What do you think?
Rate this book
Το χαμένο νησί: Φανταστική νουβέλα
Η ιστορία είναι παλιά και παράξενη τόσο, που δεν ξέρει κανείς που τελειώνει η αλήθεια για ν' αρχίσει η φαντασία μιας ζωής σπίρτου και τοξινώσεων. Η αλήθεια όμως τι μας νοιάζει εμάς, τους δραπέτες, τους λιποτάχτες της στεγνής λογικής των τριών διαστάσεων; Την τέταρτη κυνηγούμε, την άϋλη κι' άπιαστη, τη φευγάτη από το κοσμικό περίγραμμα των ματιών μας. Τη φυγή ζητάμε στο άπειρο, στον ίλιγγο της φαντασίας. Αυτή που θα μας γλυτώσει από τον ανθρώπινο πίθηκο των αταβικών φόβων, από το συχαμερό μέρμηγκα της καθημερινής φαγοπεπτοαφοδευτικής πραγματικότητας. Ας γίνουμε τζιτζίκια κι' ας τραφούμε με δροσιές αυγινές. Ας γίνουμε χίμαιρες κι' ας ξεδιψάσουμε από νάματα παραμυθιών και θρύλων. Δεν έχω να προσθέσω άλλο σχόλιο. Σας παρουσιάζω παρακάτω το παράξενο κείμενο που μου χάρισε ο ιερέας της Ταϊλί, όπως είναι και βρίσκεται στο παλιό κιτρινισμένο τετράδιο. Και προσπαθήστε να προσαρμόσετε τη δούλη ψυχή του σκλαβωμένου σας κορμιού πάνω στην ελεύθερη φυγή των φτερωτών λόγων.
152 pages, Hardcover
First published January 1, 1943
15 people are currently reading
637 people want to read
About the author
Μ. Καραγάτσης
50 books113 followers(English: M. Karagatsis)
O M. Kαραγάτσης (πραγματικό όνομα Δημήτρης Pοδόπουλος) γεννήθηκε το 1908 στην Aθήνα. Tο αινιγματικό αρχικό M. λέγεται πώς προέρχεται από το όνομα Mίτια, έκφραση της αγάπης του για τον Fyodor Dostoevsky και ιδίως για τους Aδελφούς Kαραμαζώφ, ενώ το Kαραγάτσης οφείλεται στο καραγάτσι κάτω από το οποίο καθόταν μικρός και διάβαζε, κοντά στην εκκλησία της Pαψάνης.
Tο 1924 τελειώνει το Γυμνάσιο και πηγαίνει στην Γκρενόμπλ για να σπουδάσει νομικά τα οποία, από τον επόμενο χρόνο, θα τα συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Tο 1927 παίρνει μέρος στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό της "Nέας Eστίας" με το διήγημα "Kυρία Nίτσα", το οποίο θα αποσπάσει τον A' έπαινο και θα δημοσιευτεί το 1929 σε συλλογικό τόμο που περιελάμβανε τα βραβευμένα διηγήματα του διαγωνισμού ("Oι θεότητες του Kοτύλου", εκδ. Bιβλιοπωλείον της Eστίας). Mε το διήγημα αυτό ξεκινάει ο Kαραγάτσης τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του και την μακρά συνεργασία του με τη "Nέα Eστία", δημοσιεύοντας σε αυτήν διηγήματα, μυθιστορήματα σε συνέχειες και μεταφράσεις.
Πεθαίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 1960, σε ηλικία 52 χρόνων, αφήνοντας ανολοκλήρωτο "Tο 10", το μυθιστόρημα που έγραφε εκείνο τον καιρό. H τελευταία φράση που πρόλαβε να γράψει, η τελευταία φράση της ζωής του, ήταν "Aς γελάσω".
O M. Kαραγάτσης (πραγματικό όνομα Δημήτρης Pοδόπουλος) γεννήθηκε το 1908 στην Aθήνα. Tο αινιγματικό αρχικό M. λέγεται πώς προέρχεται από το όνομα Mίτια, έκφραση της αγάπης του για τον Fyodor Dostoevsky και ιδίως για τους Aδελφούς Kαραμαζώφ, ενώ το Kαραγάτσης οφείλεται στο καραγάτσι κάτω από το οποίο καθόταν μικρός και διάβαζε, κοντά στην εκκλησία της Pαψάνης.
Tο 1924 τελειώνει το Γυμνάσιο και πηγαίνει στην Γκρενόμπλ για να σπουδάσει νομικά τα οποία, από τον επόμενο χρόνο, θα τα συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Tο 1927 παίρνει μέρος στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό της "Nέας Eστίας" με το διήγημα "Kυρία Nίτσα", το οποίο θα αποσπάσει τον A' έπαινο και θα δημοσιευτεί το 1929 σε συλλογικό τόμο που περιελάμβανε τα βραβευμένα διηγήματα του διαγωνισμού ("Oι θεότητες του Kοτύλου", εκδ. Bιβλιοπωλείον της Eστίας). Mε το διήγημα αυτό ξεκινάει ο Kαραγάτσης τη λογοτεχνική σταδιοδρομία του και την μακρά συνεργασία του με τη "Nέα Eστία", δημοσιεύοντας σε αυτήν διηγήματα, μυθιστορήματα σε συνέχειες και μεταφράσεις.
Πεθαίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 1960, σε ηλικία 52 χρόνων, αφήνοντας ανολοκλήρωτο "Tο 10", το μυθιστόρημα που έγραφε εκείνο τον καιρό. H τελευταία φράση που πρόλαβε να γράψει, η τελευταία φράση της ζωής του, ήταν "Aς γελάσω".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 82 reviews
May 20, 2017
Επιεικώς αριστούργημα!!
Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ περνάει αυτομάτως στους λατρεμένους συγγραφείς επάξια και ολοκληρωτικά!!
Απόλυτα ευγνώμων στους goodreadικούς μου φίλους που με διαφωτισαν σχετικά.
Δεν χρειάζονται σχόλια ή κριτικές αναλύσεις.
"Η αλήθεια όμως τι μας νοιάζει εμάς,τους δραπέτες,τους λιποταχτες της στεγνής λογικής των τριών διαστάσεων;
Την τέταρτη κυνηγούμε,την άυλη κι άπιαστη, τη φευγάτη απο το κοσμικό περίγραμμα των ματιών μας.
Τη φυγή ζητάμε στο άπειρο,στον ίλιγγο της φαντασίας"
Καλή ανάγνωση!
Πολλούς ασπασμούς!
Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ περνάει αυτομάτως στους λατρεμένους συγγραφείς επάξια και ολοκληρωτικά!!
Απόλυτα ευγνώμων στους goodreadικούς μου φίλους που με διαφωτισαν σχετικά.
Δεν χρειάζονται σχόλια ή κριτικές αναλύσεις.
"Η αλήθεια όμως τι μας νοιάζει εμάς,τους δραπέτες,τους λιποταχτες της στεγνής λογικής των τριών διαστάσεων;
Την τέταρτη κυνηγούμε,την άυλη κι άπιαστη, τη φευγάτη απο το κοσμικό περίγραμμα των ματιών μας.
Τη φυγή ζητάμε στο άπειρο,στον ίλιγγο της φαντασίας"
Καλή ανάγνωση!
Πολλούς ασπασμούς!
July 2, 2022
K A Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο !!!
Μια παλιομοδίτικη ιστορία, ναυτική, χιλιοειπωμένη, που μιλάει για τη θάλασσα, τη μοναξιά, το θάνατο. Κι όμως, βάζει το θαυματουργό χεράκι του ο αξεπέραστος, ο τρισμέγιστος, ο τιτανοτεράστιος Καραγάτσης κι όλη η αφήγηση απογειώνεται. Με μια γλώσσα μεστή, λεπτοδουλεμένη σαν κέντημα, ανάλαφρη κι όμως γεμάτη νοήματα καταφέρνει να αποδώσει σε 150 σελίδες μερικές από τις πιο βαθυστόχαστες σκέψεις για τη ζωή, τις κοινωνικές νόρμες, τη φθορά, τη λήθη. Κι ένα αριστοτεχνικά δοσμένο τέλος, ανατρεπτικό και μαγικά ρεαλιστικό.
Φανταστική νουβέλα με όλη τη σημασία της λέξης.
(Ακολουθεί μούντζα στον καθρέφτη που πήγα 150 χρονώ για να διαβάσω Καραγάτση. Κάλλιο αργά...)
Μια παλιομοδίτικη ιστορία, ναυτική, χιλιοειπωμένη, που μιλάει για τη θάλασσα, τη μοναξιά, το θάνατο. Κι όμως, βάζει το θαυματουργό χεράκι του ο αξεπέραστος, ο τρισμέγιστος, ο τιτανοτεράστιος Καραγάτσης κι όλη η αφήγηση απογειώνεται. Με μια γλώσσα μεστή, λεπτοδουλεμένη σαν κέντημα, ανάλαφρη κι όμως γεμάτη νοήματα καταφέρνει να αποδώσει σε 150 σελίδες μερικές από τις πιο βαθυστόχαστες σκέψεις για τη ζωή, τις κοινωνικές νόρμες, τη φθορά, τη λήθη. Κι ένα αριστοτεχνικά δοσμένο τέλος, ανατρεπτικό και μαγικά ρεαλιστικό.
