What do you think?
Rate this book
Altı Harfli Bir Tatlı
"Ben istiyorum ki meşguliyetim olsun. Elimde bir işim olsun. Bekleyecek bir şeylerim olsun... Telefonun başında çocukların aramasını bekleyeyim, pencerenin kenarında çocukların, torunların bana uğramasını bekleyeyim, ağaç yapraklansın diye bekleyeyim, salatalıklar çiçek açsın diye bekleyeyim, domates kızarsın diye bekleyeyim. Öyle şeyler... Zaman kolay geçsin istiyorum ben. Başka derdim yok. Ölüm kapımı çalana kadar bir şeyler oyalasın işte beni."
Selime Teyze'nin hikayesi, çocuklarının dünyasında yer bulamayan ve onların gözünde yok gibi var olmayı reddeden bir annenin hikayesi.
Selime, bir gün hiç beklenmedik bir anda kaybolur. Gönülsüz ama planlı bir kaçıştır bu. Bildiği bütün hayatı geride bırakıp bir köyün sessizliğine sığınır. Kimseye haber vermeden, ardında iz bırakmadan. Bulunmayı bekler.
Ama hayat, beklenmedik bir misafirle -Meltem'le- karşılaştırır onu.
Biri annesiz büyümenin, diğeri evlatsız yaşlanmanın derdini anlatır.
İki hayat, iki kayboluş, iki yara aynı evde buluşur.
Bu roman, yaşlıların yok sayıldığı, insanın yalnız bırakıldığı, herkesin ancak kendine yetebildiği,
en yakınlarına bile derman olamadığı bir çağın hikayesi.
Selime Teyze'nin hikayesi, çocuklarının dünyasında yer bulamayan ve onların gözünde yok gibi var olmayı reddeden bir annenin hikayesi.
Selime, bir gün hiç beklenmedik bir anda kaybolur. Gönülsüz ama planlı bir kaçıştır bu. Bildiği bütün hayatı geride bırakıp bir köyün sessizliğine sığınır. Kimseye haber vermeden, ardında iz bırakmadan. Bulunmayı bekler.
Ama hayat, beklenmedik bir misafirle -Meltem'le- karşılaştırır onu.
Biri annesiz büyümenin, diğeri evlatsız yaşlanmanın derdini anlatır.
İki hayat, iki kayboluş, iki yara aynı evde buluşur.
Bu roman, yaşlıların yok sayıldığı, insanın yalnız bırakıldığı, herkesin ancak kendine yetebildiği,
en yakınlarına bile derman olamadığı bir çağın hikayesi.
245 pages, Paperback
Published October 8, 2025
About the author
Şermin Yaşar
30 books242 followersSee also: Şermin Çarkacı
"Oyuncu Anne" lakabıyla bilinen ve yazdığı ebeveynlik kitaplarıyla büyük bir ilgi kazanan Şermin Çarkacı, 2017 yılında medeni durum değişikliği sebebiyle babasının soyadı olan Yaşar soyadını kullanmaya başlamıştır.
Yazarın, Şermin Yaşar ismiyle yayımladığı ilk kitap "Tarihi Hoşça Kal Lokantası"dır.
"Oyuncu Anne" lakabıyla bilinen ve yazdığı ebeveynlik kitaplarıyla büyük bir ilgi kazanan Şermin Çarkacı, 2017 yılında medeni durum değişikliği sebebiyle babasının soyadı olan Yaşar soyadını kullanmaya başlamıştır.
Yazarın, Şermin Yaşar ismiyle yayımladığı ilk kitap "Tarihi Hoşça Kal Lokantası"dır.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 140 reviews
November 4, 2025
Kitabı bugün bitirdim. Ne yazık ki beklediğim etkiyi yaratmadı. Şermin Yaşar’ın çocuk kitaplarındaki incelikli gözlem, burada yapay karakterler ve yüzeysel mekân tasvirleri arasında kaybolmuş. Adı geçen köy ve kasaba mekânlarında yirmi yıldır “keçi gibi cirit atan” biri olarak, o atmosferin bu kadar karton biçimde çizilmesi beni oldukça şaşırttı.
Roman, köye giden Meltem’in Selime Teyze’yle tanışmasıyla başlıyor. İki kadın, birbirlerinin yaralarına dokunuyor; anlatı katman katman açılıyor. Bir anlatıyor, bir diğeri anlatıyor derken, Selime Teyze’nin çocuklarından duyduğu dertlere tanık oluyoruz. Fakat burada belirgin bir tutarsızlık var: Selime Teyze kimi zaman köylü bir kadın gibi konuşuyor, kimi zaman şehirli bir anlatıcı kadar modern bir dile bürünüyor. Bir sahnede kötü bir kaynana, diğerinde anaç ve sevecen bir anneye dönüşüyor. Hatta bir anlatıda belini doğrultamayan bir kadınken, diğerinde bankadan arsızca para çeken bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Fiziksel ve ruhsal olarak dağınık, tutarsız bir portre çizilmiş.
Meltem karakteri ise içe dönük, kendine acıyan, ne istediğini bilemeyen bir şehirli kadın. Onun da motivasyonu belirsiz; neye yöneldiği, neyle savaştığı açık değil. “Selime, Mustafa’m da Mustafa’m” çıkışları roman boyunca bir nakarat gibi tekrarlanıyor ama bu tekrar duygusal bir etki yaratmıyor; aksine yapaylık hissini güçlendiriyor.
Genel olarak romanın dili, anlatım biçimi ve karakter inşası açısından amatör bir tat bırakıyor. Şermin Yaşar’ın kalemini bilen biri olarak söyleyebilirim ki, Altı Harfli Tatlı onun anlatıcılığı içinde sönük kalan bir deneme olmuş.
Bu sabah okuduğum Biri Daha Var adlı çocuk kitabıysa çok daha derli toplu, farklı pencereler açan, elle tutulur bir anlatıya sahipti.
Sonuç olarak, Altı Harfli Tatlı benim nezdimde Şermin Yaşar’ın en zayıf halkalarından biri. Güzel niyetlerle kurulmuş ama edebi anlamda “sınıfta kalan” bir roman.
