What do you think?
Rate this book
17. kesäkuuta
Vidar on irtisanottu opettajan työstään välikohtauksen vuoksi. Samaan aikaan hän löytää perheensä vanhan kesäasunnon puhelinnumeron. Hän soittaa numeroon huvikseen, mutta puheluun vastaakin hänen kauan sitten kuollut isänsä.
Vidar on soittanut kesäkuun 17. päivään vuonna 1986. Hän soittaa lapsuutensa hetkeen puhelun yhä uudestaan ja uudestaan. Hänen on selvitettävä, mitä tuona kesäisenä päivänä tapahtui.
Totuudenkaipuu saa Vidarin ylittämään rajan toisensa jälkeen. Ja kun silmukka Vidarin ympärillä kiristyy, syöksyy tarina taiturimaisesti kohti kipeimpiä perhesalaisuuksia.
Vidar on soittanut kesäkuun 17. päivään vuonna 1986. Hän soittaa lapsuutensa hetkeen puhelun yhä uudestaan ja uudestaan. Hänen on selvitettävä, mitä tuona kesäisenä päivänä tapahtui.
Totuudenkaipuu saa Vidarin ylittämään rajan toisensa jälkeen. Ja kun silmukka Vidarin ympärillä kiristyy, syöksyy tarina taiturimaisesti kohti kipeimpiä perhesalaisuuksia.
267 pages, ebook
Published October 17, 2025
176 people are currently reading
2063 people want to read
About the author
Alex Schulman
12 books631 followersCarl Magnus Alexander Schulman (born 17 February 1976 in Hemmesdynge) is a Swedish author, journalist, blogger and television and radio personality.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 290 reviews
August 22, 2025
SLUKADE! skiter i hur många böcker han skriver om barndom, torp, pissiga föräldrar osv, så länge han gör det såhär bra… *kills self*
August 29, 2025
Om en bok kan vara en person(a) så ÄR den här boken Alex Schulman. En bas gjord på traumatisk barndom med missbrukande och frånvarande föräldrar och syskon utgör en mager grund. Tillsätt bortträngda minnen, blind self och sorg, krydda med desperation, våld och överdrifter. Rör runt allt och servera med en liten portion spänning och mystik. Duka gärna bordet med en orkidé och använd sedan din auktoritet och tvinga barnen att äta upp allt på tallriken. För det fick minsann du göra när du var barn och det är synd om dig.
August 24, 2025
Han skriver väldigt bra men tyvärr gick inte storyn hem. Ganska dum o irriterande huvudkaraktär. Idéen är intressant i sig men i hur den blir hanterad så kommer det inget spännande ut från det. Aha-ögonblicket i slutet får inte riktigt den kraft som den nog vill ha.
August 24, 2025
Ganska trött på torpet nu 🥴 Välskriven men inte hans bästa!
August 29, 2025
Vidar är avstängd från sin lärartjänst, anklagad för att misshandlat en elev. Av en slump hittar han telefonnumret till familjens gamla sommartorp och får en impuls att ringa numret. Till sin förvåning svarar hans pappa, trots att han har varit död i flera år. Vidar fortsätter att ringa och upptäcker snart att han har ringt till den 17 juni 1986, till en dag i sin barndom.
Jag uppskattade Schulmans "Bränn alla mina brev", men var inte så förtjust i "Överlevarna". Den här hamnar nog mitt emellan dem. "17 juni" är en roman, men som vanligt har författaren tagit bitar av sitt eget liv och vävt en historia runt delarna. Tidsresan via telefon är en intressant vinkel och får mig att undra om huvudpersonen fått en psykos eller om det ska visa sig vara på "riktigt". Sakta, men säkert, avslöjas vad som hände den där dagen 1986 och som dagens Vidar inte har något minne av. Samtidigt pågår en polisutredning efter incidenten på skolan och Vidar beter sig - enligt mig - väldigt irrationellt. Sen blir han förvånad när det inte går som han tänkt sig. Jag har faktiskt svårt att sympatisera med honom. Ingen av karaktärerna är egentligen sympatisk, förutom kanske barndomens Vidar. Han tycker jag åtminstone synd om.
Även om detta är en roman så finns det klara spänningsmoment här. Vad hände egentligen den 17 juni 1986? Om man är det minsta nyfiket lagd så vill man naturligtvis veta det och då behöver man läsa hela boken. Dessutom är det något som inte riktigt stämmer med elevmisshandeln, även om Vidar inte är helt oskyldig. Schulman skriver dessutom bra, så det finns flera anledningar att plocka upp "17 juni". Bara man är beredd på att läsa om ett barn som inte har det så lätt.
Jag uppskattade Schulmans "Bränn alla mina brev", men var inte så förtjust i "Överlevarna". Den här hamnar nog mitt emellan dem. "17 juni" är en roman, men som vanligt har författaren tagit bitar av sitt eget liv och vävt en historia runt delarna. Tidsresan via telefon är en intressant vinkel och får mig att undra om huvudpersonen fått en psykos eller om det ska visa sig vara på "riktigt". Sakta, men säkert, avslöjas vad som hände den där dagen 1986 och som dagens Vidar inte har något minne av. Samtidigt pågår en polisutredning efter incidenten på skolan och Vidar beter sig - enligt mig - väldigt irrationellt. Sen blir han förvånad när det inte går som han tänkt sig. Jag har faktiskt svårt att sympatisera med honom. Ingen av karaktärerna är egentligen sympatisk, förutom kanske barndomens Vidar. Han tycker jag åtminstone synd om.
