Tijdens het greppelen, een onderdeel van de ontgroening, bevindt Eline Balfour zich met haar broek op haar knieën tussen haar medenovieten. Het is de poort naar het lidmaatschap van de uvsv, het Utrechtse vrouwencorps. Samen met haar nieuwe vriendin Binkie vindt ze al snel haar plek in een jaarclub en in een fijn huis met eigenzinnige meisjes en een hond die tampons eet. Maar dan ontmoet ze David, een charmante jongen die worstelt met een geheim en de verwachtingen binnen het usc. Onbedoeld stelt hij Eline bloot aan de schaduwzijden van het corpsleven. In een wereld waarin status en saamhorigheid hand in hand gaan met ongeschreven regels, laat Uf zien wat het betekent om jezelf te blijven binnen een systeem dat daar niet altijd om vraagt.
Ik heb een paar heel goede boeken gelezen de laatste tijd, dus deze steekt extra schril af. Rommelig, vermoeiend, te lang, ik was het corpssfeertje snel spuugzat (maar aan dat laatste kan de schrijfster weinig doen) en lelijke taal: “whoohaa”, “yesss”. Het enige positieve wat ik erover kan zeggen is dat het in Utrecht is en ik het allemaal voor me zag, maar behalve de stad zelf was het niet fraai.
een kritische analyse van het corpsleven biedt een mooi vertrekpunt voor een roman - maar dit boek wilde te veel. De kritieken waren voor mij een beetje 'on the nose', ik had het sterker gevonden als socialisering van het corps subtieler naar voren kwamen. Nu voelde het niet altijd realistisch, met name de eind scene met de publieke speech voelde meer als een fanatasie van wat zou moeten gebeuren dan hoe het daadwerkelijk zou gaan.
Ik was sceptisch: een verhaal over het corpsleven, kan dat nog geschreven worden zonder alle open deuren in te trappen? Maar dat kan zeker: Uf is een goed geschreven verhaal dat goed de aantrekkingskracht en daarmee de complexiteit van corpora laat zien. Tot het einde toe verrassend en vooral de vrouwelijke bijpersonages zijn bijzonder charmant en geestig neergezet. Ik vond de dialogen iet wat ongeloofwaardig: zo belerend praat men over het algemeen niet met elkaar, in sociale situaties. Verder denk ik dat je een bepaalde fascinatie voor dan wel ervaring met het onderwerp moet hebben om dit boek leuk te kunnen vinden.
Wat een troosteloos, oppervlakkig boek is Uf. Ik heb best een tijd nagedacht over waarom Jojanneke van den Berge dit geschreven heeft en ik hoop dat het een aanklacht is tegen de seksistische koor- en verenigingencultuur. Want anders is het een lofzang op triestheid en een ode aan de platte, zweterige, door alcohol doordrenkte Nederlandse studentencultuur. De eerste tachtig procent van het boek is een etalage van deze oppervlakkige triestheid, en het laatste deel krijgt nog enige diepgang door een verkrachting. Het boek eindigt met een scène waarbij de dader half door een groep dames wordt gelyncht.
Het mag duidelijk zijn: dit boek heb ik met tegenzin uitgelezen.
“mannen hebben over het algemeen zo’n blik in hun ogen (…) de blik die jouw plek in de wereld bepaalt. Die zegt dat vrouwen er zijn om beoordeeld te worden door mannen.”
Er zit super veel herkenbaars in. Het boek laat mooie kanten zien van saamhorigheid binnen een vereniging. Ook de ‘vanzelfsprekendheid’ van een succesvol leven en kritiek daarop wordt genoemd. Het zijn haast te veel thema’s bij elkaar. Het verhaal neemt een wending waarop je eigenlijk de hele tijd zat te wachten. Je wist dat zoiets zou gaan gebeuren. Hoe het eindigt is wat irrealistisch denk ik. Maar wel mooi voor het verhaal.
Wat ik ervan vond kan ik verder niet goed omschrijven. Vraag mij dat maar persoonlijk joe!
Een feest van herkenning als je zelf in Utrecht woont (/gewoond hebt), maar daar houdt de gezelligheid ook wel op. Het verhaal zelf kwam een beetje traag op gang, maar op een gegeven moment greep het me bij de keel en kon ik niet meer stoppen met lezen. Als je denkt dat je het afschuwelijkste gehad hebt, komt het volgende alweer. Een heel boeiend (en heftig) inkijkje in het corpsleven, maar ik kan niet zeggen dat mijn afkeer ervan minder is geworden na het lezen van dit boek.
