What do you think?
Rate this book
Müzik ve İnsan Ruhu
İmam-ı Gazâlî’nin en büyük eseri olan İhyâu Ulûmi’d-Din, Müslümanlar için her dönem ilk akla gelen başvuru kaynağı olmuş ve bu esere büyük güven duyulmuştur. Yüzyıllar boyunca Müslümanların ellerinden düşmeyen ve kitaplıklarında baş köşede duran bu rehber nitelikli büyük eseri şimdi yepyeni bir formatla sizlere sunuyoruz. Eserin içinde yer alan konuların her biri, orijinal anlatımı asla bozulmadan, akıcı ve duru bir dil kullanılarak çevirisi yapıldı ve başlı başına birer kitap haline getirildi.
İhyâu Ulûmi’d-Din, dört ana bölümden ve her bölüm de onar konudan oluşmaktadır. İkinci bölümü olan Âdetler’in sekizinci konusu “sema ve vecd” hakkındadır.
İmam-ı Gazâlî bu eserinde semanın (müzik dinlemenin) ve vecdin anlamını, kalpler üzerindeki etkisini ve âlimlerin bu konulardaki görüşlerini detaylı bir şekilde ele alıyor. Bir taraftan ilahî aşk ve vecd haliyle kendinden geçen gönüllerin Rabbine olan sarsılmaz bağlılığını anlatırken, diğer taraftan vecdin sakınılması gereken tehlikeli yanlarına da dikkat çekiyor. Müzik dinlemenin ve onun insan ruhunda meydana getirdiği vecdin özüne ışık tutan bu kitap, okuyanların bolca istifade edeceği bir eser...
İhyâu Ulûmi’d-Din, dört ana bölümden ve her bölüm de onar konudan oluşmaktadır. İkinci bölümü olan Âdetler’in sekizinci konusu “sema ve vecd” hakkındadır.
İmam-ı Gazâlî bu eserinde semanın (müzik dinlemenin) ve vecdin anlamını, kalpler üzerindeki etkisini ve âlimlerin bu konulardaki görüşlerini detaylı bir şekilde ele alıyor. Bir taraftan ilahî aşk ve vecd haliyle kendinden geçen gönüllerin Rabbine olan sarsılmaz bağlılığını anlatırken, diğer taraftan vecdin sakınılması gereken tehlikeli yanlarına da dikkat çekiyor. Müzik dinlemenin ve onun insan ruhunda meydana getirdiği vecdin özüne ışık tutan bu kitap, okuyanların bolca istifade edeceği bir eser...
208 pages, Paperback
Published February 1, 2025
About the author
Abu Hamid al-Ghazali
785 books2,961 followers
أبو حامد الغزالي
Muslim theologian and philosopher Abu Hamid al-Ghazali of Persia worked to systematize Sufism, Islamic mysticism, and in The Incoherence of the Philosophers (1095) argued the incompatibility of thought of Plato and Aristotle with Islam.
Born in 1058, Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī ranked of the most prominent and influential Sunni jurists of his origin.
Islamic tradition considers him to be a Mujaddid, a renewer of the faith who, according to the prophetic hadith, appears once every century to restore the faith of the ummah ("the Islamic Community"). His works were so highly acclaimed by his contemporaries that al-Ghazali was awarded the honorific title "Proof of Islam" (Hujjat al-Islam).
Al-Ghazali believed that the Islamic spiritual tradition had become moribund and that the spiritual sciences taught by the first generation of Muslims had been forgotten.[24] That resulted in his writing his magnum opus entitled Ihya 'ulum al-din ("The Revival of the Religious Sciences"). Among his other works, the Tahāfut al-Falāsifa ("Incoherence of the Philosophers") is a significant landmark in the history of philosophy, as it advances the critique of Aristotelian science developed later in 14th-century Europe.
