What do you think?
Rate this book
Muhabbet: Şevk, Ünsiyet ve Rıza
“Allah onları sever, onlar da Allah'ı severler.” (Maide Suresi, 54)
İmam-ı Gazâlî’nin en büyük eseri olan İhyâu Ulûmi’d-Din, Müslümanlar için her dönem ilk akla gelen başvuru kaynağı olmuş ve bu esere büyük güven duyulmuştur. Yüzyıllar boyunca Müslümanların ellerinden düşmeyen ve kitaplıklarında baş köşede duran bu rehber nitelikli büyük eseri şimdi yepyeni bir formatla sizlere sunuyoruz. Eserin içinde yer alan konuların her biri, orijinal anlatımı asla bozulmadan, akıcı ve duru bir dil kullanılarak çevirisi yapıldı ve başlı başına birer kitap haline getirildi.
İhyâu Ulûmi’d-Din, dört ana bölümden ve her bölüm de onar konudan oluşmaktadır. Dördüncü bölümü olan Münciyat’ın altıncı konusu ilahî muhabbet, şevk, ünsiyet ve rıza hakkındadır.
İmam-ı Gazâlî şöyle der:
“Muhakkak ki Allah’a olan muhabbet, makamların zirvesi, derecelerin doruk noktasıdır. Muhabbete ulaştıktan sonraki tüm makamlar muhabbet makamının meyvelerinden ve aşamalarındandır; şevk, ünsiyet, rıza ve benzerleri gibi. Muhabbetten önceki tüm makamlar da muhabbetin mukaddimelerindendir; tövbe, sabır, züht ve diğerleri gibi...
Muhabbeti inkâr edenler ünsiyeti, şevki, münacatın lezzetini, muhabbetin diğer unsurlarını ve ona bağlı olan çeşitlerini de inkâr etmişlerdir. O hâlde, bu konunun üzerindeki perdeyi kaldırmak
gerekir.”
İmam-ı Gazâlî’nin en büyük eseri olan İhyâu Ulûmi’d-Din, Müslümanlar için her dönem ilk akla gelen başvuru kaynağı olmuş ve bu esere büyük güven duyulmuştur. Yüzyıllar boyunca Müslümanların ellerinden düşmeyen ve kitaplıklarında baş köşede duran bu rehber nitelikli büyük eseri şimdi yepyeni bir formatla sizlere sunuyoruz. Eserin içinde yer alan konuların her biri, orijinal anlatımı asla bozulmadan, akıcı ve duru bir dil kullanılarak çevirisi yapıldı ve başlı başına birer kitap haline getirildi.
İhyâu Ulûmi’d-Din, dört ana bölümden ve her bölüm de onar konudan oluşmaktadır. Dördüncü bölümü olan Münciyat’ın altıncı konusu ilahî muhabbet, şevk, ünsiyet ve rıza hakkındadır.
İmam-ı Gazâlî şöyle der:
“Muhakkak ki Allah’a olan muhabbet, makamların zirvesi, derecelerin doruk noktasıdır. Muhabbete ulaştıktan sonraki tüm makamlar muhabbet makamının meyvelerinden ve aşamalarındandır; şevk, ünsiyet, rıza ve benzerleri gibi. Muhabbetten önceki tüm makamlar da muhabbetin mukaddimelerindendir; tövbe, sabır, züht ve diğerleri gibi...
Muhabbeti inkâr edenler ünsiyeti, şevki, münacatın lezzetini, muhabbetin diğer unsurlarını ve ona bağlı olan çeşitlerini de inkâr etmişlerdir. O hâlde, bu konunun üzerindeki perdeyi kaldırmak
gerekir.”
268 pages, Paperback
Published May 1, 2025
About the author
Abu Hamid al-Ghazali
882 books2,978 followers
أبو حامد الغزالي
Born in 1058, Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī ranked of the most prominent and influential Sunni jurists of his origin.
Islamic tradition considers him to be a Mujaddid, a renewer of the faith who, according to the prophetic hadith, appears once every century to restore the faith of the ummah ("the Islamic Community"). His works were so highly acclaimed by his contemporaries that al-Ghazali was awarded the honorific title "Proof of Islam" (Hujjat al-Islam).
