What do you think?
Rate this book
Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej
Poruszający reportaż o cenie sławy, toksycznych relacjach i pragnieniu miłości, która czasem przybiera najstraszniejszą z możliwych form.
Sierpień 1996 roku. Agnieszka Kotlarska, Miss Polski 1991 i pierwsza Polka, która zdobyła tytuł Miss International, zostaje brutalnie zamordowana przed swoim domem we Wrocławiu. Zabójca zadaje jej śmiertelne ciosy nożem. W ataku ranny jest również jej mąż, wszystko odbywa się na oczach dwuipółrocznej córki.
To jednak nie jest prosta historia zbrodni z pierwszych stron gazet. Raczej opowieść o młodej kobiecie, która – choć do kariery modelki została popchnięta przez ambicję matki – właśnie stała przed życiowym przełomem. O dziewczynie, która kilkakrotnie w swoim życiu uciekała i kilkakrotnie wracała. O kobiecie, która wreszcie odnalazła szczęście w macierzyństwie, ale nie dane jej było się nim nacieszyć.
Ewa Wilczyńska dociera do nieznanych dotąd dokumentów, rozmawia z bliskimi Agnieszki oraz jej zabójcą. Odkrywa skomplikowane relacje rodzinne, kulisy świata mody lat dziewięćdziesiątych i mroczną obsesję sprawcy. Rekonstruuje ostatnie dni i godziny życia Agnieszki, przygląda się także śledztwu i procesowi sądowemu, w tle stawiając pytanie, czy tej tragedii można było uniknąć. Dociera również do córki, która opowiada o dorastaniu w cieniu lęku ojca o jej życie i zdrowie.
Sierpień 1996 roku. Agnieszka Kotlarska, Miss Polski 1991 i pierwsza Polka, która zdobyła tytuł Miss International, zostaje brutalnie zamordowana przed swoim domem we Wrocławiu. Zabójca zadaje jej śmiertelne ciosy nożem. W ataku ranny jest również jej mąż, wszystko odbywa się na oczach dwuipółrocznej córki.
To jednak nie jest prosta historia zbrodni z pierwszych stron gazet. Raczej opowieść o młodej kobiecie, która – choć do kariery modelki została popchnięta przez ambicję matki – właśnie stała przed życiowym przełomem. O dziewczynie, która kilkakrotnie w swoim życiu uciekała i kilkakrotnie wracała. O kobiecie, która wreszcie odnalazła szczęście w macierzyństwie, ale nie dane jej było się nim nacieszyć.
Ewa Wilczyńska dociera do nieznanych dotąd dokumentów, rozmawia z bliskimi Agnieszki oraz jej zabójcą. Odkrywa skomplikowane relacje rodzinne, kulisy świata mody lat dziewięćdziesiątych i mroczną obsesję sprawcy. Rekonstruuje ostatnie dni i godziny życia Agnieszki, przygląda się także śledztwu i procesowi sądowemu, w tle stawiając pytanie, czy tej tragedii można było uniknąć. Dociera również do córki, która opowiada o dorastaniu w cieniu lęku ojca o jej życie i zdrowie.
416 pages, Paperback
First published November 12, 2025
7 people are currently reading
42 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
December 1, 2025
Wodolejstwo straszne: w co była ubrana Agnieszka Kotlarska i kiedy, co serwowała restauracja jednego ze sponsorów konkursu miss i dlaczego to było niedobre, za co poszli siedzieć założyciele ArtB, opis nagrania ze studniówki, na którym nawet kotlarskiej nie było... a książka puchnie, i puchnie. Do tego mega osobiste tematy, jak z kim bohaterka reportażu straciła cnotę, albo cytaty z jej bardzo intymnej korespondencji z matką. Na dodatek cytaty z książek "Masy" jako potwierdzenie czegokolwiek. Na deser mój "ulubiony" styl pisania reportażu, czyli reportaż o tym jak pisałam reportaż.
Książka ma ciekawe momenty, ale mogłaby być spokojnie o połowę krótsza, szczególnie, że same zabójstwo, czyli jak mniemam po tytule, główny temat zainteresowania autorki, nie niesie za sobą żadnej tajemnicy do rozwikłania.
Książka ma ciekawe momenty, ale mogłaby być spokojnie o połowę krótsza, szczególnie, że same zabójstwo, czyli jak mniemam po tytule, główny temat zainteresowania autorki, nie niesie za sobą żadnej tajemnicy do rozwikłania.
December 31, 2025
" [...] Ludzie obawiali się jej urody... kobiety jej zazdrościły, mężczyźni bali się odrzucenia. [...]"
Ewa Wilczyńska stworzyła przejmujący reportaż dotyczący przede wszystkim życia Agnieszki Kotlarskiej, ale również i jej przedwczesnej śmierci. Na środku książki znajdziecie fotografie. Warto sobie na nie popatrzeć.
Przyznam bez bicia, że wcześniej nie interesowałam się życiem Agnieszki Kotlarskiej. Mimo wszystko ten reportaż mnie wciągnął i jednocześnie przeraził.
Nadmierny fanatyzm może doprowadzić tak jak niestety w tym przypadku do śmierci. Dlatego nie bójcie się zgłaszać na policję, gdy macie podobnego "wielbiciela" - stalkera. To może uratować wam życie. Agnieszka niestety zbagatelizowała sprawę i niestety finał tego był taki, jaki był. Życie przedwcześnie zostało jej odebrane.
Po tym reportażu uważam, że bycie na świeczniku, jest bardzo niebezpieczne i niestety mając psychofana, można szybko stracić życie.