Även om detta är en roman så finns det klara spänningsmoment här. Vad hände egentligen den 17 juni 1986? Om man är det minsta nyfiket lagd så vill man naturligtvis veta det och då behöver man läsa hela boken. Dessutom är det något som inte riktigt stämmer med elevmisshandeln, även om Vidar inte är helt oskyldig. Schulman skriver dessutom bra, så det finns flera anledningar att plocka upp "17 juni". Bara man är beredd på att läsa om ett barn som inte har det så lätt.
August 24, 2025
Betyg: 5 av 5.
.
Jag har läst nio böcker tidigare av Alex Schulman. Sex stycken som han har skrivit ensam, och tre stycken som han har skrivit tillsammans med andra. Bäst har jag tyckt om dom som han har skrivit ensam, och dom har alla fått höga betyg av mig. Allra bäst har jag tyckt att boken Överlevarna var, som fick högsta betyget av mig.
.
Så jag hade ju rätt så höga förväntningar på den här nya boken. Och tack och lov så infriades dom verkligen. För det här var en mycket, mycket bra bok. En sån bok som jag kommer att minnas. Välskriven, gripande, spännande, lättläst, berörande, sorglig, aktuell, annorlunda, och väldigt, väldigt bra. Så jag rekommenderar varmt boken.
.
Jag varvade e-boksläsning med ljudbokslyssning, i 1,25 hastighet, bra inläst av Kristofer Kamiyasu.
.
.
Jag har läst nio böcker tidigare av Alex Schulman. Sex stycken som han har skrivit ensam, och tre stycken som han har skrivit tillsammans med andra. Bäst har jag tyckt om dom som han har skrivit ensam, och dom har alla fått höga betyg av mig. Allra bäst har jag tyckt att boken Överlevarna var, som fick högsta betyget av mig.
.
Så jag hade ju rätt så höga förväntningar på den här nya boken. Och tack och lov så infriades dom verkligen. För det här var en mycket, mycket bra bok. En sån bok som jag kommer att minnas. Välskriven, gripande, spännande, lättläst, berörande, sorglig, aktuell, annorlunda, och väldigt, väldigt bra. Så jag rekommenderar varmt boken.
.
Jag varvade e-boksläsning med ljudbokslyssning, i 1,25 hastighet, bra inläst av Kristofer Kamiyasu.
.
February 26, 2026
Het leven van Vidar staat op zijn kop nu hij geschorst is na een gewelddadig incident op de school waar hij lesgeeft. Thuis vindt hij het telefoonnummer van het oude zomerhuisje van zijn familie in een vergeten kartonnen doos. Als hij het nummer intoetst, hoort hij aan de andere kant van de lijn de stem van zijn vader die allang dood is.
Toeval of niet, maar Vidar belt met zijn vader op één specifieke dag uit Vidars kindertijd: 17 juni 1986. Getroffen door deze toegang tot het verleden belt hij de ene na de andere keer naar 17 juni en hij begint elke minuut en elke beweging uit die dag in het verleden van zijn familie in kaart te brengen. Het is een bedwelmende ervaring.
Terwijl die ene dag uit zijn jeugd zich langzaam ontrafelt, wordt in het heden een strafrechtelijk onderzoek naar Vidar geopend. Zijn de gebeurtenissen van 17 juni alleen maar verleden tijd, of kunnen ze verklaren wat er op school is voorgevallen?
'De zeventiende' is een heel erg apart verhaal. Je leest namelijk over Vidar. Zijn vader is overleden en tijdens het opruimen vindt hij een oud telefoonnummer van het zomerhuisje waar hij vroeger met de familie verbleef. Hij besluit het nummer te bellen, maar krijgt dan zijn overleden vader aan de telefoon.
Dit vond ik natuurlijk superinteressant! Vidar gelooft het eerst niet, maar hij blijft naar het nummer bellen en zo komt hij erachter dat het aan de andere kant van de lijn steeds dezelfde dag is: 17 juni, 1986. Naarmate de tijd verstrijkt, beseft Vidar dat er die dag iets heel heftigs gebeurd is, maar wat?
Ondertussen lees je dan ook nog over de huidige situatie van Vidar: de schorsing op zijn werk, vanwege een ander incident. Heden en verleden zijn mooi in elkaar verweven, maar vooral de telefoongesprekken naar het verleden vond ik erg boeiend en interessant.
Op het einde kom je er dan achter wat er op die bewuste zeventien juni gebeurd is. Ik voelde een hele kleine teleurstelling, maar tegelijkertijd vond ik het ook weer heftig en goed op papier gezet.
Door het einde schommel ik een beetje met mijn beoordeling, maar... ik vond het wel een bijzondere leeservaring met een uniek onderwerp!
Beoordeling: 3,5/4,0 ⭐️
Toeval of niet, maar Vidar belt met zijn vader op één specifieke dag uit Vidars kindertijd: 17 juni 1986. Getroffen door deze toegang tot het verleden belt hij de ene na de andere keer naar 17 juni en hij begint elke minuut en elke beweging uit die dag in het verleden van zijn familie in kaart te brengen. Het is een bedwelmende ervaring.
Terwijl die ene dag uit zijn jeugd zich langzaam ontrafelt, wordt in het heden een strafrechtelijk onderzoek naar Vidar geopend. Zijn de gebeurtenissen van 17 juni alleen maar verleden tijd, of kunnen ze verklaren wat er op school is voorgevallen?