Φανταστική νουβέλα με όλη τη σημασία της λέξης.
(Ακολουθεί μούντζα στον καθρέφτη που πήγα 150 χρονώ για να διαβάσω Καραγάτση. Κάλλιο αργά...)
February 9, 2017
_The lost island_
Since this is a greek book and there are no translations i will write a few things in english and the rest of the review will be in greek.
Guys, i wish there was a way for everyone to read this book, to read and feel this book. Karagatsis has this dream element in his writing, he has this thing, like everyhting matters and everything you do has its own weight. Actions are important, feelings are important, your thoughs, your inner world is important and everything you feel and think and dream comes out. It is written like they all are in a dream, in a fairy tale so alive and raw but also so soft and tender. This lyricism of his is like a poem, like a painting, like a song. This is art. This is all art, pure, real, eternal, made out of the infinite, made out of space and time. Let's hope that at some point in the future, whether it is near or far, a crazy person, a person in love with words and literature will come along, a person that will give to the world some of M. Karagatsis' books. Oh guys, you need to feel his writing.
Now, to the greek part.
Ρε παιδιά, τι ήταν αυτό; Είχα δει τις κριτικές πολλών εδώ στο site και είπα να το διαβάσω και 'γω. Να είστε καλά, αριστούργημα. Δεν έχω να πω πολλά, τι να πω άλλωστε που δεν έχει ειπωθεί ήδη. Λατρεμένος έτσι κι αλλιώς ο Καραγάτσης, έχω σκοπό να διαβάσω κι άλλα δικά του. Μου φέρνει στο νου Μαρκέζ αυτή η ροή της αφήγησης, η ονειρική, η εξωπραγματική και ωστόσο τόσο ωμή και αληθινή. Το λάτρεψα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Διαβάστε το αν πέσει στα χέρια σας, αξίζει.
Since this is a greek book and there are no translations i will write a few things in english and the rest of the review will be in greek.
Guys, i wish there was a way for everyone to read this book, to read and feel this book. Karagatsis has this dream element in his writing, he has this thing, like everyhting matters and everything you do has its own weight. Actions are important, feelings are important, your thoughs, your inner world is important and everything you feel and think and dream comes out. It is written like they all are in a dream, in a fairy tale so alive and raw but also so soft and tender. This lyricism of his is like a poem, like a painting, like a song. This is art. This is all art, pure, real, eternal, made out of the infinite, made out of space and time. Let's hope that at some point in the future, whether it is near or far, a crazy person, a person in love with words and literature will come along, a person that will give to the world some of M. Karagatsis' books. Oh guys, you need to feel his writing.
Now, to the greek part.
Ρε παιδιά, τι ήταν αυτό; Είχα δει τις κριτικές πολλών εδώ στο site και είπα να το διαβάσω και 'γω. Να είστε καλά, αριστούργημα. Δεν έχω να πω πολλά, τι να πω άλλωστε που δεν έχει ειπωθεί ήδη. Λατρεμένος έτσι κι αλλιώς ο Καραγάτσης, έχω σκοπό να διαβάσω κι άλλα δικά του. Μου φέρνει στο νου Μαρκέζ αυτή η ροή της αφήγησης, η ονειρική, η εξωπραγματική και ωστόσο τόσο ωμή και αληθινή. Το λάτρεψα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Διαβάστε το αν πέσει στα χέρια σας, αξίζει.
May 8, 2016
«Και καθώς ο ήλιος έγερνε και πήγαινε να βασιλέψει, σκίζοντας τον άνεμο με αχτίνες κυματιστές, κατά την πρόσκαιρη νύχτα της γης, είδα κ’ ένιοσα και κατάλαβα, πως του ανθρώπου το νυχτερινό σβύσιμο δεν έχει αυγή να προσμένει, ούτε όρθρο ούτε ανατολή. Κ’ είναι βαρύ το μακρύ σκοτάδι δίχως φορτίο μάταιης χαράς…»
σ. 72.
«Κ’ είχε απομείνει το πέλαγο μονάχο και σιωπηλό, να δεχτεί τα πικρά νερά της παγωμένης ρεματιάς. Και γω κατέβαινα το μονοπάτι με τα βατόμουρα, με τους σκίνους. Έχοντας στολισμένο το ριζάνι με ορτανσία λευκή, την καρδιά μαβιά. Και τραγούδαγα το θρήνο εκείνων που πέθαναν και δεν το ξέρουν.»
σ. 131.
Δεν θα αναλύσω την ιστορία και την πλοκή, διότι αν και μου άρεσαν πολύ, αυτό που πραγματικά έχει σημασία σε αυτό το εξαιρετικό έργο, είναι η αφήγηση και η γλώσσα! Υπέροχο, ο Καραγάτσης είναι ένας μαέστρος, ένας μάγος στον χειρισμό της ελληνικής γλώσσας.
Η ατμόσφαιρα του έργου…τι να πω; Αυτό συμβαίνει όταν ο εξαιρετικός λογοτέχνης συναντάει τον Χίτσκοκ… Φουρτουνιασμένη θάλασσα, γκρίζος ουρανός, βουητό του ανέμου, ανεμοδαρμένα βράχια, γυμνά δέντρα και αργή πτώση της λογικής ώσπου να συναντήσουμε την παράνοια…
Αριστούργημα.
σ. 72.
«Κ’ είχε απομείνει το πέλαγο μονάχο και σιωπηλό, να δεχτεί τα πικρά νερά της παγωμένης ρεματιάς. Και γω κατέβαινα το μονοπάτι με τα βατόμουρα, με τους σκίνους. Έχοντας στολισμένο το ριζάνι με ορτανσία λευκή, την καρδιά μαβιά. Και τραγούδαγα το θρήνο εκείνων που πέθαναν και δεν το ξέρουν.»
σ. 131.
Δεν θα αναλύσω την ιστορία και την πλοκή, διότι αν και μου άρεσαν πολύ, αυτό που πραγματικά έχει σημασία σε αυτό το εξαιρετικό έργο, είναι η αφήγηση και η γλώσσα! Υπέροχο, ο Καραγάτσης είναι ένας μαέστρος, ένας μάγος στον χειρισμό της ελληνικής γλώσσας.
Η ατμόσφαιρα του έργου…τι να πω; Αυτό συμβαίνει όταν ο εξαιρετικός λογοτέχνης συναντάει τον Χίτσκοκ… Φουρτουνιασμένη θάλασσα, γκρίζος ουρανός, βουητό του ανέμου, ανεμοδαρμένα βράχια, γυμνά δέντρα και αργή πτώση της λογικής ώσπου να συναντήσουμε την παράνοια…
Αριστούργημα.
October 30, 2021
8.5/10*
Ένα ναυαγισμένο πλοίο με σκοτεινό και ματωμένο ιστορικό, ξεβράζει τον μοναδικό επιζώντα στο νησί της Τήλου, όπου πλέον προσπαθεί να προστατευθεί από την εγκόσμια και Θεία τιμωρία, ανάμεσα σε καχύποπτους, χαιρέκακους κατοίκους, παγανιστικές δοξασίες. Όταν μια ισχυρή κατάρα καθιστά το νησί καταραμένο πλεούμενο το οποίο οργώνει τους ωκεανούς, ξεθεμελιωμένο μια για πάντα, πυροδοτείται ένα σκοτεινό μείγμα συμβολισμού και υπερρεαλισμού που καθηλώνει αμέσως τον αναγνώστη.
Μια νουβέλα που ξεκινά ως «Διήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ» (Πόε), συνεχίζει ως «Ροβινσώνας Κρούσος», θυμίζει μια πιο σκοτεινή εκδοχή διηγήματος του Καρκαβίτσα και καταλήγει στην πρώτη ολοκληρωμένη είσοδο της νεοελληνικής πεζογραφίας στη λογοτεχνία του φανταστικού. Η ευφάνταστη πένα και οι πολύ δυνατές περιγραφές είναι αυτονόητα (για Καραγάτση μιλάμε), το ίδιο και η ηθογραφική διάσταση, η ειμαρμένη η οποία αποδιώχνει οτιδήποτε ξένο, αλλά και ο γυναικείος ερωτισμός σε πρώτο πλάνο.
Με λιγότερη εστίαση στις ψυχικές διακυμάνσεις και ανάδειξη των εναλλαγών του φυσικού περιβάλλοντος, σε πείθει ότι διαβάζεις όντως μια πραγματική αφήγηση. Το θέμα αυτό καθαυτό δεν υποσκάπτει διόλου τον ρεαλισμό, αν και κάποιες μακροσκελείς νατουραλιστικές περιγραφές μοιάζουν εκτός τόπου και βαραίνουν χωρίς λόγο την αφήγηση. Πολύ έξυπνο το τέχνασμα της κατάτμησης της νουβέλας σε δύο μέρη: «ημερολόγιο ναυτικού τύπου» και «σουρεαλιστικό προσωπικό ημερολόγιο». Φυσικά, ένας βασικός πυλώνας είναι και η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και η κεκαλυμμένη λαγνεία σε μια κατ’ επίφασιν συντηρητική κοινωνία.
