What do you think?
Rate this book
Een kleine filosofie van grote emoties: Verdriet
We moeten verdriet een plaats geven. Zegt men. Het zou onderdeel uitmaken van een traject dat we moeten doorlopen om het verdriet te omarmen of net los te laten. Zegt men. Maar men zegt zoveel, zeker over verdriet. Wat als niet wij maar verdriet ons een plaats geeft? Als verdriet echt verdriet is, is het overal en altijd in je leven aanwezig en ligt het als een dekentje om je heen. Verdriet zit bij je aan tafel. Het is de tafel waaraan je eet. Verdriet hoort bij het leven van de diersoort genaamd mens. Immers, ons leven begint en eindigt met gehuil en verdriet. Dat hoeft niet per definitie kommer en kwel te zijn. Maar het is er wel, dat verdriet. Wat als we verdriet, verdriet laten zijn, in zijn onpeilbare diepte of woeste en onoplosbare gedaantes? Wat zou het betekenen dat we niet van ons verdriet willen afraken, maar leren zoeken naar antwoorden op het draagbaar maken van de blijvende aanwezigheid van verdriet in ons lijf en leden?
Ignaas Devisch is hoogleraar medische filosofie en ethiek. Hij is ook columnist en auteur en is als filosoof zowel academisch gericht als betrokken op het publieke debat. Hij schreef het beginessay van deze reeks.
Ignaas Devisch is hoogleraar medische filosofie en ethiek. Hij is ook columnist en auteur en is als filosoof zowel academisch gericht als betrokken op het publieke debat. Hij schreef het beginessay van deze reeks.
104 pages, Kindle Edition
Published October 20, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
February 11, 2026
‘Toont verdriet ons iets als we bereid zijn te kijken?’ Verdriet kan ons herinneren aan onze plaats in het leven, namelijk dat we allesbehalve controle hebben over alle levensgebeurtenissen die op ons pad komen. Devisch benadrukt het belang van een ander perspectief, om de uitgesleten groeven door dezelfde rondjes te draaien niet nog dieper te maken. Zelf probeert de auteur een ander perspectief te bieden op verdriet, om pasklare schijnantwoorden van hun masker te ontdoen, om zelf te leren nadenken over wat lastig is en schuurt.
In de eerste helft van het boek ontrafelt hij vele vormen en verschijningen van verdriet, ook al legt hij zich vooral toe op diep verdriet naar aanleiding van groot verlies (vb. overlijden). In de tweede helft staat Devisch stil bij diverse manieren en perspectieven om verdriet te laten stromen in golven. Het is allemaal vrijblijvend en aanreikend, helemaal niet volledig, op een bepaalde manier nergens heel diepgaand en al zeker niet analyserend. Net omdat verdriet heel persoonlijk is, iedereen er anders mee omgaat en omdat hij vooral wil benadrukken dat er geen stappenplan bestaat en dat het niet de bedoeling is om verdriet te beschouwen als iets dat moet uitgeroeid worden, in tegenstelling tot vele coaches.
Zo moeizaam het is om woorden te vinden bij verdriet, zo moeiteloos gaat het de auteur af om een boek vol woorden over verdriet te schrijven. Ingetogen, met aandacht voor betekenis, inlevend en toch nooit emotioneel of zwaar beladen. Het is een kunst om zo’n evenwicht te bewaren in dit thema. Ook al gaat het nooit echt diepgaand en is hij bijzonder voorzichtig in zijn formuleringen, toch is zijn visie rond nieuwe perspectieven en nieuwe inzichten opdoen, wanneer je overspoeld wordt door verdriet, van groot belang. Niet om het oude leven zo snel mogelijk terug op te rakelen, maar om iets toe te voegen aan het huidige leven.
“Het verlies is een soort gare terminus in de betekenisgeving van je leven tot dan toe, een eindstation, waar de trein niet verder kan en je noodgedwongen op een andere trein moet stappen om verder te rijden.”
Het is het tweede boek van deze auteur in de reeks ‘Een kleine filosofie van grote emoties’. Een volgend boek van hem neem ik ongetwijfeld opnieuw in de hand.
In de eerste helft van het boek ontrafelt hij vele vormen en verschijningen van verdriet, ook al legt hij zich vooral toe op diep verdriet naar aanleiding van groot verlies (vb. overlijden). In de tweede helft staat Devisch stil bij diverse manieren en perspectieven om verdriet te laten stromen in golven. Het is allemaal vrijblijvend en aanreikend, helemaal niet volledig, op een bepaalde manier nergens heel diepgaand en al zeker niet analyserend. Net omdat verdriet heel persoonlijk is, iedereen er anders mee omgaat en omdat hij vooral wil benadrukken dat er geen stappenplan bestaat en dat het niet de bedoeling is om verdriet te beschouwen als iets dat moet uitgeroeid worden, in tegenstelling tot vele coaches.