Al-Ghazali believed that the Islamic spiritual tradition had become moribund and that the spiritual sciences taught by the first generation of Muslims had been forgotten.[24] That resulted in his writing his magnum opus entitled Ihya 'ulum al-din ("The Revival of the Religious Sciences"). Among his other works, the Tahāfut al-Falāsifa ("Incoherence of the Philosophers") is a significant landmark in the history of philosophy, as it advances the critique of Aristotelian science developed later in 14th-century Europe.
أبو حامد محمد الغزّالي الطوسي النيسابوري الصوفي الشافعي الأشعري، أحد أعلام عصره وأحد أشهر علماء المسلمين في القرن الخامس الهجري،(450 هـ - 505 هـ / 1058م - 1111م). كان فقيهاً وأصولياً وفيلسوفاً، وكان صوفيّ الطريقةِ، شافعيّ الفقهِ إذ لم يكن للشافعية في آخر عصره مثلَه.، وكان على مذهب الأشاعرة في العقيدة، وقد عُرف كأحد مؤسسي المدرسة الأشعرية في علم الكلام، وأحد أصولها الثلاثة بعد أبي الحسن الأشعري، (وكانوا الباقلاني والجويني والغزّالي) لُقّب الغزالي بألقاب كثيرة في حياته، أشهرها لقب "حجّة الإسلام"، وله أيضاً ألقاب مثل: زين الدين، ومحجّة الدين، والعالم الأوحد، ومفتي الأمّة، وبركة الأنام، وإمام أئمة الدين، وشرف الأئمة.
كان له أثرٌ كبيرٌ وبصمةٌ واضحةٌ في عدّة علوم مثل الفلسفة، والفقه الشافعي، وعلم الكلام، والتصوف، والمنطق، وترك عدداَ من الكتب في تلك المجالات.ولد وعاش في طوس، ثم انتقل إلى نيسابور ليلازم أبا المعالي الجويني (الملقّب بإمام الحرمين)، فأخذ عنه معظم العلوم، ولمّا بلغ عمره 34 سنة، رحل إلى بغداد مدرّساً في المدرسة النظامية في عهد الدولة العباسية بطلب من الوزير السلجوقي نظام الملك. في تلك الفترة اشتُهر شهرةً واسعةً، وصار مقصداً لطلاب العلم الشرعي من جميع البلدان، حتى بلغ أنه كان يجلس في مجلسه أكثر من 400 من أفاضل الناس وعلمائهم يستمعون له ويكتبون عنه العلم. وبعد 4 سنوات من التدريس قرر اعتزال الناس والتفرغ للعبادة وتربية نفسه، متأثراً بذلك بالصّوفية وكتبهم، فخرج من بغداد خفيةً في رحلة طويلة بلغت 11 سنة، تنقل خلالها بين دمشق والقدس والخليل ومكة والمدينة المنورة، كتب خلالها كتابه المشهور إحياء علوم الدين كخلاصة لتجربته الروحية، عاد بعدها إلى بلده طوس متخذاً بجوار بيته مدرسةً للفقهاء، وخانقاه (مكان للتعبّد والعزلة) للصوفية.
Born in 1058, Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī ranked of the most prominent and influential Sunni jurists of his origin.
Islamic tradition considers him to be a Mujaddid, a renewer of the faith who, according to the prophetic hadith, appears once every century to restore the faith of the ummah ("the Islamic Community"). His works were so highly acclaimed by his contemporaries that al-Ghazali was awarded the honorific title "Proof of Islam" (Hujjat al-Islam).
Al-Ghazali believed that the Islamic spiritual tradition had become moribund and that the spiritual sciences taught by the first generation of Muslims had been forgotten.[24] That resulted in his writing his magnum opus entitled Ihya 'ulum al-din ("The Revival of the Religious Sciences"). Among his other works, the Tahāfut al-Falāsifa ("Incoherence of the Philosophers") is a significant landmark in the history of philosophy, as it advances the critique of Aristotelian science developed later in 14th-century Europe.