Η λεπτομέρεια στην πένα του Καραγάτση είναι εκπληκτική, είτε αφορά ηθικά διλήμματα είτε το σκάσιμο του κύματος. Αν λάβουμε υπόψη ότι το έργο γράφτηκε στην Κατοχή, μένουμε ενεοί απέναντι σε μια τόσο καλή πρωτόλεια προσπάθεια, αλλά και νιώθουμε τις τάσεις φυγής του Καραγάτση από μια ζοφερή πραγματικότητα. Αυτή η εξαναγκασμένη φυγή υπονομεύει κάποιες φορές την πλοκή, μοιάζοντας κάπως με το νησί το οποίο είναι έρμαιο των θαλάσσιων ρευμάτων. Χωρίς να αγγίζει τις κορυφαίες στιγμές του, πρόκειται για πολύ καλογραμμένη, απίστευτα ατμοσφαιρική νουβέλα που μας υπενθυμίζει το λογοτεχνικό βεληνεκές του Καραγάτση.
Ένα ναυαγισμένο πλοίο με σκοτεινό και ματωμένο ιστορικό, ξεβράζει τον μοναδικό επιζώντα στο νησί της Τήλου, όπου πλέον προσπαθεί να προστατευθεί από την εγκόσμια και Θεία τιμωρία, ανάμεσα σε καχύποπτους, χαιρέκακους κατοίκους, παγανιστικές δοξασίες. Όταν μια ισχυρή κατάρα καθιστά το νησί καταραμένο πλεούμενο το οποίο οργώνει τους ωκεανούς, ξεθεμελιωμένο μια για πάντα, πυροδοτείται ένα σκοτεινό μείγμα συμβολισμού και υπερρεαλισμού που καθηλώνει αμέσως τον αναγνώστη.
Μια νουβέλα που ξεκινά ως «Διήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ» (Πόε), συνεχίζει ως «Ροβινσώνας Κρούσος», θυμίζει μια πιο σκοτεινή εκδοχή διηγήματος του Καρκαβίτσα και καταλήγει στην πρώτη ολοκληρωμένη είσοδο της νεοελληνικής πεζογραφίας στη λογοτεχνία του φανταστικού. Η ευφάνταστη πένα και οι πολύ δυνατές περιγραφές είναι αυτονόητα (για Καραγάτση μιλάμε), το ίδιο και η ηθογραφική διάσταση, η ειμαρμένη η οποία αποδιώχνει οτιδήποτε ξένο, αλλά και ο γυναικείος ερωτισμός σε πρώτο πλάνο.
Με λιγότερη εστίαση στις ψυχικές διακυμάνσεις και ανάδειξη των εναλλαγών του φυσικού περιβάλλοντος, σε πείθει ότι διαβάζεις όντως μια πραγματική αφήγηση. Το θέμα αυτό καθαυτό δεν υποσκάπτει διόλου τον ρεαλισμό, αν και κάποιες μακροσκελείς νατουραλιστικές περιγραφές μοιάζουν εκτός τόπου και βαραίνουν χωρίς λόγο την αφήγηση. Πολύ έξυπνο το τέχνασμα της κατάτμησης της νουβέλας σε δύο μέρη: «ημερολόγιο ναυτικού τύπου» και «σουρεαλιστικό προσωπικό ημερολόγιο». Φυσικά, ένας βασικός πυλώνας είναι και η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και η κεκαλυμμένη λαγνεία σε μια κατ’ επίφασιν συντηρητική κοινωνία.
Η λεπτομέρεια στην πένα του Καραγάτση είναι εκπληκτική, είτε αφορά ηθικά διλήμματα είτε το σκάσιμο του κύματος. Αν λάβουμε υπόψη ότι το έργο γράφτηκε στην Κατοχή, μένουμε ενεοί απέναντι σε μια τόσο καλή πρωτόλεια προσπάθεια, αλλά και νιώθουμε τις τάσεις φυγής του Καραγάτση από μια ζοφερή πραγματικότητα. Αυτή η εξαναγκασμένη φυγή υπονομεύει κάποιες φορές την πλοκή, μοιάζοντας κάπως με το νησί το οποίο είναι έρμαιο των θαλάσσιων ρευμάτων. Χωρίς να αγγίζει τις κορυφαίες στιγμές του, πρόκειται για πολύ καλογραμμένη, απίστευτα ατμοσφαιρική νουβέλα που μας υπενθυμίζει το λογοτεχνικό βεληνεκές του Καραγάτση.
March 21, 2024
Το τελευταίο που περίμενα ήτανε να διαβάσω ένα βιβλίο φαντασίας από τον Μ. Καραγάτση. Φευγάτο, διαφορετικό, αλληγορικό και όλα τα παραπάνω με την μοναδική του πένα. Μου άρεσε πάρα πολύ!
September 3, 2019
"Σ' εν' απ τα φανταστικά ταξίδια μου, -που ζω μοναχα με την ελπιδα να τα πραγματοποιησω- ξέπεσα σε καποιο νησί του Ειρηνικού, που το λένε Ταϊλί, εν απ τ απειρα νησακια που στολιζουν με το κοραλινο γιορντανι τους την απεραντοσυνη του ωκεανου."
Ο φανταστικός μου Καραγατσης ταξιδευει τους αναγνωστες του σ εναν κοσμο μαγικου ρεαλισμού, μεσα σε μια μικρη νουβελα μολις 150 σελιδων -σε μικρο φορματ- εζησα μια περιπετεια ανταξια των μεγαλων κλασσικων - σκεφτομουν τον Τζοναθαν Σουιφτ, σκεφτομουν τον Γκιουλιβερ, σκεφτομουν τον Ιουλιο Βερν, σκεφτομουν τον Σαιξπηρ, σκεφτομουν τον Μάρκες. Λιγο απ ολα αυτα ειχε, λιγο απ ολα αυτα ήταν.
Πιθανως να ημουν επηρεασμενη επειδη προσφατα διαβασα τα 100 χρονια μοναξια, ομως ναι, -και στο συγκεκριμενο εργο φανηκε πιο πολυ απο καθε αλλη φορα-για μενα, ο Καραγατσης ειναι ο ελληνας Μαρκες.
Το βαρυ πυροβολικο της ελληνικης λογοτεχνιας.
Ο μαγικος ο ταξιδιαρης, ο ερωτικος ο απροκαλυπτος ο γοητευτικος ο στολισμενος με λεξεις και ιστοριες αποπλανητικές, ο παραμυθάς, ο υπεροχος, ο ανυπερβλητος στο λογο και στη σκέψη.
Ερωτας και απογνωση και θαλασσα και μπάρκο και μυστηριο και μεταφυσική και καταρες και σουρρεαλισμος και μυθοι και μαγεια και μια υπεροχη λεξιπλασια και μια μεγαλειωδης λογοτεχνια να τα τυλιγει ολα αυτα, σ ενα αμπαλαζ του ονειρου.
Το λατρεψα.
------------
"με κοιταξε στα ματια και χάθηκα σε άβυσσο"
Ο φανταστικός μου Καραγατσης ταξιδευει τους αναγνωστες του σ εναν κοσμο μαγικου ρεαλισμού, μεσα σε μια μικρη νουβελα μολις 150 σελιδων -σε μικρο φορματ- εζησα μια περιπετεια ανταξια των μεγαλων κλασσικων - σκεφτομουν τον Τζοναθαν Σουιφτ, σκεφτομουν τον Γκιουλιβερ, σκεφτομουν τον Ιουλιο Βερν, σκεφτομουν τον Σαιξπηρ, σκεφτομουν τον Μάρκες. Λιγο απ ολα αυτα ειχε, λιγο απ ολα αυτα ήταν.
Πιθανως να ημουν επηρεασμενη επειδη προσφατα διαβασα τα 100 χρονια μοναξια, ομως ναι, -και στο συγκεκριμενο εργο φανηκε πιο πολυ απο καθε αλλη φορα-για μενα, ο Καραγατσης ειναι ο ελληνας Μαρκες.
Το βαρυ πυροβολικο της ελληνικης λογοτεχνιας.
Ο μαγικος ο ταξιδιαρης, ο ερωτικος ο απροκαλυπτος ο γοητευτικος ο στολισμενος με λεξεις και ιστοριες αποπλανητικές, ο παραμυθάς, ο υπεροχος, ο ανυπερβλητος στο λογο και στη σκέψη.
Ερωτας και απογνωση και θαλασσα και μπάρκο και μυστηριο και μεταφυσική και καταρες και σουρρεαλισμος και μυθοι και μαγεια και μια υπεροχη λεξιπλασια και μια μεγαλειωδης λογοτεχνια να τα τυλιγει ολα αυτα, σ ενα αμπαλαζ του ονειρου.
Το λατρεψα.
------------
"με κοιταξε στα ματια και χάθηκα σε άβυσσο"
March 27, 2016
Ο Μ.Καραγάτσης ειναι ένας ποιητης, ενας καλλιτεχνης του λογου, ενας ανθρωπος που εφτιαχνε εργα τεχνης με μερικες ρημαδολεξεις. Για να καταλαβεται, η νουβελα αυτη δεν με ενθουσιασε τοσο οσο περιμενα, μου την ειχαν εξυψωσει στα ουρανια, αλλα παρολα αυτα την αγαπησα πολυ.
