความรักของปิงกับกิตเลย ฉาบฉวยและไม่สมเหตุสมผลในระดับที่ไม่รู้จะบรรยายยังไง

และคงไม่ใช่แค่ฉันที่บรรยายไม่ถูกแต่อาจจะรวมถึงนักเขียนด้วย ถึงได้เล่นเล่าพาร์ทการพัฒนาความสัมพันธ์ออกมาในรูปแบบไดอารี่พร่ำเพ้ออะไรไม่รู้ที่จบภายในไม่กี่หน้า แทนที่จะบรรยายให้เห็นเป็นลำดับเป็นขั้นตอนว่าความรักมันงอกเงยแบบใด ใช้ไม้นี้คือเล่นง่ายเกินไปสุดๆ

ตอนแรกเราชอบคาร์กิตนะ แต่พอมีปิงเข้ามาในเส้นเรื่องก็เริ่มไม่ชอบล่ะ หลงเขาหัวปักหัวปำแบบถวายชีวิตให้ได้ ต่อให้จะมองว่าเป็นนิสัยส่วนตัวที่บ้าผู้ชายเป็นอาจิณอยู่แล้ว ความสัมพันธ์นี้ก็ยังไม่เมคเซนส์อยู่ดีเพราะต่อด้วยปริศนาที่สองที่ว่า แล้วปิงชอบกิตตรงไหน

จู่ๆ เรื่องก็เหมือนข้ามเนื้อหาตรงนี้ไปเลยดื้อๆ เหมือนบังคับเรากลายๆ ให้ปักใจเชื่อจงได้ว่าเขาสองรักกัน ทั้งที่ไม่มีข้อสนับสนุนอะไรมาพยุงความเป็นไปได้ของคสพ.นี้เลย

เรื่องสำนักพิมพ์ไม่ติด tw อันนี้ก็อีกเรื่องหนึ่งที่เห็นคนบ่นกัน ส่วนตัวเราไม่ค่อย trigger กับอะไรเลยไม่ได้ซีเรียสว่ามีไม่มี แต่เคสนี้เราเข้าใจว่าทำไมคนถึงโกรธ เพราะเนื้อหาข้างในหลุดจากที่โฆษณาและอิมเมจของเล่มไปพอตัว เล่นชูโรงว่าเป็นรอม-คอมฮาๆ ปกสีนีออนสดใส แล้วใครที่ไหนจะไปคิดว่าเนื้อในจะเลือดสาดไส้กระจุยขนาดนี้

[P · Rating 3 out of 5]

เห็นรีวิวแตกเอาเรื่อง ชอบก็ชอบไปเลย ไม่ชอบก็เทอ่านไม่จบก็มี แต่สำหรัลเราขออยู่ตรงกลางเสียงเหล่านั้น55555 ภาพรวมคืออ่านได้เพลินๆเลยล่ะ ช่วงต้นปูเนื้อเรื่องต่างๆมาได้ค่อนข้างน่าสนใจหลายจุด ทั้งความเป็นม้าขี่ที่ตัวกิตพยายามหนี แล้วต้องมาเจอปัญหาการใช้ชีวิตในเมืองแทน เรื่องเล่าได้น่าสนใจจริงๆ

แต่สิ่งที่ทำให้หักคะแนนคือความเยอะที่นักเขียนพยายามจะใส่เข้ามาให้มันตลกหรืออะไรก็ตาม เราดันรู้สึกว่ามันไม่มีอาจจะดีกว่า เพราะมันทำให้เรื่องออกมาดูเวิ้นเว้อ และบางส่วนก็โดนทิ้งไปเฉยๆจนไม่เข้าใจ

ส่วนในพาร์ทของโรแมนติกเราก็ไม่อิน ดูปุบปับมาเพื่อโยงไปปมท้ายเรื่องเฉยๆ แต่จบแล้วก็ยังไม่อินกับความรักที่เกิดขึ้นเท่าไหร่ บวกกับต้อมคนรักเก่ายังมีเล่าที่มาที่ไปซึ่งทำได้ดีกว่าตอนเล่าคู่กิตปิงกว่าครึ่งเล่มอีก

ยังมีอีกหลายพ้อยมากที่คนเขียนคงพยายามตามกระแสให้ดูเข้าใจบริบทสังคมออนไลน์ยุคใหม่ที่เขาตระหนักในประเด็นต่างๆกัน แต่ก็ยังคิดเหมือนเดิมว่ามันไม่จำเป็นต้องใส่มาครบก็ได้ เพราะใส่มาแล้วเรารู้สึกขัดกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก แถมเล่าแต่ละประเด็นได้เบาหวิว ไม่ขยี้ ค่อนข้างเสียดาย