'De zeventiende' is een heel erg apart verhaal. Je leest namelijk over Vidar. Zijn vader is overleden en tijdens het opruimen vindt hij een oud telefoonnummer van het zomerhuisje waar hij vroeger met de familie verbleef. Hij besluit het nummer te bellen, maar krijgt dan zijn overleden vader aan de telefoon.
Dit vond ik natuurlijk superinteressant! Vidar gelooft het eerst niet, maar hij blijft naar het nummer bellen en zo komt hij erachter dat het aan de andere kant van de lijn steeds dezelfde dag is: 17 juni, 1986. Naarmate de tijd verstrijkt, beseft Vidar dat er die dag iets heel heftigs gebeurd is, maar wat?
Ondertussen lees je dan ook nog over de huidige situatie van Vidar: de schorsing op zijn werk, vanwege een ander incident. Heden en verleden zijn mooi in elkaar verweven, maar vooral de telefoongesprekken naar het verleden vond ik erg boeiend en interessant.
Op het einde kom je er dan achter wat er op die bewuste zeventien juni gebeurd is. Ik voelde een hele kleine teleurstelling, maar tegelijkertijd vond ik het ook weer heftig en goed op papier gezet.
Door het einde schommel ik een beetje met mijn beoordeling, maar... ik vond het wel een bijzondere leeservaring met een uniek onderwerp!
Beoordeling: 3,5/4,0 ⭐️
September 11, 2025
3,5! Få kan skriva barndom som Schulman. Önskar att jag fick läsa den ren, utan att lite för ofta känna igen en passage, en anekdot eller en lustighet från podden. Oavsett: Hantverksmässigt kanske hans bästa bok? Här är tre bitar som av olika skäl dröjde kvar i mig:
”På onsdag eftermiddag gick jag ut. Det var sent i februari, en vind kall som en mardröm kom från vattnet när jag gick längs Strandvägen. Allt var täckt av snö, jag passerade människor inkapslade i sina vinterkläder, glimtar av ansikten djupt inne i kapuschongerna. Jag gick snabbt genom ett Stockholm som var stängt på grund av mörker, slottet nedsläckt, Skeppsbron öde, Södermalm var bara enstaka människor ute och led. Vid Skanstull gick jag in på ett kafé och tog en latte och där inne stod andra nödställda som gått in en stund för att värma sig och vi stirrade stumt på varandra, drack ur våra muggar.”
”Mamma gick ut på balkongen för att röka och det blåste i hennes tunna hår, hon lade det till rätta igen. Hon tittade ut över innergården. Ännu en vind kom och tog hennes hår och jag hörde ingenting, men såg hur hon skrek till, i äckel och irritation. Mamma hatade vind.”
”Gps:en lät svagare och allt oroligare på rösten när hon guidade mig längs de smala grusvägarna, alltmer tveksam till vad jag höll på med, när vi kom fram verkade hon bara nervöst att vi var framme och stängde omedelbart ner.”
”På onsdag eftermiddag gick jag ut. Det var sent i februari, en vind kall som en mardröm kom från vattnet när jag gick längs Strandvägen. Allt var täckt av snö, jag passerade människor inkapslade i sina vinterkläder, glimtar av ansikten djupt inne i kapuschongerna. Jag gick snabbt genom ett Stockholm som var stängt på grund av mörker, slottet nedsläckt, Skeppsbron öde, Södermalm var bara enstaka människor ute och led. Vid Skanstull gick jag in på ett kafé och tog en latte och där inne stod andra nödställda som gått in en stund för att värma sig och vi stirrade stumt på varandra, drack ur våra muggar.”
”Mamma gick ut på balkongen för att röka och det blåste i hennes tunna hår, hon lade det till rätta igen. Hon tittade ut över innergården. Ännu en vind kom och tog hennes hår och jag hörde ingenting, men såg hur hon skrek till, i äckel och irritation. Mamma hatade vind.”
”Gps:en lät svagare och allt oroligare på rösten när hon guidade mig längs de smala grusvägarna, alltmer tveksam till vad jag höll på med, när vi kom fram verkade hon bara nervöst att vi var framme och stängde omedelbart ner.”
November 23, 2025
Jeg slugte bogen på halvanden dag. Jeg har tidligere læst Overleverne af samme forfatter, så jeg havde høje forventninger til denne bog, nyligt oversat til dansk. Alle forventninger blev indfriet. Bogen er både spændende som en krimi og virkelig rørende og sørgelig. Schulman kan virkelig finde ud af at optrevle et barndomstraume, og samtidig skriver han smukt.
February 27, 2026
Bijzonder verhaal waarin Vidar onderzoek doet naar één dag in zijn jeugd. Om erachter te komen wat er gebeurd is, belt hij eindeloos vaak met zijn jongere ik. Af en toe krijgt hij iemand anders van het gezin aan de lijn.
Alle feiten houdt Vidar nauwgezet bij op de muur van zijn woning met behulp van een tijdlijn. Ondertussen heeft Vidar grote problemen op zijn werk.
Uiteindelijk sluit het boek af met wat er daadwerkelijk plaatsgevonden heeft op die betreffende dag en kom je erachter wat Vidar getriggerd heeft op zijn werk.
Leest vlot, einde viel een klein beetje tegen.
Alle feiten houdt Vidar nauwgezet bij op de muur van zijn woning met behulp van een tijdlijn. Ondertussen heeft Vidar grote problemen op zijn werk.
Uiteindelijk sluit het boek af met wat er daadwerkelijk plaatsgevonden heeft op die betreffende dag en kom je erachter wat Vidar getriggerd heeft op zijn werk.
Leest vlot, einde viel een klein beetje tegen.