Το βιβλιο ξεκιναει με ενα γραμμα απο τον Μ.Κ που φτανει ωσαν ναυαγος σε ενα περιεργο νησι της Ταιτης. Εκει μαζι με τα θρησκευτικα τοτεμ των ντοπιων βρισκει και μια ορθοδοξη εικονιτσα, κατι που του προκαλει εντυπωση. Καθως φευγει απο το νησι ενας ντοπιος ιερεας του δινει ενα τετατριο γεματο με καταχωρησεις γραμμενας στα Ελληνικα. Οι καταχωρησεις ειναι γραμμενες απο εναν Γερολυματο, δευτερο Καπετανιο στο πλοιο που βουλιαξε λιγο εξω απο την Τηλος. Σαν ναυαγος τον μαζευει στην καλυβα τους ενας αντρας με την κορη του και απο εκει ξεκιναει ιστορια μας. Το βιβλιο ειναι χωρισμενο σε δυο μερη, το πρωτο ειναι το πιο λογικο, το μερος οπου βλεπουμε τις ημερες να κυλουν ηρεμες και αεροχτυπημενες και το δευτερο ειναι, ας το πουμε, μια καταγραφη της ψυχικης καταπτωσης των ανθρωπων (ακομα και του νησιου).
Οι χαρακτηρες ειναι καταπληκτικα σχεδιασμενοι, ειναι τοσο γεματοι ψαχνο που νομιζεις πως τους ξερεις. Θαρρεις πως καθονται διπλα σου και σου μιλουν. Μην νομιζεις πως ειναι ολοι συμπαθεις ομως, παλευουν με τα δαιμονια τους σε σημειο που γινονται ενα με αυτα.. Οπως λεει απεξω απο το εξωφυλλο ανηκει στο ειδος του "Φανταστικου" που σημαινει πως συμβαινουν πραγματα που ειναι εκτος των δυνατοτητων της φυσικης, και το μεγεθος του βιβλιου ταιριαζει στην νουβελα με σελιδες που δεν ξεπερνουν τις 155.
Αμα θες να διαβασεις ενα βιβλιο να σου θυμισει γιατι διαβαζεις λογοτεχνιας, αυτο ειναι ενα εξαιρετικο εργο. Αμα θες η γλωσσα σου να τρεξει επανω στα δοντακια συλλλαβιζοντας τις προτασεις-ποιηματα, τοτε αυτο ειναι οτι χρειαζεσαι. Οι λιγοστες σελιδες εμπεριεχουν τοση αριστη λογοτεχνια, που θα διαβαζεις σιγα σιγα την καθε παραγραφο μην τυχον και παθεις υπερκορεσμο.
Αυτα τα ολιγα.Πραγματικη λογοτεχνια!!
cherrybookreviews.wordpress.com
Το βιβλιο ξεκιναει με ενα γραμμα απο τον Μ.Κ που φτανει ωσαν ναυαγος σε ενα περιεργο νησι της Ταιτης. Εκει μαζι με τα θρησκευτικα τοτεμ των ντοπιων βρισκει και μια ορθοδοξη εικονιτσα, κατι που του προκαλει εντυπωση. Καθως φευγει απο το νησι ενας ντοπιος ιερεας του δινει ενα τετατριο γεματο με καταχωρησεις γραμμενας στα Ελληνικα. Οι καταχωρησεις ειναι γραμμενες απο εναν Γερολυματο, δευτερο Καπετανιο στο πλοιο που βουλιαξε λιγο εξω απο την Τηλος. Σαν ναυαγος τον μαζευει στην καλυβα τους ενας αντρας με την κορη του και απο εκει ξεκιναει ιστορια μας. Το βιβλιο ειναι χωρισμενο σε δυο μερη, το πρωτο ειναι το πιο λογικο, το μερος οπου βλεπουμε τις ημερες να κυλουν ηρεμες και αεροχτυπημενες και το δευτερο ειναι, ας το πουμε, μια καταγραφη της ψυχικης καταπτωσης των ανθρωπων (ακομα και του νησιου).
Οι χαρακτηρες ειναι καταπληκτικα σχεδιασμενοι, ειναι τοσο γεματοι ψαχνο που νομιζεις πως τους ξερεις. Θαρρεις πως καθονται διπλα σου και σου μιλουν. Μην νομιζεις πως ειναι ολοι συμπαθεις ομως, παλευουν με τα δαιμονια τους σε σημειο που γινονται ενα με αυτα.. Οπως λεει απεξω απο το εξωφυλλο ανηκει στο ειδος του "Φανταστικου" που σημαινει πως συμβαινουν πραγματα που ειναι εκτος των δυνατοτητων της φυσικης, και το μεγεθος του βιβλιου ταιριαζει στην νουβελα με σελιδες που δεν ξεπερνουν τις 155.
Αμα θες να διαβασεις ενα βιβλιο να σου θυμισει γιατι διαβαζεις λογοτεχνιας, αυτο ειναι ενα εξαιρετικο εργο. Αμα θες η γλωσσα σου να τρεξει επανω στα δοντακια συλλλαβιζοντας τις προτασεις-ποιηματα, τοτε αυτο ειναι οτι χρειαζεσαι. Οι λιγοστες σελιδες εμπεριεχουν τοση αριστη λογοτεχνια, που θα διαβαζεις σιγα σιγα την καθε παραγραφο μην τυχον και παθεις υπερκορεσμο.
Αυτα τα ολιγα.Πραγματικη λογοτεχνια!!
cherrybookreviews.wordpress.com
September 4, 2016
Ένα νησί το οποίο μετά από τις κατάρες που δέχθηκε από μια τυφλή γριά με υπερφυσικές δυνάμεις, έγινε πλωτό και άρχισε να ταξιδεύει μαζί με τους κατοίκους του. Αυτή είναι η Τήλος κατά τον Καραγάτση,η οποία ταξιδεύει από το Αιγαίο στον Ειρηνικό Ωκεανό. Όχι και μικρό ταξίδι.
Δεσπόζει,όπως φαίνεται, το μεταφυσικό στοιχείο,αλλά και το υπαρξιακό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ημερολογιακή καταγραφή των γεγονότων που περιγράφονται.Η φύση των όσων πραγματεύεται ο Καραγάτσης αγγίζει τα όρια ενός -σκοτεινού- παραμυθιού.Ένα βιβλίο γεμάτο ένταση και αισθήματα και άλλοτε πιο ήρεμο και "εσωτερικό". Σαν τη θάλασσα. Συγκλονιστικό το δεύτερο μισό του βιβλίου,ιδιαίτερα οι σελ.70-75, και κρατάω -ανάμεσα σ'άλλα- αυτό το απόσπασμα:
" Ήθελα να συναντήσω αυτό που θα έφερνε και τ'άλλα, αυτό που είναι όλα τ'άλλα, και ηδονή και οδύνη, και χαρά και πόνος, και γνώση κι ανοησία. Αυτό που είναι αιτία και πλήρωση,σκοπός και τέρμα,φτάσιμο και φυγή...Την αγάπη...Ν'αγαπήσω...Όχι ν'αγαπηθώ,μα ν'αγαπήσω..."
Υ.Γ. Αλίμονο στους εκπαιδευτικούς που δεν μ'έφεραν νωρίτερα σε επαφή με τέτοια βιβλία-διαμάντια.
Δεσπόζει,όπως φαίνεται, το μεταφυσικό στοιχείο,αλλά και το υπαρξιακό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ημερολογιακή καταγραφή των γεγονότων που περιγράφονται.Η φύση των όσων πραγματεύεται ο Καραγάτσης αγγίζει τα όρια ενός -σκοτεινού- παραμυθιού.Ένα βιβλίο γεμάτο ένταση και αισθήματα και άλλοτε πιο ήρεμο και "εσωτερικό". Σαν τη θάλασσα. Συγκλονιστικό το δεύτερο μισό του βιβλίου,ιδιαίτερα οι σελ.70-75, και κρατάω -ανάμεσα σ'άλλα- αυτό το απόσπασμα:
" Ήθελα να συναντήσω αυτό που θα έφερνε και τ'άλλα, αυτό που είναι όλα τ'άλλα, και ηδονή και οδύνη, και χαρά και πόνος, και γνώση κι ανοησία. Αυτό που είναι αιτία και πλήρωση,σκοπός και τέρμα,φτάσιμο και φυγή...Την αγάπη...Ν'αγαπήσω...Όχι ν'αγαπηθώ,μα ν'αγαπήσω..."
Υ.Γ. Αλίμονο στους εκπαιδευτικούς που δεν μ'έφεραν νωρίτερα σε επαφή με τέτοια βιβλία-διαμάντια.