การเล่าเรื่องอย่างที่บอกไปว่าเราชอบช่วงต้นนะ เพราะมันอ่านง่าย ลื่น สนุก ตลก กำลังดีสำหรับเราเลย แต่ในช่วงท้ายอาจจะไม่เห็นด้วยกัลเทคนิคการเล่าเท่าไหร่ ทั้งที่กำลังจริงจังบิ้วอารมณ์มาขนาดนี้ บจะใส่ตลกก็มาแบบงงๆที่เข้าไม่ถึงว่าจะมีทำไมเหมือนเดิม หรือแม้แต่การสรุปตอนจบที่ก็มีความเวิ้นเว้อบางอย่างที่พูดไม่ถูกอยู่ แต่ก็ถือว่ารับได้อยู่แหละ

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

รวมมิตรทุกรสชาติอย่างละนิดละหน่อย จิกกัด เสียดสีสังคม
โรแมนติก หลอน เขย่าขวัญ สั่นประสาท เหมือนจะหลอนไม่มากแต่ตอนนอนมีแอบเสียวสันหลังกลัวผีโผล่มา 😅😅

ชีวิตของ ‘ประกิต’ LGBTQ จากลำปางมาทำงานเป็นชนชั้นกลางในเมืองกรุง ดิ้นรนเอาตัวรอดไปวัน ๆ มองไปไม่เห็นหนทางจะยกระดับคุณภาพชีวิตได้
ยอมเช่าคอนโดอยู่ห้องเดียวกับผี โดนผีหลอกดีกว่าไม่มีที่ซุกหัวนอน

แต่ประกิตมีประวัติไม่ธรรมดา เป็นทายาทร่างทรงเจ้าหญิงแห่งเมืองลำปาง คุ้นเคยกับผีมาแต่เล็กแต่น้อย สัมภเวสีทั่วไปไม่มีทางทำอะไรได้

ชีวิตต้องสู้กับตัวเองไม่พอ ต้องสู้กับผีบ้าผีบอ ผีชนชั้นวรรณะอีก อ่านสนุก เพลิน ๆ คลายเครียดได้ดี เอาจริงเอาจังไม่ค่อยได้ 😂😂

[Khingsn · Rating 3 out of 5]

3.75 ไม่มีช่วงไหนน่าเบื่อเลย คนไหนที่กลัวผีคิดว่าอ่านไม่ไหวไม่ต้องกลัว เพราะเรากลัวผีมากก็ยังอ่านได้ แล้วการบาลานซ์เรื่องราวออกมาได้กำลังดี

[Natch Van · Rating 4 out of 5]

ก่อน���่านคิดว่าเนื้อเรื่องเป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างผีสาวกับผู้เช่า พอได้อ่านนี่มันแหวกแนวมาก แฟนตาซีมาก เหนือความคาดหมาย 555

[Fjew Kongbuchakiat · Rating 1 out of 5]

เนื้อเรื่องคล้ายกับซีรีย์/ภาพยนต์เกาหลีเรื่องหนึ่ง อ่านไม่จบ ไม่มีมุขที่รู้สึกขำตามรีวิว ตลกสุดแค่เสี้ยวมุมปาก ยิ่งรู้ว่าพล็อตคล้ายซีรีย์เลยหยุดอ่าน ถ้าให้ดาวต่ำกว่านี้ได้ก็จะให้

[Bas]

ยาย T-T

(เขียนรีวิวโดยยังไม่ได้อ่านกี่บาดด้วยความจำกัดด้านการเงินและเวลาไม่ต่างจากชนชั้นกลางทั่วไป)

ตอนเฉลยว่าทำไมผีสาวยังข้ามถนนอยู่ทุกวันและผีลุงยังไม่ไปจากอนุสาวรีย์ทำน้ำตารื้นขึ้นมานิด ๆ เพราะเราก็เคยบอกหลายคนเอาไว้ว่า ถ้ารถชนตายตอนข้ามถนนทั้งที่กดสัญญาณไฟข้ามทางม้าลายแล้ว จะเป็นผีไปหลอกคนขับรถฝ่าไฟไปตลอดชีวิตเอาให้มันไม่ต้องขับรถอีก อย่างน้อยถ้าความตายเราทำให้คนคนหนึ่งไม่ผิดกฏจราจรอีกทั้งชีวิตได้ก็คงดี irony ชีวิตแลกชีวิต แต่การอยู่ในเมืองนาน ๆ ก็ทำให้เราเห็นคุณค่าชีวิตตัวเองลดลงไปอยู่บ้างจริง ๆ

อีกอย่างเราเคยมีเพื่อนในจินตนาการชื่อองุ่นอยู่เหมือนกัน

เป็นเรื่องที่ไม่ได้อ่านยากมาก เอนจอยสีสันตัวละคร ฉากต่อสู้ กิมมิคความเหนือความอะไรลงตัว อ่านแล้วรู้สึกเหมือนได้สื่อสารกับเพื่อนคนนึง อยากกินหลงลับแล

[wiggly sun · Rating 1 out of 5]

ไม่สนุกเลย กล้ำกลืนฝืนทนอ่านจนจบเพราะค่าหนังสือแพง
รู้สึกว่าเล่าเรื่องสะเปะสะปะทุกอย่างเอามายำ ๆ ออกมาเป็นอะไรก็ไม่รู้