September 28, 2025
Men en stark 3a/svag4a, men vill bli snällare med mina betyg. Älskar ju alex så kanske är partisk. Språket är ju toppen, fin skildring och betraktelser liksom. Temat är i min smak aka generationstrauma. Lite svagt slut. Overall inget speciellt men ändå en mysig trevlig bok
August 19, 2025
Vägen till den där dagen, till denna andra magiska dimension: barndomen, är verkligen spännande. Bitvis gör det ont i en att läsa, särskilt i dess klimax, då ville jag bara gråta.
Men klipp till dimensionen fyrtio år senare och jag blev desto mindre berörd. Det ständiga självsabotaget påminde mig om Nicholas Cages karaktär i Dream Scenario, det gjorde tyvärr att jag slutade sympatisera med Vidars karaktär som vuxen. Jag kände sådan sekundärskam att jag inte längre förstod honom, och ville mest bara hoppa över sidorna tills vi fick möta honom i den andra dimensionen igen.
Men klipp till dimensionen fyrtio år senare och jag blev desto mindre berörd. Det ständiga självsabotaget påminde mig om Nicholas Cages karaktär i Dream Scenario, det gjorde tyvärr att jag slutade sympatisera med Vidars karaktär som vuxen. Jag kände sådan sekundärskam att jag inte längre förstod honom, och ville mest bara hoppa över sidorna tills vi fick möta honom i den andra dimensionen igen.
September 29, 2025
Har inte läst någon roman av Alex Schulman tidigare, men den här kommer stanna kvar hos mig under en lång tid. Barndomens minnen som plötsligt tar din uppmärksamhet, en enda mening som gör att du åker tillbaka i tiden till en annan plats, ett annat liv. Kunde inte sluta läsa.
September 16, 2025
Lutade åt en fyra. Ett intressant romanbygge. Och barndom och otillräckliga föräldrar är ett intressant tema. Vi kan väl alla på något sätt relatera? Äh, det finns mycket mer att säga känner jag, men hinner inte just nu! Hej!
January 9, 2026
17 kesäkuuta - se on minun oma syntymäpäiväni! Olen lukenut kaikki Schulmanit, alkukielellä, tykännyt valtavan paljon. Tämäkin kirja herätti välittömän mielenkiinnon, mutta hämmennyin aloittaessani kuuntelun - tämähän on jotain muuta kuin autofiktiivistä! En päässyt heti juonesta kiinni, ja kirja jäi pitkäksi aikaa keskeneräisten pinoon. Mutta se nousi esille monella loppuvuoden kirjavaikuttalistalla yhtenä vuoden parhaista. Niinpä kaivoin sen esille joulupalapelin pariksi, ja voi minkä nautinnon se tarjosikaan!
Päähenkilö on yksinelävä opettaja, joka pääasiassa tiedostamattaan kantaa mukanaan taakkaa. Koulussa tapahtuu välikohtaus, jonka jälkeen hänellä on runsaasti vapaa-aikaa - hänet vapautetaan työstään. Samaan aikaan kirjan toinen pääjuoni alkaa; hän soittaa vitsillä lapsuutensa kesäpaikan puhelinnumeroon, ja yllätykseksi sieltä vastataan. Yllätys kasvaa, kun päähenkilö ymmärtää, että vastaaja on hänen isänsä, tai hän itse tai muu hänen perheensä jäsen, riippuen siitä, mihin aikaan puhelimeen soitetaan. Pikku hiljaa selviää, että puhelimen toisessa päässä eletään kesäkuun 17. päivää vuonna 1986. Päivästä muodostuu avain oman taakan ymmärtämiseen.
Kirjan rakenne on hyvin poikkeava, mutta silti erittäin selkeä ja ymmärrettävä - oli helppo pysyä kärryillä, vaikka kuuntelin kirjan ruotsiksi. Tuo muinainen päivämäärä kuoriutuu auki kuin sipuli, vähä vähältä yksityiskohdat paljastuvat, ja ne alkavat merkitä nykyhetkessä. Samalla koulussa tapahtunut välikohtaus on selvittelyissä, ja tarina etenee nykyajan tasolla.
Menneisyyteen soittamisen sci-fi -elementti ei tunnu scifiltä ollenkaan, vaan aivan luonnolliselta, tulee olo että näinhän saattaisi käydä kenelle hyvänsä. Epäuskottavuus ärsyttää melkein enemmän siinä, miten päähenkilö suhtautuu koulun välikohtaukseen ja pyrkii selvittämään sitä itse.
Kirjan avainpäivä, tuo melkein 40 vuotta sitten tapahtunut, on minun oma 10-vuotissyntymäpäiväni. Minulla on erinomainen episodinen muisti, ja niinpä muistan hyvin tarkkaan, mitä tuona päivänä on tapahtunut, ja tuntuikin hauskalta ajatella, mitä tapahtuisi jos itse soittaisin tuohon päivään. Vuonna 86 tapahtuikin valtavasti asioita, jotka muistan edelleen; Challenger, Palme, Tshernobyl, Maradona.
Yhteenvetona; Alex Schulman on taitava, kiinnostava kirjailija, joka näköjään saa aikaan puhdasta fiktiotakin. Kirjassa on puhdasta huumoriakin, taiten punottuja kohtauksia, joissa nykyajan tieto hyödyttää menneisyyden manipulointia - perus aikamatkailukikkoja siis, mutta mielestäni raikkaasti käytettynä.
