Een grillig soort grind

by Ine Boermans

Amelia groeit op in een piepklein dorp in de regio: een kleine biotoop in een van de meest ongeziene delen van het land. Een plek waar veel mensen op neerkijken, al zijn ze er nog nooit geweest. Ook Amelia’s ouders, twee uit het westen vertrokken ruimtezoekers, slaan zichzelf net wat hoger aan dan de mensen die in het dorp zijn geboren. Mensen zoals hun dochter.
Terwijl haar moeder zich emancipeert uit haar huwelijk, probeert Amelia zich te emanciperen tot iemand die wordt gezien. Intussen wordt haar vader steeds bozer – hij is vóór emancipatie, maar liever niet in zijn huis.
Om toch vooral niet ongezien te blijven, vertrekt Amelia naar de stad. Maar haar geboortegrond laat zich niet zo gemakkelijk afschudden – en misschien is ongezien zijn zo erg nog niet.

Genres: Dutch Literature, Literary Fiction

192 pages, Paperback

Published November 5, 2025

Reviews

[Jelte · Rating 5 out of 5]

Als je opgroeit in Rotterdam-Crooswijk en je gaat naar de mavo, dan is het net wat moeilijker om je goed te voelen over jezelf, om te ervaren dat je meetelt, dat je belangrijk bent, dan als je in de Pijp of de Watergraafsmeer woont en naar het Barlaeus gaat. Ik geloof dat veel stemmen op partijen als de PVV en BBB daar voor een belangrijk deel uit voortkomen. De geweldige documentaireserie “Fortuyn: On-Hollands” sterkt mij in die gedachte.

Vervang Crooswijk door Drenthe en je zit in de nieuwe roman van Ine Boermans, “Een grillig soort grind”, over de lotgevallen van Amelia. Amelia groeit op in een dorp waar toeristen uit de Randstad zich een ‘toontje’ aanmeten als ze met locals in gesprek gaan. Om in de periferie van Nederland iemand te worden moet je het ofwel zien te schoppen tot dorpselite of zelfs dorpsroyalty — of je moet uit het dorp vertrekken.

En dat is wat Amelia doet. In Groningen en in Amsterdam zijn meer mensen om te kunnen zien dat je er bent, dat je bestaat — maar een provinciale afkomst schud je niet zomaar van je af. Bovendien moet je met al die mensen in zo’n stad wel heel bijzondere dingen presteren om gezien te worden en mee te tellen.

Je kunt docuseries kijken, je kunt commentaren en analyses lezen in kranten en tijdschriften, je kunt podcasts luisteren, maar je kunt ook “Een grillig soort grind” lezen. Uit de nuchtere, rake, uit duizenden herkenbare toon die Ine Boermans tot kunst heeft verheven rijst een zeldzaam wijs, subtiel, ontroerend en geestig beeld op van een wereld die in beweging wordt gebracht door het diep menselijke verlangen ertoe te doen.

[Eva Mokken · Rating 5 out of 5]

Ook dit boek van Ine Boermans krijgt weer vijf sterren. Vanaf moment één zat ik er weer volledig in. Boermans bezit de kunst om volledige personen te creëren door kleine anekdotes. De totaalheid van alle imperfecte personages die worden behandeld in dit boek zijn zo levensecht. Als iemand die ervaring heeft met narcistische personen is dit boek zo herkenbaar. Het is altijd moeilijk om aan andere uit te leggen waar het schuurt in een relatie met een narcist. Het is namelijk een opstapeling van allemaal kleine gedragingen die apart niets voorstellen, maar opbouwen tot een onderdrukkend patroon.

En dit alles brengt ze met zo veel humor en nostalgie. Ik heb meerdere malen echt hardop gelachen om leuke grapjes of de trieste hilariteit van haar vader.

[Marijn Woudstra · Rating 5 out of 5]

Ik heb weer erg gelachen om dit tragikomische boek. Fantastische beschrijving van het toontje dat mensen aanslaan tegen anderen die ze inferieur vinden. Je herkent het meteen. Ook de beschrijving van de vader is weer gruwelijk adequaat.
En natuurlijk weer de stijl waarin het boek geschreven is. Droog zou ik het noemen, maar 'deadpan' is beter, denk ik

[Marije · Rating 4 out of 5]

‘’Wil je wel of niet de ijsvogel zien?’ zegt Door.
‘Niet,’ zeg ik, de ijsvogel moet een queeste blijven. Zodat ik altijd blijf zoeken.’
‘Dan moet je nu je ogen dichtdoen.’
Natuurlijk ben ik net te langzaam.