งงว่าคนใน ตต เค้าอ่านแล้วขำอะไรกัน อ่านจนจบยังหาไม่เจอว่าขำตรงไหน

ให้ดาวนึงเพราะเล่มสวย

Btw ทุดอย่างคือความเห็นส่วนตัว ไม่ำด้แปลว่าหนังสือไม่ดี
คนชอบก็คงมีส่วนที่ชอบแหละมั้ง

[Prangpoon · Rating 2 out of 5]

เป็นนิยายที่สำหรับเราเรียกได้ว่ามากแต่น้อย ไม่ได้อะไรติดหัวหลังอ่านจบเลย Overhypeสุดๆ ที่เค้าว่าขำนี่ก็ไม่ขำ ยิ่งอ่านยิ่งอยากให้รีบจบๆ กลายเป็นว่าหลังๆไม่ได้สนใจตัวเนื้อเรื่องเลย
ตัวละครก็ไม่ได้ทำให้เราชอบได้ แถมไม่มีTWทั้งที่ควรมีมากๆ เรื่องความรักของกิตกับปิงก็ดูยัดเยียด ไม่ฟินไม่อิน จบแบบงงๆ

[Somaood · Rating 2 out of 5]

Overatedๆๆๆๆๆ การตลาดมันน่ากลัวนะ ความรู้สึกส่วนตัวคือไม่ชอบมากๆที่เอาเรฟข่าวจริงที่เกิดมาเขียนช่วงนึง ที่เป็นการฆาตกรรมในคอนโด ซึ่งทำไมถึงเอาเรื่องเขามายำแบบนี้ ทั้งที่เหตุการณ์จริงมันคือความสูญเสีย ความเสียใจของคนใกล้ตัว ไม่โอเค

[chapterly · Rating 3 out of 5]

พอหยิบ *เรื่องของประกิต* ขึ้นมา น้องเชปเตอร์คิดว่าจะได้อ่านอะไรเบาๆ สดใสๆ แบบเด็กบ้านนอก LGBTQ+ มุ่งหน้าสู่กรุงเทพเพื่อหาความหมายชีวิต แต่สิ่งที่ได้จริงคือการถูกลากเข้าไปในโลกอีกใบที่ทั้งโหด ทั้งหลอน และทั้งเพี้ยนในจังหวะเดียวกัน ช่วงแรกของเรื่องยังชวนยิ้มนะ—ชอบกลิ่นอายบ้านเหนือ การหนีความจน การหนีผีเจ้า และการหนีชีวิตที่ไม่อยากเป็นของใครนอกจากของตัวเอง แต่พอเรื่องมันเดินถึงกลางเล่มเท่านั้นล่ะ ทุกอย่างพลิกเหมือนคนเขียนโยนเราจาก BTS ลง multiverse แบบไม่ถามความพร้อมก่อน คือจากฟีลนิยายตลกๆ กลายเป็นแฟนตาซีฟาดๆ ในระดับที่น้องเชปเตอร์เผลอคิดว่าประกิตมาจากจักรวาลเดียวกับฮีโร่ที่ใส่เกราะบินได้ด้วยซ้ำ

ที่หนักคือ **ความสมจริงของรายละเอียดผี ความเชื่อ และโลกวิญญาณ** มันแน่นแบบแน่นจนอึดอัด อ่านแล้วมีจังหวะที่น้องเชปเตอร์ต้องวางหนังสือแล้วหายใจลึกๆ เพราะรู้สึกเหมือนมีใครมายืนข้างๆ (บ้านเราอยู่กรุงเทพ แต่ตอนอ่านคือฟีลบ้านร้างลำปางเต็มตัว) ความรู้สึกระหว่างอ่านแกว่งแบบสุด—ตลกตอนแรก กลัวตอนกลาง เครียดตอนหลัง แล้วก็มีความเขินผู้ชายแทรกมาดื้อๆ คือสวิงระดับที่ต่อให้กินยาน้ำกระสายยาหอมก็ stabilise อารมณ์ไม่ทัน

แต่ถึงมันจะโหด บ้าพลัง หรือเข้มข้นจนต้องพักหายใจบ้าง น้องเชปเตอร์ยอมรับเลยว่าภาษาสวยมาก โดยเฉพาะตอนที่เป็นฉากอารมณ์ คนเขียนจัดวางถ้อยคำดีจนน้องเชปเตอร์ต้องหยุดอ่านไปหนึ่งวินาทีเพื่อทำใจ (ดีจริง) และพาร์ทที่เสียดสีเรื่องทุนนิยมคือคมสุดๆ ทั้งเรื่องน้ำท่วมที่ตีความเป็นน้ำตาคนกรุง ทั้ง PM2.5 ที่เหมือนฝุ่นจากความเหนื่อยอ่อนของคนทำงาน หรือชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่เหมือนมีตัวตนเฉพาะวันที่เงินเดือนเข้า อ่านแล้วจุกแบบแปลกๆ เหมือนโดนกระแทกซี่โครงทีละประเด็น

