Zij nam hem mee naar haar wereld. Hij leidde haar naar de zijne. Het waargebeurde verhaal van een onverwachte vriendschap.
Jana Elza Wuyts ontmoet een wilde hond in de Spaanse bergen. Als zijn leven in gevaar komt, neemt ze hem mee naar huis. Het is het begin van een bijzondere, maar ingewikkelde vriendschap. Er valt met het dier geen land te bezeilen, gewend als het is aan overleven in de bossen. Met liefde en geduld slaagt Jana erin om Boef te laten wennen aan de mensenwereld.
Dan keren de rollen om. Zoals Jana Boef meenam naar haar wereld, neemt hij haar mee naar de zijne: de wilde natuur.
Jana en haar man Marnix ontdekken een oud berghuis op de onherbergzame hoogten van de Franse Pyreneeën. Ze beginnen een nieuw leven in het bos — op een plek die als twee druppels water lijkt op Boefs geboortegrond. Zijn ze opgewassen tegen de uitdagingen en de gevaren van een leven in het wild?
Jana en Marnix verhuizen van de Oostkantons naar een oud berghuis, een ezelsstal, in de onherbergzame Pyreneeën. Hoe ze daar terecht komen? Door Boef. Hoe Boef hun leven verrijkt heeft lees je in dit heerlijke derde deel. Zij wilden van hem een binnenhond maken, hij heeft van hen buitenmensen gemaakt. Overlevers , die soms moeten vechten tegen de grillen van de natuur, die leren hout verzamelen, paddenstoelen herkennen, ploegen, eindeloos onkruid wieden, schoorstenen kuisen, ongedierte vermijden en zoveel meer. Maar die ook sportief worden door de vele wandelingen en beklimmingen met hun trouwe viervoeter. Woef is ondertussen 6 jaar en geëvolueerd van een zot geval naar een rustige hond die zijn baasjes perfect aanvoelt (tenzij er katten in de buurt zijn!). Jana schrijft met zoveel liefde over haar hond dat het je, als hondenbaasje van 3, waaronder 2 podenco’s, raakt in je hart. De situaties zijn O zo herkenbaar, de angst om je lieverd te verliezen steekt ook eventjes de kop op. Maar daar gaan we nu niet aan denken en nagenieten van dit heerlijk verhaal!
Misschien wel mijn favoriete boek in de Boef-trilogie. Er wordt nog gezwoegd en gezweet, maar het echte worstelen lijkt achter de rug. Boef is op z’n plek en dat voelen zijn baasjes ook.
Jana schrijft op het einde dat de vrienden die hun beslissing om in een boshuisje in de Pyreneeën te gaan wonen als fantastisch omschrijven, zonder meer, een kleine minderheid vormen. Ik hoor toch bij die groep, denk ik. Hun manier van leven in de bergen komt het dichtst bij waar wij mensen voor gemaakt zijn en ik heb het gevoel dat we daar met z’n allen veel te ver van weggedreven zijn.
Het laatste hoofdstuk, dat voornamelijk bestaat uit filosofische beschouwingen, valt misschien wat uit de toon met de rest van het boek, het raakte wel een gevoelige snaar bij mij. Ook ik droom soms van een simpeler leven, met dagelijkse routines en bezorgdheden die misschien zwaarder zijn maar wel natuurlijker aanvoelen. En die prachtige snuit van Boef aan je zijde maakt de uitdagingen van een leven dicht bij de natuur ongetwijfeld draaglijker.
Het derde hartverwarmende boek over Boef en hoe hij het leven van zijn baasjes op zijn kop heeft gezet. Op de meest positieve manier mogelijk. Dit boek vertelt over hoe Boef met Jana en Marnix naar de Pyreneeën trok. Hij werd een huishond maar maakte van zijn baasjes echte buitenmensen. Het laatste hoofdstuk bezorgde me een krop in de keel. Zelf heb ik twee honden verloren op korte termijn wat je erbij doet stilstaan dat je de tijd met je viervoeter moet koesteren.
'Bij aankomst hebben we honderden stokrozenzaadjes geplant in de tuin, slechts één ervan is uitgegroeid. Zo'n zaadje rijpt alleen op de juiste plek, onder de juiste omstandigheden. Misschien geldt dat ook voor ons: we bloeien alleen op ons allerschoonst als alles klopt - de plek, het moment, de omstandigheden. Die voor jezelf creëren is een levensopdracht. Blijf je rondtrekken tot je ze vindt, of loop je ze daardoor net voorbij? Ik denk dat je die vraag kunt beantwoorden als je heel goed en dapper luistert. Naar de stilte.'
