<>Oker is een persoonlijk essay over het oudste pigment op aarde. De kleur van de eerste geschreven tekenen op rotswanden, van zandsteen en ruïnes en de woestijn, en van de hitte en het geweld in het Midden-Oosten.
In een mozaïek van 240 fragmenten, geïnspireerd op Maggie Nelsons cultklassieker Bluets, gaat Ilse Josepha Lazaroms op zoek naar de dieptes en het veelvoud van de kleur oker, met thema’s als vriendschap, liefdesverdriet, transformatie, pijn, trauma en thuis. Ze beschrijft het plotselinge einde van een liefdesrelatie en haar ervaringen als wetenschapper in Israël en Palestina. Ze onderzoekt de relatie tussen identiteit en community en waar de grens ligt tussen jezelf en de ander, en ze vertelt over een plek in de woestijn van Judea, op de bezette Westelijke Jordaanoever, waar de zeespiegel nul is en vanwaar je alleen nog maar naar beneden kan, naar het diepste punt op aarde, de Dode Zee.
Oker is een poëtische vertelling over liefde, land, en de echo’s van alles wat voorbij is. Een zinderende, gelaagde meditatie over herinnering, verlangen en het broze evenwicht tussen schoonheid en verlies.
Oker is het negende boekje in de kleurenreeks van Uitgeverij Oevers. Deze keer mocht schrijfster en wetenschapper Ilse Josepha Lazaroms haar pen oppakken om over de kleur 'Oker' te vertellen.
Dit boek is geschreven als een poëtische verzameling van fragmenten, gebaseerd op Maggie Nelsons Bluets.
Tijdens deze fragmenten worden we meegenomen doorheen een woestijn van gedachten, van reizen en haar ervaringen als wetenschapper in Israël en Palestina. Ze vertelt over de vele schakeringen die de kleur oker kan tonen. Over de dieptes in haar leven, na het einde van een liefdesrelatie, maar ook over de hoogtes tijdens het schrijven van haar proefschrift over Roth. Ze zoekt de grens op jezelf en de ander, dit in een zoektocht tussen identiteit en community. Ilse neemt ons ook mee naar een plek in de woestijn op de bezette Westelijke Jordaanoever, waar de zeespiegel nul is. Een punt vanwaar je enkel nog dalen kan tot aan de Dode Zee.
Het mag geen verrassing zijn dat dit boekje ook heel wat herkenning biedt in de huidige situatie waar de spanning tussen Israël en Palestina niet veraf is. Want hoewel dit nu een hoogtepunt bereikte, is dit conflict al heel wat langer aan de hand. Maar Ilse Josepha Lazaroms zoekt geen antwoorden, biedt geen oplossingen maar getuigt enkel.
Ilse Josepha Lazaroms studeerde genderstudies in Utrecht, promoveerde in Joodse studies aan het Europees Universitair Instituut te Firenze, Italië, met een proefschrift over de schrijver Joseph Roth. Ze woonde lange tijd in de Verenigde Staten, waar ze aan de universiteit van Harvard werkte en in New York aan het Centrum voor Joodse Geschiedenis. Haar nomadische bestaan bracht haar al tot in Boedapest, Oslo, Londen, Florence... nu woont ze in Amsterdam en doceert ze Genderstudies aan de Universiteit Utrecht.
De boekjes uit de kleurenreeks van Uitgeverij Oevers worden steeds beter —het is bovendien niet alsof de reeks tot nog toe substandaard zou zijn geweest.
Ilse Josepha Lazaroms vond haar inspiratie voor deze Okerkleur bij de blauwe Bluets van Maggie Nelson. Ik heb een zwak voor mensen die aan bronvermelding doen (vs pretenderen zelf het warme water te hebben uitgevonden), dus ik begon gezwind aan de lectuur, ondanks mijn geheel onterechte lichte vooringenomenheid tov Lazaroms veronderstelde Joods-Israëlische ambities. Een proefschrift over en vele verwijzingen naar Joseph Roth (alstublieft niet te verwarren met die andere, Amerikaanse, Roth) en een categoriek open en (zelf)relativerende ingesteldheid van de auteur, maakten van dit kleinnood een verademing.
Oker is bijna een handleiding over het verschil tussen Jodendom en zionisme, behalve dan dat het iets helemaal anders is: een fragiele zoektocht naar wortels doorspekt met de balans van een relatie. Aan de hand van 240 stukjes, net zoals bij Nelsons Bluets, (al heb ik ze niet geteld, maar ik geloof de blurb,) neemt Lazaroms de lezer mee naar het Midden-oosten en naar zichzelf. Ik was helemaal verkocht.