Zo moeizaam het is om woorden te vinden bij verdriet, zo moeiteloos gaat het de auteur af om een boek vol woorden over verdriet te schrijven. Ingetogen, met aandacht voor betekenis, inlevend en toch nooit emotioneel of zwaar beladen. Het is een kunst om zo’n evenwicht te bewaren in dit thema. Ook al gaat het nooit echt diepgaand en is hij bijzonder voorzichtig in zijn formuleringen, toch is zijn visie rond nieuwe perspectieven en nieuwe inzichten opdoen, wanneer je overspoeld wordt door verdriet, van groot belang. Niet om het oude leven zo snel mogelijk terug op te rakelen, maar om iets toe te voegen aan het huidige leven.
“Het verlies is een soort gare terminus in de betekenisgeving van je leven tot dan toe, een eindstation, waar de trein niet verder kan en je noodgedwongen op een andere trein moet stappen om verder te rijden.”
Het is het tweede boek van deze auteur in de reeks ‘Een kleine filosofie van grote emoties’. Een volgend boek van hem neem ik ongetwijfeld opnieuw in de hand.
November 5, 2025
“Verdriet moeten we een plaats geven,” zegt men. Maar wat als het niet wij zijn die verdriet een plaats geven, maar verdriet óns een plaats geeft?
In dit meeslepende en verhelderende essay onderzoekt Ignaas Devisch wat verdriet werkelijk is. Niet als iets dat we moeten overwinnen, maar als een stille metgezel die ons hele leven omhult.
Met zijn kenmerkende filosofische scherpte en menselijke warmte nodigt Devisch ons uit om verdriet niet langer te bestrijden, maar te begrijpen. Want pas als we verdriet leren dragen, ontdekken we wat het betekent om mens te zijn.
Mijn ervaring:
Wat een prachtig, verstillend en intens boek dat je echt aan het denken zet. Ignaas Devisch schrijft op een toegankelijke en heldere manier, zonder te vervallen in ingewikkelde theorieën. Hij blijft dicht bij de kern en weet verdriet vanuit verschillende invalshoeken te belichten. Juist dat maakt zijn betoog krachtig en menselijk.
Het boek heeft een fijne, doordachte opbouw. In de proloog onderzoekt Ignaas Devisch wat verdriet eigenlijk is: hoe we het ervaren, hoe het wordt gedefinieerd en hoe denkers als Freud ernaar hebben gekeken. Daarna volgt Verkenning, waarin hij stilstaat bij de uitdrukking van verdriet: in woorden, klank en gedrag. In Verdieping duikt hij dieper in begrippen die nauw met verdriet verbonden zijn, zoals huilen, eenzaamheid, isolatie, pijn, trouw en zelfs het idee van een ‘medicijn’.
In het vierde deel vraagt Ignaas Devisch zich af hoe we op verdriet kunnen antwoorden. Hij bekijkt de maatschappelijke blik, metaforen en manieren waarop mensen proberen verdriet te verwerken, altijd met aandacht voor de persoonlijke verschillen in hoe we lijden en herstellen. In het slotdeel onderzoekt hij welke plaats verdriet in ons leven inneemt, om af te sluiten met een mooi epiloog over een Japans ritueel dat stilte, aandacht en betekenis verenigt.
Wat ik bijzonder vind, is dat Ignaas Devisch niet alleen zijn eigen visie deelt, maar ook de gedachten van andere filosofen, schrijvers en onderzoekers erbij betrekt. Dat maakt het boek open, uitnodigend en rijk aan perspectief. Als lezer voel je ruimte om zelf te reflecteren en je eigen verhouding tot verdriet te verkennen. Een kleine, maar indrukwekkende filosofie over een groot en universeel gevoel.
Een kleine filosofie van grote emoties: Verdriet is een klein maar indrukwekkend boek dat me echt heeft geraakt. Ignaas Devisch schrijft helder en toegankelijk over iets wat we allemaal kennen: verdriet. Hij laat zien hoe veelzijdig en gelaagd deze emotie is, zonder dat het zwaar wordt. Zijn woorden nodigen uit tot nadenken, voelen en begrijpen.
In dit meeslepende en verhelderende essay onderzoekt Ignaas Devisch wat verdriet werkelijk is. Niet als iets dat we moeten overwinnen, maar als een stille metgezel die ons hele leven omhult.
Met zijn kenmerkende filosofische scherpte en menselijke warmte nodigt Devisch ons uit om verdriet niet langer te bestrijden, maar te begrijpen. Want pas als we verdriet leren dragen, ontdekken we wat het betekent om mens te zijn.