Czy kiedykolwiek oglądaliście wybory miss? Mnie one nie kręcą. Nie lubię, gdy dziewczyny paradują w strojach kąpielowych, bieliznach i na oczach świata są oceniane przez garstkę ludzi. Często podatnych na korupcję, zwłaszcza w latach dziewięćdziesiątych. Ewa Wilczyńska bardzo dobrze to przedstawiła.
Znalazłam tutaj również mnóstwo toksycznych relacji, które łączyły Agnieszkę między innymi z jej matką, a potem jej mężczyzną.
Ja dałam moim córką możliwość wyboru własnych ścieżek życia, a bohaterka tego reportażu była tego pozbawiona. Na każdym etapie swojego życia spełniała oczekiwania innych. Czy tak naprawdę była szczęśliwa? Czy pieniądze dają upragnione niebo, czy raczej ściągają prawdziwe piekło?
Ten reportaż zmusza czytelnika do głębokiej refleksji. I to mi się bardzo podoba. Nie jest to nudny suchy tekst, który powoduje, że ma się ochotę wyrzucić książkę przez okno. Pokazuje prawdziwe oblicze Agnieszki Kotlarskiej, bez zbędnej koloryzacji. Autorka dotarła do wielu nieznanych faktów. Rozmawiała z mnóstwem osób. Idealny reportaż śledczy. Dlatego polecam go każdej osobie, która nie boi się zmierzyć z naprawdę trudnym tematem. Podczas czytania mogą pojawić się łzy, zwłaszcza gdy mocno wczujecie się w tę historię.
Pamiętajcie, od chorych wielbicieli, stalkerów trzymajcie się z daleka. Nie rozmawiajcie z nimi.
Ps.
W dzisiejszej dobie internetu nie ciężko o psychfana. Uważajcie na siebie i nie pokazujcie za dużo.
Ewa Wilczyńska stworzyła przejmujący reportaż dotyczący przede wszystkim życia Agnieszki Kotlarskiej, ale również i jej przedwczesnej śmierci. Na środku książki znajdziecie fotografie. Warto sobie na nie popatrzeć.
Przyznam bez bicia, że wcześniej nie interesowałam się życiem Agnieszki Kotlarskiej. Mimo wszystko ten reportaż mnie wciągnął i jednocześnie przeraził.
Nadmierny fanatyzm może doprowadzić tak jak niestety w tym przypadku do śmierci. Dlatego nie bójcie się zgłaszać na policję, gdy macie podobnego "wielbiciela" - stalkera. To może uratować wam życie. Agnieszka niestety zbagatelizowała sprawę i niestety finał tego był taki, jaki był. Życie przedwcześnie zostało jej odebrane.
Po tym reportażu uważam, że bycie na świeczniku, jest bardzo niebezpieczne i niestety mając psychofana, można szybko stracić życie.
Czy kiedykolwiek oglądaliście wybory miss? Mnie one nie kręcą. Nie lubię, gdy dziewczyny paradują w strojach kąpielowych, bieliznach i na oczach świata są oceniane przez garstkę ludzi. Często podatnych na korupcję, zwłaszcza w latach dziewięćdziesiątych. Ewa Wilczyńska bardzo dobrze to przedstawiła.
Znalazłam tutaj również mnóstwo toksycznych relacji, które łączyły Agnieszkę między innymi z jej matką, a potem jej mężczyzną.
Ja dałam moim córką możliwość wyboru własnych ścieżek życia, a bohaterka tego reportażu była tego pozbawiona. Na każdym etapie swojego życia spełniała oczekiwania innych. Czy tak naprawdę była szczęśliwa? Czy pieniądze dają upragnione niebo, czy raczej ściągają prawdziwe piekło?
Ten reportaż zmusza czytelnika do głębokiej refleksji. I to mi się bardzo podoba. Nie jest to nudny suchy tekst, który powoduje, że ma się ochotę wyrzucić książkę przez okno. Pokazuje prawdziwe oblicze Agnieszki Kotlarskiej, bez zbędnej koloryzacji. Autorka dotarła do wielu nieznanych faktów. Rozmawiała z mnóstwem osób. Idealny reportaż śledczy. Dlatego polecam go każdej osobie, która nie boi się zmierzyć z naprawdę trudnym tematem. Podczas czytania mogą pojawić się łzy, zwłaszcza gdy mocno wczujecie się w tę historię.
Pamiętajcie, od chorych wielbicieli, stalkerów trzymajcie się z daleka. Nie rozmawiajcie z nimi.
Ps.
W dzisiejszej dobie internetu nie ciężko o psychfana. Uważajcie na siebie i nie pokazujcie za dużo.
December 22, 2025
„Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej” doskonały reportaż o jednym z najbardziej wstrząsających przestępstw w historii Polski.
To reportaż śledczy i dziennikarska rekonstrukcja wydarzeń z sierpnia 1996 r., kiedy Agnieszka Kotlarska - Miss Polski 1991 i pierwsza Polka, która zdobyła tytuł Miss International - została brutalnie zamordowana przed swoim domem we Wrocławiu.
Autorka w swoim reportażu nie odnosi się tylko do samego zabójstwa, ale także stara się również zrozumieć kontekst całej historii oraz pokazać życie Agnieszki. Jest to niezwykle wnikliwy reportaż pokazujący od samego początku karierę Agnieszki, przez zdobycie tytułów, pracę modelki, presję sławy, oraz relacje rodzinne i przyjacielskie, a także toksyczną obsesję sprawcy. Przede wszystkim autorka starała się pokazać jaką osobą była Agnieszka i myślę, że to się udało perfekcyjnie.