September 9, 2020
Ε, καλά τώρα. Καραγάτσης. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ! Γητευτής της πένας, ζωγράφος κειμένου, παίζει ακόμα και με την ορθογραφία στις λέξεις που επιθυμεί. Εθίζει, σαγηνεύει, ενεργοποιεί το μυαλό να φαντάζεται, να ταξιδεύει, να νοσταλγεί έχοντας ταυτόχρονα διάχυτο το μυστήριο και μια υποβόσκουσα αγωνιώδη απορία που ελοχεύει μα δεν εξωτερικεύεται: Πού βρισκόμαστε;
Παρότι μπορεί να φαντάζει πρωτόλειο, συγκρινόμενο με την αντίστοιχη θεματολογία που αφορά τις σύγχρονες δυστοπικές πολυπλοκότητες τύπου Lost, Maze Runner κ.α, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ποιό είναι το πρωτότυπο σενάριο και ποιοί οι κλώνοι, ποιός ο πατήρ και ποιοί οι μαθητές.
Ιδιαίτερα για κάτι "μαθητές"...εντελώς ανεπείδεκτους, όπως κάποιοι τυχάρπαστοι σκανδιναβοί-κι όχι μόνο- σαβουροσαχλαμαρίστες που μας αραδιάζει ακατάπαυστα το marketing, το σεμινάριο σε έργα σαν του Καραγάτση δεν σινίσταται απλώς. Επιβάλλεται.
Παρότι μπορεί να φαντάζει πρωτόλειο, συγκρινόμενο με την αντίστοιχη θεματολογία που αφορά τις σύγχρονες δυστοπικές πολυπλοκότητες τύπου Lost, Maze Runner κ.α, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ποιό είναι το πρωτότυπο σενάριο και ποιοί οι κλώνοι, ποιός ο πατήρ και ποιοί οι μαθητές.
Ιδιαίτερα για κάτι "μαθητές"...εντελώς ανεπείδεκτους, όπως κάποιοι τυχάρπαστοι σκανδιναβοί-κι όχι μόνο- σαβουροσαχλαμαρίστες που μας αραδιάζει ακατάπαυστα το marketing, το σεμινάριο σε έργα σαν του Καραγάτση δεν σινίσταται απλώς. Επιβάλλεται.
July 6, 2017
Προσπαθώ εδώ και μισή ώρα να βρω τα κατάλληλα λόγια να γράψω γι' αυτό το βιβλίο που με συνεπήρε με το λυρισμό και τη μαγεία της γραφής του και αποτυγχάνω οικτρά. Νομίζω είναι αχρείαστες περαιτέρω εξηγήσεις. Απλά διαβάστε το και παρασυρθείτε.
August 8, 2017
"Έχετε δόντια, είπε. Όσο έχετε δόντια, να μασάτε, να δαγκώνετε. Και να μη λογιάζετε. Μη λογιάζετε κανένα.
Η ζωή είναι γεμάτη γλύκα και χαρά. Τρύγα το μέλι όπου το βρεις. Ρούφα το ώσπου να κολλήσει η κερύθρα στις κουφάλες των δοντιών σου. Και από κει, φτύσε τον άχρηστο πολτό και γέλα και ζήσε με τη θύμηση. Και περιγέλα το Χάρο.
Ο Θεός την έπλασε εύκολη τη ζωή. Οι άνθρωποι την έκαναν δύσκολη.
Οι άνθρωποι που θέλουν να μοχτούν μέσα στην πίκρα για να βρουν τη γλύκα την ανεύρετη. Αυτοί που τρων το πολύ ψωμί με ίδρω, που ντύνονται τα ρούχα τα βαριά με ανατριχιάσματα, που τους πλακώνει το σκοτάδι των καλοχτισμένων σπιτιών, που τους κουφαλιάζει το σαράκι της ανομολόγητης λαύρας".
Η ζωή είναι γεμάτη γλύκα και χαρά. Τρύγα το μέλι όπου το βρεις. Ρούφα το ώσπου να κολλήσει η κερύθρα στις κουφάλες των δοντιών σου. Και από κει, φτύσε τον άχρηστο πολτό και γέλα και ζήσε με τη θύμηση. Και περιγέλα το Χάρο.
Ο Θεός την έπλασε εύκολη τη ζωή. Οι άνθρωποι την έκαναν δύσκολη.
Οι άνθρωποι που θέλουν να μοχτούν μέσα στην πίκρα για να βρουν τη γλύκα την ανεύρετη. Αυτοί που τρων το πολύ ψωμί με ίδρω, που ντύνονται τα ρούχα τα βαριά με ανατριχιάσματα, που τους πλακώνει το σκοτάδι των καλοχτισμένων σπιτιών, που τους κουφαλιάζει το σαράκι της ανομολόγητης λαύρας".
September 2, 2020
Φανταστική νουβέλα ή η αποθέωση της λογοτεχνίας του φανταστικού. Και μάλλον και της λογοτεχνίας έτσι απλά. Με μια γλώσσα πολυποίκιλη, διαρκώς μεταβαλλόμενη και εφευρίσκουσα που συστρέφεται και περιπλέκεται αποτυπώνοντας πλήρως τις ευφάνταστες ιδέες του δημιουργού της.
December 10, 2017
Ευφυής σύλληψη αλλά αδύναμο αποτέλεσμα. Πολύς λυρισμός και "άνιση" ανάπτυξη του μύθου.
April 2, 2016
"-Άνθρωπε! ούρλιαξε στριγγά.Άνθρωπε!Το λιγοστό ψωμί χορταίνει την ελεύθερη καρδιά!Το τρίχινο σκουτί ζεσταίνει το ασκλάβωτο κορμί σου!Κάτω από τ'αστέρια τ'ουρανού,ο ύπνος είναι γεμάτος φως!Και γλέντησε τον κάθε όποιον σ'αρέσει!Ναι!Ναι!"
Υπέροχο βιβλίο,υπέροχο!Χωρίζεται σε δύο μέρη,στο πρώτο επικρατεί η λογική,ενώ στο δεύτερο το ανεξήγητο,το παράλογο.Η υπόθεση:μετά από ναυάγιο,ένας καπετάνιος ξεβράζεται στο νησί Τήλος,όπου έρχεται σε επαφή με τους κατοίκους και επηρεάζει κι επηρεάζεται από την εκεί ζωή.Το νησί είναι αποκλεισμένο,αρχικά λόγω κακοκαιρίας,κι η απομόνωση αυτή γίνεται όλο και πιο παράξενη και ανεξήγητη.
Οι χαρακτήρες όλοι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον και υπάρχουν αρκετά ηθογραφικά στοιχεία.Αυτό όμως που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει,είναι η μαγευτική γραφή του Καραγάτση.Είναι αυτό που προσωπικά χαρακτηρίζω ως "ποίηση σε πεζό λόγο"!Οι λέξεις μπλέκονται μεταξύ τους αριστοτεχνικά,σε μεταφέρουν στη δράση..Ο Καραγάτσης,με αυτό του το βιβλίο,με έκανε να δω την ελληνική λογοτεχνία με καινούργια ματιά και ανυπομονώ να διαβάσω κι άλλα έργα του.Το προτείνω σε όλους!
Υπέροχο βιβλίο,υπέροχο!Χωρίζεται σε δύο μέρη,στο πρώτο επικρατεί η λογική,ενώ στο δεύτερο το ανεξήγητο,το παράλογο.Η υπόθεση:μετά από ναυάγιο,ένας καπετάνιος ξεβράζεται στο νησί Τήλος,όπου έρχεται σε επαφή με τους κατοίκους και επηρεάζει κι επηρεάζεται από την εκεί ζωή.Το νησί είναι αποκλεισμένο,αρχικά λόγω κακοκαιρίας,κι η απομόνωση αυτή γίνεται όλο και πιο παράξενη και ανεξήγητη.
Οι χαρακτήρες όλοι παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον και υπάρχουν αρκετά ηθογραφικά στοιχεία.Αυτό όμως που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει,είναι η μαγευτική γραφή του Καραγάτση.Είναι αυτό που προσωπικά χαρακτηρίζω ως "ποίηση σε πεζό λόγο"!Οι λέξεις μπλέκονται μεταξύ τους αριστοτεχνικά,σε μεταφέρουν στη δράση..Ο Καραγάτσης,με αυτό του το βιβλίο,με έκανε να δω την ελληνική λογοτεχνία με καινούργια ματιά και ανυπομονώ να διαβάσω κι άλλα έργα του.Το προτείνω σε όλους!
June 5, 2020
Τον αγαπώ τον Καραγάτση. Κάθε φορά καταφέρνει να με ταξιδέψει με την υπέροχη λυρική γραφη του.
Το χαμένο νησί είναι μια δυστοπική ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα ελληνικό νησί, την Τήλο. Αγάπη, μίσος, θυμός, τρέλα, ζωή, θάνατος, ενοχή και όλα τα πάθη των ανθρώπων ζωντανεύουν κάτω από τη δυνατή πένα του Καραγάτση και δημιουργούν μια ιστορία που ακροβατεί μεταξύ πραγματικού και φαντασιακού. Η πλοκή μπορεί να είναι θέμα γούστου, αλλά οι εναλλαγές εικόνων, λέξεων και χαρακτήρων σε μεθούν και απλά δε θέλεις να σταματήσεις να διαβάζεις.
Καλή ανάγνωση!