Roman, köye giden Meltem’in Selime Teyze’yle tanışmasıyla başlıyor. İki kadın, birbirlerinin yaralarına dokunuyor; anlatı katman katman açılıyor. Bir anlatıyor, bir diğeri anlatıyor derken, Selime Teyze’nin çocuklarından duyduğu dertlere tanık oluyoruz. Fakat burada belirgin bir tutarsızlık var: Selime Teyze kimi zaman köylü bir kadın gibi konuşuyor, kimi zaman şehirli bir anlatıcı kadar modern bir dile bürünüyor. Bir sahnede kötü bir kaynana, diğerinde anaç ve sevecen bir anneye dönüşüyor. Hatta bir anlatıda belini doğrultamayan bir kadınken, diğerinde bankadan arsızca para çeken bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Fiziksel ve ruhsal olarak dağınık, tutarsız bir portre çizilmiş.
Meltem karakteri ise içe dönük, kendine acıyan, ne istediğini bilemeyen bir şehirli kadın. Onun da motivasyonu belirsiz; neye yöneldiği, neyle savaştığı açık değil. “Selime, Mustafa’m da Mustafa’m” çıkışları roman boyunca bir nakarat gibi tekrarlanıyor ama bu tekrar duygusal bir etki yaratmıyor; aksine yapaylık hissini güçlendiriyor.
Genel olarak romanın dili, anlatım biçimi ve karakter inşası açısından amatör bir tat bırakıyor. Şermin Yaşar’ın kalemini bilen biri olarak söyleyebilirim ki, Altı Harfli Tatlı onun anlatıcılığı içinde sönük kalan bir deneme olmuş.
Bu sabah okuduğum Biri Daha Var adlı çocuk kitabıysa çok daha derli toplu, farklı pencereler açan, elle tutulur bir anlatıya sahipti.
Sonuç olarak, Altı Harfli Tatlı benim nezdimde Şermin Yaşar’ın en zayıf halkalarından biri. Güzel niyetlerle kurulmuş ama edebi anlamda “sınıfta kalan” bir roman.
January 16, 2026
Okurken kendisini Selime Teyze'nin ya da Meltem'in karşısında bulmayan var mı? Sanki orda oturuyorum ve benimle konuşuyorlar. Onlar konuştukça insan kendi acılarını, hayatındaki eksikleri düşünüyor. Birçok yaraya iz basıyorlar belki ama düşündürüp yolunuzu da bulduruyorlar bence. Keşke devamını da bilseydik.
January 15, 2026
Kütüphanede bir okuma grubu ile birlikte okuduk. Sayelerinde ben de hem çok okunan hem de aynı zamanı paylaştığım bir yazarı okumuş oldum. Söz bana geldiğinde bence yavan bir okuma diye konuşacakken hepsini yuttum.
Bu kültürün melodramını, mağdur dilini görüp ama kendini de hem böyle sevip hem de eleştiren 19 kişinin heyecanına kapıldım ve çok keyif aldım.
Belki de dünyanın en güzel paylaşımları okumaya doyamadığımız kitapların çevresinde oluyor, ne dersiniz?
Bu kültürün melodramını, mağdur dilini görüp ama kendini de hem böyle sevip hem de eleştiren 19 kişinin heyecanına kapıldım ve çok keyif aldım.
Belki de dünyanın en güzel paylaşımları okumaya doyamadığımız kitapların çevresinde oluyor, ne dersiniz?
March 5, 2026
Bayıldım diyemem ama sıcaklığıyla beni sarmalamayı da başardı bu kitap.
Karakterleri sevimli. Selime Teyze ve Meltem ekseninde bir çıkış noktası arayan iki mutsuz kadını anlatırken, kusursuza yakın Fırat ve geçmişten, uzaklardan pek çok evlat anne baba ve benzeri birinci derece akrabaya ev sahipliği yapıyor kitap.
Yazardan okuduğum ilk kitap oldu. Puanlaması bir tık fazla görünse de hak etmediğini söyleyemem.
Karakterleri sevimli. Selime Teyze ve Meltem ekseninde bir çıkış noktası arayan iki mutsuz kadını anlatırken, kusursuza yakın Fırat ve geçmişten, uzaklardan pek çok evlat anne baba ve benzeri birinci derece akrabaya ev sahipliği yapıyor kitap.
Yazardan okuduğum ilk kitap oldu. Puanlaması bir tık fazla görünse de hak etmediğini söyleyemem.
January 5, 2026
Son söyleyeceğimi baştan söyleyim: Kitabı beğenmedim. Ara ara güzel noktalara da değinse kitap, genel olarak tam oturmamış karakterler, hikayenin bir miktar duygu sömürüsü yapıyor olması ve aynı konuyu 244 sayfada abartarak ve durmadan tekrarlayarak anlatıyor olması sebebi ile beğenmedim. Bir roman yerine bir uzun öykü olsaydı ve karakterler üzerine çalışılsaydı daha başarılı olabilirdi.
March 28, 2026
Okuması kolay, kitap çok çok akıcı ama edebi zevk vermedi :’) Gerçekten basit bir dille yazılmış, yer yer tekrara düşen bir kitaptı
July 14, 2026
Olay örgüsünden ziyade Selime teyzenin yeni nesille ilgili çıkarımları ve kuşaklar arasındaki bakış açısını yansıtan örneklerle aklımda kalacağını düşündüğüm samimi bir kitap olmuş
November 15, 2025
Şermin Yaşar son zamanlarda okuduğum en iyi Türk yazarlardan biri. Bu kitabıyla da içimde bambaşka duygular uyandırdı.
Meltem, arkadaşı iş için şehir dışına çıkarken kendisine de değişiklik olsun diye peşine takılır. Yolları Balıkesir’in bir köyüne düşen bu ikili soluğu selime teyzenin evinde alır. Selime teyze ile yalnız kalan Meltem kendini belki de hayatını değiştirecek bir sohbetin, hikayenin, ortasında bulur.
Yazım dilinden başlamam gerekirse inanılmaz akıcıydı. Yerinde kullanılan kelimeler, mekan tasvirleri, anlatımı güzelleştirecek her türlü şey mevcuttu. Karakterin duygusunu bana çok güzel geçirdi. Hikayeye gelecek olursam kitaptaki uçan kuşla bile empati yaptım. Meltem’in eksikliğini çektiği her şey bir yapboz parçası gibi Selime teyzenin kaçtıklarıydı aslında. Birbirlerine hikayelerini paylaşırken suçlamadan, anlayarak devam ettikleri sohbetlerinde sanki okuyucuyu da buna dahil ettiler. Hayatımız boyunca kendimize doğru soruyu sormamızın, ikinci bahar için yaşın veya bir insanın gerekli olmadığını güzel bir biçimde anlattılar. Dediğim gibi kitaptaki neredeyse herkes çok haklıydı. Kimseye kızgın kalamadım fakat birini diğerinden daha çok anladığım karakterler oldu. Benim için çok güzel bir okumaydı. Umarım sizler de sever, keyifle okursunuz.