Autorka wykonała ogrom pracy, reportaż czyta się z zapartym tchem, mimo iż znamy tragiczne zakończenie. Publikację czyta się z lekkością, nie przytłacza, a odbiera się to jak rozmowę, której nie chce się kończyć. Jest to poruszająca i emocjonalna lektura, życie jak z bajki przedwcześnie przerwane 🥺 Reportaż ten to nie tylko suche fakty, a także wiele rozmów z rodziną, znajomymi, a nawet z samym zabójcą. W książce pojawiają się fragmenty tych rozmów oraz nowe informacje z ust mordercy, który po odbyciu kary jest już na wolności. Dodatkowym atutem są również zdjęcia dołączone do książki, co ja osobiście bardzo cenię, dla mnie to jest reportaż kompletny. A trochę ich już przeczytałam i nie każdy to posiada.
Cena sławy, oczekiwania i presja, toksyczne i obsesyjne relacje oraz stalking i jego skutki - to i wiele więcej znajdziecie w tym reportażu. Koniecznie musicie po niego sięgnąć! 🤍
To reportaż śledczy i dziennikarska rekonstrukcja wydarzeń z sierpnia 1996 r., kiedy Agnieszka Kotlarska - Miss Polski 1991 i pierwsza Polka, która zdobyła tytuł Miss International - została brutalnie zamordowana przed swoim domem we Wrocławiu.
Autorka w swoim reportażu nie odnosi się tylko do samego zabójstwa, ale także stara się również zrozumieć kontekst całej historii oraz pokazać życie Agnieszki. Jest to niezwykle wnikliwy reportaż pokazujący od samego początku karierę Agnieszki, przez zdobycie tytułów, pracę modelki, presję sławy, oraz relacje rodzinne i przyjacielskie, a także toksyczną obsesję sprawcy. Przede wszystkim autorka starała się pokazać jaką osobą była Agnieszka i myślę, że to się udało perfekcyjnie.
Autorka wykonała ogrom pracy, reportaż czyta się z zapartym tchem, mimo iż znamy tragiczne zakończenie. Publikację czyta się z lekkością, nie przytłacza, a odbiera się to jak rozmowę, której nie chce się kończyć. Jest to poruszająca i emocjonalna lektura, życie jak z bajki przedwcześnie przerwane 🥺 Reportaż ten to nie tylko suche fakty, a także wiele rozmów z rodziną, znajomymi, a nawet z samym zabójcą. W książce pojawiają się fragmenty tych rozmów oraz nowe informacje z ust mordercy, który po odbyciu kary jest już na wolności. Dodatkowym atutem są również zdjęcia dołączone do książki, co ja osobiście bardzo cenię, dla mnie to jest reportaż kompletny. A trochę ich już przeczytałam i nie każdy to posiada.
Cena sławy, oczekiwania i presja, toksyczne i obsesyjne relacje oraz stalking i jego skutki - to i wiele więcej znajdziecie w tym reportażu. Koniecznie musicie po niego sięgnąć! 🤍
January 4, 2026
3.25
Bardziej jest to reportaż o samej Agnieszce Kotlarskiej niż samej sprawie.
Bardziej jest to reportaż o samej Agnieszce Kotlarskiej niż samej sprawie.
December 22, 2025
Reportaż od lat zajmuje szczególne miejsce w moich czytelniczych wyborach. To gatunek wymagający – balansujący pomiędzy literaturą a faktami, pozbawiony komfortu fikcji, a jednocześnie zobowiązany do narracyjnej uczciwości wobec bohaterów. Najlepsze reportaże nie tylko porządkują wiedzę, lecz także prowokują do refleksji, stawiają trudne pytania i na długo pozostają w pamięci. Taki właśnie charakter ma książka Ewy Wilczyńskiej „Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej”.
Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki – reportaż „Dziewczyna w czarnej sukience. Historia zbrodni miłoszyckiej” – ustawiło poprzeczkę bardzo wysoko. Wilczyńska dała się wówczas poznać jako reporterka niezwykle skrupulatna, unikająca taniej sensacji, a jednocześnie potrafiąca zrekonstruować dramatyczne wydarzenia z dużą wrażliwością na emocje i motywacje postaci. Z takimi oczekiwaniami sięgnęłam po jej kolejną książkę.
Tematem reportażu Ewy Wilczyńskiej jest jedna z najbardziej wstrząsających zbrodni lat dziewięćdziesiątych. W sierpniu 1996 roku Agnieszka Kotlarska – Miss Polski 1991 i Miss International – zostaje brutalnie zamordowana przed własnym domem we Wrocławiu. Napastnik zadaje jej śmiertelne ciosy nożem, ciężko rani jej męża, a całe zdarzenie rozgrywa się na oczach ich dwuipółrocznej córki.
Wilczyńska bardzo szybko pokazuje jednak, że nie interesuje jej prosta rekonstrukcja zbrodni. To reportaż znacznie szerszy – opowieść o dorastaniu w cieniu ambicji, o świecie konkursów piękności, o toksycznej relacji między sławą a prywatnością oraz o obsesji, która z czasem wymknęła się spod kontroli. Autorka konsekwentnie odchodzi od schematu „sensacyjnej historii kryminalnej”, skupiając się na losie Agnieszki jako kobiety, córki, żony i matki.
Na szczególną uwagę zasługuje reporterska praca u podstaw: rozmowy z rodziną i bliskimi Kotlarskiej, analiza dokumentów, rekonstrukcja śledztwa i procesu sądowego, a także – co najbardziej poruszające – rozmowa ze sprawcą zabójstwa. Dzięki temu książka zyskuje wielowymiarowość i unika uproszczeń.