أبو حامد محمد الغزّالي الطوسي النيسابوري الصوفي الشافعي الأشعري، أحد أعلام عصره وأحد أشهر علماء المسلمين في القرن الخامس الهجري،(450 هـ - 505 هـ / 1058م - 1111م). كان فقيهاً وأصولياً وفيلسوفاً، وكان صوفيّ الطريقةِ، شافعيّ الفقهِ إذ لم يكن للشافعية في آخر عصره مثلَه.، وكان على مذهب الأشاعرة في العقيدة، وقد عُرف كأحد مؤسسي المدرسة الأشعرية في علم الكلام، وأحد أصولها الثلاثة بعد أبي الحسن الأشعري، (وكانوا الباقلاني والجويني والغزّالي) لُقّب الغزالي بألقاب كثيرة في حياته، أشهرها لقب "حجّة الإسلام"، وله أيضاً ألقاب مثل: زين الدين، ومحجّة الدين، والعالم الأوحد، ومفتي الأمّة، وبركة الأنام، وإمام أئمة الدين، وشرف الأئمة.
كان له أثرٌ كبيرٌ وبصمةٌ واضحةٌ في عدّة علوم مثل الفلسفة، والفقه الشافعي، وعلم الكلام، والتصوف، والمنطق، وترك عدداَ من الكتب في تلك المجالات.ولد وعاش في طوس، ثم انتقل إلى نيسابور ليلازم أبا المعالي الجويني (الملقّب بإمام الحرمين)، فأخذ عنه معظم العلوم، ولمّا بلغ عمره 34 سنة، رحل إلى بغداد مدرّساً في المدرسة النظامية في عهد الدولة العباسية بطلب من الوزير السلجوقي نظام الملك. في تلك الفترة اشتُهر شهرةً واسعةً، وصار مقصداً لطلاب العلم الشرعي من جميع البلدان، حتى بلغ أنه كان يجلس في مجلسه أكثر من 400 من أفاضل الناس وعلمائهم يستمعون له ويكتبون عنه العلم. وبعد 4 سنوات من التدريس قرر اعتزال الناس والتفرغ للعبادة وتربية نفسه، متأثراً بذلك بالصّوفية وكتبهم، فخرج من بغداد خفيةً في رحلة طويلة بلغت 11 سنة، تنقل خلالها بين دمشق والقدس والخليل ومكة والمدينة المنورة، كتب خلالها كتابه المشهور إحياء علوم الدين كخلاصة لتجربته الروحية، عاد بعدها إلى بلده طوس متخذاً بجوار بيته مدرسةً للفقهاء، وخانقاه (مكان للتعبّد والعزلة) للصوفية.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
December 15, 2025
İmam-i Gazaliden Muhabbetin ve Marifetuallhın en derin deryalarına götüren bir ınanılmaz yolculuk… ne desem bilemiyorum muhteşem, etkileyici bir eser. Her kesin okumasını tavsiye ederim…
Bir kaç alıntırlar:
Sırrı Sekati şöyle demiştir:
"Allah'i seven yaşar.
Dünyaya meyleden şaşar.
Ahmak kişi sabah ve akşam bir hiç uğrunda koşar.
Akıllı o kimsedir ki kendi ayıplarını deşer."
S.233
Çünkü sevginin şartı, sevgilinin sevdiğini sevmek, düşmanına da düşman olmaktır.
S.230
“Kişi sevdiği ile beraberdir” (buhari 6169)
S.206
"Kim Allah katında değerinin nasıl olduğunu
bilmek isterse kendi kalbinde Allah'ın ne kadar değerli olduğuna baksın! Muhakkak ki her türlü noksanlıklardan yüce olan Allah (cc), kul kendisini nefsinin neresine koyarsa O da kulunu o dereceye koyar." (Ibn Hacer 1206)
S.203
“Tek başımıza kaldığımızda O’na karşı gelmekten utanırdık”
S.199
“İyiliğin karşılığı iyilikten başka ne olabilir ki?” Rahman suresi 60. ayet
S.171
Kulun Allah'ı (cc) sevmesinin alametlerinden biri de sevgisini gizlemek, sevme iddiasından kaçınmak, vecd ve muhabbeti izhar etmekten uzak durmaktır. Bunu da sevgiliye tazim, O'nu ulvi görmek, O'nun sırrını başkasına ifşa etmekten korkmak adına yapmaktır. Zira sevgi, sevgiliye ait bir sırdır.