Een rauwe inkijk in het corporale studentenleven in Utrecht. Soms (lees: vaak) shockerend, soms ook herkenbaar. Veel stigma’s rondom het koor worden bevestigd, uitgediept en bekritiseerd, met feut Eline als hoofdpersoon en tevens lijdend voorwerp. Fijn geschreven! Aan het einde vraag ik me wel af waar David is gebleven..
3,5 ⭐️ Bijzonder inkijkje in de corporale verenigingen (op zich extra grappig dat het vooral om Utrecht gaat) , met vooral de negatieve homofobische kant die ik best schokkend vond! De anti-feministische kant kenden we natuurlijk al ;) Lekker geschreven, maar niet een favoriet boekje ofzo
1,5 ⭐️ Veel te veel thema’s proberen aan te snijden, geen mooie schrijfstijl, ongeloofwaardige dialogen, alles er heel dik bovenop leggen. Nee dit was ‘m niet voor mij 👎
Ik vond het eerlijk gezegd niet zo’n super goed boek. Ik vind het wel een belangrijk verhaal dat vertelt moet worden vanuit het vrouwelijke perspectief, maar ik begrijp niet goed tot wie de auteur zich richt en wat het doel van het boek is. De verhaallijnen lopen erg uiteen en er worden veel verschillende thematieken aangehaald waardoor ik een beetje de kern kwijt was. T zou wel goed zijn als een paar oude mannen dit zouden lezen
Halverwege gestopt met luisteren, omdat dit boek zo uitleggerig was. De personages zijn elkaar constant van alles aan het uitleggen. Bovendien heeft Van den Berge alle nieuwsberichten over het corps van de afgelopen decennia in dit boek willen verwerken. Ik vroeg me echt af voor wie dit boek nou is geschreven, want het ligt er zo dik bovenop allemaal.
Voor mij kreeg het boek daarmee zo'n hoog Floortje Bellefleur-gehalte, dat ik ben afgehaakt...
Krachtig verhaal verteld vanuit twee perspectieven; in eerste instantie was ik bang dat het verhaal de stereotypen behorend bij het corps niet zou ontstijgen. Langzaamaan bouwt Jojanneke van den Berge op naar een apotheose.
Het is een boek dat ik mijn leerlingen aanraad; de kracht van het boek zit 'm ook in het bespreekbaar maken van de thema's voor deze leeftijdscategorie: seksisme, doofpotcultuur en de verantwoordelijkheid die ook oud-leden hebben.
Ik ben benieuwd hoe dit boek in corporale kringen ontvangen wordt - waar ligt de grens tussen werkelijkheid en fictie? Wat mij betreft brengt het verhaal de werkelijkheid dichterbij. Een roman om over in gesprek te gaan. Een roman om over na te denken.
Interessant inkijkje in een wereld die ik, bij nader inzien nogmaals bevestigd, terecht gesloten heb gehouden voor mezelf. Het boek probeert een genuanceerd beeld van het corpsleven neer te zetten en ondanks dat het de auteur lukt om je het gevoel mee te geven waarom het ook zo competitief mooi, thrilling en traditie-gedreven kan zijn, bekroop mij toch continude vraag waarom je je vrijwillig zou blootstellen aan de potentiële goedkeuring van een groep die, op veel fronten, minder progressief is dan de rest van de studentenwereld, ten koste van, always, vrouwen en queerpersonen. Joejoe.
Door het lezen heb ik heimwee naar een corps waar ik nooit bij heb gezeten en nooit bij heb willen zitten. De manier waarop Jojanneke de ‘sisterhood’ tussen vrouwen beschrijft, is jaloersmakend en zorgt voor een hoop grappige scènes, situaties die voor iedere vrouw met vriendinnen herkenbaar is. Wat je verwacht dat er gaat gebeuren, gebeurt ook - en toch overvalt het je. Ook dat is dan weer herkenbaar voor iedere vrouw. Ik heb gegniffeld, gelachen en een traantje weggepinkt. Vooral genoten van deze binnenkijker in een gesloten wereld, een ver van mijn bed show.