Jednym z największych atutów reportażu jest doskonałe odzwierciedlenie realiów lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Wilczyńska trafnie ukazuje, jak ogromną rolę odgrywały wówczas konkursy piękności – były one nie tylko trampoliną do kariery, ale także narzędziem kreowania narodowych ikon. Miss stawały się obiektami masowego uwielbienia, często pozbawionymi realnej ochrony i prawa do prywatności.
Autorka nie idealizuje tej rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – obnaża jej mroczną stronę: samotność, presję oczekiwań, brak systemowych zabezpieczeń oraz niebezpieczne przekonanie, że publiczna popularność usprawiedliwia przekraczanie granic. Historia Agnieszki Kotlarskiej staje się symbolem epoki, w której fascynacja bardzo łatwo przeradzała się w fanatyzm.
„Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej” to reportaż trudny w odbiorze, ale niezwykle potrzebny. Wilczyńska prowadzi narrację z dużą empatią i wyczuciem, unikając epatowania przemocą, a jednocześnie nie łagodząc ciężaru opisywanych wydarzeń. Największą siłą książki jest sposób, w jaki autorka oddaje złożoność losu swojej bohaterki – nie redukuje jej do roli „miss zamordowanej przez fana”, lecz pokazuje ją jako osobę uwikłaną w cudze ambicje, własne pragnienia oraz relacje, które okazały się tragiczne w skutkach.
To reportaż, który długo nie pozwala o sobie zapomnieć i zmusza do refleksji nad ceną sławy, odpowiedzialnością mediów oraz cienką granicą między podziwem a obsesją. Gorąco polecam!
Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki – reportaż „Dziewczyna w czarnej sukience. Historia zbrodni miłoszyckiej” – ustawiło poprzeczkę bardzo wysoko. Wilczyńska dała się wówczas poznać jako reporterka niezwykle skrupulatna, unikająca taniej sensacji, a jednocześnie potrafiąca zrekonstruować dramatyczne wydarzenia z dużą wrażliwością na emocje i motywacje postaci. Z takimi oczekiwaniami sięgnęłam po jej kolejną książkę.
Tematem reportażu Ewy Wilczyńskiej jest jedna z najbardziej wstrząsających zbrodni lat dziewięćdziesiątych. W sierpniu 1996 roku Agnieszka Kotlarska – Miss Polski 1991 i Miss International – zostaje brutalnie zamordowana przed własnym domem we Wrocławiu. Napastnik zadaje jej śmiertelne ciosy nożem, ciężko rani jej męża, a całe zdarzenie rozgrywa się na oczach ich dwuipółrocznej córki.
Wilczyńska bardzo szybko pokazuje jednak, że nie interesuje jej prosta rekonstrukcja zbrodni. To reportaż znacznie szerszy – opowieść o dorastaniu w cieniu ambicji, o świecie konkursów piękności, o toksycznej relacji między sławą a prywatnością oraz o obsesji, która z czasem wymknęła się spod kontroli. Autorka konsekwentnie odchodzi od schematu „sensacyjnej historii kryminalnej”, skupiając się na losie Agnieszki jako kobiety, córki, żony i matki.
Na szczególną uwagę zasługuje reporterska praca u podstaw: rozmowy z rodziną i bliskimi Kotlarskiej, analiza dokumentów, rekonstrukcja śledztwa i procesu sądowego, a także – co najbardziej poruszające – rozmowa ze sprawcą zabójstwa. Dzięki temu książka zyskuje wielowymiarowość i unika uproszczeń.
Jednym z największych atutów reportażu jest doskonałe odzwierciedlenie realiów lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Wilczyńska trafnie ukazuje, jak ogromną rolę odgrywały wówczas konkursy piękności – były one nie tylko trampoliną do kariery, ale także narzędziem kreowania narodowych ikon. Miss stawały się obiektami masowego uwielbienia, często pozbawionymi realnej ochrony i prawa do prywatności.
Autorka nie idealizuje tej rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – obnaża jej mroczną stronę: samotność, presję oczekiwań, brak systemowych zabezpieczeń oraz niebezpieczne przekonanie, że publiczna popularność usprawiedliwia przekraczanie granic. Historia Agnieszki Kotlarskiej staje się symbolem epoki, w której fascynacja bardzo łatwo przeradzała się w fanatyzm.
„Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej” to reportaż trudny w odbiorze, ale niezwykle potrzebny. Wilczyńska prowadzi narrację z dużą empatią i wyczuciem, unikając epatowania przemocą, a jednocześnie nie łagodząc ciężaru opisywanych wydarzeń. Największą siłą książki jest sposób, w jaki autorka oddaje złożoność losu swojej bohaterki – nie redukuje jej do roli „miss zamordowanej przez fana”, lecz pokazuje ją jako osobę uwikłaną w cudze ambicje, własne pragnienia oraz relacje, które okazały się tragiczne w skutkach.
To reportaż, który długo nie pozwala o sobie zapomnieć i zmusza do refleksji nad ceną sławy, odpowiedzialnością mediów oraz cienką granicą między podziwem a obsesją. Gorąco polecam!
November 24, 2025
Bardzo smutna opowieść o dziewczynie, której piękno stało się przekleństwem. Od matki, która próbowała ją stręczyć, przez męża-groomera, aż do psychopatycznego stalkera, świat zawiódł Agnieszkę. Osoby wypowiadające się w książce mówią długo o jej urodzie, pięknym ciele, o charakterze wspominając jedynie, że była cicha i zamknięta w sobie. Czy ktoś z nich próbował ją poznać naprawdę, wysłuchać, pomóc? Tego się już nie dowiemy, ale biorąc pod uwagę tragiczny finał tej historii i jak niewiele zostało zrobione, aby mu zapobiec, mam pewne wątpliwości.