S.150
Kişinin Allah'ı (cc) sevmesinin alametlerinden biri de Allah'1 (cc) zikretmeye müptela olmak, diliyle bundan yo-rulmamak, kalbiyle de bu zikirden hâli olmamaktır. Bu itibarla bir şeyi çok seven kimse doğal olarak o sevdiği şeyi ve onunla alakalı olan şeyleri çokça anar. O hâlde Allah (cc) sevgisinin alameti O'nu zikretmeyi de O'nun kelamı olan Kur'an'ı da O'nun elçisini de Allah yolunda olan herkesi de sevmektir. Çünkü bir insanı seven kişi, sevdiğinin mahallesinin köpeğini bile sever.
S.148
Sehl-i Tüsteri şöyle demiştir:
"Sevginin alameti, sevdiğini nefsine tercih etmendir.”
S129
Ey Davud! Benden yüz çevirenler hakkındaki iradem buysa bana yönelenler hakkındaki iradem nasıl olur?
Ey Davud! Kulumun bana en muhtaç olduğu zaman, kendisini benden müstağni gördüğü zamandır. Kuluma en fazla merhamet ettiğim zaman da benden yüz çevirdiği zamandır. Benim nezdimde en yüce olduğu zaman bana dönüş yaptığı zamandır”
Bir kaç alıntırlar:
Sırrı Sekati şöyle demiştir:
"Allah'i seven yaşar.
Dünyaya meyleden şaşar.
Ahmak kişi sabah ve akşam bir hiç uğrunda koşar.
Akıllı o kimsedir ki kendi ayıplarını deşer."
S.233
Çünkü sevginin şartı, sevgilinin sevdiğini sevmek, düşmanına da düşman olmaktır.
S.230
“Kişi sevdiği ile beraberdir” (buhari 6169)
S.206
"Kim Allah katında değerinin nasıl olduğunu
bilmek isterse kendi kalbinde Allah'ın ne kadar değerli olduğuna baksın! Muhakkak ki her türlü noksanlıklardan yüce olan Allah (cc), kul kendisini nefsinin neresine koyarsa O da kulunu o dereceye koyar." (Ibn Hacer 1206)
S.203
“Tek başımıza kaldığımızda O’na karşı gelmekten utanırdık”
S.199
“İyiliğin karşılığı iyilikten başka ne olabilir ki?” Rahman suresi 60. ayet
S.171
Kulun Allah'ı (cc) sevmesinin alametlerinden biri de sevgisini gizlemek, sevme iddiasından kaçınmak, vecd ve muhabbeti izhar etmekten uzak durmaktır. Bunu da sevgiliye tazim, O'nu ulvi görmek, O'nun sırrını başkasına ifşa etmekten korkmak adına yapmaktır. Zira sevgi, sevgiliye ait bir sırdır.
S.150
Kişinin Allah'ı (cc) sevmesinin alametlerinden biri de Allah'1 (cc) zikretmeye müptela olmak, diliyle bundan yo-rulmamak, kalbiyle de bu zikirden hâli olmamaktır. Bu itibarla bir şeyi çok seven kimse doğal olarak o sevdiği şeyi ve onunla alakalı olan şeyleri çokça anar. O hâlde Allah (cc) sevgisinin alameti O'nu zikretmeyi de O'nun kelamı olan Kur'an'ı da O'nun elçisini de Allah yolunda olan herkesi de sevmektir. Çünkü bir insanı seven kişi, sevdiğinin mahallesinin köpeğini bile sever.
S.148
Sehl-i Tüsteri şöyle demiştir:
"Sevginin alameti, sevdiğini nefsine tercih etmendir.”
S129
Ey Davud! Benden yüz çevirenler hakkındaki iradem buysa bana yönelenler hakkındaki iradem nasıl olur?
Ey Davud! Kulumun bana en muhtaç olduğu zaman, kendisini benden müstağni gördüğü zamandır. Kuluma en fazla merhamet ettiğim zaman da benden yüz çevirdiği zamandır. Benim nezdimde en yüce olduğu zaman bana dönüş yaptığı zamandır”
Displaying 1 of 1 review