Heel leuk boek, net als de voorgaande uit deze serie. Ik kan mij (bijna) voorstellen het is om in hun nieuwe huis in de ongerepte Pyreneeën te wonen, het klinkt prachtig! Dit boek doet mij ook denken aan een quote die ik onlangs op sociale media tegenkwam ‘ik zoek liever de drukte van de stad op, dan de rust van de natuur’. 🏔️🌳🦌
Kan ik ook 6 sterren geven? Aangezien ik aan de eerste 2 Boef-boeken 5 sterren gaf en dit derde boek er voor mij nog bovenuit steekt. Waar Jana en Marnix in het eerste boek (en in het eerste jaar dat Boef bij hen was) meer dan een standbeeld verdienden voor hun geduld en volharding om van een compleet wilde berghond een enigszins aanvaardbare huishond te maken - en daar met bloed, zweet en tranen ook in geslaagd zijn - verdienen ze in dit derde boek opnieuw een standbeeld. Dit keer om het avontuur te durven aangaan om alles in België achter te laten en in een huis letterlijk in the middle of nowhere in de Franse Pyreneeën te gaan wonen. Maar vooral voor - weeral - hun geduld en volharding om elke dag opnieuw van 2 hectaren volslagen woestenij een niet meer verwilderde moestuin, bloementuin en bos te maken. En dat is dan nog zonder alle problemen die wonen op zo’n plek met zich meebrengen. Maar Jana en Marnix voelen zich, samen met Boef, ver van de ratrace waar we allemaal in leven, op een plek waar de natuur ons leert dat we heel dankbaar mogen zijn dat we haar nog hebben, gelukkiger dan ooit. En ja, uiteraard gaat het boek ook over Boef, over hoe hij zijn mensen terug meenam naar de natuur waar hij vandaan komt, en over hoe honden aan ons wijze levenslessen geven en van ons elke dag opnieuw een beter mens maken.
Via de Libelle Leesclub kreeg ik dit boek toegestuurd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet zo van de ‘dierenboeken’ ben, en dat de kaft me meteen al niet erg aansprak. Maar een gegeven paard kijk je niet in de bek, en ik besloot het boek een eerlijke kans te geven.
Aan dit boek gaan twee andere boeken vooraf, op de eerste twee bladzijden wordt een korte samenvatting gegeven, zodat het niet nodig is om de andere boeken te lezen en mee te zijn. Fijn gedaan.
Tijdens een vakantie in een Spaans bergdorp kwam Boef op het pad van Jana en haar man, en ze besloten hem te adopteren en mee naar België te nemen. Boef bleek geen simpele hond zijn, maar uiteindelijk slaagden ze erin om hem aan de mensenwereld te laten wennen. Wanneer ze verhuizen naar de Franse Pyreneeën gaat er een heel andere wereld voor hen open, een wereld waarin de natuur regeert en de mens zich daaraan moet aanpassen. Het is bewonderenswaardig hoe zij die stap hebben durven zetten, en ook hoeveel werk ze verzetten om hun eigen paradijsje leefbaar te maken en houden, Boef blijft een rode draad in het verhaal, zijn moeilijke karakter dat naarmate hij ouder wordt toch een tikkeltje meegaander/rustiger wordt.
Dit is een aardig tussendoortje, maar geen hoogvlieger. De schrijfstijl is niet bijzonder, en er zit ook best veel herhaling in het boek. Wie Boef al volgde zal er ongetwijfeld meer door aangesproken worden.
Met dank aan de Libelle Leesclub voor het recensie-exemplaar.
Heb me geen moment verveeld tijdens het lezen van het boek.
Ik wist niet dat dit onderdeel van een serie was en dit het laatste ervan was. Gelukkig werd ik op voorhand in het boek ingelicht over het feit dat het niet noodzakelijk is om ze op volgorde te lezen.
Toch ga ik zeker (van zodra ik van mezelf weer boeken mag kopen) de andere 2 boeken ook lezen om een volledig beeld van hun leven (samen) te krijgen.
Ik ben niet het doelpubliek voor dit boek, en ik had het nooit gelezen als ik het niet cadeau had gekregen voor Kerstmis. Ik ben niet zo een avonturier en heb er zelf ook zeer weinig interesse in, en de mensen waar het over gaat zijn mensen waar het niet mee zou klikken. Maar het leesde goed en het was niet te langdradig. Af en toe wel een beetje preachy, maar niets al te ergs.
Het eerste boek vond ik heerlijk voor de content omdat het verhaal van Boef doorheen het boek swingt.
Ik vind deze laatste van de reeks nu net enerzijds te idyllisch en anderzijds nogal egocentrisch/belerend. Sowieso zijn geen van de boeken literaire hoogstandjes.