รวมเรื่องราวหลายเลเยอร์ ความกลัว ความฮา ความเจ็บจริงของระบบทุนนิยม และความพยายามดิ้นรนของคนหนึ่งคนในเมืองใหญ่ ทำให้นักอ่านอย่างน้องเชปเตอร์รู้สึกว่า หนังสือเล่มนี้ “ดีมากจริงๆ” เพียงแต่มันไม่ใช่สิ่งที่คิดว่าจะเจอในตอนแรกเลย เลยมีฟีลผิดคาด + จับใจตัวเองแน่นไปหลายตอน สุดท้ายให้ **9/10** เพราะดีทุกด้าน ยกเว้นใจน้องเชปเตอร์ที่อ่อนแอเกินรับพลังผีและจักรวาลของประกิตไหว 😂

[hmyu. · Rating 3 out of 5]

หยิบเล่มนี้มาจากการเลือกหน้าร้าน ไม่ได้อ่านรีวิวอะไรมาก่อน ผลลัพธ์คือมีทั้งชอบและผิดหวังพร้อม ๆ กัน

อย่างแรกรู้สึกว่าเรื่องย่อที่โปรยหลลังเล่มไม่ค่อยครอบคลุมเนื้อเรื่องทั้งหมด อย่างการที่เราเพิ่งมารู้ว่ากิตเป็น LGBT ตอนอ่านเนื้อหาข้างในแล้ว ซึ่งในส่วนนี้เราไม่ได้หักคะแนนอะไร แต่การที่เนื้อเรื่องไหลไปเรื่องวายเรื่อย ๆ (รวมทั้งความเหนือธรรมชาติ เลือดสาด หรืออื่น ๆ )ที่หนังสือไม่ได้บอกอะไรล่วงหน้าเลย ก็เลยทำให้เราอยากหักคะแนนตรงนี้มากกว่า

จากการเป็นคนไม่รู้วัฒนธรรมภาคเหนือ หรือคำศัพท์ต่าง ๆ ทำให้การอ่านเล่มนี้ช่วงแรก ๆ ไม่ค่อยเข้าหัวไปด้วย เหมือนอ่านผ่าน ๆ แบบสมองอ่านคำตรงหน้าถูก ๆ ผิด ๆ ด้วยซ้ำ เลยทำให้การรับรู้เนื้อเรื่องช่วงแรกของเราขาด ๆ หาย ๆ

ช่วงแรก ๆ มีการเสียดสีสังคมแบบโต้ง ๆ ฮา ๆ แต่เราแอบคิดว่ามันเยอะและตรงเกิน เหมือนเป็นอาหารที่อร่อยด้วยผงชูรส เลยเป็นอีกส่วนที่เราอ่านข้าม ๆ แต่ยังดีหน่อยที่เนื้อหาแบบนี้ไม่ได้มีทั้งเล่ม เพราะพอเข้าสู่เนื้อเรื่องจริงจังก็น้อยลงไป มีการสอดแทรกได้สวยงามมากขึ้น สามารถเล่าเนื้อเรื่องไปพร้อมกับการตั้งประเด็นสังคมให้คนได้ใช้สมองคิดได้อย่างดี

ช่วงแรกของหนังสือแอบไม่น่าติดตามจากการที่เรื่องย่อบอกมาแค่ปมเดียว แต่ในเล่มพอเล่าปม 1 จบก็มีอีกปมไหลเข้ามาเรื่อย ๆ เลยทำให้มองไม่เห็นประเด็นว่าปมใหญ่ของนส.เล่มนี้คืออะไร เป้าหมายของตัวเอกคืออะไร กลายเป็นอ่านให้ไหลผ่านหัวไปเรื่อย ๆ แต่ตอนท้ายของเล่มก็กลับเข้มข้นขึ้นผิดคาด

รู้สึกว่าช่วงหลังของเล่มน่าติดตามกว่าช่วงแรกมาก ๆ และได้เฉลยว่าปมทั้งหลายที่ไหลผ่านหัวไปก่อนหน้าคือการปูทางมาถึงปมสุดท้าย ซึ่งทำให้เห็น conflict ทั้งหมดของตัวละครที่ทำให้เกิดปมใหญ่สุดของเรื่องนี้ขึ้นมา (ซึ่งเรื่องย่อแทบไม่อธิบายตรงนี้เลย) และอีกอย่างคือการใช้ภาษากลางมากขึ้นทำให้อ่านแล้วเข้าใจเนื้อเรื่องได้ดีขึ้นมาก ๆ บวกความเข้มข้นของช่วงท้าย เลยพลิกกลับมาเป็นนส.ที่สนุกได้อยู่

+ อยากชมการใช้ภาษาด้วย ภาษาในเรื่องสวยจริง ๆ แต่ก็มีบางช่วงที่รส.ว่าเยอะเกินแถมบางคำไม่ใช่คำที่รู้จักเลยรส.ว่าสวยแต่ยังบาลานซ์ไม่ดี แต่ชมที่สวยไว้ก่อน อิอิ