Το χαμένο νησί είναι μια δυστοπική ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα ελληνικό νησί, την Τήλο. Αγάπη, μίσος, θυμός, τρέλα, ζωή, θάνατος, ενοχή και όλα τα πάθη των ανθρώπων ζωντανεύουν κάτω από τη δυνατή πένα του Καραγάτση και δημιουργούν μια ιστορία που ακροβατεί μεταξύ πραγματικού και φαντασιακού. Η πλοκή μπορεί να είναι θέμα γούστου, αλλά οι εναλλαγές εικόνων, λέξεων και χαρακτήρων σε μεθούν και απλά δε θέλεις να σταματήσεις να διαβάζεις.
Καλή ανάγνωση!
August 24, 2019
Ένα υπέροχο βιβλίο που μου θύμισε έντονα τα παιδικά μου χρόνια όταν διάβαζα Βερν, στα βιβλία του οποίου, όπως και σε αυτήν τη νουβέλα, συνδυαζόταν αρμονικά και φυσικά η πραγματικότητα με τη φαντασία. Τότε λοιπόν αναρωτιόμουν - και κατά βάθος ήλπιζα- αν όλα αυτά που διάβαζα υπήρχαν στα αλήθεια. Όπως διαπιστώνει όμως και ο ίδιος ο Καραγάτσης " η αλήθεια όμως τι μας νοιάζει εμάς, τους δραπέτες, τους λιποτάχτες της στεγνής λογικής των τριών διαστάσεων;" (σ. 10). Ας ακολουθήσουμε λοιπόν την προτροπή του συγγραφέα να "προσαρμόσουμε τη δούλη ψυχή του σκλαβωμένου κορμιού πάνω στην ελεύθερη φυγή των φτερωτών λόγων" (σ. 11) και ας θυμηθούμε ακόμα μια φορά μέσα από αυτό το βιβλίο γιατί διαβάζουμε Λογοτεχνία.
January 9, 2018
Η νουβέλα "το χαμένο νησί" είναι ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό έργο του Μ. Καραγάτση, με τον πλούσιο ποιητικό του λόγο, τις γλαφυρές περιγραφές, καθώς και την ένταση των συναισθημάτων των χαρακτήρων, να ξεχωρίζουν.
Με αριστοτεχνικό τρόπο και εξαίρετη γραφή, ο συγγραφέας μπλέκει το πραγματικό με το φανταστικό, περνώντας παράλληλα τον ήρωα από το λογική στον παραλογισμό, από τη ματαιότητα μιας ζωής χωρίς αγάπη, στο μεγαλείο, την ελευθερία, αλλά και την οδύνη του έρωτα.
Στο τέλος μου άφησε μία θλίψη, παρόμοια με εκείνη που είχε αφήσει "η μεγάλη χίμαιρα".
Με αριστοτεχνικό τρόπο και εξαίρετη γραφή, ο συγγραφέας μπλέκει το πραγματικό με το φανταστικό, περνώντας παράλληλα τον ήρωα από το λογική στον παραλογισμό, από τη ματαιότητα μιας ζωής χωρίς αγάπη, στο μεγαλείο, την ελευθερία, αλλά και την οδύνη του έρωτα.
Στο τέλος μου άφησε μία θλίψη, παρόμοια με εκείνη που είχε αφήσει "η μεγάλη χίμαιρα".
January 8, 2020
Υπέροχο!
October 12, 2014
Πρώτη επαφή με το έργο του μεγάλου Καραγάτση και οι εντυπώσεις μου είναι θετικότατες. Φανταστική νουβέλα γράφει στο εξώφυλλο και αυτό έχει δυο έννοιες, από την μια είναι φανταστική επειδή εμπεριέχει στοιχεία φαντασίας και από την άλλη επειδή ποιοτικά είναι πραγματικά καταπληκτική. Στην μικρή αλλά δυνατή αυτή ιστορία διαβάζουμε το ημερολόγιο του δεύτερου καπετάνιου του "Αγγέλικα", Γερόλυμου Αβαράτου, ενός πλοίου που βούλιαξε κοντά στο νησί της Τήλου. Ο ήρωας μας την γλίτωσε αλλά ξέμεινε στο φιλικό κατά τ'άλλα νησί, λόγω της κακοκαιρίας που εμπόδιζε τα πλοία από άλλα μέρη να πιάσουν λιμάνι εκεί. Τελικά τίποτα δεν πηγαίνει καλά στο νησί, πολλά παράξενα φαινόμενα συμβαίνουν και όλα δείχνουν ότι το νησί βρίσκεται πολύ μακριά από το Αιγαίο... Το βιβλίο περιέχει στοιχεία φαντασίας με το ταξίδι του νησιού και όλα τα περίεργα φαινόμενα αλλά ακόμα και τρόμο με την απομόνωση των κατοίκων και το άγνωστο πέρα από το νησί. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα από την αρχή μέχρι το τέλος, με ένταση, συναίσθημα, αγωνία. Οι χαρακτήρες είναι πειστικοί, ανθρώπινοι, οι περιγραφές τοπίων και καιρικών συνθηκών πραγματικά μαγευτικές, ποιητικές, η ατμόσφαιρα εξαιρετική. Η γραφή εννοείται τρομερή, δεν χωράει αμφιβολία για την ικανότητα του Καραγάτση να πλάθει με τις λέξεις και τις εκφράσεις του εικόνες απερίγραπτης ομορφιάς και να περνάει στον αναγνώστη έντονα συναισθήματα μέσω των χαρακτήρων του. Χαίρομαι πολύ που επιτέλους γνώρισα έναν τόσο κλασικό και μεγάλο συγγραφέα της ελληνικής λογοτεχνίας και μάλιστα μ'ένα βιβλίο που δεν είναι καν στα πέντε πιο πολυδιαβασμένα ή γνωστά του. Φαντάζομαι πως θα είναι τα αριστουργήματά του!
February 14, 2013
Η φανταστική νουβέλα -όπως ο ίδιος ο συγγραφέας την ονομάζει- Το χαμένο νησί του Μ. Καραγάτση είναι ένα έργο που ξεχωρίζει, καθώς διαποτίζεται από σουρεαλιστική γραφή, διατηρώντας τη λυρική ποίηση του συγγραφέα.
Ο Γερόλυμος Αβαράτος, δεύτερος καπετάνιος σε ένα καράβι, ναυαγεί στην Τήλο. Αναγκάζεται να μείνει στο νησί, λόγω σφοδρής κακοκαιρίας, όπου συμβαίνουν περίεργα φαινόμενα. Τελικά το νησί βρίσκεται στη μέση του Ειρηνικού, το εποικίζουν ιθαγενείς της περιοχής και το ονομάζουν Ταϊλί.
Η δύναμη της περιγραφής, η πολύ πλούσια γλώσσα, η ανορθόδοξη ορθογραφία και τα βαθιά ψυχογραφήματα -επιρροές του συγγραφέα από τον αγαπημένο του Ντοστογιέφσκι- κάνουν Το χαμένο νησί ένα δείγμα αριστουργηματικής γραφής της γενιάς του ΄30. Ένα υπέροχο βιβλίο που συγκινεί.
Ο Γερόλυμος Αβαράτος, δεύτερος καπετάνιος σε ένα καράβι, ναυαγεί στην Τήλο. Αναγκάζεται να μείνει στο νησί, λόγω σφοδρής κακοκαιρίας, όπου συμβαίνουν περίεργα φαινόμενα. Τελικά το νησί βρίσκεται στη μέση του Ειρηνικού, το εποικίζουν ιθαγενείς της περιοχής και το ονομάζουν Ταϊλί.
Η δύναμη της περιγραφής, η πολύ πλούσια γλώσσα, η ανορθόδοξη ορθογραφία και τα βαθιά ψυχογραφήματα -επιρροές του συγγραφέα από τον αγαπημένο του Ντοστογιέφσκι- κάνουν Το χαμένο νησί ένα δείγμα αριστουργηματικής γραφής της γενιάς του ΄30. Ένα υπέροχο βιβλίο που συγκινεί.
June 1, 2019
Τέλειο.
July 24, 2024
Ένα βιβλίο-έκπληξη! Πρωτότυπο και ευρηματικό! Μια νουβέλα που παίζει με τη λογική και τη φαντασία, που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και το υπερφυσικό, που ξεφεύγει, όπως το νησί που περιγράφει, από τα στενά προκαθορισμένα όρια και ταξιδεύει στον χώρο, σε άλλες θάλασσες, σε ωκεανούς...Κι εκεί που νομίζεις ότι έχεις γνωρίσει τον Καραγάτση, έρχεται αυτό το έργο του και σε ξαφνιάζει...
April 24, 2016
Γράφει ο Καραγάτσης:
Θεέ μου! Τι ελάχιστοι που είμαστε, μεις οι άνθρωποι -κόκκος άμμου- όταν προτείνεις κατ' απάνω μας το αδέκαστο δάχτυλο του χεριού Σου...
Κι όμως στο κείμενο δεν κυριαρχεί το θρησκευτικό αίσθημα, αφού ακόμη κι η ταφή συντελείται στα πλαίσια τυπικότητας, αλλά μάλλον οι δεισιδαιμονίες, το παραδοσιακό μοτίβο της κατάρας -που εδώ αντιμετωπίζεται ως φολκλορικό στοιχείο- και της μυστηριακής φιγούρας της Χουχούς, που ως νέα Σίβυλλα προφητεύει και καταριέται.
Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται ξανά, όπως και σε άλλα έργα του, η φύση, με εκτενείς περιγραφές, με οργιαστικά χαρακτηριστικά και αλλαγές που συμβαδίζουν με το σταδιακό παραλήρημα του ήρωα, η έννοια του ξένου κι η αντιμετώπισή του ως αυθεντία, ενώ παράλληλα ο Καραγάτσης εμμένει στη σεξουαλοκεντρική αποτύπωση των σχέσεων των ανδρών και γυναικών, χωρίς να ευτελίζει ωστόσο την έλξη των δύο φύλων και τον έρωτα, αλλά ανάγοντάς τα σε βασικές ανάγκες και σε ένδειξη ελευθερίας.
Η μετακίνηση του νησιού από το Αιγαίο στον Ειρηνικό ωκεανό μεταβάλλει και τον τρόπο με τον οποίο καταγράφει ο ήρωας όσα βιώνει, μετατοπίζεται κι ο ίδιος από την οργάνωση στο χάος, από τη λογική στην υποταγή στις επιθυμίες. Χάνεται σταδιακά η επαφή με την πραγματικότητα και επιτυγχάνεται το εξ' αρχής ζητούμενο της φαντασιακής εμπειρίας, της αχρονικής και ατοπικής βίωσης των στιγμιοτύπων που αποστασιοποιημένος παραθέτει ο συγγραφέας. Μέσα από έναν πλουραλισμό λογοτεχνικών ειδών, πετυχαίνει τελικά ο Καραγάτσης να προσφέρει μια φαντασιακή τοπογραφία, μια ηθογραφική ουτοπία, με κυρίαρχο το αίσθημα του αναπότρεπτου του πεπρωμένου και της απομόνωσης.
Κι όμως στο κείμενο δεν κυριαρχεί το θρησκευτικό αίσθημα, αφού ακόμη κι η ταφή συντελείται στα πλαίσια τυπικότητας, αλλά μάλλον οι δεισιδαιμονίες, το παραδοσιακό μοτίβο της κατάρας -που εδώ αντιμετωπίζεται ως φολκλορικό στοιχείο- και της μυστηριακής φιγούρας της Χουχούς, που ως νέα Σίβυλλα προφητεύει και καταριέται.
Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται ξανά, όπως και σε άλλα έργα του, η φύση, με εκτενείς περιγραφές, με οργιαστικά χαρακτηριστικά και αλλαγές που συμβαδίζουν με το σταδιακό παραλήρημα του ήρωα, η έννοια του ξένου κι η αντιμετώπισή του ως αυθεντία, ενώ παράλληλα ο Καραγάτσης εμμένει στη σεξουαλοκεντρική αποτύπωση των σχέσεων των ανδρών και γυναικών, χωρίς να ευτελίζει ωστόσο την έλξη των δύο φύλων και τον έρωτα, αλλά ανάγοντάς τα σε βασικές ανάγκες και σε ένδειξη ελευθερίας.
Η μετακίνηση του νησιού από το Αιγαίο στον Ειρηνικό ωκεανό μεταβάλλει και τον τρόπο με τον οποίο καταγράφει ο ήρωας όσα βιώνει, μετατοπίζεται κι ο ίδιος από την οργάνωση στο χάος, από τη λογική στην υποταγή στις επιθυμίες. Χάνεται σταδιακά η επαφή με την πραγματικότητα και επιτυγχάνεται το εξ' αρχής ζητούμενο της φαντασιακής εμπειρίας, της αχρονικής και ατοπικής βίωσης των στιγμιοτύπων που αποστασιοποιημένος παραθέτει ο συγγραφέας. Μέσα από έναν πλουραλισμό λογοτεχνικών ειδών, πετυχαίνει τελικά ο Καραγάτσης να προσφέρει μια φαντασιακή τοπογραφία, μια ηθογραφική ουτοπία, με κυρίαρχο το αίσθημα του αναπότρεπτου του πεπρωμένου και της απομόνωσης.
Read
February 14, 2025Το Lost εν τέλει γράφτηκε πολλά χρόνια πριν, στην Ελλάδα.
Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για μια σύλληψη φοβερή. Ο Καραγάτσης, πιστός στο αλλοπρόσαλλο, γεμάτο ακραίους χαρακτήρες ύφος του, δίνει μια ιστορία ναυτική αλλά και στεριανή ταυτόχρονα. Φανταστική αλλά και ρεαλιστική. Νουβέλα μεν, αλλά αναπτύσσει μεγάλες θεματικές. Μιλάει για τον μοιραίο έρωτα, τον ασίγαστο πόθο, τη νησιωτική κοινωνία και το μαράζι που αυτή κουβαλά μαζί της, και μέσα σε όλα αυτά υπεισέρχεται το φανταστικό στοιχείο. Όχι όμως με τρόπο παράξενο για την ελληνική κοινωνία αλλά τόσο καλά συνταιριασμένο, που δύσκολα να έχει ξαναγίνει.
Και τα μυστήρια που εκτυλίσσονται από την αρχή του βιβλίου όχι απλώς απαντιούνται (ενώ έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε καλό στήσιμο και κακή απόδοση) αλλά απαντιούνται και ωραία και λογικά.
Είναι διαμαντάκι της ελληνικής λογοτεχνίας το βιβλίο αυτό.
Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για μια σύλληψη φοβερή. Ο Καραγάτσης, πιστός στο αλλοπρόσαλλο, γεμάτο ακραίους χαρακτήρες ύφος του, δίνει μια ιστορία ναυτική αλλά και στεριανή ταυτόχρονα. Φανταστική αλλά και ρεαλιστική. Νουβέλα μεν, αλλά αναπτύσσει μεγάλες θεματικές. Μιλάει για τον μοιραίο έρωτα, τον ασίγαστο πόθο, τη νησιωτική κοινωνία και το μαράζι που αυτή κουβαλά μαζί της, και μέσα σε όλα αυτά υπεισέρχεται το φανταστικό στοιχείο. Όχι όμως με τρόπο παράξενο για την ελληνική κοινωνία αλλά τόσο καλά συνταιριασμένο, που δύσκολα να έχει ξαναγίνει.
Και τα μυστήρια που εκτυλίσσονται από την αρχή του βιβλίου όχι απλώς απαντιούνται (ενώ έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε καλό στήσιμο και κακή απόδοση) αλλά απαντιούνται και ωραία και λογικά.
Είναι διαμαντάκι της ελληνικής λογοτεχνίας το βιβλίο αυτό.
November 6, 2015
Ο λυρισμός, η γλώσσα, οι χαρακτήρες, οι περιγραφές. Τα κίνητρα! Το φανταστικό στοιχείο! Γιατί δε μας λένε γι' αυτό το κείμενο ποτέ; Γιατί το κρατάνε περιφρονημένο; Γιατί δεν έχω διαβάσει ακόμη όλον τον Καραγάτση που έχει κυκλοφορήσει ποτέ;
August 11, 2016
"Η ξανάστροφη του χεριού της έχει την οσμή των ονείρων και της λήθης. Δεν ��οιτάει τίποτα, και βλέπει μονάχα ό,τι δεν θέλει να ιδεί."
December 26, 2016
Ένα ποίημα μεταμφιεσμένο σε νουβέλα.
Read
December 30, 2020Όμορφα, πνιγηρά, σχεδόν μυστικιστικά ο Καραγάτσης μάς βυθίζει σε έναν σκοτεινό τόπο, όπου οι ήρωες γδέρνουν ο ένας τον άλλον και τους εαυτούς τους ταυτόχρονα.
“Το σκοτάδι του πρωινού είχε πήξει στο μαβράδι των ματιών του”.
Ο πρωταγωνιστής, ο Γερόλυμος, αφού επέζησε από ένα ναυάγιο, ξεβράζεται σ’ ένα νησί. Εκεί η μία πραγματικότητα διαδέχεται την άλλη, μέχρι που καθετί ρεαλιστικό υποχωρεί και δίνει τη θέση του στο φαντασιακό επίπεδο, στο σκοτεινό, σε μια αλλοίωση του τοπίου και του χρόνου.
“Νυχτοπατούσα στις μαραμένες φυλοστρωσιές, γίνηκα πνέμ’ ανάερο σιωπηλό, του ίσκιου της διακαμός. Βαθούλιασε η ρεματιά κ’ έγυραν τα δέντρα σκεπάζοντας το νερό με πράσινο ουρανό. Κι΄όσο ερχόταν το σκοτάδι, τόσο ξέφεγγε μέσα στην ασυναρτησία των σχημάτων ο κυματισμός τής κόμης της. Κάπου χαμηλά βούιζε η θάλασσα, και όλο πιο πολύ αντηχούσε ο σπαραγμός της, όσο την κόντευε η μυστική μου πορεία”.
Ο Γερόλυμος κρύβει μυστικό μεγάλο και στην προσπάθειά του να ξεγελάσει τους κατοίκους του νησιού μπλέκεται στα δίχτυα τού έρωτα και του ψέματος. Ίσως το νησί να θέλει να τιμωρήσει τον ίδιο αλλά και τους κατοίκους, οι οποίοι δέσμιοι της σκληρής ζωής τού ναυτικού προσποιούνται τους ηθικούς.