Meltem, arkadaşı iş için şehir dışına çıkarken kendisine de değişiklik olsun diye peşine takılır. Yolları Balıkesir’in bir köyüne düşen bu ikili soluğu selime teyzenin evinde alır. Selime teyze ile yalnız kalan Meltem kendini belki de hayatını değiştirecek bir sohbetin, hikayenin, ortasında bulur.
Yazım dilinden başlamam gerekirse inanılmaz akıcıydı. Yerinde kullanılan kelimeler, mekan tasvirleri, anlatımı güzelleştirecek her türlü şey mevcuttu. Karakterin duygusunu bana çok güzel geçirdi. Hikayeye gelecek olursam kitaptaki uçan kuşla bile empati yaptım. Meltem’in eksikliğini çektiği her şey bir yapboz parçası gibi Selime teyzenin kaçtıklarıydı aslında. Birbirlerine hikayelerini paylaşırken suçlamadan, anlayarak devam ettikleri sohbetlerinde sanki okuyucuyu da buna dahil ettiler. Hayatımız boyunca kendimize doğru soruyu sormamızın, ikinci bahar için yaşın veya bir insanın gerekli olmadığını güzel bir biçimde anlattılar. Dediğim gibi kitaptaki neredeyse herkes çok haklıydı. Kimseye kızgın kalamadım fakat birini diğerinden daha çok anladığım karakterler oldu. Benim için çok güzel bir okumaydı. Umarım sizler de sever, keyifle okursunuz.
November 2, 2025
Şermin Yaşar en sevdiğim çağdaş yazarlardan birisi ve yine kaleminin hakkını vermiş. İlk romanı Söyleme Bilmesinler kitabı gibi yine sıcacık duygu dolu bir kitap ve yine kitabın kapağını kapattıktan sonra tavan izlettirecek bir etki.
Ara ara kitap kendini tekrar etse de 10 yıldız olsa 10 yıldız veririm :)
Meltem’in hikayesi çok güzel bitti ama aklım hep Selime Teyze de kalacak. Selime teyzenin hikayesini de ben kendi kafamdan mutlu sonla bitirdim belki Şermin Yaşar da öyle istedi.
“Herkes dertte değil, herkes derste. Herkes derdiyle derdini alıyor. Ders alınacak, sınav geçilecek… teneffüs ancak o zaman. Sen derdini çekmiş,dersini almışsın, şimdi artık ferahlama zamanı senin için.”
Ara ara kitap kendini tekrar etse de 10 yıldız olsa 10 yıldız veririm :)
Meltem’in hikayesi çok güzel bitti ama aklım hep Selime Teyze de kalacak. Selime teyzenin hikayesini de ben kendi kafamdan mutlu sonla bitirdim belki Şermin Yaşar da öyle istedi.
“Herkes dertte değil, herkes derste. Herkes derdiyle derdini alıyor. Ders alınacak, sınav geçilecek… teneffüs ancak o zaman. Sen derdini çekmiş,dersini almışsın, şimdi artık ferahlama zamanı senin için.”
August 28, 2026
Normal şartlar altında okumayacağım bir yazar, önyargılarım değil kendisiyle ilgili tavrım var. Ama gel gör ki hayat bazen tükürdüğünü yalatıyor insana... İnce Memed kitabım yazlıkta birden kaybolduğu için ve kardeşimin elinde de bu kitap olduğu için mecburen okudum :/ Pöfürdendim mi evet çokça da pöfürdendim...
İki kaybolmuş kadın arasında geçen içinde sıcak diyaloglar barındıran bir hikaye... Selime teyzeyi çok sevdim evet ve onun hayali sonunu değil gerçek sonunu da çok merak ettim. Meltem'in mucizevi bir şekilde kendini bulmasına da çok sevindim ama hikayedeki bazı mesajlar haricinde bana biraz yavan hatta çok tutarsız geldi.
Yıldızlarım da Selime teyzeye zaten...
İki kaybolmuş kadın arasında geçen içinde sıcak diyaloglar barındıran bir hikaye... Selime teyzeyi çok sevdim evet ve onun hayali sonunu değil gerçek sonunu da çok merak ettim. Meltem'in mucizevi bir şekilde kendini bulmasına da çok sevindim ama hikayedeki bazı mesajlar haricinde bana biraz yavan hatta çok tutarsız geldi.
Yıldızlarım da Selime teyzeye zaten...
January 26, 2026
Bidünyakitapkulübü dolayısıyla okuduğum kitap oldu. Kitabımızda iki kayıp kadın var,biri Meltem diğeri de Selime Teyze... Biri kaçmış diğeri kaçmayi bile fark edememiş kapana kısılmış. Her ikisinde de aile boşluğu var kapanmayan... Meltem'in annesi kaçmış onu bir kez bile sormamış,babası da yeniden evlenmiş fakat yeni ANNE onu evinde istememiş melteme de babaanne ve dedesi bakmis,öldüklerinde de yatili okullarda kalmış.Meltem hep birinin kendisine kol kanat germesini istemis bosandiği eşi de dahil bu isteğini yapamamış. Selime teyze de eşi öldükten sonra bir yere sığamayan,çocukları tarafından istenmek isteyen ama bu isteği olmayan bir kadın. İkisi de bir noktada isteklerinde kaybolan kadınlar...
Hikayedeki anlatım iyi başladı ama son derece gerçek dışı mutlu sona bağlandı hatta terapist şansli günlere hoşgeldiniz Meltem hanim diyince... hemencecik ilgili,anlayisli ve de zengin Fatih çıkıyor aman da aman... Bir de çocukları tarafından yanlarında istenmeyen Selimeye de hadi sana da mutlu son denilmiş oysa ki serçe izleri birakmis kadin isteseler aninda bulurlardi 1 yıl koca 1 yıl aramamış sormamışlar kısaca mutlu son diye pr'lanan şey yeni travmalar yükleniyor Selime için.
Bu nedenle son kısım hariç beğendim.
