Lilith en Violaine zijn hartsvriendinnen. Ze groeien op aan de kust van Noord-Frankrijk. Urenlang gaan ze samen op zoek naar de mooiste schelpen. Ze kunnen gelijktijdig en achterwaarts over de golven duiken. Ze krijgen de slappe lach om dezelfde onbegrijpelijke dingen. Op hun veertiende kopen ze hun eerste bikini. Niet veel later beramen ze een duister plan. Cap Blanc-Nez. Aan de rand van het klif worden de schooltassen van de twee meisjes gevonden. Beneden op het strand ligt het lichaam van Violaine. Meisjes van krijt is een debuut van zelden geziene ambitie. De suizende tragiek van dit verhaal, als in een val van 135 meter hoog, doet voortdurend naar adem happen en heeft maar één hoe dicht kun je bij iemand komen zonder jezelf te verliezen?
Lara Taveirne (1983) is een van de bijzonderste stemmen van haar generatie. Ze schreef vier zeer goed ontvangen romans voordat ze doorbrak met het aangrijpende Wolf, waarvan tot nu toe meer dan 40000 exemplaren werden verkocht en waarvan de rechten werden verkocht aan onder meer Duitsland en Frankrijk. Meisjes van krijt (oorspronkelijk verschenen als De kinderen van Calais) won de Debuutprijs van de stad Antwerpen en werd genomineerd voor de Bronzen Uil.
Over
'Helder en beeldschoon.'
De Groene Amsterdammer
'Wolf groeit uit tot een pakkend maar waardig requiem dat nooit topzwaar wordt, en zelfs flinters lichtheid bevat.'
De Morgen
'Wolf is een boek dat je in één keer uit wil lezen.'
de Volkskrant 'Ze weet het verpletterende gevoel van gemis dat in de familie heerst zo sterk te verwoorden dat je als lezer de wanhopige leegte voelt.'
De Standaard
'Ook de taal speelt een hoofdrol in het boek. Met weloverwogen woorden en korte zinnen tekent Taveirne mensen en levens in de diepte.'
Lara Taveirne schreef een thesis over liefdesverdriet. Ze schreef ook een keer een brief, waarmee ze zichzelf toegang verleende tot een vervallen sluiswachtershuis. Dertien jaar lang woonde ze onder een lek dak, verstoken van luxe en lawaai, maar dicht bij de natuur. Zo nu en dan schrijft ze ook een roman, zoals De kinderen van Calais (winnaar Debuutprijs 2015) en Wolf (longlist Libris Literatuur Prijs 2025).
Ik vertrok op reis naar Japan en ik nam mee… een boek over Calais. Tegendraads doen is een job maar ook een hobby.
Eigenlijk is het de schuld van Lara Taveirne. Ze moet maar niet zo aangrijpend schrijven over afscheid, beloftes en al wat als donkere wolk kan samendrijven boven het hoofd van een jongvolwassene. Eerst Wolf, nu weer de Meisjes van Krijt (al was het eigenlijk andersom). Geef Murakami, Ishiguro of Shiba Ryotaro ook een kans, Lara.
“Een heel leven lang hoor je een verhaal vertellen. Je denkt dat je het na de eerste keer wel begrijpt. Je hebt sympathie voor het meisje met de lichtblauwe ogen omdat zij degene is die nu naast je zit om het verhaal te vertellen. Het meisje met de lichtgeelbruine ogen loopt erbij als een figurant. Haar voetstappen laten geen sporen na in het zand.”
Een meedogenloze, maar heel sterk geschreven roman.
Zoals ze zelf zegt in de proloog van dit boek, kan je zien aan dit verhaal dat Lara Taveirne weet wat rouwen betekent. Vanaf de eerste letter tot ergens voorbij de helft, staan er heel veel woorden geschreven die er eigenlijk allemaal staan om maar één naam door je hoofd te doen spoken: Violaine. Het meisje waarvan de stem zo vroeg weggerukt wordt is overal en altijd aanwezig. Daarna opent het leven zich verder: het schikt zich met al haar periodes gelinkt aan mensen die komen, veel betekenen, en vervolgens weer gaan. Zeker Herman vond ik zo'n mooi personage; volgens mij staat hij voor rust, menselijkheid, vertrouwen en een amuserende eigenzinnigheid. En dan is er natuurlijk ook nog het voortdurende ruisen van de Noordzee op de achtergrond.