أبو حامد محمد الغزّالي الطوسي النيسابوري الصوفي الشافعي الأشعري، أحد أعلام عصره وأحد أشهر علماء المسلمين في القرن الخامس الهجري،(450 هـ - 505 هـ / 1058م - 1111م). كان فقيهاً وأصولياً وفيلسوفاً، وكان صوفيّ الطريقةِ، شافعيّ الفقهِ إذ لم يكن للشافعية في آخر عصره مثلَه.، وكان على مذهب الأشاعرة في العقيدة، وقد عُرف كأحد مؤسسي المدرسة الأشعرية في علم الكلام، وأحد أصولها الثلاثة بعد أبي الحسن الأشعري، (وكانوا الباقلاني والجويني والغزّالي) لُقّب الغزالي بألقاب كثيرة في حياته، أشهرها لقب "حجّة الإسلام"، وله أيضاً ألقاب مثل: زين الدين، ومحجّة الدين، والعالم الأوحد، ومفتي الأمّة، وبركة الأنام، وإمام أئمة الدين، وشرف الأئمة.
كان له أثرٌ كبيرٌ وبصمةٌ واضحةٌ في عدّة علوم مثل الفلسفة، والفقه الشافعي، وعلم الكلام، والتصوف، والمنطق، وترك عدداَ من الكتب في تلك المجالات.ولد وعاش في طوس، ثم انتقل إلى نيسابور ليلازم أبا المعالي الجويني (الملقّب بإمام الحرمين)، فأخذ عنه معظم العلوم، ولمّا بلغ عمره 34 سنة، رحل إلى بغداد مدرّساً في المدرسة النظامية في عهد الدولة العباسية بطلب من الوزير السلجوقي نظام الملك. في تلك الفترة اشتُهر شهرةً واسعةً، وصار مقصداً لطلاب العلم الشرعي من جميع البلدان، حتى بلغ أنه كان يجلس في مجلسه أكثر من 400 من أفاضل الناس وعلمائهم يستمعون له ويكتبون عنه العلم. وبعد 4 سنوات من التدريس قرر اعتزال الناس والتفرغ للعبادة وتربية نفسه، متأثراً بذلك بالصّوفية وكتبهم، فخرج من بغداد خفيةً في رحلة طويلة بلغت 11 سنة، تنقل خلالها بين دمشق والقدس والخليل ومكة والمدينة المنورة، كتب خلالها كتابه المشهور إحياء علوم الدين كخلاصة لتجربته الروحية، عاد بعدها إلى بلده طوس متخذاً بجوار بيته مدرسةً للفقهاء، وخانقاه (مكان للتعبّد والعزلة) للصوفية.
Muslim theologian and philosopher Abu Hamid al-Ghazali of Persia worked to systematize Sufism, Islamic mysticism, and in The Incoherence of the Philosophers (1095) argued the incompatibility of thought of Plato and Aristotle with Islam.
Born in 1058, Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī ranked of the most prominent and influential Sunni jurists of his origin.
Islamic tradition considers him to be a Mujaddid, a renewer of the faith who, according to the prophetic hadith, appears once every century to restore the faith of the ummah ("the Islamic Community"). His works were so highly acclaimed by his contemporaries that al-Ghazali was awarded the honorific title "Proof of Islam" (Hujjat al-Islam).
Al-Ghazali believed that the Islamic spiritual tradition had become moribund and that the spiritual sciences taught by the first generation of Muslims had been forgotten.[24] That resulted in his writing his magnum opus entitled Ihya 'ulum al-din ("The Revival of the Religious Sciences"). Among his other works, the Tahāfut al-Falāsifa ("Incoherence of the Philosophers") is a significant landmark in the history of philosophy, as it advances the critique of Aristotelian science developed later in 14th-century Europe.
أبو حامد محمد الغزّالي الطوسي النيسابوري الصوفي الشافعي الأشعري، أحد أعلام عصره وأحد أشهر علماء المسلمين في القرن الخامس الهجري،(450 هـ - 505 هـ / 1058م - 1111م). كان فقيهاً وأصولياً وفيلسوفاً، وكان صوفيّ الطريقةِ، شافعيّ الفقهِ إذ لم يكن للشافعية في آخر عصره مثلَه.، وكان على مذهب الأشاعرة في العقيدة، وقد عُرف كأحد مؤسسي المدرسة الأشعرية في علم الكلام، وأحد أصولها الثلاثة بعد أبي الحسن الأشعري، (وكانوا الباقلاني والجويني والغزّالي) لُقّب الغزالي بألقاب كثيرة في حياته، أشهرها لقب "حجّة الإسلام"، وله أيضاً ألقاب مثل: زين الدين، ومحجّة الدين، والعالم الأوحد، ومفتي الأمّة، وبركة الأنام، وإمام أئمة الدين، وشرف الأئمة.