Hikayedeki anlatım iyi başladı ama son derece gerçek dışı mutlu sona bağlandı hatta terapist şansli günlere hoşgeldiniz Meltem hanim diyince... hemencecik ilgili,anlayisli ve de zengin Fatih çıkıyor aman da aman... Bir de çocukları tarafından yanlarında istenmeyen Selimeye de hadi sana da mutlu son denilmiş oysa ki serçe izleri birakmis kadin isteseler aninda bulurlardi 1 yıl koca 1 yıl aramamış sormamışlar kısaca mutlu son diye pr'lanan şey yeni travmalar yükleniyor Selime için.
Bu nedenle son kısım hariç beğendim.
September 22, 2026
Altı harfli bir tatlı mısın sen Gözdem?🥲🥲🥲
Böyle yazdım mecburen ipucu vermemek için. Ama bir yandan da kendimi sorguladım. Belki de ben de altı harfli bir tatlıyımdır ve geçmişten gelen tüm yaralarımın iyileşme vaktidir. “Evceğizim evceğizim sen saklarsın halceğizim, adamcağızım adamcağızım sen anlarsın halcağızım. 🤍
Beni benden aldı yine Şermin Yaşar. İlk kitabı Söyleme Bilmesinler’e bayılmıştım. Onu ikiye katladı. Muhteşem 🥲♥️….
İnsanın her yaşta hayattan payını istemesini öyle gerçek, öyle içten anlatmış ki:
Yaşlanmayı…
“Gençler bizi hemen bir kenara itiveriyorlar ama bilseler ki ne kadar yaslanırsan yaslan sen de herkes gibi yaşamak istiyorsun. Ancak mezarda bitiyor hayat. Mezara girmedikçe, göğsünün altındaki kalp attıkça sen de istiyorsun hayattan payını… Gençler bir bilseler, anlasalar bunu…
Evliliği, ayrılığı…
“Daha geçerli sebepler istiyordu toplum bizden. Hiç değilse şiddetli bir geçimsizlik istiyor. Oysa şiddetsiz, sessiz bir geçimsizlik de az şey değildi ki. Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan, kavga etmeden, birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçimi de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin.”
Hayatı, duyguları…
“Olan biten her şey bizi bugüne hazırlamak içindi, talihsizlikler de öyle. İnsanların talihsizliklerinin başkaları için şükür vesilesi olduğunu o zaman bilmiyordum.”
Böyle yazdım mecburen ipucu vermemek için. Ama bir yandan da kendimi sorguladım. Belki de ben de altı harfli bir tatlıyımdır ve geçmişten gelen tüm yaralarımın iyileşme vaktidir. “Evceğizim evceğizim sen saklarsın halceğizim, adamcağızım adamcağızım sen anlarsın halcağızım. 🤍
Beni benden aldı yine Şermin Yaşar. İlk kitabı Söyleme Bilmesinler’e bayılmıştım. Onu ikiye katladı. Muhteşem 🥲♥️….
İnsanın her yaşta hayattan payını istemesini öyle gerçek, öyle içten anlatmış ki:
Yaşlanmayı…
“Gençler bizi hemen bir kenara itiveriyorlar ama bilseler ki ne kadar yaslanırsan yaslan sen de herkes gibi yaşamak istiyorsun. Ancak mezarda bitiyor hayat. Mezara girmedikçe, göğsünün altındaki kalp attıkça sen de istiyorsun hayattan payını… Gençler bir bilseler, anlasalar bunu…
Evliliği, ayrılığı…
“Daha geçerli sebepler istiyordu toplum bizden. Hiç değilse şiddetli bir geçimsizlik istiyor. Oysa şiddetsiz, sessiz bir geçimsizlik de az şey değildi ki. Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan, kavga etmeden, birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçimi de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin.”
Hayatı, duyguları…
“Olan biten her şey bizi bugüne hazırlamak içindi, talihsizlikler de öyle. İnsanların talihsizliklerinin başkaları için şükür vesilesi olduğunu o zaman bilmiyordum.”
April 24, 2026
"Sen kimsesiz değilsin ki, sen yalnızsın dedim. Kimsesizlik başka, yalnızlık başka."
Şermin Yaşar her zamanki gibi karakterlerin hayatlarına çok yakınen şahit olmamızı sağlıyor. İki yaralı kadının hikayeleri birbirine benzer. Selime Teyzeyle Meltemin karşılaşması ikisi için de bir yüzleşmeye dönüşüyor. İkisi de bu hayatta kendine yer edinememiş karakterler. Birisi eşi öldükten sonra bu hayattan eli eteği çekip içine kapanmış diğeri ise dünyada yuva denilebilecek bir şeyi deneyimleyememiş. İnsan yuvayı deneyimleyemediğinde kendisinin yuva kurması zor oluyor. Nereye gitse kendi başınalık ve aidiyetsizlik peşinden geliyor. Meltemin bu yaşına kadar yaşadığı kimsesizlik hissi çok üzdü beni. Kitapta sevdiğim diğer bir kısmı kıskançlık kısmı oldu. Ne kadar kıskançlık iyi bir duygu olarak kabul edilmese de insanın diğerlerini kıskandığı zaman dilimi oluyor. Sahip olamadıklarımız bizi yaralasa da bunun şiddetlendiren buna sahip olan insanlara maruz kalmaktır. Selime Teyzenin Eskişehirli kadının bir günde neler yaptığını düşünmesi, komşusuna sürekli gelen çocukları torunları ona sahip olamadığı hayatı gözüne soka soka acı çektiriyor. O kadar zor ki orayı terk ediyor. Yaşlıların yaşadığı yalnızlık duygusunu ve bu hayatta bir işe yarama isteğini çok güzel göstermiş Şermin Yaşar. Etrafımda küçüklükten beri yaşlı nüfusu fazlaydı ve onların birilerin onları ziyaret etmesi, arayıp sorması onlar için o kadar kıymetli ki. Bu kitabı okuyanlar umarım biraz olsun empati yapmıştır ve sevdiklerine daha fazla zaman ayırabilirler.
“Ne kadar yaşlanırsan yaşlan sen de herkes gibi yaşamak istiyorsun. Ancak mezarda bitiyor hayat. Mezara girmedikçe, göğsünün altındaki kalp attıkça sen de istiyorsun hayattan payını...”