Päähenkilö on yksinelävä opettaja, joka pääasiassa tiedostamattaan kantaa mukanaan taakkaa. Koulussa tapahtuu välikohtaus, jonka jälkeen hänellä on runsaasti vapaa-aikaa - hänet vapautetaan työstään. Samaan aikaan kirjan toinen pääjuoni alkaa; hän soittaa vitsillä lapsuutensa kesäpaikan puhelinnumeroon, ja yllätykseksi sieltä vastataan. Yllätys kasvaa, kun päähenkilö ymmärtää, että vastaaja on hänen isänsä, tai hän itse tai muu hänen perheensä jäsen, riippuen siitä, mihin aikaan puhelimeen soitetaan. Pikku hiljaa selviää, että puhelimen toisessa päässä eletään kesäkuun 17. päivää vuonna 1986. Päivästä muodostuu avain oman taakan ymmärtämiseen.
Kirjan rakenne on hyvin poikkeava, mutta silti erittäin selkeä ja ymmärrettävä - oli helppo pysyä kärryillä, vaikka kuuntelin kirjan ruotsiksi. Tuo muinainen päivämäärä kuoriutuu auki kuin sipuli, vähä vähältä yksityiskohdat paljastuvat, ja ne alkavat merkitä nykyhetkessä. Samalla koulussa tapahtunut välikohtaus on selvittelyissä, ja tarina etenee nykyajan tasolla.
Menneisyyteen soittamisen sci-fi -elementti ei tunnu scifiltä ollenkaan, vaan aivan luonnolliselta, tulee olo että näinhän saattaisi käydä kenelle hyvänsä. Epäuskottavuus ärsyttää melkein enemmän siinä, miten päähenkilö suhtautuu koulun välikohtaukseen ja pyrkii selvittämään sitä itse.
Kirjan avainpäivä, tuo melkein 40 vuotta sitten tapahtunut, on minun oma 10-vuotissyntymäpäiväni. Minulla on erinomainen episodinen muisti, ja niinpä muistan hyvin tarkkaan, mitä tuona päivänä on tapahtunut, ja tuntuikin hauskalta ajatella, mitä tapahtuisi jos itse soittaisin tuohon päivään. Vuonna 86 tapahtuikin valtavasti asioita, jotka muistan edelleen; Challenger, Palme, Tshernobyl, Maradona.
Yhteenvetona; Alex Schulman on taitava, kiinnostava kirjailija, joka näköjään saa aikaan puhdasta fiktiotakin. Kirjassa on puhdasta huumoriakin, taiten punottuja kohtauksia, joissa nykyajan tieto hyödyttää menneisyyden manipulointia - perus aikamatkailukikkoja siis, mutta mielestäni raikkaasti käytettynä.
December 27, 2025
Älskar verkligen så många av Alex böcker men den här var inte bra:(
September 17, 2025
Jag förstod först för ett par veckor sen att Alex skulle komma med en ny bok. Förväntningarna var låga direkt efter att ha läst baksidetexten för det kändes som att jag redan läst boken. En man som återupplever sin barndoms somrar vid ett torp i skogen? Jag tänkte att det här kommer bli precis som Överlevarna, Alex förra bok. Där kändes 98% av boken var som ett kollage av Alex anekdoter som jag redan hört och läst om flera gånger. Men jag vet att Alex kan vara riktigt bra, så jag lyssnade på 17 juni ändå.
Allt känns liksom bekant. Hur mamman står i morgonrock och bygger pussel. Hur sonen lyssnar på föräldrarnas samtal efter tecken på att de älskar varandra, och försöker agera krockkudde. Pappans obekväma tanklöshet. Mammans drickande och desperata ”vad är det om?!”. Och mycket mer. Jag känner redan de här karaktärerna, jag har läst och hört om deras kopior otaliga gånger. Och då har jag ändå bara lyssnat sporadiskt på podden de senaste fem åren.
Själva misshandels-intrigen i nutiden är lite intressant. Initialt. Sen tappar den fart. Boken bygger upp till ett slags avslöjande, som sen inte uppfyller förväntningarna som skapats.
Nja. Kommer inte att rekommendera 17 juni. Jag har skrivit mer om hur jag tänkt kring Alex senaste böcker i mina ”recensioner” av Malma Station och Överlevarna här på goodreads. Jag hoppas att Alex skriver något snart som är lika bra som Bränn alla mina brev. Vill läsa något NYTT från honom.
Allt känns liksom bekant. Hur mamman står i morgonrock och bygger pussel. Hur sonen lyssnar på föräldrarnas samtal efter tecken på att de älskar varandra, och försöker agera krockkudde. Pappans obekväma tanklöshet. Mammans drickande och desperata ”vad är det om?!”. Och mycket mer. Jag känner redan de här karaktärerna, jag har läst och hört om deras kopior otaliga gånger. Och då har jag ändå bara lyssnat sporadiskt på podden de senaste fem åren.
Själva misshandels-intrigen i nutiden är lite intressant. Initialt. Sen tappar den fart. Boken bygger upp till ett slags avslöjande, som sen inte uppfyller förväntningarna som skapats.
Nja. Kommer inte att rekommendera 17 juni. Jag har skrivit mer om hur jag tänkt kring Alex senaste böcker i mina ”recensioner” av Malma Station och Överlevarna här på goodreads. Jag hoppas att Alex skriver något snart som är lika bra som Bränn alla mina brev. Vill läsa något NYTT från honom.