[JPR 🦦 · Rating 5 out of 5]

เปิดคำนำมาก็โดนเส้นละะะะะ ��อมคอมแบบมีผีเป็นตัวละครหลักด้วย เหมาะกับการอ่านช่วงฮาโลวีนมั่ก 👻 ตอนแรกคิดว่าจะขำๆ เบาๆ ไม่หนักมาก แต่พออ่านจริง โห ดีเทลมาเต็มมาก ทั้งความเชื่อทางล้านนา เสียดสีสังคมในชีวิตคนกรุง และประเด็นข่าวต่างๆ คุณสีพรำเก่งอะ

เจอ 5⭐️ ของเดือนนี้ติดกันสองเรื่องเลย สนุกแบบถ้าไม่กลัวผีไปอ่านกันเถอะ (ทางนี้ก็กลัวแต่เน้นอ่านกลางวันเอา55555) แต่มี trigger warnings นิสนึงง ตรงมี rape / การใช้ความรุนแรง / เลือด / มีผี

ถ้าไหวกับ tw ลุยโล้ด สนุกจริงงงง เขียนอ่านเพลินมาก อ่านแปปเดียวครึ่งเล่มละ อีกแปปอ่านจบละะะะ ชอบบบบ

——

เล่นประเด็น ‘ทุนนิยม’ โดยเปรียบเทียบมนุษย์เงินเดือนกับการมีตัวตนในสังคม ทุกวันนี้เราหาเงินเพื่อมาจ่ายหนี้บิลค่าใช้จ่ายรายเดือน / ทั้งคนไร้บ้าน ขอทาน คนขายบริการ และการที่ฝนตกจนน้ำท่วม เปรียบว่า น้ำตาคนกรุงเทพที่ร้องไห้ออกมาต้องเยอะขนาดไหนจนทำให้น้ำท่วมได้

หรือฝุ่น PM 2.5 ที่คนกรุงสูดดมกันทุกวัน และอุปนิสัยคนที่ต้องเอาตัวรอดในระบบทุนนิยม เสียดสีกันได้เจ็บจี๊ดเลยล่ะ

ไม่คิดว่าจะมาแนวนี้ ดีเทลกว่าที่คิดเยอะเลย โหห ได้อะไรกว่าที่คิดเยอะมากกกกกกกกก สนุกกด้วยย สำนวนอ่านแบบวางไม่ลง

(นอกเรื่อง) เล่มสวยมากก ทั้งปกเอย เฉดสีเอย ขอบข้างที่เลือกได้เอย (?) 5555555555555 วางไว้บนชั้นสีมันจี๊ดจ๊าด โดดเด่นเหมือนตัวละครประกิตที่ไม่เหมือนใคร เพราะเป็นคน ที่ เตะ ปาก ผี ได้! ซึ่งจุดเด่นตรงนี้นำพาไปหาเรื่องราวต่างๆ มากมายยย 5555555555555555

มันมีดีเทล กิมมิคบางอย่างที่เล่าเยอะไม่ได้ คนที่เราเคยเจอในวันนั้น อาจกลายเป็นผีไปแล้วในวันนี้ และสิ่งที่เรามองไม่เห็น ไม่ได้แปลว่า ไม่มีอยู่จริงงงง 55555555555 ดำเนินเรื่องฉับๆ แบบหนึ่งวันพันเหตุการณ์ 😂

อ้ออ เป็นแนว BL นะค้าบ มีฉาก xxx นิดนึงด้วยยย 🌝

[iamkiko · Rating 2 out of 5]

เดิมทีอ่านช่วงแรกๆ คิดว่าคงให้ 5 ไม่ก็ 4 แน่ๆ แต่ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ ดาวในใจยิ่งลดลง แถมไม่มี TW ติดมาให้อีก ยอมรับว่าอ่านบางฉากแล้วช็อก เพราะเนื้อหาค่อนข้างรุนแรง เอามาเล่าในภาษาตลกขบขันไม่ได้ช่วยลดทอนความรุนแรงของมันไปนะ

แรกเลยคือชอบคอนเซ็ปต์ หยิบจับวัฒนธรรมล้านนามาทำให้ดูทันสมัยขึ้น เอาม้าขี่หรือก็คือการเข้าทรงแบบล้านนามาพูดใหม่ในบริบทคนเมือง พูดด้วยภาษาที่เข้าใจไม่ยาก จิกกัดเสียดสีสภาพสังคมปัจจุบัน แอบคิดถึงมนตราล้านนา เรื่องม้าขี่ ของ VIPA นิดหน่อย พูดถึงม้าขี่ที่มีเพศสภาพเป็นชายเหมือนกัน

