Lilith en Violaine zijn hartsvriendinnen. Ze groeien op aan de kust van Noord-Frankrijk. Urenlang gaan ze samen op zoek naar de mooiste schelpen. Ze kunnen gelijktijdig en achterwaarts over de golven duiken. Ze krijgen de slappe lach om dezelfde onbegrijpelijke dingen. Op hun veertiende kopen ze hun eerste bikini. Niet veel later beramen ze een duister plan. Cap Blanc-Nez. Aan de rand van het klif worden de schooltassen van de twee meisjes gevonden. Beneden op het strand ligt het lichaam van Violaine. Meisjes van krijt is een debuut van zelden geziene ambitie. De suizende tragiek van dit verhaal, als in een val van 135 meter hoog, doet voortdurend naar adem happen en heeft maar één hoe dicht kun je bij iemand komen zonder jezelf te verliezen?
Lara Taveirne (1983) is een van de bijzonderste stemmen van haar generatie. Ze schreef vier zeer goed ontvangen romans voordat ze doorbrak met het aangrijpende Wolf, waarvan tot nu toe meer dan 40000 exemplaren werden verkocht en waarvan de rechten werden verkocht aan onder meer Duitsland en Frankrijk. Meisjes van krijt (oorspronkelijk verschenen als De kinderen van Calais) won de Debuutprijs van de stad Antwerpen en werd genomineerd voor de Bronzen Uil.
Over
'Helder en beeldschoon.'
De Groene Amsterdammer
'Wolf groeit uit tot een pakkend maar waardig requiem dat nooit topzwaar wordt, en zelfs flinters lichtheid bevat.'
De Morgen
'Wolf is een boek dat je in één keer uit wil lezen.'
de Volkskrant 'Ze weet het verpletterende gevoel van gemis dat in de familie heerst zo sterk te verwoorden dat je als lezer de wanhopige leegte voelt.'
De Standaard
'Ook de taal speelt een hoofdrol in het boek. Met weloverwogen woorden en korte zinnen tekent Taveirne mensen en levens in de diepte.'
Lara Taveirne schreef een thesis over liefdesverdriet. Ze schreef ook een keer een brief, waarmee ze zichzelf toegang verleende tot een vervallen sluiswachtershuis. Dertien jaar lang woonde ze onder een lek dak, verstoken van luxe en lawaai, maar dicht bij de natuur. Zo nu en dan schrijft ze ook een roman, zoals De kinderen van Calais (winnaar Debuutprijs 2015) en Wolf (longlist Libris Literatuur Prijs 2025).
“Een heel leven lang hoor je een verhaal vertellen. Je denkt dat je het na de eerste keer wel begrijpt. Je hebt sympathie voor het meisje met de lichtblauwe ogen omdat zij degene is die nu naast je zit om het verhaal te vertellen. Het meisje met de lichtgeelbruine ogen loopt erbij als een figurant. Haar voetstappen laten geen sporen na in het zand.”
Ik vertrok op reis naar Japan en ik nam mee… een boek over Calais. Tegendraads doen is een job maar ook een hobby.
Eigenlijk is het de schuld van Lara Taveirne. Ze moet maar niet zo aangrijpend schrijven over afscheid, beloftes en al wat als donkere wolk kan samendrijven boven het hoofd van een jongvolwassene. Eerst Wolf, nu weer de Meisjes van Krijt (al was het eigenlijk andersom). Geef Murakami, Ishiguro of Shiba Ryotaro ook een kans, Lara.
Op twee avonden uitgelezen... Een verhaal dat tegelijk schoonheid en tristesse bevat, een boek dat vlot leest en een verhaal dat een onverwachte plottwist heeft. Het open einde stoorde me ook niet, in tegendeel. Met andere woorden: een echte aanrader!
“Eten doen we zittend op het tapijt. We morsen meer dan we eten. We praten ook meer dan we eten. En naarmate we meer drinken, morsen we ook met woorden.”
Ach, hoe goed kan Lara Taveirne schrijven! Zo natuurlijk en ongekunsteld maar toch zo mooi! Ik lees haar werkelijk heel graag. Dit boek las dan ook bijzonder vlot uit, en op zich is het een mooi boek.
Maar, tegelijkertijd vond ik het ook geen "waw"-boek. Hoe ongekunsteld haar schrijfstijl is, zo gekunsteld is het verhaal. Personages maken bizarre keuzes, verhaallijnen lijken willekeurig te ontstaan en te eindigen, en ik zag geen boodschap of lijn in dit boek. Misschien is het wel te wijten aan het feit dat ik dit boek niet lang na 'Wolf' lees, dat juist zo aangrijpt door zijn echtheid.
Ik vermoed dat dit boek een verbeterde versie is van haar debuut, maar ik vermoed ook dat later werk (dan haar debuut) nog beter is.
Het boek ging een andere richting op dan ik had verwacht van de tekst op de achterflap, maar toen ik daar eenmaal aan gewend was vond ik het een schitterend boek! Het proza is ontzettend mooi, er zaten een paar zinnen in die ik een paar keer opnieuw las omdat het me zo raakte (“Mijn leven is in een gat gevallen en ik heb niet de moeite genomen om er achter aan te springen.”)