''Zannediyordum ki benim hayatım dışındaki bütün hayatlar sıradan ve mükemmeldir.'' birçoğumuz bu şekilde düşünüyor. Annesi babası olmayan Meltem ailesi olan herkese karşı onların hayatı güzel olarak görüyor ancak selime teyzenin çocukları ise annelerini varlığını önemsemiyor bile. Kitap bize kimsenin hayatının mükemmel olmadığını ve birinin bu dünyada en çok istediği şeye bir başkasının kolaylıkla sahip olması ve kıymetini bilmediği ve o başkalarının da bir başka hayata özendiğini gösteriyor. Hep daha fazlası ne olabilir? Daha mutlu nasıl olabilirim? Bu hayatın en büyük yanılsaması. Nuri Bilge Ceylan'ın dediği gibi:'' Mutluluğun başka yerde olduğu avuntusu çoğumuz için geçerlidir. Yani hayatımızdan memnun değilsek, nerede olursak olalım, başka yerde mutlu olabileceğimiz avuntusu bize iyi gelir. Bunun için aslında çok uzakta olmak şart değildir.''
Winnicott “saklanmak bir keyif, bulunamamak ise felakettir” der. Selime Teyze de çocuklarından kaçmış gelmiş ama arasınlar istemiş. Gidip bankadan para çekiyor , hastaneye yalandan ağrılarla gidiyor sırf onu bulabilsinler diye işaretler bırakmak için. Selime Teyze saklanmış ama aranmamış bulunmamıştı yine de sonunda cesaretini toplayıp çocukların yanına gitti. Yazar sonu bize bırakmış. Umarım her şey gönlünce olmuştur Selime Teyze.
Son olarak; o "altı harfli bir tatlı" olan Meltem detayı o kadar zarif ve anlamlıydı ki... Şermin Yaşar’ın kalemindeki o ince hüzün ve şefkat, okurun kalbine dokunmayı her zamanki gibi başarıyor.
Şermin Yaşar her zamanki gibi karakterlerin hayatlarına çok yakınen şahit olmamızı sağlıyor. İki yaralı kadının hikayeleri birbirine benzer. Selime Teyzeyle Meltemin karşılaşması ikisi için de bir yüzleşmeye dönüşüyor. İkisi de bu hayatta kendine yer edinememiş karakterler. Birisi eşi öldükten sonra bu hayattan eli eteği çekip içine kapanmış diğeri ise dünyada yuva denilebilecek bir şeyi deneyimleyememiş. İnsan yuvayı deneyimleyemediğinde kendisinin yuva kurması zor oluyor. Nereye gitse kendi başınalık ve aidiyetsizlik peşinden geliyor. Meltemin bu yaşına kadar yaşadığı kimsesizlik hissi çok üzdü beni. Kitapta sevdiğim diğer bir kısmı kıskançlık kısmı oldu. Ne kadar kıskançlık iyi bir duygu olarak kabul edilmese de insanın diğerlerini kıskandığı zaman dilimi oluyor. Sahip olamadıklarımız bizi yaralasa da bunun şiddetlendiren buna sahip olan insanlara maruz kalmaktır. Selime Teyzenin Eskişehirli kadının bir günde neler yaptığını düşünmesi, komşusuna sürekli gelen çocukları torunları ona sahip olamadığı hayatı gözüne soka soka acı çektiriyor. O kadar zor ki orayı terk ediyor. Yaşlıların yaşadığı yalnızlık duygusunu ve bu hayatta bir işe yarama isteğini çok güzel göstermiş Şermin Yaşar. Etrafımda küçüklükten beri yaşlı nüfusu fazlaydı ve onların birilerin onları ziyaret etmesi, arayıp sorması onlar için o kadar kıymetli ki. Bu kitabı okuyanlar umarım biraz olsun empati yapmıştır ve sevdiklerine daha fazla zaman ayırabilirler.
“Ne kadar yaşlanırsan yaşlan sen de herkes gibi yaşamak istiyorsun. Ancak mezarda bitiyor hayat. Mezara girmedikçe, göğsünün altındaki kalp attıkça sen de istiyorsun hayattan payını...”
''Zannediyordum ki benim hayatım dışındaki bütün hayatlar sıradan ve mükemmeldir.'' birçoğumuz bu şekilde düşünüyor. Annesi babası olmayan Meltem ailesi olan herkese karşı onların hayatı güzel olarak görüyor ancak selime teyzenin çocukları ise annelerini varlığını önemsemiyor bile. Kitap bize kimsenin hayatının mükemmel olmadığını ve birinin bu dünyada en çok istediği şeye bir başkasının kolaylıkla sahip olması ve kıymetini bilmediği ve o başkalarının da bir başka hayata özendiğini gösteriyor. Hep daha fazlası ne olabilir? Daha mutlu nasıl olabilirim? Bu hayatın en büyük yanılsaması. Nuri Bilge Ceylan'ın dediği gibi:'' Mutluluğun başka yerde olduğu avuntusu çoğumuz için geçerlidir. Yani hayatımızdan memnun değilsek, nerede olursak olalım, başka yerde mutlu olabileceğimiz avuntusu bize iyi gelir. Bunun için aslında çok uzakta olmak şart değildir.''
Winnicott “saklanmak bir keyif, bulunamamak ise felakettir” der. Selime Teyze de çocuklarından kaçmış gelmiş ama arasınlar istemiş. Gidip bankadan para çekiyor , hastaneye yalandan ağrılarla gidiyor sırf onu bulabilsinler diye işaretler bırakmak için. Selime Teyze saklanmış ama aranmamış bulunmamıştı yine de sonunda cesaretini toplayıp çocukların yanına gitti. Yazar sonu bize bırakmış. Umarım her şey gönlünce olmuştur Selime Teyze.
Son olarak; o "altı harfli bir tatlı" olan Meltem detayı o kadar zarif ve anlamlıydı ki... Şermin Yaşar’ın kalemindeki o ince hüzün ve şefkat, okurun kalbine dokunmayı her zamanki gibi başarıyor.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 10, 2026
"Sen kimsesiz değilsin ki, sen yalnızsın dedim. Kimsesizlik başka, yalnızlık başka."
"Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin."
"Özel alanıma müdahale etmek istemiyormuş. Et be adam, et! Et! Kıskan. Ara. Sor. Hatta sınırla. Yasakla. Müdahale et. Önemse. Yalnız olmadığımı hissettir bana. Ben varım, de. Bütün dünya senin üstüne gelse ben varım, korkma de. Beni bütün dünyanın üstüne tek başına yürümek zorunda bırakma."
"Kendimle ilgili yeni bir şey keşfettim. Biri gerçekten elimden tuttuğunda beni yol tutmuyormuş."