บิดบัวบานในหัว: makima


โทนที่ใช้ตลกขบขัน อ่านบางจุดแล้วขำออกเสียง แต่ครึ่งหลังเริ่มขำไม่ออก เพราะพบปัญหาที่ทำให้รู้สึกติดค้างในใจมากขึ้น เนื้อเรื่องมันหลุดโลกไปไกลจาก core ของเรื่องที่เป็นสารตั้งต้นของตัวมัน เป็นอเวนเจอร์ไปแล้วเรียบร้อย ช่วงหลังๆ ไม่มีความรู้สึกอยากอ่านต่อเลย เหมือนเน้นอ่านให้มันจบๆ ไปมากกว่า

ถ้าเทียบกับกี่บาด เล่มนี้อ่านง่ายกว่ามาก แต่เหมือนพยายามทำให้มันง่ายมันเลยกลายเป็นว่ามีความเชยบางอย่างปนมา ศัพท์แสงทันสมัย วลีเด็ด ณ ขณะนั้นยัดใส่มาหมดจนดูเลี่ยน อีกอย่างที่ไม่ชอบคือการเขียนโดยเติมวงเล็บหรือเล่นมุกว่านี่มันคือนิยายนะหรือใส่ความคิดผู้เขียนเข้าไป เช่น ในช่วงที่เป็นบทพูดของตัวละคร พูดเรื่อง A อยู่ก็เติมไปในนั้นว่าเดี๋ยวนิยายเรื่องนี้มันจะ... หรือพูดถึงเรื่อง B อยู่ก็เติมไปว่า เดี๋ยว บ.ก. จะ... อะไรแบบนี้ เหมือนนิยายแจ่มใสสมัย 10 กว่าปีที่แล้วมาก

เรื่องความรักซึ่งน่าจะเป็นตัวชูโรงจูงใจให้เจน Z เข้ามาอ่านก็ขอบอกเลยว่าไม่อินเลย เราไม่เข้าใจว่าทำไมกิตถึงรักปิง มันไม่มีอะไรมาทำให้เราเชื่อว่าเขารักมากถึงขั้นยอมกลับไปเป็นม้าขี่ทั้งที่ตัวเองหนีสิ่งนี้มาตลอดชีวิต และเราก็ไม่เชื่อว่าปิงจะรักกิตมาก เพราะมันไม่มีอะไรมาทำให้เรารู้ว่า ทำไมผู้ชายที่โปรไฟล์ดีขนาดนี้ถึงมาชอบคนธรรมดี้ธรรมดาแบบกิตได้ ไม่มีซีนไหนมาซัพพอร์ต ที่ทำก็แค่ไปเที่ยวกัน ไปกินข้าวด้วยกัน พล็อตซินเดอเรลลามันสนุก แต่มันต้องมีเหตุผลรองรับเพียงพอให้รู้ว่ามันสนุกน่ะ กลับกันเราชอบความสัมพันธ์ของกิตกับต้อมมากกว่า ต้อมเป็นตัวละครที่มีเหตุผลมาซัพพอร์ตได้มากพอว่า เออ ไอ้คนนี้มันรักกิตจริงๆ ยิ่งช่วงเฉลยสุดท้ายยิ่งเทใจให้ต้อม เพราะงั้นถึงได้สับสนและไม่เชื่อเรื่องความรักที่กิตมีให้กับปิง เพราะนอกจากปิงจะหล่อ รวย กล้ามแน่นแล้วก็ไม่มีอะไรอีกเลย

สุดท้าย ค่อนข้างโมโหนิดหน่อยที่สำนักพิมพ์ไม่มีเตือนเลยว่านิยายมันมีฉากกึ่ง r*pe ด้วย โอเค ในซีนนั้นกิตเจอกับต้อม ถ่านไฟเก่าคุ ไฟอารมณ์พัดเข้าหากัน โผเข้าสอดใส่กัน แต่หลังจากนั้นกิตรู้แล้วว่าต้อมมีปัญหา ต้อมไม่ใช่ต้อม แล้วเขาพยายามจะหยุด จะเอาชีวิตรอด แต่ต้อม (ที่ไม่ใช่ต้อม) ก็ยังยัดเยียดสอดใส่เข้าไปกระทำการจนจบสิ้น แล้วผีก็โผล่มาเป็นตัวละครลับ ไม่แน่ใจว่าคนเขียนกับบรรณาธิการมีความคิดเห็นยังไง แต่ว่ากันตามตรงนั่นคือ r*pe และมันก็ไม่ได้มีอะไรเตือนเลย ซึ่งเราอ่านถึงซีนนี้แล้วตกใจมากจนต้องหยุดไปพักหนึ่ง ยังไม่รวมถึงความ brutal ต่างๆ ซีนฆ่า ซีนตัดหัว ซีนกินเนื้อมนุษย์ เอาจริงเรื่องนี้ tw เยอะมาก แต่พลิกทั้งเล่มแล้วยังหาคำเตือนไม่เจอเลย ยิ่งมานั่งพิมพ์ยิ่งรู้สึกเกลียดหนังสือเล่มนี้ขึ้นกว่าเดิมยังไงไม่รู้

[Looktao · Rating 4 out of 5]