Ο Καραγάτσης συνηθίζει να αποτυπώνει τα ήθη αλλά και να θέτει στο επίκεντρο χαρακτήρες αντισυμβατικούς, με μια δική τους ηθική, κόντρα στην κοινωνία. Όπως η Χουχού και η Ελένη, δύο γυναίκες που ενώ αρχικά δίνουν την αίσθηση ότι έχουν παγιδευτεί σε μια μικρή και συντηρητική κοινωνία, μάς αποδεικνύουν ότι ουσιαστικά λειτουργούν ως καταλύτες στη ζωή τού μικρού νησιού.
“Η Χουχού δέχτηκε τη βροχή της βρισιάς με κορμί στητό, φρύδια σμιχτά. Γύριζε το κεφάλι πέρα δώθε και ρουφούσε με ηδονή το φαρμάκι κάθε λόγου. Και γελούσε, γελούσε τρελά, σα να τους έλεγε, σα νάθελε να τους πει: “Αυτά που για σας είναι κατηγόρια και βούρκος, για μένα είναι παινεμός κι΄αλήθεια και τιμή! Βλάκες!”
Πάνω απ΄όλα όμως είναι το νησί με τη δική του οντότητα, που αφού έκλεισε στη σφιχτή αγκαλιά του τούς ήρωες, αποφάσισε να τους ταλαιπωρήσει, να παίξει με τον ψυχισμό τους και εν τέλει να τους απελευθερώσει.
Ο Καραγάτσης έγραψε μια αλλόκοτη νουβέλα, στον χώρο του φανταστικού. Διάφοροι σοβαροφανείς σπεύδουν να κατηγορήσουν το “είδος”, ίσως γιατί δεν αντέχουν το στοιχείο του φόβου αλλά και τη βουτιά στο ασυνείδητο.
Το βιβλίο γράφτηκε το 1943. Να έψαχνε έναν τρόπο διαφυγής μέσα στο μυαλό του; Και όμως η όλη η ιστορία θυμίζει τις ιστορίες ξένων συγγραφέων γύρω από το αλλόκοτο, το παράδοξο. Σαν να θέλει να ξεφύγει ο συγγραφέας από τους σταθερούς κανόνες του μυθιστορήματος, είναι σκηνές που αγγίζει το θέατρο τού παραλόγου και δείχνει να το διασκεδάζει. Κάπου μας επαναφέρει στην τάξη με τις τελευταίες σημειώσεις του, κάπου μάς αφήνει ένα μυστήριο, μια αίσθηση αταξίας.
Η πανέμορφη γλώσσα, η τόσο γλαφυρή, πλούσια, με ξεχωριστή πυκνότητα σε κάνει να βρίσκεσαι μέσα σε αυτό το τροπικό πλέον τοπίο, έντονα ποτισμένο με την παραφροσύνη. Και όμως, μέσα στο παράλογο κατοικούν τα ανθρώπινα πάθη και τα δεσμά της κοινωνίας, χαρακτηριστικά γνωρίσματα του έργου του.
Ο Καραγάτσης έγραψε μια φανταστική νουβέλα με έντονο ρεαλισμό.
Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι το φανταστικό δεν είναι γραφικότητα, αλλά αλλοίωση της πραγματικότητάς μας, είναι αυτό που ζούμε.
Το Χαμένο Νησί
Φανταστική νουβέλα
Του Μ. Καραγάτση
Ξυλογραφίες: Γ. Βελισσαρίδη
Βιβλιοπωλείο της “Εστίας”
Για το Lovart’s Corner
Κωνσταντίνα Κοράκη
“Το σκοτάδι του πρωινού είχε πήξει στο μαβράδι των ματιών του”.
Ο πρωταγωνιστής, ο Γερόλυμος, αφού επέζησε από ένα ναυάγιο, ξεβράζεται σ’ ένα νησί. Εκεί η μία πραγματικότητα διαδέχεται την άλλη, μέχρι που καθετί ρεαλιστικό υποχωρεί και δίνει τη θέση του στο φαντασιακό επίπεδο, στο σκοτεινό, σε μια αλλοίωση του τοπίου και του χρόνου.
“Νυχτοπατούσα στις μαραμένες φυλοστρωσιές, γίνηκα πνέμ’ ανάερο σιωπηλό, του ίσκιου της διακαμός. Βαθούλιασε η ρεματιά κ’ έγυραν τα δέντρα σκεπάζοντας το νερό με πράσινο ουρανό. Κι΄όσο ερχόταν το σκοτάδι, τόσο ξέφεγγε μέσα στην ασυναρτησία των σχημάτων ο κυματισμός τής κόμης της. Κάπου χαμηλά βούιζε η θάλασσα, και όλο πιο πολύ αντηχούσε ο σπαραγμός της, όσο την κόντευε η μυστική μου πορεία”.
Ο Γερόλυμος κρύβει μυστικό μεγάλο και στην προσπάθειά του να ξεγελάσει τους κατοίκους του νησιού μπλέκεται στα δίχτυα τού έρωτα και του ψέματος. Ίσως το νησί να θέλει να τιμωρήσει τον ίδιο αλλά και τους κατοίκους, οι οποίοι δέσμιοι της σκληρής ζωής τού ναυτικού προσποιούνται τους ηθικούς.
Ο Καραγάτσης συνηθίζει να αποτυπώνει τα ήθη αλλά και να θέτει στο επίκεντρο χαρακτήρες αντισυμβατικούς, με μια δική τους ηθική, κόντρα στην κοινωνία. Όπως η Χουχού και η Ελένη, δύο γυναίκες που ενώ αρχικά δίνουν την αίσθηση ότι έχουν παγιδευτεί σε μια μικρή και συντηρητική κοινωνία, μάς αποδεικνύουν ότι ουσιαστικά λειτουργούν ως καταλύτες στη ζωή τού μικρού νησιού.
“Η Χουχού δέχτηκε τη βροχή της βρισιάς με κορμί στητό, φρύδια σμιχτά. Γύριζε το κεφάλι πέρα δώθε και ρουφούσε με ηδονή το φαρμάκι κάθε λόγου. Και γελούσε, γελούσε τρελά, σα να τους έλεγε, σα νάθελε να τους πει: “Αυτά που για σας είναι κατηγόρια και βούρκος, για μένα είναι παινεμός κι΄αλήθεια και τιμή! Βλάκες!”
Πάνω απ΄όλα όμως είναι το νησί με τη δική του οντότητα, που αφού έκλεισε στη σφιχτή αγκαλιά του τούς ήρωες, αποφάσισε να τους ταλαιπωρήσει, να παίξει με τον ψυχισμό τους και εν τέλει να τους απελευθερώσει.
Ο Καραγάτσης έγραψε μια αλλόκοτη νουβέλα, στον χώρο του φανταστικού. Διάφοροι σοβαροφανείς σπεύδουν να κατηγορήσουν το “είδος”, ίσως γιατί δεν αντέχουν το στοιχείο του φόβου αλλά και τη βουτιά στο ασυνείδητο.
Το βιβλίο γράφτηκε το 1943. Να έψαχνε έναν τρόπο διαφυγής μέσα στο μυαλό του; Και όμως η όλη η ιστορία θυμίζει τις ιστορίες ξένων συγγραφέων γύρω από το αλλόκοτο, το παράδοξο. Σαν να θέλει να ξεφύγει ο συγγραφέας από τους σταθερούς κανόνες του μυθιστορήματος, είναι σκηνές που αγγίζει το θέατρο τού παραλόγου και δείχνει να το διασκεδάζει. Κάπου μας επαναφέρει στην τάξη με τις τελευταίες σημειώσεις του, κάπου μάς αφήνει ένα μυστήριο, μια αίσθηση αταξίας.
Η πανέμορφη γλώσσα, η τόσο γλαφυρή, πλούσια, με ξεχωριστή πυκνότητα σε κάνει να βρίσκεσαι μέσα σε αυτό το τροπικό πλέον τοπίο, έντονα ποτισμένο με την παραφροσύνη. Και όμως, μέσα στο παράλογο κατοικούν τα ανθρώπινα πάθη και τα δεσμά της κοινωνίας, χαρακτηριστικά γνωρίσματα του έργου του.
Ο Καραγάτσης έγραψε μια φανταστική νουβέλα με έντονο ρεαλισμό.
Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι το φανταστικό δεν είναι γραφικότητα, αλλά αλλοίωση της πραγματικότητάς μας, είναι αυτό που ζούμε.
Το Χαμένο Νησί
Φανταστική νουβέλα
Του Μ. Καραγάτση
Ξυλογραφίες: Γ. Βελισσαρίδη
Βιβλιοπωλείο της “Εστίας”
Για το Lovart’s Corner
Κωνσταντίνα Κοράκη
April 24, 2016
Ε μετα και απο ´ το χαμένο νησί ´ που ειναι και το τρίτο μυθιστόρημα του ιδιου που διαβάζω σε ένα μήνα, θεωρώ πλέον τον Καραγάτση τον αγαπημένο μου Ελληνα συγγραφέα μαζί με τον Καζαντζακη. Και αυτό το έργο του απίστευτο.
Displaying 1 - 30 of 82 reviews