"Olmadı. Olmamasına şaşırmadım da üzülmedim de. Ama uyandım. Beni, benimle aynı sınavlardan geçmemiş hiç kimsenin asla anlayamayacağına uyandım."
"İnsanların talihsizliklerinin başkaları için şükür vesilesi olduğunu o zaman bilmiyordum."
"Ben yalnızdım, o kalabalıktı."
"Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin."
"Özel alanıma müdahale etmek istemiyormuş. Et be adam, et! Et! Kıskan. Ara. Sor. Hatta sınırla. Yasakla. Müdahale et. Önemse. Yalnız olmadığımı hissettir bana. Ben varım, de. Bütün dünya senin üstüne gelse ben varım, korkma de. Beni bütün dünyanın üstüne tek başına yürümek zorunda bırakma."
"Kendimle ilgili yeni bir şey keşfettim. Biri gerçekten elimden tuttuğunda beni yol tutmuyormuş."
"Olmadı. Olmamasına şaşırmadım da üzülmedim de. Ama uyandım. Beni, benimle aynı sınavlardan geçmemiş hiç kimsenin asla anlayamayacağına uyandım."
"İnsanların talihsizliklerinin başkaları için şükür vesilesi olduğunu o zaman bilmiyordum."
"Ben yalnızdım, o kalabalıktı."
December 13, 2025
"Ama anlamamız gereken şu: Herkes dertte değil, herkes derste. Herkes derdiyle dersini alıyor. Ders alınacak, sınav geçilecek... Teneffüs ancak o zaman."
October 29, 2026
bakımı olmazsa yıkılır ev. bakımı olmayınca insan da yıkılır.
o kadar içime oturdu ki gidip melteme cevizli sütlaç yapmak selime teyzeye kocaman sarılmak istiyorum. kendi dertlerimize o kadar odaklanmışız ki herkesi unutmuşuz bizi beklediklerini unutmuşuz beklemeyi bile unutmuşuz.
selime teyze sadece biri kapısını çalsın istemişti. meltem sadece yerini bildiği bir anne ve bir baba istemişti mezar taşlarına bile razıydı.
o kadar kapılıp gitmişiz ki dünyaya , tek dileği sadece biri tarafından önemsenmek hatırlanmak aranmak olan insanları ezip geçmişiz.
o kadar içime oturdu ki gidip melteme cevizli sütlaç yapmak selime teyzeye kocaman sarılmak istiyorum. kendi dertlerimize o kadar odaklanmışız ki herkesi unutmuşuz bizi beklediklerini unutmuşuz beklemeyi bile unutmuşuz.
selime teyze sadece biri kapısını çalsın istemişti. meltem sadece yerini bildiği bir anne ve bir baba istemişti mezar taşlarına bile razıydı.
o kadar kapılıp gitmişiz ki dünyaya , tek dileği sadece biri tarafından önemsenmek hatırlanmak aranmak olan insanları ezip geçmişiz.
April 19, 2026
Şermin Yaşarın ‘söyleme bilmesinler’ romanı gibi bir solukta okunan akıcı ve konuşma diliyle yazılmış sohbet eder gibi okunan bir roman.. bir yandan da ister istemez kıyaslama hissi oluştu, ‘altı harfli bir tatlı’ nın içine çok giremedim, çok etkilenemedim diye özetleyebilirim. Melteme çok üzüldüm, (ve hikayesi Nermin Yıldırım Ev romanındaki Seheri hatırlattı okurken) , keşke Fırat gibiler çok olsa dedim bi de..
July 20, 2026
Sanki orada sedirde oturup sohbetlerini dinliyormuş gibi hissettim.
March 2, 2026
Selime Teyze zaten yalnızım beni farketmezler diyerek evlatlarından kaçıyor kendine bir köyde bir hayat kuruyor sonra yolu Meltem ile kesişiyor birbirleriyle dertleşme kendini anlatma kısmı başlıyor.Herkes eteğindeki taşları döküyor,Meltem in de annesi terketmis, babasi tekrar evlenmiş ama babası yeni hayatına onu pek dahil etmemiş resmen misafir oyuncu modunda kalmış babasının hayatında.Aslında bildiğimiz farkettigimiz olayları öyle bir anlatıyor ki Şermin Yaşar sanki ilk kez böyle hayatlar okuyormuş gibi okuyoruz.Kitabında eski tarifler var böyle kağıda yazılanlardan özlemişim eskileri ve ordan bir supangle tarifi bile yaptım.
December 8, 2025
“Misafir kız ağlamaklı oldu. Ağlanacak bir şey anlatmadım daha. Ağlamalı yere bile gelmedik, ne acelen? Ama onun bana değil, kendine ağladını anladım. İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar.”
O kadar kalbimden vurdu ki bu cümle. O kadar doğru ki. Kitabı okurken Meltem’e de çok üzüldüm Selime Teyze’ye de. Ara ara da ağladım. Sonra anladım işte kime ağladığımı.
O kadar kalbimden vurdu ki bu cümle. O kadar doğru ki. Kitabı okurken Meltem’e de çok üzüldüm Selime Teyze’ye de. Ara ara da ağladım. Sonra anladım işte kime ağladığımı.
September 29, 2026
Şermin Yaşar’ın Altı Harfli Bir Tatlı kitabına başlarken beni en çok etkileyen şey, iki kadının birbirinden ayrı başlayan hikâyeleriydi.
Selime’nin çocuklarını geride bırakıp kaçak bir hayatı seçmesi, yıllar boyunca başka bir hayatın içinde yaşaması bende ciddi bir merak uyandırdı. Çünkü burada sıradan bir “anne ve çocuk” hikâyesinden daha fazlası vardı. Bir annenin kendi çocuklarından uzaklaşmasının altında ne olduğunu, insanın bazen geride bıraktığı hayatın peşinden yıllarca nasıl sürüklendiğini merak ettim.
Meltem’in hikâyesi ise bunun tam karşısında duruyordu. O daha doğduğu anda annesi tarafından terk edilmişti. Birinin elinde kaybettiği bir aile vardı, diğerinin elinde ise hiç sahip olamadığı bir aile…
İşte kitabın beni en çok heyecanlandıran tarafı tam olarak burasıydı.
Selime evlatlarını kaybetmişti; Meltem annesini.