Een inkijkje in de gesloten wereld van de Utrechtsche Vrouwelijke Studenten Vereeniging waar je gevormd wordt tot je in het keurslijf van ‘hoe het hoort’ past. En dat levert dan vriendschappen voor het leven op. Maar wat als die mal je niet past? Wat als je vrouw bent en op moet botsen tegen zogenaamde banga- en lekkerste lijsten? Wat als je als man op mannen valt? Is de club dan ook een veilige haven? Of kun je niet weg omdat je toekomst, carrière en netwerk dan in elkaar dondert? Interessante read.
Eigenlijk 4,5 ster. Ik vind het een heel interessant boek, en echt goed uitgewerkte personages. Heel aangrijpende gebeurtenissen. Ik miste alleen op het einde een soort afloop voor David, vandaar de halve ster. Maar zeker een aanrader ook al heb je niks met studentenleven te maken!
“Dat hoorde je met enige regelmaat over depressieve studenten die op De Uithof woonden, het gebied met de troosteloze studentenflats buiten de stad”
Als gelukkige uithof bewoonster moest ik hierna natuurlijk verder blijven lezen. De utrecht referenties vond ik prachtig, het verhaal leefde door mijn stadsie die hierin zo mooi werd beschreven. Maar verder….pfffff
samengevat: groot geheim blijkt afgezaagd gaytrope — ontknoping mist. Saai plot en dan een wending die veelbelovend is, maar niet blijft. Einde is gek, licht misplaatst, unsatisfactory en lijkt snel en afgeraffeld geschreven. Over David komt geen vervolg, zijn perspectief wordt niet afgemaakt, evenals Binkie of Eline. Het eindigt zoals het hele boek beweert tegen te zijn: met het perspectief van de dader, van de man.
Het boek is een soort opheldering van de naam van het vrouwencorps, door ze als empowered neer te zetten tegenover hun horkerige mannelijke tegenpartij. Tussendoor beschrijft het boek de ene cliche na de andere en ontbreekt t van een analyse die de lezer tot denken zet. De feministische mini-rants, vertolkt door genderstudies Pop, worden uitgebreid ingezet om de dynamieken binnen t corps te belichten- terwijl Pop zelf wordt weggezet als “irritante feminist”jammer!
Ik vond het een verrassend goed boek en was nog beter geweest als de hoeveelheid beschrijving van het corps wat minder was geweest en nog meer de nadruk had gelegen op de hoofdpersonen
3 ⭐️ Wel magere sterren als ik eerlijk ben. Dit verhaal was voor mij een teleurstelling. Toen ik dit boek in de boekhandel zag liggen en las waar het overging, keek ik hier enorm naar uit. Het leek me heerlijk om een kijkje te krijgen in het leven van een studentenvereniging, iets wat ik zelf (bewust) niet ken. Echter, het verhaal kabbelde voort en er zat niet echt een verhaal in. Lange tijd vroeg ik me af waar het verhaal nou heen ging. Pas aan het einde kreeg het een beetje een verhaallijn. Heel jammer, er had mijns inziens veel meer ingezeten.
Veel tell, minder show (al wordt dit gaandeweg het boek beter). Mede daardoor krijg je weinig inzicht in de persoonlijkheid en gedachten van de personages. Wat beweegt hen om in het keurslijf van het corps te willen? Waarom stellen de vrouwen, die zich erg bewust zijn van hun feministische voorgeschiedenis, zichzelf vrijwillig bloot aan een haag van 'hoeren' roepende mannen? Ik had het graag willen begrijpen.
Het boek leest verder als een afrekening met media die van een afstandje schrijven over het seksisme binnen het corps.
Ik las UF uit nieuwsgierigheid naar een wereld die niet de mijne is, maar bleef op afstand. Alles wordt overdreven uitgelegd, alsof de lezer geen eigen denkvermogen wordt toevertrouwd. Het einde schetst een bijna utopisch moreel universum. Geen fan.
3.5 sterren. Geen literatuur van de bovenste plank maar heerlijk om weer even terug te gaan naar het corporale studentenleven. Ik blijf me altijd verbazen over dit wereldje van oud geld met kastelen, zegelringen, polopaarden en champagne… en helaas ook diepgeworteld racisme en vrouwenhaat.