October 31, 2025
Fint skriven! Var betydligt mer intresserad av vad som hände 17 juni än det som hände i nutid, tycker inte det tillförde jättemycket och det föll lite platt i slutet. Sista kapitlet, som faktiskt beskriver vad som hände den 17 juni, var det starkaste i boken och blev väldigt berörd av det. Allt som allt en stabil 3/5.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 30, 2025
Älskar Schulmans språk men storyn höll inte hela vägen denna gång. Hade förväntat mig mer av slutet.
Blev även frustrerad av att läsa om huvudkaraktärens ibland mycket oförklarliga agerande.
Blev även frustrerad av att läsa om huvudkaraktärens ibland mycket oförklarliga agerande.
October 13, 2025
17 juni handlar om latent barndomstrauma utlöst av en enkel fras. Likt en hypnos dras Vidar tillbaka till en av barndomens sommardagar, en gullig men en smula långsökt plot. Att skriva en bok om en enda dag utan att det blir tröttsamt visar sig svårt även för Alex Schulman men han lyckas fånga det rationella i det irrationella i Vidars envishet och förvirrade rättspatos, ett sidospår som gör storyn rolig och absurd.
Lösningen till mysteriet med den 17 juni visar sig bara ligga en bilresa till Oslo bort, men vad Schulman vill säga med boken förblir en gåta. Är överdriven bearbetning en kur? Bryt det generationella traumat? Samarbeta inte med polisen? Oavsett är boken gullig men rörig.
Lösningen till mysteriet med den 17 juni visar sig bara ligga en bilresa till Oslo bort, men vad Schulman vill säga med boken förblir en gåta. Är överdriven bearbetning en kur? Bryt det generationella traumat? Samarbeta inte med polisen? Oavsett är boken gullig men rörig.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 4, 2026
Slukar från början till slut, ock vilket slut!
September 19, 2025
Han är bra på trauman. Jag blir gripen på riktigt. Det är inte stor litteratur, men det är smart tänkt och man bryr sig om den lilla pojken.
October 10, 2025
Jag gillade den här! Det var något med mysteriet och ett bra ”varför” som gjorde att jag ville fortsätta, jag ville verkligen veta vad som hade hänt.
Ljudboken var dessutom jättebra 🎧
Det är lite overkligt, han kan ju ringa till sitt förflutna om det nu är det som händer (magical realism?). Och miljön, med torpet och barndomen, funkar bra! Kanske lite typiskt Schulman, men jag har bara läst Överleverna innan så det känns inte uttjatat än (för mig).
Ljudboken var dessutom jättebra 🎧
Det är lite overkligt, han kan ju ringa till sitt förflutna om det nu är det som händer (magical realism?). Och miljön, med torpet och barndomen, funkar bra! Kanske lite typiskt Schulman, men jag har bara läst Överleverna innan så det känns inte uttjatat än (för mig).
August 30, 2025
Slukade den! Tyckte mycket om den!
October 5, 2025
Förstår inte alls kritiken, SÅKLART bekanta teman, men tycker den var så bra
November 6, 2025
En trea är generöst. Tyvärr var sidoplotten mer spännande än huvudplotten, och då avslutades sidoplotten så otroligt mediokert. Stjärnorna står för ett fint, Alexsk språk och den äkta smärtan som strålar igenom av en otroligt tuff barndom med iskalla föräldrar och den ”jag faller igenom tid och rum”-övergivenheten bara barn med emotionellt omogna föräldrar kan känna.
August 23, 2025
Typisk Schulmansk, retrospektiv barndomstrauma-skildring. Tydligare än Malma Station och även denna gång i fiktiv förpackning.
Lite kul idé, att ringa sig själv som barn. Men har man läst hans tidigare, mindre fiktiva skildringar, så känns det som en hel del upprepningar eller omskrivningar.
Lite kul idé, att ringa sig själv som barn. Men har man läst hans tidigare, mindre fiktiva skildringar, så känns det som en hel del upprepningar eller omskrivningar.
March 6, 2026
Als je kon bellen naar je jeugdtrauma
Dat Alex Schulman zorgvuldig en slim een verhaal met spanning kan opbouwen, heeft hij al bewezen. Dat hij zijn eigen jeugdtrauma’s een centrale rol laat spelen in zijn boeken, wisten we ook al. In 'De zeventiende' combineert de Zweedse auteur, bekend van onder 'De overlevenden' (2020) en 'Malma Station' (2022), die twee ingrediënten in een onvervalste pageturner met psychologische diepgang.
In 'De zeventiende' vertelt Schulman het verhaal van Vidar, een 45-jarige leerkracht die geschorst is na een gewelddadig incident met een leerling. Bij het opruimen van zijn kelder vindt Vidar het telefoonnummer van het zomerhuisje waar hij vroeger met zijn gezin vakanties doorbracht. Hij belt het nummer en er wordt opgenomen door zijn overleden vader. Wanneer Vidar later opnieuw en opnieuw naar het nummer belt, blijkt hij telkens te bellen naar dezelfde specifieke dag uit het verleden, meer bepaald 17 juni 1986. Zo krijg hij niet alleen zijn ouders aan de lijn, maar op bepaalde momenten van de dag ook zijn zus of de achtjarige versie van zichzelf. Vrij snel blijkt dat er op die bewuste zomerdag in 1986 ook iets dramatisch is gebeurd. De volwassen Vidar legt al bellend de volledige puzzel van die bewuste dag. De volledige puzzel? Niet helemaal, er ontbreekt namelijk een ‘gat’ van 55 minuten waarin niemand opneemt. In dat gat zit natuurlijk de sleutel voor het plot.