Mijn ervaring:
Wat een prachtig, verstillend en intens boek dat je echt aan het denken zet. Ignaas Devisch schrijft op een toegankelijke en heldere manier, zonder te vervallen in ingewikkelde theorieën. Hij blijft dicht bij de kern en weet verdriet vanuit verschillende invalshoeken te belichten. Juist dat maakt zijn betoog krachtig en menselijk.
Het boek heeft een fijne, doordachte opbouw. In de proloog onderzoekt Ignaas Devisch wat verdriet eigenlijk is: hoe we het ervaren, hoe het wordt gedefinieerd en hoe denkers als Freud ernaar hebben gekeken. Daarna volgt Verkenning, waarin hij stilstaat bij de uitdrukking van verdriet: in woorden, klank en gedrag. In Verdieping duikt hij dieper in begrippen die nauw met verdriet verbonden zijn, zoals huilen, eenzaamheid, isolatie, pijn, trouw en zelfs het idee van een ‘medicijn’.
In het vierde deel vraagt Ignaas Devisch zich af hoe we op verdriet kunnen antwoorden. Hij bekijkt de maatschappelijke blik, metaforen en manieren waarop mensen proberen verdriet te verwerken, altijd met aandacht voor de persoonlijke verschillen in hoe we lijden en herstellen. In het slotdeel onderzoekt hij welke plaats verdriet in ons leven inneemt, om af te sluiten met een mooi epiloog over een Japans ritueel dat stilte, aandacht en betekenis verenigt.
Wat ik bijzonder vind, is dat Ignaas Devisch niet alleen zijn eigen visie deelt, maar ook de gedachten van andere filosofen, schrijvers en onderzoekers erbij betrekt. Dat maakt het boek open, uitnodigend en rijk aan perspectief. Als lezer voel je ruimte om zelf te reflecteren en je eigen verhouding tot verdriet te verkennen. Een kleine, maar indrukwekkende filosofie over een groot en universeel gevoel.
Een kleine filosofie van grote emoties: Verdriet is een klein maar indrukwekkend boek dat me echt heeft geraakt. Ignaas Devisch schrijft helder en toegankelijk over iets wat we allemaal kennen: verdriet. Hij laat zien hoe veelzijdig en gelaagd deze emotie is, zonder dat het zwaar wordt. Zijn woorden nodigen uit tot nadenken, voelen en begrijpen.
April 11, 2026
http://looneybooks79.blog/2026/04/11/...
Ignaas Devisch is hoogleraar medische filosofie en ethiek. In dit kader is hij zeker de geschikte persoon om een boek te schrijven over een grote emotie. Nog beter, dit is reeds zijn tweede na 'de stilzwijgende emotie' dat als eerste verscheen in deze reeks.
Dus ik was heel erg benieuwd naar zijn kijk op een van de zwaarste en lastigste emoties die er bestaan, namelijk verdriet. En verdriet kan door heel wat veroorzaakt worden, in de eerste plaats natuurlijk het verlies van iemand die je heel dichtbij staat. In kader daarvan heb ik dit boek dan ook gelezen, want we verloren enkele maanden geleden ook een goede vriend en lotgenoot en dat verdriet kwam veel harder aan dan verwacht. Vandaar dat ik met heel veel interesse ben gedoken in dit boek.
Want wat als je verdriet geen plaats kan geven? Wat als we van ons verdriet niet afraken, wat zou dat veroorzaken en betekenen voor ons? Wat als we ons wentelen in dit verdriet en ons laten verleiden door de onpeilbare dieptes en onoplosbare gedaante? Want zoals gezegd, verdriet is een lastige emotie om mee om te gaan, het is alles verterend en constant aanwezig. Het kan ook letterlijk fysieke vormen aannemen (broken-heart syndrome om er maar een extreme te noemen).
Ignaas zoekt een oplossing bij de filosofen van weleer en wat zij daarover te vertellen hebben. Hoe verwerk je verdriet? Hoe ga je ermee om? En hoe raak je er ook weer vanaf?
Langs Pessoa, Heidegger, Seneca en Schopenhauer gaat Ignaas samen met ons op zoek. Over het leren loslaten, over het al dan niet gebruiken van medicatie en wie of wat troost kan bieden. Ook in boeken, films en muziek gaat Ignaas op zoek naar antwoorden. Zo is er het nummer 'Sadness' van de Belgische groep Stash (dat ook het begeleidende nummer zal worden bij de recensie op instagram) dat die emotie heel hard uit kan drukken. Zo is er het boek (en binnenkort de film met Benedict Cumberbatch) van Max Porter, Grief is the Thing with Feathers (aanrader!!!) dat verdriet en rouwen een vorm geeft, namelijk een kraai die een rouwende vader bijstaat.
