Manichaeism

by Michel Tardieu, Malcolm DeBevoise (Translator)

Manichaeism, once the state religion of Persia and long a vigorous contender for converts throughout the ancient Near East, is best remembered for the simplicity of its teachings about divine power. For Manicheans, the universe was ruled by a Lord of Light and a Lord of Darkness, who fought continuously for supremacy. All that was good was a gift from the Lord of Light, and all that was evil was an affliction visited by the Lord of Darkness. This dualism extended to cosmogony and ethics, splitting the universe into a spiritual realm that acted on the goodness of the human soul and a material realm that abetted the evil of the human body. These stark oppositions mask a remarkable degree of doctrinal and liturgical complexity, the details of which have been obscured by centuries of suppression and persecution, first by the Christian church, then by Islam.

One of the world's foremost experts on ancient religions, Michel Tardieu examines the fragmentary sources that have come down to us, pieces together the life and teachings of the prophet Mani (the itinerant Persian preacher and founder of this long lost faith), illuminates Manichaeism's ecclesiastical hierarchy and distinctive moral code, and investigates its ideas about the pre-life and afterlife. Manichaeism provides a brilliantly compact survey of what was once one of the world's great faiths, and then became one of its great heresies, surviving now only as a shadowy presence haunting the religions that superseded it.

Genres: History, Religion, Gnosticism, Philosophy, Christianity, Nonfiction, Iran

136 pages, Hardcover

First published September 1, 1981

About the author

Historien , c'est un spécialiste des sciences religieuses, du christianisme et du syncrétisme antiques. Auteur de nombreux ouvrages et articles

Reviews

[Alex · Rating 3 out of 5]

This is a difficult book to rate. On the one hand, the dearth of books on Manicaeism renders Tardieu's work an essential read for anyone interested in the topic. Nevertheless, this book could have included much more. Specifically, I wish he would have included more excerpts from sacred Manichaen texts.

[Carlos · Rating 2 out of 5]

A concise, focused and unbiased description of this religion. Tardiu focuses on presenting the tenets of this religion, as known through its primary texts, rather than expanding on its history or its impact in the geopolitical and religious milieu of Eurasia. Tardiu gives a biography of its founder, Mani, as well the political and religious context in which he lived and preached. He then moves to the Mani’s writings and the structure for the church he set up. He finishes with a reconstruction of its beliefs and a circumscribed chronology of the major events in the religion’s history in the centuries after its founder’s death. Informative, straightforward but actively avoiding to get side-tracked into the larger discussion of its impact.

[Jakub · Rating 4 out of 5]

If one were to ask me what book is a good foundation for the study of Manichaeism then I would point to this book. The main body of the book deals with first what can be be considered a biography of its prophet Mani. The second chapter describes the books which Mani wrote and/or drew. The third part of the book describes the ecclesiastical community government of Manichaeism. The forth chapter describes the “mythology” and pantheon of this sect. Then as a appendix it gives a general chronology of Manichaeism post Mani. The positives would be the detailed information it gives on the topics he writes on. The negatives would be the chronology of Manichaeism post Mani which I feel is too short for a book on the subject.

[dorje raf · Rating 5 out of 5]

Phenomenal, succinct, and punctual in it's delivery, Manichaesm by Micahel Tardieu serves as a great beginner text to the study of Manichaesm as a whole. Michael Tardieu's book is phenomenal due to it's usage of text, artistic representation and sectioning that helps the book gather one's thoughts about Manichaesm best.

[Michel · Rating 4 out of 5]

Snel! Wat zegt u “manicheïsme”? Iets met gnostisch gedoe, iets met dualisme, iets rond Perzië in de derde eeuw, gesticht door Mani, en veel verder kwam ik ook niet echt.

Een mens kan dan Wikipedia en andere navlooien, maar als het kan: altijd een goed idee om er een Que sais-je? tegen aan te smijten. Dat is handig en beknopt (128 bladzijden, niet meer, niet minder), dat is goedkoop, dat is meestal redelijk state of the art, en dat is wat men noemt ‘haute vulgarisation’: het behandelt zijn lezers niet gelijk kleine kinderen.

Bij mijn ouders stonden er hele reeksen van die ik enorm graag las (hello, compendium aan nutteloze feiten in mijn hoofd); Le manichéisme is boek nummer 1940 van de ondertussen meer dan 4000.

Tardieu houdt het sec: een biografie van Mani, een overzicht van zijn werken, de organisatie van de Kerk, een overzicht van de theologische mythologie. Zeer opvallend: géén nadruk op het gnostische en het dualisme waar manicheïsme later min of meer sysnoniem van werd, maar wel op de manier waarop Mani tot zijn wereldbeeld kwam, en op de rijke inhoud en esthetiek.

Enorm boeiend, hoe Mani uit een joods-christelijke sekte, met enorm veel invloeden van overal — van boeddhisme tot zoroastrisme, van apokriefen uit Oud en Nieuw Testament — een volledig eigen godsdienst maakt. Met een volledig en zeer zorgvuldig uitgedokterd systeem van rangen en standen, van ritussen en gebruiken.

Een godsdienst om alle bestaande godsdiensten te vervolledigen, waar Mani zelf de sluitsteen van de profeten is. Met nadruk op ascese, eerlijkheid, en schoonheid. Hij vond een prachtig schrift uit om zijn boeken in te schrijven, hij tekende en schilderde, zijn mythes zijn meer poëzie dan theologie.

En hij had enorm veel succes: van Noord-Afrika (Augustinus was eerst een manicheïst!) en Rome tot in China waren er bloeiende Kerken van Mani.

Tardieu gaat niet verder dan een beknopte tijdlijn van het manicheïsme na Mani, en ik had ook graag meer voetnoten gehad in plaats van een (toegegeven, degelijke) bibliografie op het einde, maar behalve dat: zeker meer dan de moeite waard voor een regenachtige namiddag ergens.