[Esmé Boom · Rating 4 out of 5]

It's messy ik hou ervan

[Hans Rodenburg · Rating 5 out of 5]

Wat een heerlijk boek. Veel humor, sterke karakterschetsen en ook nog een vlijmscherpe maatschappij-analyse en klassekritiek die er ook niet te dik bovenop ligt, zoals de laatste tijd bij veel boeken het geval is.

[Marlies · Rating 2 out of 5]

Vond dit zo saai

[Lieke · Rating 5 out of 5]

wat een magnifiek boek.

[Lieke · Rating 5 out of 5]

Weer een zalige Ine. Tragikomisch zoals ik het ‘t liefste heb. De zinnen schuren als fijn zand tussen je tenen; lang nadat je schoenen en sokken hebt uitgetrokken voel je het nog branden - en kijk je alweer glimlachend uit naar de volgende keer.

[Ka8leen · Rating 4 out of 5]

Het eerste wat me opviel en intrigeerde aan dit boek was de titel en de foto die doet denken aan de jaren die al ver achter je liggen. Het moment waarop de betekenis van een titel je overvalt bij het lezen voelt altijd als een kantelpunt in een boek. Daar lees ik altijd graag naartoe en de betekenis was mooi en de aanloop ernaar toe langzaam en toch ook wel grillig!  Een verhaal over een zoektocht. Een zoektocht naar jezelf in het leven. Terugkijkend maar ook vooruitkijkend. Een zoektocht naar wie je bent en hoe je gevormd bent door het beeld van je ouders. Maar ook door de rust en onrust van een dorp waar de ene zich thuis voelt en de andere net niet.. Een rustig overdenkend boek met soms korte en soms lange hoofdstukken. Een vlot te lezen boek dat langzaam onder je huid kruipt.

[Käthe · Rating 4 out of 5]

Eén verhaal over een dochter van stadse ouders die zijn verhuisd naar het land. Haar ouders kijken neer op de mensen daar, maar ook op de mensen in de stad. Eén verhaal over Amelia die zichzelf probeert te vinden in dat dorp en later in de stad. Het verhaal is vol emotie en toch soms gortdroog beschreven. Ik vind het echt een aanrader!

Jij? Een grillige Drentse zwerfkei. Grind. Boerengrind. Maar als je hier te lang woont, dan word je ongemerkt glad getrommeld. Zonder dat je het merkt trommelen de mensen elkaar hier helemaal glad.’
Ze tekende rondjes met haar wijsvinger in de lucht.

‘Eerst ben je een grillig Drents zwerfkeitje en even later ben je weg. Niet meer terug te vinden. Onherkenbaar. Beloof me dat je je nooit glad laat trommelen, helemaal glad gepoetst en zonder rafelige randjes. Blijf een beetje boerengrind. Beloof het, Amelia!’
‘Jezus, mama,’ zei ik. ‘Oké, ik zal me niet glad laten trommelen. Ik zal altijd een grillig soort grind blijven.’

[Ilse K. · Rating 3 out of 5]

3,5⭐

[Suzanne Brink · Rating 4 out of 5]

'Wij konden hier prima op onszelf neerkijken, daar hadden wij geen anderen voor nodig.'
'Wij', dat zijn de Drenten in een klein onaanzienlijk dorpje waar het om draait in dit droogkomische boek dat begint met een zieke Amalia, die met haar gezin in een vakantiehuis zit en op Funda het huis van haar vader grondig scant op zoek naar sporen van haar en haar moeder van voor de scheiding. Erg goede intro van de man. Turfjes XTC geven verlichting, maar voor de rest schetsen de herinneringen aan haar vader, die haar steeds doodverklaart om niks, een egocentrische, liefdeloze man. Waar wel om te lachen valt gelukkig.
Amalia blikt ook terug op haar studie aan de kunstacademie, die ze haast per ongeluk lijkt te doen, heen en weer geslingerd door de meningen van anderen. Ze vlucht voor de meningen van anderen van Amsterdam terug naar het oude, vertrouwde Drenthe waar je goddank nog ongestoord meubels in de fik kunt steken.
Soms is het strontvervelend als in een boek steeds heen en weer geschakeld wordt tussen heden en verleden, maar in Een grillig soort grind ga je moeiteloos mee. Lekker boek!

[Anke VdWater · Rating 4 out of 5]

De titel een prachtige vondst, zoals talloze zinnen in dit boek. Geweldige schets van het karakter van haar problematische vader en haar in opstand komende moeder, in de context van een Drents gehucht dat tegen wil en dank op hen afstraalt.
Weer een fantastisch boek van deze schrijfster.

[Maret · Rating 4 out of 5]

Ben zelf een soort grind uit Friesland geloof ik

[Jasminke Kroon · Rating 4 out of 5]

Met plezier gelezen.