Selime’nin hayatında bir zamanlar var olan fakat sonradan yitirdiği bir aile vardı. Meltem’in hayatında ise daha en başından beri bir eksiklik vardı. Biri evlat sevgisinden uzak kalmıştı, diğeri anne sevgisinden.
Bu iki hikâyenin bir noktada karşılaşması bana göre kitabın en güçlü fikriydi. Çünkü onların buluşması yalnızca iki insanın karşılaşması değildi. Sanki iki ayrı eksiklik birbirini tamamlamak üzere yan yana geliyordu.
Bu yüzden kitabın ilk bölümlerinde ciddi bir merakla ilerledim. Selime’nin geçmişini, Meltem’in çocukluğunu ve bu iki kadının yollarının nereye çıkacağını gerçekten merak ettim.
Fakat kitabın sonuna geldiğimde aynı heyecanı bulamadım.
Beni asıl hayal kırıklığına uğratan şey finalin kendisinden çok, finale ulaşma biçimi oldu. Kitabın başında bu kadar güçlü bir şekilde kurulmuş iki hayatın ve iki ayrı yaranın sonunda, hikâyenin bir tatlının adına bağlanması bana fazla basit ve biraz da zoraki geldi.
Sanki hikâye kendi doğal sonuna ulaşmak yerine, kitabın adına bir anlam vermek zorundaymış gibi bir yere çekildi.
Oysa bana göre buna hiç ihtiyacı yoktu.
Selime ile Meltem’in karşılaşması zaten başlı başına yeterince güçlüydü. İki kadının birbirlerinin hayatındaki eksik parçaya dönüşmesi, yıllardır taşıdıkları yalnızlığın karşısında birbirlerini bulmaları, kitabın adından çok daha büyük bir anlam taşıyordu.
Bu yüzden finalde “altı harfli tatlı” meselesinin bu kadar belirleyici hâle gelmesi beni tatmin etmedi. Çünkü ben kitabın başından beri tatlıyı merak etmiyordum.
Ben Selime’yi merak ediyordum.
Meltem’i merak ediyordum.
Bir annenin neden çocuklarını bırakıp gittiğini, bir çocuğun annesiz büyüdüğünde içinde ne taşıdığını ve bu iki eksikliğin karşılaşınca neye dönüşeceğini merak ediyordum.
Belki de bu yüzden kitabın başlangıcı ile sonu arasında benim için ciddi bir fark oluştu.
Başlangıçta hayatların peşinden gidiyordum; sonunda ise kitabın adına bir anlam arıyormuşuz gibi hissettim.
Ve açıkçası ben ikinci hâlini sevmedim.
Çünkü bazı hikâyelerin değerini başlığı açıklamaz. Hikâyenin kendisi zaten yeterince güçlüdür.
Altı Harfli Bir Tatlı benim için tam da böyle bir yerde kaldı: Başlangıcında beni gerçekten yakalayan, Selime ve Meltem’in hikâyeleriyle güçlü bir merak yaratan; iki farklı yalnızlığı ve iki farklı aile kaybını birbirine yaklaştırmasıyla çok güzel bir imkân kuran, fakat finalinde bu imkânı bana göre fazla kolay bir cevaba bağlayan bir kitap.
Keşke son sayfalarda bana kitabın adının ne anlama geldiğini anlatmak yerine, Selime ile Meltem’in birbirlerinde buldukları şeyi biraz daha yaşatsaydı.
Çünkü benim için kitabın en güzel “tatlısı” zaten o buluşmaydı.
Selime’nin çocuklarını geride bırakıp kaçak bir hayatı seçmesi, yıllar boyunca başka bir hayatın içinde yaşaması bende ciddi bir merak uyandırdı. Çünkü burada sıradan bir “anne ve çocuk” hikâyesinden daha fazlası vardı. Bir annenin kendi çocuklarından uzaklaşmasının altında ne olduğunu, insanın bazen geride bıraktığı hayatın peşinden yıllarca nasıl sürüklendiğini merak ettim.
Meltem’in hikâyesi ise bunun tam karşısında duruyordu. O daha doğduğu anda annesi tarafından terk edilmişti. Birinin elinde kaybettiği bir aile vardı, diğerinin elinde ise hiç sahip olamadığı bir aile…
İşte kitabın beni en çok heyecanlandıran tarafı tam olarak burasıydı.
Selime evlatlarını kaybetmişti; Meltem annesini.
Selime’nin hayatında bir zamanlar var olan fakat sonradan yitirdiği bir aile vardı. Meltem’in hayatında ise daha en başından beri bir eksiklik vardı. Biri evlat sevgisinden uzak kalmıştı, diğeri anne sevgisinden.
Bu iki hikâyenin bir noktada karşılaşması bana göre kitabın en güçlü fikriydi. Çünkü onların buluşması yalnızca iki insanın karşılaşması değildi. Sanki iki ayrı eksiklik birbirini tamamlamak üzere yan yana geliyordu.
Bu yüzden kitabın ilk bölümlerinde ciddi bir merakla ilerledim. Selime’nin geçmişini, Meltem’in çocukluğunu ve bu iki kadının yollarının nereye çıkacağını gerçekten merak ettim.
Fakat kitabın sonuna geldiğimde aynı heyecanı bulamadım.
Beni asıl hayal kırıklığına uğratan şey finalin kendisinden çok, finale ulaşma biçimi oldu. Kitabın başında bu kadar güçlü bir şekilde kurulmuş iki hayatın ve iki ayrı yaranın sonunda, hikâyenin bir tatlının adına bağlanması bana fazla basit ve biraz da zoraki geldi.
Sanki hikâye kendi doğal sonuna ulaşmak yerine, kitabın adına bir anlam vermek zorundaymış gibi bir yere çekildi.
Oysa bana göre buna hiç ihtiyacı yoktu.
Selime ile Meltem’in karşılaşması zaten başlı başına yeterince güçlüydü. İki kadının birbirlerinin hayatındaki eksik parçaya dönüşmesi, yıllardır taşıdıkları yalnızlığın karşısında birbirlerini bulmaları, kitabın adından çok daha büyük bir anlam taşıyordu.
Bu yüzden finalde “altı harfli tatlı” meselesinin bu kadar belirleyici hâle gelmesi beni tatmin etmedi. Çünkü ben kitabın başından beri tatlıyı merak etmiyordum.
Ben Selime’yi merak ediyordum.
Meltem’i merak ediyordum.