คำหนึ่งที่ผุดขึันมาในหัวหลังอ่านจบ ถ้าจะให้บรรยายหนังสือเล่มนี้คือ “ยำมั่ว” มันมีความเลอะ ความเปรอะ ความงง กินคำแรกๆ ก็เอออร่อยดีนะ กินไปสักพักจะเขี่ยเจอของในจานแล้วสะดุดว่าอันนี้คืออะไรวะ กินได้ไหมวะ จะอร่อยไหมวะ แต่ก็กินต่อนะ บางคำอาจไม่ได้อร่อยมาก แต่มันหยุดกินไม่ได้ พอกินหมดแล้วก็รู้สึกว่าเออมันก็แซ่บอยู่ เป็นอาหารจานที่ไม่ได้อร่อยแสงออกปากเหมือน fine dining คอร์สละเป็นหมื่น แต่อร่อยแบบ comfort food ทึ่กินแล้วแฮปปี้เหมือนได้กลับไปกินข้าวบ้านประมาณนั้น

เล่มนี้เราอ่านจบในวันเดียว ภาษามันลื่น เบา และเพลิน เนื้อหามีความร่วมสมัยสูงมาก สูงจนอดคิดไม่ได้ว่าถ้าคนรุ่นหลังมาอ่านในอีกสักสิบปีถัดจากนี้ เขาจะมีอารมณ์ร่วมหรือคิดเห็นแบบเดียวกับที่เราอ่านวันนี้หรือเปล่านะ เรื่องราวมันไหลพรั่งพรูจนรู้สึกว่านักเขียนเขียนเอามันมากๆ มันไม่ประดิษฐ์ มันมีความระบาย ความปลดปล่อย อยากเขียนอะไรก็เขียนออกมา ให้มันไหลไปตามอารมณ์ นักเขียนอาจไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น แต่นี่คือสิ่งที่เรารู้สึกขณะอ่าน ซึ่งเอาจริงแล้ว มุมหนึ่งมันทำให้รู้สึก fresh นะ พอเราปล่อยตัวให้ไหลไปตามเขาแล้ว เราสนุกมากๆ เลยแหละ

ก่อนหน้านี้เรายังลังเลที่จะซื้อเรื่องกี่บาดมาอ่าน หลังจากอ่านเล่มนี้จบแล้ว เราตัดสินใจแล้วว่าจะไปตามหาเอากี่บาดมาเพิ่มในลิสต์ของเราด้วยค่ะ

[Joy Sarinubia · Rating 4 out of 5]

ไม่ได้อ่านเรื่องย่อหลังปกก่อนอ่าน คืออ่านแบบไม่คาดหวังอะไร
แล้วก็เจอว่าไม่เป็นอย่างที่คิดนะ
คือตอนแรกเข้าใจว่าจะเป็นประเด็นข้าราชการต๊อกต๋อยใช้สอยผีที่มาหลอกกัน
แต่เรื่องมันมีหลายปมมากกว่านั้น
คือตัวเอกโดนจองเป็นเหมือนร่างทรงให้เจ้ามาตั้งแต่เด็ก
ซึ่งก็ปฏิเสธการรับขวัญมาตลอด กระเสือกกระสนหนีมายังกรุงเทพเพราะอีกปมนึง
ซึ่งเราว่าประเด็นเรื่องการข่มขืนนี่แบบ...จะว่าไงดี มันเหมือนใส่มาเพื่อเพิ่มดราม่าให้ประกิตอะ

มาพูดถึงประเด็นอิป้าอุ่นใจนี่คือร้ายลึกมากแก ชั้นก็ไม่คิดว่ามันจะมาขนาดนั้น
ละโชคดีที่ประกิตมันหาทางแก้ไขได้ (ตลอด) เลยได้พรรคพวกเพิ่ม และปลดปล่อยที่ถูกส่งมากำจัดประกิต
อะ ทีนี้เรื่องความรักของเจ๊ประกิตเนี่ยนะ
จริงๆ เรื่องปูพรมมาว่าประกิตกับต้อมเนี่ยรักกันมาก แต่ตอนสุดท้ายที่เจอกันก่อนหนีมา
คนรักเก่าดันไม่สนใจการขอร้องจากประกิตเลย (ซึ่งก็ดันเป็นปมเรื่องอีกประเด็นอีก...ซับซ้อนวุ้ย)

ระหว่างอ่านก็ขำแหละ แต่บางช่วงจะเป้นฟีลแบบ...นี่พี่ก็ตั้งใจยัดเยียดมุขให้ขำมากไปเปล่าคะ

รวมๆ แล้วอ่านสนุกดี แต่ประเด็นความเชื่อเรื่องการทรงเจ้าเข้าผีก็ทำเอาแบบซับน้ำตาเหมือนกันนะ

[Haru Darling · Rating 3 out of 5]