January 22, 2026
4 ⭐
Bardzo rzetelny reportaż. Dużo szczegółów, może nie wszystkie istotne dla całej sprawy jednak czasami diabeł tkwi w takich szczegółach. Tutaj diabeł nosił kolorową czapkę i kurtkę a do dziś nie widzi swojej winy. Tragiczna historia morderstwa młodej kobiety przed którą świat stał otworem. Historia Agnieszki Kotlarskiej powinna być szeroko omawiana w kontekście zagrożeń jakie niesie za sobą stalking.
Bardzo rzetelny reportaż. Dużo szczegółów, może nie wszystkie istotne dla całej sprawy jednak czasami diabeł tkwi w takich szczegółach. Tutaj diabeł nosił kolorową czapkę i kurtkę a do dziś nie widzi swojej winy. Tragiczna historia morderstwa młodej kobiety przed którą świat stał otworem. Historia Agnieszki Kotlarskiej powinna być szeroko omawiana w kontekście zagrożeń jakie niesie za sobą stalking.
February 23, 2026
Nie słyszałam wcześniej o tej postaci i jej historii. Ewa Wilczyńska wykonała kawał dobrej roboty - teraz mam wrażenie, że bohaterów, którzy dali się poznać, znam na wylot.
January 11, 2026
🕯️ „𝓜𝓘𝓢𝓢. 𝓩𝓪𝓫ó𝓳𝓼𝓽𝔀𝓸 𝓐𝓰𝓷𝓲𝓮𝓼𝔃𝓴𝓲 𝓚𝓸𝓽𝓵𝓪𝓻𝓼𝓴𝓲𝓮𝓳” 𝓔𝔀𝓪 𝓦𝓲𝓵𝓬𝔃𝔂ń𝓼𝓴𝓪 🕯️
•• Poruszający reportaż o cenie sławy, toksycznych relacjach i pragnieniu miłości, która czasem przybiera najstraszniejszą z możliwych form. ••
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Historia o zabójstwie Agnieszki Kotlarskiej, Miss Polonia 1991, to jedna z tych spraw, które mimo upływu lat nie tracą na aktualności. Być może dlatego, że dotyczy ona osoby publicznej i w bezlitosny sposób obnaża lekceważony problem stalkingu i bezradność wobec zagrożenia. Książka tak naprawdę obnaża przed nami cenę sławy, toksyczne relacje i obsesje, która dyktowana była toksyczną miłością.
Agnieszka została brutalnie zamordowana na oczach męża i córki. To tragiczne wydarzenie jest splotem całej historii o kobiecie, którą niekoniecznie marzyła o popularności. Jednak los sprawił, że została wepchnięta w blask fleszy i świat modelingu. Agnieszka nie do końca się w nim odnalazła, a czas jej macierzyństwa odkrył przed nią nowy świat i cel. Dzięki swojej córce poczuła się spełniona i zbudowała rodzinę, o jakiej zawsze marzyła. Nie spodziewała się, że szczęście, które odnalazła zostanie jej tak brutalnie odebrane. 💔
Najbardziej poruszający w tej historii jest kontrast, młoda, odnosząca sukcesy kobieta, spełniona mama, a brutalna, nagła śmierć zadana w biały dzień. To wydarzenie burzy poczucie bezpieczeństwa i pokazuje, jak cienka bywa granica między popularnością, a tragedią, która prowadzi do najgorszych skutków odbierając to co dla nas najcenniejsze.
Lektura tej historii wprowadziła mnie w stan lekkiego zdenerwowania przez historie jaką zawiera. Zmusiła mnie do wielu przemyśleń. To tego typu książka, która zdecydowanie wymaga od czytelnika większego zaangażowania w lekturę i która pozostaje na długo w głowie po odłożeniu jej na półkę. Ewa Wilczyńska stworzyła reportaż, który od samego początku ciekawi czytelnika. Pełny konkretnej wiedzy i solidnego researchu. Na kartach tej powieści można dostrzec i docenić pracę autorki. Autorka wprowadza nas po kolei w świat Agnieszki, rozpoczynając od kulis świata mody i skomplikowane relacje rodzinne, po rozprawę sądową i cały proces śledztwa. Precyzyjnie połączyła reportaż z elementami psychologicznymi tworząc powieść z gatunku true crime, którą pochłania się w ekspresowym tempie.
Historia Agnieszki Kotlarskiej dobitnie przypomina, że stalking jest realnym zagrożeniem, a ignorowanie go może mieć nieodwracalne konsekwencje. To opowieść, która wciąż boli i wciąż uczy. W obecnych czasach wielu z nas żyje na świeczniku innych i nigdy nie wiemy, kto ogląda nasze życie po drugiej stronie… Lektura o śmierci Agnieszki Kotlarskiej zostaje z czytelnikiem na długo. Nie pozwala zapomnieć, że przemoc często zaczyna się od słów, które obsesyjnie przeradzają się w przemoc.
Reportaż został urozmaicony o prywatne, niepublikowane wcześniej zdjęcia Agnieszki.