Bir annenin neden çocuklarını bırakıp gittiğini, bir çocuğun annesiz büyüdüğünde içinde ne taşıdığını ve bu iki eksikliğin karşılaşınca neye dönüşeceğini merak ediyordum.
Belki de bu yüzden kitabın başlangıcı ile sonu arasında benim için ciddi bir fark oluştu.
Başlangıçta hayatların peşinden gidiyordum; sonunda ise kitabın adına bir anlam arıyormuşuz gibi hissettim.
Ve açıkçası ben ikinci hâlini sevmedim.
Çünkü bazı hikâyelerin değerini başlığı açıklamaz. Hikâyenin kendisi zaten yeterince güçlüdür.
Altı Harfli Bir Tatlı benim için tam da böyle bir yerde kaldı: Başlangıcında beni gerçekten yakalayan, Selime ve Meltem’in hikâyeleriyle güçlü bir merak yaratan; iki farklı yalnızlığı ve iki farklı aile kaybını birbirine yaklaştırmasıyla çok güzel bir imkân kuran, fakat finalinde bu imkânı bana göre fazla kolay bir cevaba bağlayan bir kitap.
Keşke son sayfalarda bana kitabın adının ne anlama geldiğini anlatmak yerine, Selime ile Meltem’in birbirlerinde buldukları şeyi biraz daha yaşatsaydı.
Çünkü benim için kitabın en güzel “tatlısı” zaten o buluşmaydı.
February 18, 2026
Ah Meltem…
Ah Selime Teyze…
Kendimden ne çok şey buldum sizin hayat hikayenizde…
Yalnızlık ve kimsesizlik arasındaki fark, hayattaki pişmanlıklarımıza delicesine odaklanıp “ne malum” sorusunu sormuyor oluşumuz…
Kâh ağladım kâh güldüm, ama en çok da ağladım. İçim sıcacık oldu kitabı okurken. O köy evindeki sedirde sizinle oturdum, sessizce dinledim sizi. Ders aldım. Düşündüm…
Ah Selime Teyze…
Kendimden ne çok şey buldum sizin hayat hikayenizde…
Yalnızlık ve kimsesizlik arasındaki fark, hayattaki pişmanlıklarımıza delicesine odaklanıp “ne malum” sorusunu sormuyor oluşumuz…
Kâh ağladım kâh güldüm, ama en çok da ağladım. İçim sıcacık oldu kitabı okurken. O köy evindeki sedirde sizinle oturdum, sessizce dinledim sizi. Ders aldım. Düşündüm…
August 30, 2026
Çok güzel duygusal bir kitap. Okurken içinizi ısıtan, karakterlerle özdeşleşmenizi sağlayan, acılarıyla üzen, mutluluklarıyla sevindiren bir dili mevcut. Yoluna bakmak için kendine acımayı bırakmanın gerektiğini, doğrunun tek olmadığını, hayatın senin acıların etrafında dönmediğini anlatan bir alt metni mevcut. Yazarın diğer eserlerini de okumayı düşünüyorum.
August 15, 2026
Tatil yolunda tek tük seçeneceğim olan birkaç kitaptan biri olan bu kitabı alıp tatil biterken bitirmem, hatırlamam gereken şeyleri hatırlamam ve hayatın bana getireceği her şeye önyargısız olmam ve bu kitabı da tam bu zamanda okumam gerekiyormuş.
August 22, 2026
Televizyonda eski bir Türk filmine denk gelirsin de kanalı değiştiremez, hipnotize olmuş gibi izlersin ya… Tam olarak öyle bir kitaptı.Aşırı naif, dili öyle güzel ki kelimelerin bütünlüğüyle çekti beni içine... Bir çırpıda bitiverdi.
May 23, 2026
Şermin Yaşar’ın hikaye anlatımcılığını çok beğeniyorum. 2 kadının ve onların ailelerinin yaşamlarını okurken hiç kafa karıştırmadan çok güzel bir akışla, kendinizi sırayla iki kadının da yerine koyarak okuyabileceğiniz bir roman yazmış.
November 26, 2025
Çok severek okudum. Her okuduğum Şermin Yaşar romanında daha da çok seviyorum yazarı.
January 3, 2026
okuması keyifli, 2 kişinin gözünden anlatım, iki farklı yalnızlık...
July 11, 2026
⚠️ Spoiler içerir.
Şermin Yaşar’dan ilk kez bir kitap okudum ve seçimimden dolayı çok mutluyum.
Yazarın dili çok sade, akıcı ve samimi. Sayfalar hızla ilerliyor ve geriye insanın içinde güzel duygular kalıyor.
Beni en çok etkileyen, hayatlarının farklı dönemlerinde olan iki kadının kısa bir karşılaşmada birbirlerine bu kadar içten açılabilmeleriydi. Bazen insan en derin duygularını bir daha hiç görmeyeceğini düşündüğü bir yabancıyla paylaşabiliyor.
Finalde Meltem’in babaannesinin tarif defterinde yıllar öncesinden saklanmış küçücük bir gazete kupürünü bulması ise kalbimi en çok ısıtan sahne oldu. Bazı hatıralar, insanın ne kadar sevildiğini yıllar sonra bile yeniden hatırlatabiliyor.
Sıcacık, zarif ve umut veren bir novella. Okurken gülümseten, bitince de insanda yumuşak bir iz bırakan kitaplardan.
Şermin Yaşar’dan ilk kez bir kitap okudum ve seçimimden dolayı çok mutluyum.
Yazarın dili çok sade, akıcı ve samimi. Sayfalar hızla ilerliyor ve geriye insanın içinde güzel duygular kalıyor.
Beni en çok etkileyen, hayatlarının farklı dönemlerinde olan iki kadının kısa bir karşılaşmada birbirlerine bu kadar içten açılabilmeleriydi. Bazen insan en derin duygularını bir daha hiç görmeyeceğini düşündüğü bir yabancıyla paylaşabiliyor.
Finalde Meltem’in babaannesinin tarif defterinde yıllar öncesinden saklanmış küçücük bir gazete kupürünü bulması ise kalbimi en çok ısıtan sahne oldu. Bazı hatıralar, insanın ne kadar sevildiğini yıllar sonra bile yeniden hatırlatabiliyor.
Sıcacık, zarif ve umut veren bir novella. Okurken gülümseten, bitince de insanda yumuşak bir iz bırakan kitaplardan.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 11, 2026
On the clouds ☁️🩵 (1/2)
Displaying 1 - 30 of 140 reviews