كان له أثرٌ كبيرٌ وبصمةٌ واضحةٌ في عدّة علوم مثل الفلسفة، والفقه الشافعي، وعلم الكلام، والتصوف، والمنطق، وترك عدداَ من الكتب في تلك المجالات.ولد وعاش في طوس، ثم انتقل إلى نيسابور ليلازم أبا المعالي الجويني (الملقّب بإمام الحرمين)، فأخذ عنه معظم العلوم، ولمّا بلغ عمره 34 سنة، رحل إلى بغداد مدرّساً في المدرسة النظامية في عهد الدولة العباسية بطلب من الوزير السلجوقي نظام الملك. في تلك الفترة اشتُهر شهرةً واسعةً، وصار مقصداً لطلاب العلم الشرعي من جميع البلدان، حتى بلغ أنه كان يجلس في مجلسه أكثر من 400 من أفاضل الناس وعلمائهم يستمعون له ويكتبون عنه العلم. وبعد 4 سنوات من التدريس قرر اعتزال الناس والتفرغ للعبادة وتربية نفسه، متأثراً بذلك بالصّوفية وكتبهم، فخرج من بغداد خفيةً في رحلة طويلة بلغت 11 سنة، تنقل خلالها بين دمشق والقدس والخليل ومكة والمدينة المنورة، كتب خلالها كتابه المشهور إحياء علوم الدين كخلاصة لتجربته الروحية، عاد بعدها إلى بلده طوس متخذاً بجوار بيته مدرسةً للفقهاء، وخانقاه (مكان للتعبّد والعزلة) للصوفية.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
October 18, 2025
Bu Kitapta Imam-i Gazali sadece müzik, mübah ve mekruh olan enstrümanlar, beyitler, şiirler, ilahiler ve raks gibi konularla sınırlı kalmıyor. Beni en çok şaşırtan şey, müziği Allah sevgisine ulaşmanın bir yolu olarak ele almasıydı. Ayrıca müziğin tasavvufî boyutuna da derin bir açıklık getiriyor.
Özellikle şu alıntı beni çok etkiledi:
“Yine bir bilge kişi şöyle diyor: ‘Birine herhangi bir makamla bir şey söylendiğinde, vücut organlarının da aynı tempoyla hareket ederek ona ayak uydurduğunu, bunun doğal bir şekilde gerçekleştiğini sorarlar. O da şöyle cevap verir: Söylediğiniz şey, akla dayalı bir aşktır. Akıl bakımından âşık olan kimse, sevgilisini jest ve mimiklerle çağırmaz. Aksine o, tebessümle, farklı mülahazalarla, kaşlarla, göz kırpmayla ve başka tatlı ifadelerle çağırır. İşte tüm bu hareketler birer konuşmadır, ama hepsi ruhla yapılan konuşmalardır.’” S.133
Bu ifadeler bana müziğin sadece İslam’da değil, farklı din ve inançlarda da nasıl ruhu etkileyebildiğini düşündürdü. Özellikle bazı frekansların (örneğin 528 Hz – “aşk frekansı”) insan üzerinde farklı etkiler yaratabileceğini aklıma getidi.
Özellikle şu alıntı beni çok etkiledi:
“Yine bir bilge kişi şöyle diyor: ‘Birine herhangi bir makamla bir şey söylendiğinde, vücut organlarının da aynı tempoyla hareket ederek ona ayak uydurduğunu, bunun doğal bir şekilde gerçekleştiğini sorarlar. O da şöyle cevap verir: Söylediğiniz şey, akla dayalı bir aşktır. Akıl bakımından âşık olan kimse, sevgilisini jest ve mimiklerle çağırmaz. Aksine o, tebessümle, farklı mülahazalarla, kaşlarla, göz kırpmayla ve başka tatlı ifadelerle çağırır. İşte tüm bu hareketler birer konuşmadır, ama hepsi ruhla yapılan konuşmalardır.’” S.133
Bu ifadeler bana müziğin sadece İslam’da değil, farklı din ve inançlarda da nasıl ruhu etkileyebildiğini düşündürdü. Özellikle bazı frekansların (örneğin 528 Hz – “aşk frekansı”) insan üzerinde farklı etkiler yaratabileceğini aklıma getidi.
Displaying 1 of 1 review