Na de bespreking met de boekenclub ben ik het nog meer gaan waarderen door het uitpluizen van alle verschillende thema’s en personages. Heel erg mooi.
“Over de muren glijden de silhouetten van enorme gevleugelde dieren. Hun kleine zusjes fladderen in rondjes om de keukenlamp.”
Bij Lara Taveirne is één plus één drie. Woord plus woord is kunst.
Ik ben van alle personages gaan houden, en dat is niet altijd een gemakkelijke opgave.
Ik heb nu zin om een boek te lezen met een stethoscoop op mijn lichaam geplakt, en ook om naar zee te gaan en het zand onder mijn voeten voelen. Terwijl ik dit zit te typen, realiseer ik me dat ik de zee op dit moment hoor, en zie, en dat ze binnen hand- (en voet-)bereik is. Laat ik dan maar meteen de daad bij het woord voegen en mijn voeten het water laten proeven.
Dat is misschien wel wat een goed boek met je doet; het geeft je zin om in die leefwereld te springen, om je erin te laten verdrinken. Het verhaal loopt niet af als je de laatste pagina omslaat, het kabbelt verder, verwatert de grenzen tussen gedrukte tekst en de wereld die je rond je ziet.
Ik geniet van mijn laatste dag aan de Costa del Sol, met mijn voeten in het water. Gelukkig zijn hier geen kliffen om van te springen. Adios!
Klein en eenvoudig, en ook diepgaand en triest. Een mooi boek over Lilith en Violaine, twee tieners die goede vriendinnen zijn. Zoals in elk tienerleven gebeuren er dingen die levensbepalend zijn. Dat geldt hier zeker. Sommige dingen vond ik wat ongeloofwaardig maar als je je door het verhaal laat meevoeren is het prachtig. Ik heb genoten van de thema's en de setting. En, Herman 🩷
Moeke gesmeekt of ik mijn kerstcadeau al vroeger mocht uitpakken, omdat ik simpelweg niet kon wachten om hieraan te beginnen
Volgens mij had ik dit boek uit kunnen lezen in de helft van de tijd dat ik er nu over heb gedaan, maar ik heb elke zin zeker twee keer herlezen. Lara Taveirne haar schrijfsels zijn de reden waarom ik ‘lezen’ als antwoord geef op de vraag wat mijn passie is!!
Verhaal en schrijfstijl die mij telkens wel opnieuw uitnodigden om het boek weer op te pakken (wat voor mij al genoeg zegt in drukke periodes) - of was het achteraf gezien toch eerder de mooie kaft? De zinnen zitten vol herkenbare kleine details die het aangenaam maken en het boek meer kleur geven. Weinig overbodige zinnen, zo heb ik het graag. De uitwerking van enkele personages en sommige verhaallijnen mochten toch wat dieper, ik blijf met enkele waaroms achter.
Ik begrijp dat Taveirne haar debuut licht heeft herschreven en deze nieuwe editie is ook nog eens prachtig vormgegeven. Dit samen maakt het dit verhaal van twee meisjes op een clip in Calais absoluut het herlezen waard.
—- Zaterdag 29 november 2025 in de rubriek ‘Nu Lezen’ van Mezza als boekentip!
Wat een boek… Diepgaand en tegelijk heel eenvoudig. Het verhaal ademt melancholie, verlies en tederheid.
De zee, het pijnlijke verleden, de warmte van onverwachte ontmoetingen: alles zit erin, zonder ooit gekunsteld aan te voelen.
Echte literatuur die niet wil pronken, maar raakt. Dit boek gaf me letterlijk kippenvel (en traantjes) Zo goed geschreven.
~ “Hij heeft smeerkaas eigenlijk nooit lekker gevonden, maar de lachende koe op de verpakking brengt hem in de supermarkt steeds weer in de verleiding” ~
~ “Mijn gedachten verbruiken meer en meer inktpatronen terwijl mijn gesproken taal elke dag aan woorden in boet” ~
Het idee van een eigen boek te herschrijven fascineert me. Hoewel ik beide versies niet kan vergelijken, denk ik dat ze gelijk heeft in haar voorwoord: het verhaal bleef hetzelfde maar de schrijfster is veranderd.
Het verhaal start met een bijna absurde onbegrijpelijke gebeurtenis en toch klopt alles: de beweegredenen, de authentieke personage, het verloop, de banaliteit, de gevolgen, ... . Daarin schuilt voor mij het bijzondere. Mooi!
Ik kan niet anders dan ook dit boek van Lara Taveirne 5 sterren geven. Opnieuw een heel verrassend verhaal waarin de Nederlandse taal precies anders klinkt dan hoe ik die gebruik. Prachtig. Lees het ook!
3,5 eigenlijk. Las echt wel heel vlot door de korte hoofdstukken. De manoer van schrijven was ook goed vond ik. Maar soms raakte ik een beetje verloren in het verhaal, maar dat migt misschien aan mij