Op twee avonden uitgelezen... Een verhaal dat tegelijk schoonheid en tristesse bevat, een boek dat vlot leest en een verhaal dat een onverwachte plottwist heeft. Het open einde stoorde me ook niet, in tegendeel. Met andere woorden: een echte aanrader!
Het boek ging een andere richting op dan ik had verwacht van de tekst op de achterflap, maar toen ik daar eenmaal aan gewend was vond ik het een schitterend boek! Het proza is ontzettend mooi, er zaten een paar zinnen in die ik een paar keer opnieuw las omdat het me zo raakte (“Mijn leven is in een gat gevallen en ik heb niet de moeite genomen om er achter aan te springen.”)
Na de bespreking met de boekenclub ben ik het nog meer gaan waarderen door het uitpluizen van alle verschillende thema’s en personages. Heel erg mooi.
Moeke gesmeekt of ik mijn kerstcadeau al vroeger mocht uitpakken, omdat ik simpelweg niet kon wachten om hieraan te beginnen
Volgens mij had ik dit boek uit kunnen lezen in de helft van de tijd dat ik er nu over heb gedaan, maar ik heb elke zin zeker twee keer herlezen. Lara Taveirne haar schrijfsels zijn de reden waarom ik ‘lezen’ als antwoord geef op de vraag wat mijn passie is!!
Ik begrijp dat Taveirne haar debuut licht heeft herschreven en deze nieuwe editie is ook nog eens prachtig vormgegeven. Dit samen maakt het dit verhaal van twee meisjes op een clip in Calais absoluut het herlezen waard.
—- Zaterdag 29 november 2025 in de rubriek ‘Nu Lezen’ van Mezza als boekentip!
“Eten doen we zittend op het tapijt. We morsen meer dan we eten. We praten ook meer dan we eten. En naarmate we meer drinken, morsen we ook met woorden.”
Het idee van een eigen boek te herschrijven fascineert me. Hoewel ik beide versies niet kan vergelijken, denk ik dat ze gelijk heeft in haar voorwoord: het verhaal bleef hetzelfde maar de schrijfster is veranderd.
Het verhaal start met een bijna absurde onbegrijpelijke gebeurtenis en toch klopt alles: de beweegredenen, de authentieke personage, het verloop, de banaliteit, de gevolgen, ... . Daarin schuilt voor mij het bijzondere. Mooi!
Ik kan niet anders dan ook dit boek van Lara Taveirne 5 sterren geven. Opnieuw een heel verrassend verhaal waarin de Nederlandse taal precies anders klinkt dan hoe ik die gebruik. Prachtig. Lees het ook!
3,5 eigenlijk. Las echt wel heel vlot door de korte hoofdstukken. De manoer van schrijven was ook goed vond ik. Maar soms raakte ik een beetje verloren in het verhaal, maar dat migt misschien aan mij
Van genoten. In het begin wat verhaaltechnisch geforceerd (veel geweren van Tsjechov), maar eens het op gang komt in een ruk uitgelezen.
In het voorwoord vertelt de auteur dat dit een herwerkte versie is waarbij veel van het oorspronkelijke werk werd geschrapt. Ik vermoed dat ik deze originele versie liever had gelezen.
Eindelijk weer eens een Nederlandstalig boek gelezen! Ik kreeg 𝘔𝘦𝘪𝘴𝘫𝘦𝘴 𝘷𝘢𝘯 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘵 van uitgeverij Prometheus tijdens een event en de omslag vond ik zó mooi, dat ik ben begonnen met lezen zonder eerst te kijken waar het boek precies over ging. Dat was eigenlijk ook best leuk, zo wordt je verrast door het verhaal.
Het boek gaat over twee jonge hartsvriendinnen die heel plotseling (zo voelt het tenminste als lezer) besluiten samen van een hoog klif af te springen. Eén van hen overlijdt, de ander gaat verder met haar leven, maar vraag niet hoe….
Dit verhaal is het debuut van Lara Taveirne, waarmee ze meteen de debuutprijs won. Later heeft ze het boek herschreven, omdat ze vond dat ze het verhaal jaren later anders zou willen vertellen. Dat vind ik ontzettend stoer en getuigt van lef en groei als auteur.