3/5

ได้เจอเล่มนี้ตอนจัดร้าน (จริง ๆ แล้วมันแมสอยู่ในโซเชียลรึเปล่านะ ไม่รู้ เดี๋ยวนี้ไม่เล่นติ๊กต็อก) แล้วถูกใจคำโปรยปกหลังมาก มันดูตลกร้าย แต่ตอนอ่านจริงคือไม่ได้หัวเราะออกมาสักแอะ มีหลุดยิ้มอยู่แค่ประโยคนึงมั้ง แต่ดีที่พล็อตแปลกใหม่ดี พาร์ทพลังวิเศษผีก็สนุก สู้กันด้วยการฟ้อน เออเริ่ด เห็นด้วยกับทุก ๆ รีวิวว่าพาร์ทเลิฟไลน์คือบ่ได้ ไม่มีเคมีใด ๆ เหมือนเป็น the writer's barely disguised fetish (ยิ่งผู้เขียนนิยามว่าตัวเองเป็นชนชั้นกลางวัยกลางคนใยกลางเมืองเหมือนตัวเอก... หรือนี่จะเป็น self insert 🤔) มากกว่าตัวละครสองตัวที่รักกันจริง ทั้งเรื่องดำเนินไปแบบง่าย ๆ ย่อยมาแล้ว tell not show อ่านแปปเดียวจบ ไม่ต้องตีความมาก (ไม่ต้องตีความเลย) ส่วนตัวเห็นว่าเป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ก็แอบคาดหวังความลุ่มลึก ได้บริหารระบบคิด วิเคราะห์ แยกแยะมากกว่านี้อยู่ แต่ก็ดีเหมือนกันได้พักเซลล์สมองที่เหลืออยู่สองเซลล์บ้างหลังจากอ่านนิยายภาษาแพรวพราวติดกันมาสามเล่ม ควรติด TW หลังปกจริง ๆ ส่วนตัวรับได้กับเนื้อหารุนแรง แต่ต้องบอกให้เตรียมใจกันสักหน่อย เจอฉากข่มขืนไปตอนนั่งอ่านก่อนเข้างานนี่เหม่อเลย ไหนว่านิยายติดตลกไงวะ...

[samyangcheese · Rating 2 out of 5]

เป็นอะไรที่งง เพราะตอนแรกมาดีมากกกก จนไปงงให้บทท้ายๆ เลย คือ เป็นการเขียนลวกๆ ในมุมมองของเรามาก คนอ่านไม่ต้องคิดอะไรไม่พอ เนื้อเรื่องบอกจะเสียดสี ก็ไม่ได้เสียดสีอะไรขนาดนั้นเลย เหมือนก่ำๆ กึ่งๆ จะแฟนตาซีไปเลยก็ไม่ ดันหลุดโลก แทรกโดยความรักแบบงงเฉยเลย คือมาได้ไง ยิ่งตอนสุดท้ายนี่คือ ไปรักกันตอนไหน ถึงขั้นถวายชีวิตได้ขนาดนั้นเลยหรอ

แล้วคือทั้งเรื่อง เหมือนไม่เลือกสิ่งที่สมควรจะเล่า ไปเล่าอะไรที่ผิวเผิน แล้วเป็นทั้งเล่มเลยนะ ที่เล่าเยอะไปหมด แต่เล่าสิ่งที่สมควรจะเล่าแค่เล็กน้อย

อ่านไปง่วงไป กว่าจะอ่านจบใช้เวลาร่วมเดือน เกือบวางไปแล้ว แต่ถ้าวางไปก่อนจะไม่มั่นใจขนาดนี้ เนื้อเรื่องออกมาแบบแอบเสียใจมาก ตอนสุดท้าย คิดว่าจะเขียนมาให้มันจบแบบไม่ใช่ให้ตัวละครมานั่งเล่าแบบเร็วๆแบบนี้ เหมือนได้โควต้ามาแค่นี้อย่างไงอย่างงั้น

แอบเสียใจเพราะคนไฮป์เยอะ คำโปรยเอย บทแรกๆ เอย พูดตรงๆ ว่าเสียดาย

[lottahpop · Rating 3 out of 5]

อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ได้หวือหวาหรือทำให้เราตื่นเต้นไปด้วยตามขนาดนั้น แต่ยังอ่านได้เรื่อยๆเพราะอยากดูผีทะเลาะกัน อยากรู้จุดจบของปิงกับกิต อยากรู้เรื่องราวของฮี 2 คนว่าผ่านอะไรด้วยกันมาอีก ถึงได้รักกันขนาดนั้น เพราะว่าพัฒนามาจากความสัมพันธ์แบบเจ้าหนี้-ลูกหนี้ แต่ในเล่มไม่ได้ขยี้เรื่องนี้มากนัก

ชอบที่เอาเรื่องผีออกมาเล่า ใส่ความ comedy เข้าไป คนกลัวผีก็อ่านได้ เล่าเรื่องราวความรักออกมาได้ย่อยง่าย ไม่ซับซ้อนปวดตับ ใส่ประโยคฮิตมาครบ แม้แต่วลีจาก hunger games 5555 ชอบอีกจุดคืออู้เมือง คิดถึงภาคเหนือมากๆเลยแฮะ

เหมาะกับคนที่หาอะไรเบาๆ จอยๆอ่าน