Ik heb alvast heel veel inzichten gehad dankzij dit boek en dat zorgt er dan ook voor dat ik het waarschijnlijk nog wel een aantal keren zal vastnemen. het biedt antwoorden maar eigenlijk moet je voor jezelf de juiste weg zoeken en als deze moeilijk te vinden is, zoek je best hulp (heb ik ook moeten doen). Dit is een boekje dat ik ook zal aanraden aan therapeuten, aan mensen die rouwen of het slachtoffer zijn van een groot verdriet. Het biedt hopelijk ook voor hen een troost maar vooral een inzicht in hun verdriet.
Ignaas Devisch is hoogleraar medische filosofie en ethiek. In dit kader is hij zeker de geschikte persoon om een boek te schrijven over een grote emotie. Nog beter, dit is reeds zijn tweede na 'de stilzwijgende emotie' dat als eerste verscheen in deze reeks.
Dus ik was heel erg benieuwd naar zijn kijk op een van de zwaarste en lastigste emoties die er bestaan, namelijk verdriet. En verdriet kan door heel wat veroorzaakt worden, in de eerste plaats natuurlijk het verlies van iemand die je heel dichtbij staat. In kader daarvan heb ik dit boek dan ook gelezen, want we verloren enkele maanden geleden ook een goede vriend en lotgenoot en dat verdriet kwam veel harder aan dan verwacht. Vandaar dat ik met heel veel interesse ben gedoken in dit boek.
Want wat als je verdriet geen plaats kan geven? Wat als we van ons verdriet niet afraken, wat zou dat veroorzaken en betekenen voor ons? Wat als we ons wentelen in dit verdriet en ons laten verleiden door de onpeilbare dieptes en onoplosbare gedaante? Want zoals gezegd, verdriet is een lastige emotie om mee om te gaan, het is alles verterend en constant aanwezig. Het kan ook letterlijk fysieke vormen aannemen (broken-heart syndrome om er maar een extreme te noemen).
Ignaas zoekt een oplossing bij de filosofen van weleer en wat zij daarover te vertellen hebben. Hoe verwerk je verdriet? Hoe ga je ermee om? En hoe raak je er ook weer vanaf?
Langs Pessoa, Heidegger, Seneca en Schopenhauer gaat Ignaas samen met ons op zoek. Over het leren loslaten, over het al dan niet gebruiken van medicatie en wie of wat troost kan bieden. Ook in boeken, films en muziek gaat Ignaas op zoek naar antwoorden. Zo is er het nummer 'Sadness' van de Belgische groep Stash (dat ook het begeleidende nummer zal worden bij de recensie op instagram) dat die emotie heel hard uit kan drukken. Zo is er het boek (en binnenkort de film met Benedict Cumberbatch) van Max Porter, Grief is the Thing with Feathers (aanrader!!!) dat verdriet en rouwen een vorm geeft, namelijk een kraai die een rouwende vader bijstaat.
Ik heb alvast heel veel inzichten gehad dankzij dit boek en dat zorgt er dan ook voor dat ik het waarschijnlijk nog wel een aantal keren zal vastnemen. het biedt antwoorden maar eigenlijk moet je voor jezelf de juiste weg zoeken en als deze moeilijk te vinden is, zoek je best hulp (heb ik ook moeten doen). Dit is een boekje dat ik ook zal aanraden aan therapeuten, aan mensen die rouwen of het slachtoffer zijn van een groot verdriet. Het biedt hopelijk ook voor hen een troost maar vooral een inzicht in hun verdriet.
December 28, 2025
Citaat uit het boek: "Wat met verdriet dat er altijd is en er altijd zal blijven? Wat als het verdriet eerder met ons aan de haal gaat dan wij met het verdriet? Misschien is verdriet niet het probleem op zich, maar zijn wijzelf dat, die denken het te moeten wegwerken tot het er zogenaamd niet meer zou zijn."
Heel mooi boek. Toch een van mijn favorieten. Geen zware filosofie die moeilijk te begrijpen is. Echt een aanrader.
Heel mooi boek. Toch een van mijn favorieten. Geen zware filosofie die moeilijk te begrijpen is. Echt een aanrader.
November 19, 2025
Herkenbaar.
Helpend.
Mooie metaforen.
In de lijn van hedendaagse rouwtheorieën.
Helpend.
Mooie metaforen.
In de lijn van hedendaagse rouwtheorieën.
December 3, 2025
Ik geef dit boek 2,5 sterren. Dit boek telt 135 pagina's.
March 10, 2026
dit boekje heeft men perspectieven verrijkend
Displaying 1 - 8 of 8 reviews