Het verhaal begint met een prachtige schets van het eenvoudige leven van twee hartsvriendinnen in een klein Frans plaatsje, waar hun dagen worden gevuld met strand, zon en de warmte van hun bijzondere band. Die kneuterige, bijna tijdloze sfeer is heel goed neergezet. Maar wanneer Violaine overlijdt, slaat de toon van het verhaal volledig om. Vanaf dat moment voel je dat er iets niet klopt, maar lange tijd blijft onduidelijk wat er precies is gebeurd en wat er met Lilith aan de hand is. Dat maakt het verhaal extra intrigerend en vond ik sterk gedaan. Daarnaast is het prachtig beschreven hoe haar dochter opgroeit tot een totaal andere vrouw, die zich langzaam losmaakt van haar moeder en de moed vindt om haar eigen weg en keuzes te volgen. Die ontwikkeling verloopt heel geleidelijk, maar juist daardoor is het heel krachtig. En het einde… dat zag ik werkelijk totaal niet aankomen.
De schrijfstijl is heel divers: soms poëtisch met prachtige zinnen, soms juist direct en rauw. De beschrijvingen van de omgeving en de natuur zijn bijzonder sterk; je ziet alles zo voor je. Het boek leest makkelijk weg, maar blijft tegelijkertijd inhoudelijk rijk en boeiend. Een bijzonder en indrukwekkend verhaal.
2,8 sterren. Pas op 3/4 van het boek zat ik erin, en dat vind ik eigenlijk te laat, vandaar dat het geen 3 sterren krijgt. Maar vanaf 3/4 vond ik het wel mooi en zat ik ineens helemaal in de personages en het verhaal en vond ik het super mooi verteld. Maar om de een of andere reden kwam ik er niet goed in of zo en vond ik het heel lang niet boeiend. Terwijl eigenlijk het alle ingrediënten heeft voor een goed verhaal, omdat het ook start met een soort gruwelijk mysterie. Misschien lag het aan mijn eigen state of mind hoor, dat ik er niet inkwam, maar vandaar geen laaiende review over dit boek. Uiteindelijk wel met plezier gelezen.
Ik ben fan van Lara Taveirne. Haar debuut had ik echter nog niet gelezen. Meisjes van krijt is de herwerkte versie van De kinderen van Calais en dit is in ieder geval weer een heel mooi geschreven verhaal en een mooi verhaal tout court.
This book should never have been written. It is too good for any writer to dream the ambition to put a better story forward. Not only the story but the way the Dutch language is used is from a different poetical world I would love to breathe. It is so good that I need to read it again. Wolf, her previous novel was good but this one is just great.
I read the novel immediately a second time and loved it as much as the first time. Definitely 5 stars.
Ik lees heel weinig in het Nederlands. Door studiemisvorming vraag ik me bij vertalingen constant af hoe het origineel las; Nederlandstalige romans vind ik vaak overdreven taalvirtuoos geschreven. Maar collega's raadden dit boek aan, en het heeft mijn vooroordeel zo goed als ontkracht! Ook Meisjes van krijt bevat zo goed als alleen personages die wel heel gevat en mijmerend naar de wereld kijken, waar ik dus een beetje allergisch voor ben, maar de instant boeiende structuur van het verhaal deed me verder lezen. Eens je dan even in die stijl zit, kon ik het grotendeels meer appreciëren. Lara Taveirne heeft dit boek sterk opgebouwd, met genoeg spanningsbogen en wendingen om het coming-of-ageverhaal een interessante insteek te geven. De personages zijn boeiend en complex, herkenbaar ook. Voor mijn doen heb ik dit boek ook snel uitgelezen, dus dat zegt genoeg!
Ik vond het boek mooi en vlot geschreven. De omgeving waarin het verhaal zich afspeelde werd heel mooi geschetst en alle personages voelden menselijk aan. De vlotte schrijfstijl en korte hoofdstukken zorgden ervoor dat ik het boek in een korte tijd heb kunnen uitlezen.
De rede waarom ik dit boek geen 5 sterren geef, is omdat ik vond dat het boek sterk afweek van hoe het beschreven werd in de korte inhoud. De gebeurtenis waarin de twee meisjes een zelfmoordplan bedenken en deze uiteindelijk al dan niet uitvoeren, werd naar mijn mening te weinig uitgewerkt. Het voelde een beetje aan als een zijspoor. Ik miste meer uitleg over de 'waarom' en de gebeurtenissen die eraan vooraf gingen.
Ondanks dat heb ik wel erg genoten van het boek en zou ik zeker nog boeken van deze auteur willen lezen.