Patagonië

by Dree Peremans

Bericht aan de lezer: Patagonië bestáát. Neen, het is geen natie met afgelijnde grenzen en ja, er wonen meer schapen dan mensen. Maar zelfs vanuit het meest onooglijk dorp in Vlaanderen of Nederland reis je er binnen de 48 uur naar toe. Trein naar Brussel of Amsterdam, vlucht naar Buenos Aires en dan alsmaar zuidwaarts. Tot je een bord ziet: 'Aquí comienza la Patagonia', 'Hier begint Patagonië'. Al zouden we zelf nog een opschrift toevoegen: 'Hier begint het einde van de wereld.'

In de late jaren tachtig van de vorige eeuw werd Patagonië een kleine obsessie voor Dree Peremans sr. Hij zou er nooit meer van genezen. In dit boek neemt hij de lezer mee langs een lange stoet indianenverhalen. Maar ook ontdekkingsreiziger Magellaan, dichter William Hudson, wetenschapper Charles Darwin en schrijver Jules Verne passeren de revue, en onderweg bots je ook op een ros varken dat weigert met onderaannemers te werken. Lees dit boek 's avonds en met een goed glas wijn binnen handbereik. Dat helpt, want op Patagonië moet je voorbereid zijn.

Patagonië. Het einde van de wereld is een compleet herziene heruitgave van de driedelige Encyclopedia Patagonica van half jaren 90.

Unknown Binding

First published January 1, 2014

Reviews

[André · Rating 4 out of 5]

Citaat : Maar vergis u niet, eigenlijk kan de hele wereld Patagonië zijn. Je denkt eraan en je bent er. Je droomt ervan en je blijft er. Eeuwig en drie dagen of, in barre nood, slechts enkele uren, maar toch altijd lang genoeg om er altijd, altijd weer terug naartoe te willen.
Review : Voor diegenen die Dree Peremans een beetje volgen in woorden en daden, is het wel-bekend dat hij al heel lang een onblusbare passie aan de dag legt voor Patagonië met alles er op en er aan. Deze passie is voor hem begonnen bij, wijlen Dirk Van Esbroeck. Die had zijn jeugd in de Argentijnse pampa doorgebracht en dan is Patagonië toch al iets dichterbij dan vanuit het Brabant-se plattelandsdorp Nederokkerzeel. Dirk bracht zijn verhalen mee naar Antwerpen, maar is in zijn hoofd altijd de Argentijn met een verlangen naar het zuiden gebleven. El corazónal sur, zong hij, een lied dat droop van verlangen naar het zuiden. Dree werd ook een van de stichters en huidig Voorzitter voor het eeuwige leven der Fundación Patagonista.



Door hem heb ik ook het onvergetelijke werk van de wereldreiziger Bruce Chatwin leren kennen. Voor het radioprogramma Het einde van de wereld (BRTN, Radio 1) bewerkte en her-schreef Dree Peremans (1949) een aantal sprookjes, mythen en legendes uit alle uithoeken van de wereld. De locaties waren vaak onbelangrijk en de verhalen kunnen zich dikwijls overal en altijd situeren. Eigenlijk zijn het covers, eigenzinnige versies van traditionele verhalen. Zoals van oude liedjes in vele talen varianten bestaan die vandaag gezongen worden, zo zijn deze Sprookjes van het einde van de wereld zijn versie. Je wordt even makkelijk geconftonteerd met de reizen van Magellaan, Darwin en Hudson naar dit deel van de wereld als over de dictator Juan Manuel Rosas en de Patagonische koning Antoine Cros de revue, of over de Belgen die naar de Zuidpool teizen.



Hij schrijft levendig en aanstekelijk over mijlpalen van de geschiedenis. Tussen de verhalen uit de wereldgeschiedenis heen vlecht Peremans fragmenten van de reis die hij in 1997 zelf maakte naar de Vuurlandse eilanden, Patagonië en het uiterste puntje daarvan: Antarctica. Dit prachtig uitge-geven boek is een rijke schat van anekdotes en verhalen, lezenswaardig voor wie van reisverhalen houdt en natuurlijk voor de liefhebbers van Patagonië. Het einde van de wereld is een compleet herziene heruitgave van de driedelige Encyclopedia Patagonica van half jaren 90.
Titel boek : Paranoia

[Lise · Rating 3 out of 5]

Het boek was absoluut niet wat ik ervan verwachtte. Ik hoopte om terug te ervaren hoe het voelde om in Patagonië te zijn, waar ik een jaar geleden op reis was. Het wondermooie licht, de eindeloze vlaktes, de gletsjers, de imposante condors, de koddige koningspinguins en Commerson's dolfijnen, de zeldzame scheefgegroeide bomen (zoals op de foto) die een jarenlange strijd tegen de wind voeren, de intense kleuren en de donkerblauwe fjorden. Niets van die herinneringen kom terug bij het lezen van dit boek. Patagonië is een magische plek en hoewel de schrijver dat ongetwijfeld ook vindt, kwam dat niet echt naar boven in dit boek.

Wat dan weer wel de verdienste is van de schrijver, is de geschiedenis van de 2 landen op een aangename en eerlijke manier te vertellen. Ter plaatse had ik al te vaak het gevoel dat het land weinig tot geen geschiedenis had, en dat dat een groot gemis was. Bovendien werd het verhaal van de oorspronkelijke bewoners weggestoken, zeker op Vuurland, waar alle indianenstammen uitgeroeid zijn. Een standbeeld van generaals die deelnamen aan deze genocide is er makkelijker te vinden dan verhalen over de 'echte Vuurlanders'. Het was verhelderend om te lezen hoe deze mensen de barre Patagonische winters overleefden en hoe zij stand hielden, daar aan het einde van de wereld.

Voor de rest is het boek een aangenaam verslag van mensen die Patagonië ooit hebben bezocht en er al dan niet een rol van betekenis hebben gespeeld. Ik waande me een passagier op de Beagle, de Trinidad, de Belgica of één van de vele andere legendarische schepen die langs de kusten van Patagonië hebben gevaren. Hoe die pioniers zich aan land begaven en beetje bij beetje Patagonië trachten te ontdekken, in kaart te brengen en te overwinnen wordt al snel duidelijk.

Maar waarom hebben die legendarische landschappen van Patagonië en de woeste natuurkrachten die daar heersen slechts een bijrol in het hele verhaal? Waarom waan ik me niet één keer op een gletsjer tijdens het verhaal van de beklimming van de gletsjer? Waarom wil ik niet op zoek gaan naar pinguïns en walvissen tijdens het lezen van dit boek? Het is dat ik er al lang naar toe wilde, want dit boek alleen zou me nooit warm maken om het land te bezoeken (en dat is echt wel de moeite!)

[Jacqueline]

Het boek heeft interessante onderwerpen maar de schrijfstijl vond ik niet fijn. Dat en de woordkeuze maakte dat ik niet door het boek heen kwam. Gebruik dit boek op de manier waarop je Wikipedia gebruikt: voor de bibliografie en de stukken vertaalde primaire bronnen (dat laatste zijn er veel).