Terugbellen naar een dag uit het verleden, naar een dag die zichzelf eindeloos herhaalt en herkauwt. Het doet misschien wat denken aan de film 'Groundhog Day' of aan de reeks 'Over de berekening van de ruimte' van de Deense auteur Solvej Balle. Maar Schulman geeft er zijn geheel eigen draai aan. Met elk telefoontje naar die dag in het verleden trekt Schulman de lezer langzaam maar zeker dieper en dieper mee in de donkere onderstromen van het discfunctionele gezin waarin Vidar is opgegroeid. Wat begint als een op het eerste gezicht amusant puzzelproject, krijgt gaandeweg een onheilspellend karakter. Dat beseft Vidar ook zelf:
"Het speelse karakter van het project was volledig verdwenen. Het was niet langer een cosy mystery, geen detective met aanwijzingen en curieuze feiten, aan de wand opgehangen. Naar je kindertijd bellen en met jezelf praten, de wanhoop van de jongen aanhoren en weten dat, wat je ook zegt of doet – wat je ook probeert – je hem niet kunt troosten. Het werd een kwestie van leven en dood."
Hier en daar doet hoofdpersonage Vidar denken aan Benjamin, de middelste broer en centrale verteller uit De overlevenden. Over Benjamin schrijft Schulman: "Hij kon conflicten tussen zijn familieleden voorspellen lang voordat ze daadwerkelijk plaatsvonden." Bijna exact hetzelfde wordt in 'De zeventiende' over Vidar gezegd.
De passages waarin de oude Vidar met zijn jonge versie belt, behoren tot de meest aangrijpende van het boek. Aandoenlijk is de manier waarop de volwassen Vidar het bodemloze verdriet van zijn achtjarige zelf probeert te sussen. Het lijkt wel alsof je Alex Schulman luidop hoort praten tegen de kindversie van zichzelf. Schulman is namelijk zelf opgegoeid in een disfunctioneel gezin en maakt er geen geheim van dat hij bijvoorbeeld een erg problematisch relatie had met zijn moeder. "Op mijn zevende was ik ervan overtuigd dat ze mij haatte. Ze heeft ons gezin kapot gedronken", zo zei hij onlangs nog in een interview met het Belgische weekblad Knack.
In een interview van jaren geleden zei Schulman ook al dat wie, zoals hijzelf, niet is opgegroeid in een warm gezin nadien altijd "een groot gat in zijn borst" meedraagt. Het soort gat dat ook nooit opnieuw gevuld raakt. Dat lijkt in 'De zeventiende' ook het geval te zijn bij de volwassen Vidar. Aan het begin van het boek zegt hij zelf dat hij een "normaal, goed functionerend leven" heeft, dat hij geliefd is bij collega’s en gewaardeerd wordt door de leerlingen. "Mijn sociale leven was rijk, noch arm, ik was eenzaam noch overdreven sociaal. (…) Er was niks mis met mij," klinkt het. Maar als lezer kan je onmogelijk naast de schaduw kijken die over Vidar hangt. Het is de nawerking van het jeugdtrauma dat Vidar nooit volledig van zich afgeschud krijgt. De manier waarop Schulman dat blijvende natrillen van een kindertrauma boetseert, is op het randje van meesterlijk.
(Recensie voor Tzum van 6/3/2026)
Dat Alex Schulman zorgvuldig en slim een verhaal met spanning kan opbouwen, heeft hij al bewezen. Dat hij zijn eigen jeugdtrauma’s een centrale rol laat spelen in zijn boeken, wisten we ook al. In 'De zeventiende' combineert de Zweedse auteur, bekend van onder 'De overlevenden' (2020) en 'Malma Station' (2022), die twee ingrediënten in een onvervalste pageturner met psychologische diepgang.
In 'De zeventiende' vertelt Schulman het verhaal van Vidar, een 45-jarige leerkracht die geschorst is na een gewelddadig incident met een leerling. Bij het opruimen van zijn kelder vindt Vidar het telefoonnummer van het zomerhuisje waar hij vroeger met zijn gezin vakanties doorbracht. Hij belt het nummer en er wordt opgenomen door zijn overleden vader. Wanneer Vidar later opnieuw en opnieuw naar het nummer belt, blijkt hij telkens te bellen naar dezelfde specifieke dag uit het verleden, meer bepaald 17 juni 1986. Zo krijg hij niet alleen zijn ouders aan de lijn, maar op bepaalde momenten van de dag ook zijn zus of de achtjarige versie van zichzelf. Vrij snel blijkt dat er op die bewuste zomerdag in 1986 ook iets dramatisch is gebeurd. De volwassen Vidar legt al bellend de volledige puzzel van die bewuste dag. De volledige puzzel? Niet helemaal, er ontbreekt namelijk een ‘gat’ van 55 minuten waarin niemand opneemt. In dat gat zit natuurlijk de sleutel voor het plot.
Terugbellen naar een dag uit het verleden, naar een dag die zichzelf eindeloos herhaalt en herkauwt. Het doet misschien wat denken aan de film 'Groundhog Day' of aan de reeks 'Over de berekening van de ruimte' van de Deense auteur Solvej Balle. Maar Schulman geeft er zijn geheel eigen draai aan. Met elk telefoontje naar die dag in het verleden trekt Schulman de lezer langzaam maar zeker dieper en dieper mee in de donkere onderstromen van het discfunctionele gezin waarin Vidar is opgegroeid. Wat begint als een op het eerste gezicht amusant puzzelproject, krijgt gaandeweg een onheilspellend karakter. Dat beseft Vidar ook zelf:
"Het speelse karakter van het project was volledig verdwenen. Het was niet langer een cosy mystery, geen detective met aanwijzingen en curieuze feiten, aan de wand opgehangen. Naar je kindertijd bellen en met jezelf praten, de wanhoop van de jongen aanhoren en weten dat, wat je ook zegt of doet – wat je ook probeert – je hem niet kunt troosten. Het werd een kwestie van leven en dood."
