Στα εννέα διηγήματα του τόμου ο Χάρντυ μάς παίρνει από το χέρι και μας ταξιδεύει στην επαρχία της βικτωριανής Αγγλίας, χρωματίζοντας τις διηγήσεις του πότε με χιούμορ, πότε με λυρισμό, πότε με πίκρα αδιόρατη και πότε με ανεμελιά.
Δίνοντας κεντρική θέση σε γυναίκες πρωταγωνίστριες –ηρωίδες ονειροπόλες και παθιασμένες (Μια ευφάνταστη γυναίκα, Στον δυτικό τομέα, Το σακατεμένο χέρι), αφελείς, αλλά με απροσποίητη ανθρωπιά (Η κυρα-Τσαντλ), πλανεμένες ή εγκλωβισμένες στην ίδια τη ζωή τους (Το βέτο του γιου, Συντοπίτες), ανεξάρτητες όσο και πεισματικές (Παρείσακτοι στον λόφο)–, πλάθει ιστορίες που με την ευρηματικότητα της πλοκής και τη διεισδυτική απλότητα της γραφής τους συγκινούν και προβληματίζουν.
Ένας ολόκληρος κόσμος ξεπηδάει από τις σελίδες του βιβλίου, μακριά από την πολύβουη Αγγλία των μεγάλων πόλεων, εκεί που η ζωή για τον συγγραφέα κυλάει λες πιο έντονα, πιο βαθιά, πιο αυθεντικά – ένας κόσμος εντελής, πλήρης και γοητευτικός: ο κόσμος του Τόμας Χάρντυ.
Thomas Hardy, OM, was an English author of the naturalist movement, although in several poems he displays elements of the previous romantic and enlightenment periods of literature, such as his fascination with the supernatural. He regarded himself primarily as a poet and composed novels mainly for financial gain.
The bulk of his work, set mainly in the semi-fictional land of Wessex, delineates characters struggling against their passions and circumstances. Hardy's poetry, first published in his 50s, has come to be as well regarded as his novels, especially after The Movement of the 1950s and 1960s.
The term cliffhanger is considered to have originated with Thomas Hardy's serial novel A Pair of Blue Eyes in 1873. In the novel, Hardy chose to leave one of his protagonists, Knight, literally hanging off a cliff staring into the stony eyes of a trilobite embedded in the rock that has been dead for millions of years. This became the archetypal — and literal — cliff-hanger of Victorian prose.
Αναμφίβολα μαεστρικά γραμμένα διηγήματα, αλλά ιδιαιτέρως σκληρά και επικεντρώνονται πολύ περισσότερο στον άνθρωπο παρά στη φύση και στην (υπερφυσική) παράδοση. Σίγουρα ενδιαφέροντα για τους λάτρεις της ρεαλιστικής λογοτεχνίας, αλλά όχι της αρεσκείας μου. Κρατάω μονάχα τους Τρεις ξένους (για την υπέροχη χειμωνιάτικη νυχτερινή ατμόσφαιρα) και το Σακατεμένο χέρι (για τις υπερφυσικές παραδόσεις).