Ewa Wilczyńska stworzyła dobry reportaż, który stawia przed nami opowieść o sławie, obsesji i morderstwie, który wstrząsnął społecznością. Ogromnie wam polecam tę książkę 🖤
•• Poruszający reportaż o cenie sławy, toksycznych relacjach i pragnieniu miłości, która czasem przybiera najstraszniejszą z możliwych form. ••
▪️𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪️
Historia o zabójstwie Agnieszki Kotlarskiej, Miss Polonia 1991, to jedna z tych spraw, które mimo upływu lat nie tracą na aktualności. Być może dlatego, że dotyczy ona osoby publicznej i w bezlitosny sposób obnaża lekceważony problem stalkingu i bezradność wobec zagrożenia. Książka tak naprawdę obnaża przed nami cenę sławy, toksyczne relacje i obsesje, która dyktowana była toksyczną miłością.
Agnieszka została brutalnie zamordowana na oczach męża i córki. To tragiczne wydarzenie jest splotem całej historii o kobiecie, którą niekoniecznie marzyła o popularności. Jednak los sprawił, że została wepchnięta w blask fleszy i świat modelingu. Agnieszka nie do końca się w nim odnalazła, a czas jej macierzyństwa odkrył przed nią nowy świat i cel. Dzięki swojej córce poczuła się spełniona i zbudowała rodzinę, o jakiej zawsze marzyła. Nie spodziewała się, że szczęście, które odnalazła zostanie jej tak brutalnie odebrane. 💔
Najbardziej poruszający w tej historii jest kontrast, młoda, odnosząca sukcesy kobieta, spełniona mama, a brutalna, nagła śmierć zadana w biały dzień. To wydarzenie burzy poczucie bezpieczeństwa i pokazuje, jak cienka bywa granica między popularnością, a tragedią, która prowadzi do najgorszych skutków odbierając to co dla nas najcenniejsze.
Lektura tej historii wprowadziła mnie w stan lekkiego zdenerwowania przez historie jaką zawiera. Zmusiła mnie do wielu przemyśleń. To tego typu książka, która zdecydowanie wymaga od czytelnika większego zaangażowania w lekturę i która pozostaje na długo w głowie po odłożeniu jej na półkę. Ewa Wilczyńska stworzyła reportaż, który od samego początku ciekawi czytelnika. Pełny konkretnej wiedzy i solidnego researchu. Na kartach tej powieści można dostrzec i docenić pracę autorki. Autorka wprowadza nas po kolei w świat Agnieszki, rozpoczynając od kulis świata mody i skomplikowane relacje rodzinne, po rozprawę sądową i cały proces śledztwa. Precyzyjnie połączyła reportaż z elementami psychologicznymi tworząc powieść z gatunku true crime, którą pochłania się w ekspresowym tempie.
Historia Agnieszki Kotlarskiej dobitnie przypomina, że stalking jest realnym zagrożeniem, a ignorowanie go może mieć nieodwracalne konsekwencje. To opowieść, która wciąż boli i wciąż uczy. W obecnych czasach wielu z nas żyje na świeczniku innych i nigdy nie wiemy, kto ogląda nasze życie po drugiej stronie… Lektura o śmierci Agnieszki Kotlarskiej zostaje z czytelnikiem na długo. Nie pozwala zapomnieć, że przemoc często zaczyna się od słów, które obsesyjnie przeradzają się w przemoc.
Reportaż został urozmaicony o prywatne, niepublikowane wcześniej zdjęcia Agnieszki.
Ewa Wilczyńska stworzyła dobry reportaż, który stawia przed nami opowieść o sławie, obsesji i morderstwie, który wstrząsnął społecznością. Ogromnie wam polecam tę książkę 🖤
December 23, 2025
Czy sława może stać się przekleństwem, a „miłość” największym zagrożeniem?
„Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej” to książka, po której długo nie mogłam zebrać myśli. Sięgałam po nią z poczuciem, że znam tę historię – bo nazwisko Kotlarskiej funkcjonuje w zbiorowej pamięci jako symbol jednej z najbardziej wstrząsających zbrodni lat 90. A jednak już po kilkunastu stronach zrozumiałam, że to nie będzie opowieść o samej tragedii, ale o człowieku, którego życie zostało brutalnie przerwane, i o systemie, który nie potrafił go ochronić.
Czytając, cały czas miałam wrażenie, że Ewa Wilczyńska bardzo świadomie odsuwa sensację na dalszy plan. Zamiast krwi i krzyku dostaję ciszę, codzienność i detale. Autorka prowadzi czytelnika przez życie Agnieszki krok po kroku - od młodej dziewczyny popchniętej w świat konkursów piękności ambicją matki, przez międzynarodową karierę, aż po moment, w którym Agnieszka próbuje ułożyć sobie życie na własnych zasadach. I właśnie ten fragment poruszył mnie najbardziej: obraz kobiety, która kilka razy uciekała od modelingu, kilka razy wracała, a w końcu znalazła spełnienie w macierzyństwie i rodzinnej stabilizacji.
Ten reportaż bardzo mocno pokazuje cenę sławy. Czytając, nie mogłam pozbyć się myśli, jak samotna musiała być Agnieszka w świecie, który widział w niej głównie tytuł i uśmiech do obiektywu. Wilczyńska odsłania kulisy świata mody lat 90., patriarchalne zależności, brak realnej ochrony i ignorowanie sygnałów ostrzegawczych. Stalking, który dziś nazywamy po imieniu, wtedy był bagatelizowany. I ta świadomość boli najbardziej – że ta tragedia mogła zostać zatrzymana.
Ogromnym atutem „Miss” jest reporterska rzetelność. Autorka sięga po dokumenty, rozmawia z rodziną, bliskimi, rekonstruuje śledztwo i proces sądowy. Ale to, co wywołało u mnie największy niepokój, to oddanie głosu sprawcy. Bez usprawiedliwiania, bez sensacyjnego tonu. Po prostu fakt. Mechanizm obsesji, który narastał latami i którego nikt nie przerwał na czas. Czytając te fragmenty, czułam chłód na plecach.