Hier en daar doet hoofdpersonage Vidar denken aan Benjamin, de middelste broer en centrale verteller uit De overlevenden. Over Benjamin schrijft Schulman: "Hij kon conflicten tussen zijn familieleden voorspellen lang voordat ze daadwerkelijk plaatsvonden." Bijna exact hetzelfde wordt in 'De zeventiende' over Vidar gezegd.
De passages waarin de oude Vidar met zijn jonge versie belt, behoren tot de meest aangrijpende van het boek. Aandoenlijk is de manier waarop de volwassen Vidar het bodemloze verdriet van zijn achtjarige zelf probeert te sussen. Het lijkt wel alsof je Alex Schulman luidop hoort praten tegen de kindversie van zichzelf. Schulman is namelijk zelf opgegoeid in een disfunctioneel gezin en maakt er geen geheim van dat hij bijvoorbeeld een erg problematisch relatie had met zijn moeder. "Op mijn zevende was ik ervan overtuigd dat ze mij haatte. Ze heeft ons gezin kapot gedronken", zo zei hij onlangs nog in een interview met het Belgische weekblad Knack.
In een interview van jaren geleden zei Schulman ook al dat wie, zoals hijzelf, niet is opgegroeid in een warm gezin nadien altijd "een groot gat in zijn borst" meedraagt. Het soort gat dat ook nooit opnieuw gevuld raakt. Dat lijkt in 'De zeventiende' ook het geval te zijn bij de volwassen Vidar. Aan het begin van het boek zegt hij zelf dat hij een "normaal, goed functionerend leven" heeft, dat hij geliefd is bij collega’s en gewaardeerd wordt door de leerlingen. "Mijn sociale leven was rijk, noch arm, ik was eenzaam noch overdreven sociaal. (…) Er was niks mis met mij," klinkt het. Maar als lezer kan je onmogelijk naast de schaduw kijken die over Vidar hangt. Het is de nawerking van het jeugdtrauma dat Vidar nooit volledig van zich afgeschud krijgt. De manier waarop Schulman dat blijvende natrillen van een kindertrauma boetseert, is op het randje van meesterlijk.
(Recensie voor Tzum van 6/3/2026)
January 30, 2026
2.5.
Jeg ved, at jeg kedede mig under læsningen, fordi jeg kunne slet ikke koncentrere mig gennem det meste af bogen. Jeg havde et kæmpe disconnect til Vidar som hovedperson. Han var alt for irrationel, og jeg kunne slet ikke følge hans tankegang. Jeg ved godt, at han tydeligvis er midt i et mentalt sammenbrud, men hans handlinger var så out-there dumme, at jeg ærligt talt er ligeglad.
Synes samtidig at der var noget upersonligt og lidt overfladisk over hele fortællingen, hvilket egentlig lyder forkert, fordi Alex Schulman forsøger tydeligvis at fortælle en dyb historie om en mand, der søger forløsning fra sin barndom. Jeg var bare ikke overbevist. Jeg sidder igen tilbage med følelsen af at have fundet en bog, hvor idéen er mega spændende, men hvor udførelsen ikke fungerer for mig. Jeg ved ikke, om det er fordi Schulman forsøger at gemme klimakset helt til sidste kapitel, men jeg oplevede aldrig rigtigt spændingsmomentet. Historien blev alt for langtrukken, hvilket er synd, fordi jeg synes reelt det sidste kapitel var velskrevet.
Overfaldsplottet i nutiden var også vildt interessant, men det er meget tydeligt, at det ikke er her, forfatteren har lyst til at bruge sin tid. I stedet styrer Vidars rablende søgen efter minder fra den 17. juni 1986 det meste af bogen, mens nutidens handling skubbes mere og mere i baggrunden.
Jeg ved, at jeg kedede mig under læsningen, fordi jeg kunne slet ikke koncentrere mig gennem det meste af bogen. Jeg havde et kæmpe disconnect til Vidar som hovedperson. Han var alt for irrationel, og jeg kunne slet ikke følge hans tankegang. Jeg ved godt, at han tydeligvis er midt i et mentalt sammenbrud, men hans handlinger var så out-there dumme, at jeg ærligt talt er ligeglad.
Synes samtidig at der var noget upersonligt og lidt overfladisk over hele fortællingen, hvilket egentlig lyder forkert, fordi Alex Schulman forsøger tydeligvis at fortælle en dyb historie om en mand, der søger forløsning fra sin barndom. Jeg var bare ikke overbevist. Jeg sidder igen tilbage med følelsen af at have fundet en bog, hvor idéen er mega spændende, men hvor udførelsen ikke fungerer for mig. Jeg ved ikke, om det er fordi Schulman forsøger at gemme klimakset helt til sidste kapitel, men jeg oplevede aldrig rigtigt spændingsmomentet. Historien blev alt for langtrukken, hvilket er synd, fordi jeg synes reelt det sidste kapitel var velskrevet.
Overfaldsplottet i nutiden var også vildt interessant, men det er meget tydeligt, at det ikke er her, forfatteren har lyst til at bruge sin tid. I stedet styrer Vidars rablende søgen efter minder fra den 17. juni 1986 det meste af bogen, mens nutidens handling skubbes mere og mere i baggrunden.
Displaying 1 - 30 of 290 reviews