Tonic

by Ralf Mohren

Arthur Poolman is alcoholist. Hij leeft in een wereld waarin drank de baas is. Het begint met de weekends: de teugels los, alle zorgen voor even vergeten. Maar het kan niet altijd vrijdagavond zijn. De werkweek schudt hem wakker, en steeds meer heeft hij diezelfde drank nodig om nog te kunnen functioneren op de middelbare school waar hij lesgeeft. Steeds vaker verliest hij de controle over de angst en de schaamte vanbinnen, die hem alleen maar meer, meer, méér laat drinken om te vergeten, te verdringen. Arthur valt steeds dieper, onbereikbaar voor zijn dierbaren, tot hij de bodem raakt. Daar rest hem nog maar één keuze: nooit meer drinken of alles verliezen.

Genres: Literature

256 pages, Paperback

First published January 1, 2014

Reviews

[Simon · Rating 5 out of 5]

Steeds lees ik dit opnieuw (nu voor de vijfde keer) en steeds lees ik er andere dingen in. Het zal voor altijd mijn favoriete boek zijn.

Als je het weet, als je het écht weet, dan is de keuze ineens heel simpel. Of je doet er wat aan, of je stapt de afgrond in. (p.15)

Dat is het geniepige: je trapt erin. Ik wist dat het zo zou gaan – alleen niet tot waar. (p.85)

‘Je weet toch dat ik echt van je hou, hè?’
Nou, dat wist ik niet zeker. Niet echt. Zoals ik niet eens zeker wist of ik wel van haar hield of hou. (p.115)

En zo is er altijd wel een reden om iets niet te hoeven zien. (p.139)

[Angela Son · Rating 4 out of 5]

Een aanrader voor wie met alcohol worstelt, of mensen kent die met alcohol worstelen - omdat het een kijkje in de keuken geeft. Het verhaal geeft inzicht in hoe verslaafden zichzelf voor de gek kunnen houden, en de wereld om hen heen met zich meetrekken. Het schetst hoe het is om te drinken, en hoe het is om niet te drinken. Bovenal maakt het veel dingen invoelbaar. Een akelig boek om te lezen - en dat is een compliment.

[Gabrielle Terpstra · Rating 4 out of 5]

Dit boek voelde alsof ik mezelf opnieuw door de modder van mijn verslaving worstelde, met bijkomende angsten, katers maar ook hoop. Het was een steuntje in de rug voor de alcoholist in herstel. Nuchter is de enige weg. 💕

[Erik · Rating 5 out of 5]

Je wordt al dronken alleen al van het lezen van dit boek. Tip: snel uitlezen en dan de rest van je leven elke dag blijven volhouden dat je het nooit meer gaat lezen. Alleen zo kom je er vanaf

[Dorien · Rating 4 out of 5]

Maak kennis met Arthur Poolman. Fijne man, gelukkig getrouwd met Maite, leraar Nederlands op een middelbare school. Maar ook: alcoholist. En niet de eerste de beste.

Tonic herbergt het vaak rauwe relaas van deze man, die besluit zijn alcoholprobleem aan te pakken. Dat probleem wordt namelijk steeds groter en vooral ook opvallender, voor Arthur’s directe omgeving, maar ook voor zichzelf. Waar hij tijdens zijn studententijd de katers makkelijk kon verwerken, en het nog wel een plaatsje kon geven binnen het ‘studentenleven’, lukt dat jaren later eigenlijk niet meer. De zwarte gaten in Arthur’s geheugen worden alsmaar groter, en ook voor Maite wordt het uiteindelijk te veel. Na een laatste, grenzeloze drinkmarathon belandt Arthur bij een afkickcentrum, waarna zijn leven een heel nieuwe wending neemt.

Arthur’s verhaal blijft je boeien, want Mohren wisselt gebeurtenissen in het heden (meetings bij de AA, bijvoorbeeld), netjes af met herinneringen uit Arthur’s verleden, herinneringen aan tal van dagen en nachten overgoten met te veel alcohol.

Bovendien heeft Mohren met Tonic een heftig verhaal bij elkaar geschreven. Zo heftig, dat ik me regelmatig afvroeg of dit misschien wel Mohren’s eigen verhaal was. Dit is zo intens, zo realistisch ook. Of beter: ik kon me erg goed voorstellen dat het leven van een alcoholist, het leven van iemand die afkickt van de drank, er inderdaad zo uitziet. Indrukwekkend – dit is er zeker zo eentje die nog even zal blijven hangen.

[Johanna · Rating 4 out of 5]

Ik vond de hoofdpersoon in eerste instantie eigenlijk vooral irritant, omdat er schijnbaar luchtig over een destructieve levenshouding wordt geschreven. Maar door de tweede helft kwam het menselijke element met alle angsten, twijfels en onzekerheden veel meer naar mijn mening naar voren. En dat maakt dat ik uiteindelijk toch op 4 sterren uitkom.

[Merel · Rating 2 out of 5]

Er is dus een naam voor dit genre: bekentenisroman. Het verslag van een alcoholverslaving die uit de hand loopt, het afkicken en het herstel. Zo eentje kwam er onlangs ook al uit: Hallo Muur. En die is rauwer, eerlijker en heeft meer structuur.

[Gloria · Rating 2 out of 5]

Meeslepend verhaal, alleen is het niet erg logisch opgebouwd en dat maakt het moeilijk te lezen en te begrijpen soms.