Bardzo mocno wybrzmiewa tu też wątek córki Agnieszki. Jej dorastanie w cieniu lęku, strachu i nieustannej troski ojca o bezpieczeństwo dziecka łamie serce. To moment, w którym zbrodnia przestaje być „wydarzeniem z przeszłości”, a staje się czymś, co trwa i zostawia ślad na całe życie.
Styl Wilczyńskiej jest oszczędny, spokojny, pełen szacunku. Nie epatuje przemocą, a mimo to emocje są ogromne. Miałam wrażenie, że czytam książkę potrzebną – nie tylko jako reportaż true crime, ale jako ostrzeżenie i przypomnienie, że podziw bardzo łatwo może przerodzić się w obsesję.
Ocena: 9/10 - bo „Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej” to nie jest lekka lektura. To książka, która zostaje w głowie, zmusza do refleksji i nie pozwala przejść obok tej historii obojętnie. Dla mnie to reportaż kompletny, poruszający i bardzo ważny.
„Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej” to książka, po której długo nie mogłam zebrać myśli. Sięgałam po nią z poczuciem, że znam tę historię – bo nazwisko Kotlarskiej funkcjonuje w zbiorowej pamięci jako symbol jednej z najbardziej wstrząsających zbrodni lat 90. A jednak już po kilkunastu stronach zrozumiałam, że to nie będzie opowieść o samej tragedii, ale o człowieku, którego życie zostało brutalnie przerwane, i o systemie, który nie potrafił go ochronić.
Czytając, cały czas miałam wrażenie, że Ewa Wilczyńska bardzo świadomie odsuwa sensację na dalszy plan. Zamiast krwi i krzyku dostaję ciszę, codzienność i detale. Autorka prowadzi czytelnika przez życie Agnieszki krok po kroku - od młodej dziewczyny popchniętej w świat konkursów piękności ambicją matki, przez międzynarodową karierę, aż po moment, w którym Agnieszka próbuje ułożyć sobie życie na własnych zasadach. I właśnie ten fragment poruszył mnie najbardziej: obraz kobiety, która kilka razy uciekała od modelingu, kilka razy wracała, a w końcu znalazła spełnienie w macierzyństwie i rodzinnej stabilizacji.
Ten reportaż bardzo mocno pokazuje cenę sławy. Czytając, nie mogłam pozbyć się myśli, jak samotna musiała być Agnieszka w świecie, który widział w niej głównie tytuł i uśmiech do obiektywu. Wilczyńska odsłania kulisy świata mody lat 90., patriarchalne zależności, brak realnej ochrony i ignorowanie sygnałów ostrzegawczych. Stalking, który dziś nazywamy po imieniu, wtedy był bagatelizowany. I ta świadomość boli najbardziej – że ta tragedia mogła zostać zatrzymana.
Ogromnym atutem „Miss” jest reporterska rzetelność. Autorka sięga po dokumenty, rozmawia z rodziną, bliskimi, rekonstruuje śledztwo i proces sądowy. Ale to, co wywołało u mnie największy niepokój, to oddanie głosu sprawcy. Bez usprawiedliwiania, bez sensacyjnego tonu. Po prostu fakt. Mechanizm obsesji, który narastał latami i którego nikt nie przerwał na czas. Czytając te fragmenty, czułam chłód na plecach.
Bardzo mocno wybrzmiewa tu też wątek córki Agnieszki. Jej dorastanie w cieniu lęku, strachu i nieustannej troski ojca o bezpieczeństwo dziecka łamie serce. To moment, w którym zbrodnia przestaje być „wydarzeniem z przeszłości”, a staje się czymś, co trwa i zostawia ślad na całe życie.
Styl Wilczyńskiej jest oszczędny, spokojny, pełen szacunku. Nie epatuje przemocą, a mimo to emocje są ogromne. Miałam wrażenie, że czytam książkę potrzebną – nie tylko jako reportaż true crime, ale jako ostrzeżenie i przypomnienie, że podziw bardzo łatwo może przerodzić się w obsesję.
Ocena: 9/10 - bo „Miss. Zabójstwo Agnieszki Kotlarskiej” to nie jest lekka lektura. To książka, która zostaje w głowie, zmusza do refleksji i nie pozwala przejść obok tej historii obojętnie. Dla mnie to reportaż kompletny, poruszający i bardzo ważny.
January 2, 2026
Jedna z najciekawszych książek reportażowych jakie ostatnio czytałem. Książka, która wymyka się klasycznemu true crime rozumianemu jako rekonstrukcja zbrodni.
Autorkę interesuje wszystko co było przed i po, co doprowadziło do tragedii i jak ona ukształtowała dalsze losy bliskich. Nie unika opisu rodzinnych napięć, niedopowiedzeń, presji, osadzając je w rzeczywistości przełomu ustrojowego i gospodarczego, w którym rodzący się rynek modelingu, medialna fascynacja ciałem i sukcesem rodzi koszty psychiczne.
Nic nie dzieje się tu bez powodu. Rekonstrukcja działań sprawcy z początku pobrzmiewa, by pod koniec książki wysunąć się na pierwszy plan. Jego obsesje, przekraczanie granic są punktem wyjścia do pokazania zaniechań, społecznej ślepoty, bagatelizowania sygnałów ostrzegawczych wobec tego, co dziś bez wahania nazwalibyśmy stalkingiem, a co wtedy pozostawało nienazwane lub było lekceważone.
