De feestzaal van mijn ouders

by Els Snick

Honderden families kwamen voor hun bruiloften, jubilea en begrafenissen naar de Visscherie in Oostrozebeke, West-Vlaanderen. Voor de sloop van het gebouw in 2017 zet Els Snick nog een laatste keer de poorten open van de vermaarde feestzaal die haar ouders uitbaatten. Tijdens die hartverwarmende reünie komen er ook pijnlijke verhalen naar boven, vooral over Cyriel Verschaeve. Deze priester-dichter, ooit boegbeeld van de Vlaamse beweging, werd in 1946 wegens collaboratie ter dood veroordeeld. Snick ontdekt dat de vroegere eigenaren van de Visscherie, de welgestelde broer en zus Jozef en Maria Lootens, een cruciale rol hebben gespeeld in de verering van Verschaeve.


Haar persoonlijke zoektocht naar de banden tussen haar eigen familie en de familie Lootens voert Snick steeds verder terug in de geschiedenis. Terwijl ze gaandeweg aan het licht brengt hoe een goedbedoelende katholieke familie zich liet meeslepen in de malafide ideeën van Verschaeve, moet ze zich ook tot haar eigen Vlaamsgezinde opvoeding verhouden.


Liefdevol maar scherp laat Snick in De feestzaal van mijn ouders zien hoe een hedendaagse kijk op het verleden tot voortschrijdend inzicht leidt, en hoe er ruimte komt voor een ander verhaal wanneer oude helden van hun voetstuk vallen.


'Els Snick schreef een fascinerend en soms ontluisterend relaas over Vlaamse levenslust, Franse cuisine en een nog altijd vergoelijkt naziverleden.' - Tom Lanoye


'Warm, gul, aards - en toch een slang in dit paradijs. Meeslepend!' - Geert Mak

299 pages, Kindle Edition

Published October 17, 2025

About the author

Els Snick is literair vertaalster en docente Duits aan de Hogeschool Gent. Zij is wetenschappelijk lid van het in 2008 in Wenen opgerichte Internationale Joseph Roth Gesellschaft. Vorig jaar promoveerde zij op haar proefschrift over Roth.

Reviews

[Eric vp · Rating 4 out of 5]

Het spreekt dat, gezien we onze jeugd in Oostrozebeke doorbrachten en ons huwelijksfeest plaatsvond in de Visscherie (zoals het voor deftige gezinnen paste), dit boek veel herinneringen oproept: namen, plaatsen , huizen... Maar dat is niet de essentie van mijn score. Na Olyslagers, Hertmans, Claus, Mak en nog anderen: een boek dat 'oorlogs- en naoorlogse ambetantigheden' bloot legt, maar dan nu in een voor mij heel herkenbare omgeving. Dat raakt een mens nog meer.
Het is een (onaangename) verrassing voor mij dat Verschaeve er ooit woonde en van daaruit jeugd en volwassenen bestookte met zijn onzin. Ik had het graag eens met mijn vader besproken. Helaas ook onzin die we nu weer al te veel moeten horen in deze wereld.
Wat ik mis: de spanning met mensen van dezelfde generatie die dit niet ok vonden. Of durfden mensen dit niet uiten? Het gaat immers over 'notabele' en rijke families. Ook dat maakt het boek boeiend: het is eens te meer duidelijk dat het dergelijke families er beter vanaf kwamen dat de gewone mensen: ze waren immers gul, hielpen het dorp vooruit en doneren graag aan de minderbegoeden. Hen wordt veel en vlug vergeven.
Vergeten we niet de onderliggende invloed en macht van de pastoors en de kerk.
En hoe zou het zijn voor bvb. André Demets (die zo graag een 'dappere kerel' wilde zijn)?
Geen grote literatuur maar zeer goed en mooi verteld en erg meeslepend - toch voor mij.