[Uilke Hoekstra · Rating 4 out of 5]

Een soort van ons soort mensen, maar dan anders. Mooi beschrijvend verhaal.

[Klaudia Semeniuk · Rating 5 out of 5]

Fantastisch geschreven boek. Aanrader!

[Jeroen Nijs · Rating 4 out of 5]

En alles zo gortdroog opgeschreven. Heerlijk.

[Rudolf · Rating 4 out of 5]

Prachtig. Tragikomisch. En het gaat over Drenthe ! Godverdomme dreuge worst Mien jong

[Michelle · Rating 4 out of 5]

Mooi en ontroerend geschreven, geeft een mooie inkijk in haar gedachten en emoties van haar jeugd in een klein dorp en hoe het is om op te groeien met een manipulerende vader. De korte verhalen zijn intens en zeggen veel zonder een hoop woorden te gebruiken. Af en toe moest ik het weer even weg leggen. Het is een verdrietig verhaal maar met scherpe korte analyses en soms ook humor beschreven. Ik was echt even in Drenthe bij Amelia.

[Juliette Beuger · Rating 5 out of 5]

Knettergoed en treurig

[Céline Hermans · Rating 4 out of 5]

In een ruk uitgelezen! Wat knap geschreven. Heerlijk droog en met precies het juiste ritme om je helemaal mee te nemen.

[Mirjam · Rating 4 out of 5]

Het ís messy! (Ik citeer een andere reviewer)
Het is alsof je met een halfje XTC iemands levensverhaal instapt, om er vervolgens getrommeld uit te rollen.

Ja een grillig soort, daar zijn er gelukkig meer van. En dat toontje; als Drents meisje die inmiddels ergens anders toeft, ken ik dat ‘toontje’. Heel herkenbaar aan houding en manieren, wellicht subtieler in klank.

Goh en tjonge.

[Yvet · Rating 5 out of 5]

Niet alleen een boeiend verhaal over opgroeien in een klein gehucht, maar ook erg fijn geschreven en pakkende opbouw. (+ love kleine hoofdstukken)

[K. · Rating 3 out of 5]

een soort Roosbeef maar dan in boekvorm. groningen, Drenthe en een disfunctioneren familie. wat wil je nog meer

[Lalagè · Rating 2 out of 5]

Het leest wel gemakkelijk, maar er zit niks verrassends in. De foto op de kaft vind ik nog het beste aan dit boek

[Els · Rating 5 out of 5]

Het boek beschrijft het leven van Amelia van jong kind tot jonge vrouw in een klein dorpje in Drenthe. Het is tegelijkertijd pijnlijk, grappig, liefdevol en ontroerend.

Ieder kind dat opgroeit met twee ouders en zijn eigen weg in het leven zoekt, ondergaat dit. Ouders die je als kind eerst letterlijk voor lief neemt en bewondert en pas later met andere ogen gaat zien waardoor ze van hun voetstuk vallen of voor wie je juist een standbeeld wilt oprichten.

De vader in het boek is onuitstaanbaar maar geen karikatuur. Gewoon een irritante man die krampachtig tegen beter weten in vasthoudt aan zijn zelfbeeld. De moeder verdient respect en bewondering maar haar adviezen aan haar dochter na de nodige rum cola's met haar vriendin maken haar toch ook tot een mens van vlees en bloed.
De beschrijvingen van het dorpsleven en hoe het is om daarin op te groeien zijn ook heel levensecht.
Echt een ontdekking en aanrader dit boek en deze auteur.

[Leone Mattheus · Rating 3 out of 5]

Amelia groeit op in een Nederlands dorp, in de schaduw van een vader wiens gedrag steeds verder afwijkt van wat als normaal of logisch of rationeel kan worden beschouwd. Wat hem precies drijft, blijft de hele roman voor mij heel ongrijpbaar, en juist die ondoorgrondelijkheid bepaalt de beklemmende sfeer van het verhaal. Tegen die achtergrond onderzoekt het verhaal op een eigenaardige en vaak bevreemdende manier het idee van de indringer. Niet alleen in de klassieke betekenis van de vreemdeling die van buitenaf een gemeenschap binnendringt, maar ook via migratie binnen de eigen landsgrenzen: van dorp naar stad en dan nog eens terug.

Ook de stijl draagt bij aan dat gevoel van vervreemding. De vertelwijze is soms ongemakkelijk en moeilijk te plaatsen, alsof de lezer voortdurend net niet helemaal begrijpt volgens welke regels deze wereld functioneert. Dat maakt het boek niet altijd toegankelijk, maar wel bijzonder eigenzinnig.

[Laura · Rating 2 out of 5]

Zooo
Saaaaai