Z reportażu wynika refleksja nad kosztem psychicznym i społecznym: modelingu, bycia nieustannie w centrum uwagi i oceny; uwikłania w toksyczne relacje (i mam wrażenie, że sprawca nie jest tu jedyną osobą, która zachowywała się w sposób niewłaściwy); funkcjonowania w świecie, który nie potrafił uchronić przed tragedią.
Styl reportażu jest powściągliwy, klarowny, pozbawiony moralizowania i epatowania okrucieństwem. Dostajemy pełny obraz sytuacji, wynikający z rozmów z bliskimi, przyjaciółmi, sprawcą, poparty różnorodną dokumentacją. W efekcie nie tylko możemy zrozumieć, co się wydarzyło, ale też mieć punkt wyjścia do refleksji.
Autorkę interesuje wszystko co było przed i po, co doprowadziło do tragedii i jak ona ukształtowała dalsze losy bliskich. Nie unika opisu rodzinnych napięć, niedopowiedzeń, presji, osadzając je w rzeczywistości przełomu ustrojowego i gospodarczego, w którym rodzący się rynek modelingu, medialna fascynacja ciałem i sukcesem rodzi koszty psychiczne.
Nic nie dzieje się tu bez powodu. Rekonstrukcja działań sprawcy z początku pobrzmiewa, by pod koniec książki wysunąć się na pierwszy plan. Jego obsesje, przekraczanie granic są punktem wyjścia do pokazania zaniechań, społecznej ślepoty, bagatelizowania sygnałów ostrzegawczych wobec tego, co dziś bez wahania nazwalibyśmy stalkingiem, a co wtedy pozostawało nienazwane lub było lekceważone.
Z reportażu wynika refleksja nad kosztem psychicznym i społecznym: modelingu, bycia nieustannie w centrum uwagi i oceny; uwikłania w toksyczne relacje (i mam wrażenie, że sprawca nie jest tu jedyną osobą, która zachowywała się w sposób niewłaściwy); funkcjonowania w świecie, który nie potrafił uchronić przed tragedią.
Styl reportażu jest powściągliwy, klarowny, pozbawiony moralizowania i epatowania okrucieństwem. Dostajemy pełny obraz sytuacji, wynikający z rozmów z bliskimi, przyjaciółmi, sprawcą, poparty różnorodną dokumentacją. W efekcie nie tylko możemy zrozumieć, co się wydarzyło, ale też mieć punkt wyjścia do refleksji.
January 1, 2026
Bardzo dobry i rzetelny reportaż, kolejny tej autorki. Zastanawiałam się, czy czytać skoro czytałam "Finalistkę" Magdy Majcher. Ale to zupełnie dwie kompletnie różne książki. Tam- mocno fabularyzowane i konfabulowane "True crime". Tu - reportaż na podstawie rozmów z osobami, które znały Agnieszkę lub były jej bliskie ( również mężem i córką) akt sprawy, prywatnych listów, i rozmów ze sprawcą, policją, zaangażowanymi w sprawę prawnikami i psychologami. Do tego bogate tło społeczne Polski lat 80' i 90'.
Poruszająca lektura, we mnie wywołała szereg emocji - między innymi sympatię dla Agnieszki i współczucie dla jej córki, złość na system prawny - bo co to znaczy "częściowo niepoczytalny"? Za mało niepoczytalny, by go zamknąć do końca życia w zakładzie psychiatrycznym, a za bardzo niepoczytalny, by dostać surowy wymiar kary i siedzieć w więzieniu do końca życia? Po 14 latach ten człowiek wyszedł na wolność. Irytował mnie również mąż Agnieszki - zadufany w sobie bufon, ganiający za spódniczkami. A ona zginęła tak naprawdę chcąc go obronić.. Warto przeczytać.
March 18, 2026
Ciekawy, ale mam kilka zastrzeżeń - przede wszystkim dotyczących długości. Tak jak pisało już kilka osób, pojawiają się opisy sytuacji, w których Agnieszki nie było, a także sceny, które nic nie wnoszą do całości i wydają się zbędne. Zastanawiam się też, czy konieczne było tak częste opisywanie wątków intymnych. Rozumiem, że partner (mąż) Agnieszki był na to otwarty, ale mimo wszystko mam wrażenie, że ten motyw pojawia się zbyt często i nie zawsze jest uzasadniony. Choć jeśli chodzi o niego raczej nie mogę być obiektywna ponieważ, odebrałam go negatywnie.
Można przeczytać, ale ze świadomością, że dużo jest tu wątków zbędnych.
Można przeczytać, ale ze świadomością, że dużo jest tu wątków zbędnych.
December 25, 2025
Trochę jest to nadmuchane, bo nie ma tu znowu tyle materiału o zabójcy, żeby robić z tego całą książkę (zresztą to książka o Miss, a nie o Jurku Krasnoludku), ALE to tło ekonomiczno-społeczne jest na tyle dobrze napisane, że wybaczam tę akrobację.
Dobrze się słuchało.
Dobrze się słuchało.
January 22, 2026
Książka wchodzi jak złoto. Jest to dopełnienie serialu dokumentalnego. Podoba mi się to, że tak szczegółowo jest przedstawione całe życie i kariera Agnieszki. Bardzo polecam.
January 23, 2026
Świetny reportaż!
February 12, 2026
3,25/5 ⭐️
Read
February 6, 2026♪ | To nie jest laurka, bo ofiarę przedstawiono jako człowieka, przede wszystkim — także z jej wadami.
Displaying 1 - 21 of 21 reviews