Στη βιβλιοθήκη του Βατικανού ανακαλύπτεται ένα ανέκδοτο ημερολόγιο του ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη από το 48 π.Χ. Η ιστορία ξεκινά στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Διόδωρος, απεσταλμένος της Ρώμης, μπλέκεται άθελά του σε δολοφονίες και κλοπές σπάνιων κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το δέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Απαχθείς, καταλήγει στο Δυρράχιο εν μέσω του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Πομπήιου και Ιουλίου Καίσαρα, συμμετέχοντας σε ηρωικές μάχες και καταγράφοντας με ζωντάνια την πορεία των στρατών μέχρι την επική αναμέτρηση στα Φάρσαλα. Παράλληλα, ζει μια προσωπική ιστορία γεμάτη ίντριγκα και πάθος, που τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους δύο μεγάλους αντιπάλους και τα μυστικά της εποχής.
Ο Νίκανδρος είναι ένα συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα που συνδυάζει περιπέτεια, πολιτική ίντριγκα και ανθρώπινη συγκίνηση μέσα από τα μάτια ενός μοναδικού ιστορικού παρατηρητή.
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα. Σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύτηκε στην Ορθοπαιδική και Τραυματολογία, ειδικότητα που υπηρετεί με αφοσίωση και πάθος. Από το 2013 ζει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου διατηρεί σταθερή παρουσία στον χώρο της υγείας ως χειρουργός και διευθυντής σε δημόσιο νοσοκομείο. Από νεαρή ηλικία έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία και την ιστοριογραφία. Στον ελεύθερο χρόνο του, μέσα από τη μελέτη και τη συγγραφή, αναζητά τη βαθύτερη κατανόηση του παρελθόντος και τη σχέση του με το παρόν. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στον Έβρο, έγραψε τις πρώτες του ιστορίες και ποιήματα, που παραμένουν ανέκδοτα. Ο Νίκανδρος είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και αποτελεί καρπό χρόνιου στοχασμού και μελέτης. Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Τούνη και έχουν μια κόρη, 14 ετών. Ήδη σχεδιάζει τα επόμενα λογοτεχνικά του βήματα με δύο ακόμη ιστορικά έργα σε εξέλιξη.
Από τα πιο ιδιαίτερα και καλογραμμένα μυθιστορήματα. Στο δια ταύτα, ιστορία και μυθοπλασία με συνεπήραν. Εξαίσια πρωτοπρόσωπη εξιστόρηση του ήρωα με γνωστά ιστορικά γεγονότα και ιδιαίτερες πληροφορίες. Ευχάριστη νότα στο βιβλίο, οι ευφάνταστες ζωγραφιές-εικόνες του Παντελή Πολιτάκου, με την απεικόνιση να λειτουργεί ως ένα επιπλέον στοιχείο της διήγησης, δίνοντας ζωή στους ήρωες. ... Έτσι λοιπόν κλείνει ένα ταξίδι με περισσότερες γνώσεις, ιστορικές και μη, και αυτό είναι κάτι που λατρεύω όταν διαβάζω ένα μυθιστόρημα. Από κοντά βέβαια και το.. μούλσουμ (κρασί με μέλι), που θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω! Ανυπομονώ πλέον για τα δρομολογημένα μελλοντικά πονήματά του συγγραφέα, ιστορικά και αυτά. Έχεις αστέρι Αντώνη!
Ο Νίκανδρος είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη ισορροπία του ανάμεσα στη μυθοπλασία, την ιστορική γνώση και την ανθρώπινη ψυχογραφία. Ο συγγραφέας καταφέρνει να ζωντανέψει μια εποχή δύσκολη και ανεξερεύνητη για τη λογοτεχνία, χωρίς να χάνει ποτέ τον αφηγηματικό πυρήνα: τον άνθρωπο μέσα στην Ιστορία. to be continued...
Ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα για μια εποχή τόσο μακρινή αλλά συνάμα γνώριμη. Ιστορία, μυθολογία, μυθοπλασία. Ίντριγκες, πάθη, πόλεμος και αίμα σε μια μακρινή Ελλάδα και Αίγυπτο όπου Ρωμαίοι κυνηγούσαν την δόξα και την δύναμη. Γραμμένο εξαιρετικά, με γρήγορο ρυθμό και απολαυστικούς διαλόγους, το βιβλίο αυτό είναι ένα διαμάντι της ελληνικής λογοτεχνίας. Στεναχωρήθηκα που τελείωσε και ευχήθηκα να ήταν άλλο τόσο.
Ενα υπέροχο ιστορικό μυθιστόρημα γεμάτο ίντριγκα και πάθος. Η ιστορία ξεδιπλώνεται μεσα απο ενα ανέκδοτο ημερολόγιο ενός ιστορικού και ο αναγνώστης μεσα από τις σελίδες του ταξιδεύει στο κρίσιμο έτος 48 π.Χ και στο τέλος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Εκτός απο το ιστορικό κομμάτι του βιβλίου απασχολούν θέματα όπως η πατρότητα και η σημασία της οικογένειας! Η ιστορική ακρίβεια των γεγονότων εντυπωσιάζει. Έξτρα μπόνους οι παρομοιώσεις και μεταφορές ιστορικών στοιχείων με άλλο νόημα, οι υποσημειώσεις στο κάτω μέρος των σελίδων και η υπέροχη εικονογραφηση. Φυσικά και η αναφορά στο mulsum ( ανάμειξη κρασιού με μέλι, γνωστό στα ρωμαϊκά συμπόσια).
Εξαιρετικό μυθιστόρημα , πολύ ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία , αγωνιώδης πλοκή , εναλλαγη συναισθημάτων , διαβάζεται με μια ανάσα , ωραία γραφή, καθαρή και επιμελής.
Ανέκαθεν αγαπούσα την ιστορία. Τον τρόπο που συνδεόταν το πραγματικό με τη φαντασία, η αλήθεια με τον μύθο, καθώς και τα όσα φανερά κι αφανέρωτα συνοδεύουν, εσαεί, εκείνη στο πλευρό των ανθρώπων. Ναι, γι'αυτό τον λόγο, αισθάνομαι μεγάλη χαρά όταν μου δίνεται η ευκαιρία να διαβάσω ανάλογα έργα. Όμως, δυστυχώς, αυτή η ευφορία τον τελευταίο καιρό μοιάζει σαν να μετριάζεται και να γίνεται όλο και πιο σπάνια, αφού αρκετοί/ες δημιουργοί έχουν επιλέξει να γράφουν βιβλία με συγκεκριμένο ιστορικό υπόβαθρο (π.χ. η καταστροφή της Σμύρνης, ο εμφύλιος και η περίοδος της κατοχής στη χώρα μας, η επανάσταση του 1821, όπως και πολλά γεγονότα που σημάδεψαν την νεότερη ιστορία του τόπου μας από τα μέσα του 19ου αιώνα έως και λίγο πριν τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο) και δε σας το κρύβω -κατόπιν κι από συζητήσεών μου με άλλους/ες βιβλιόφιλους/ες- αυτό όχι μόνο έχει καταντήσει κουραστικό, βαρετό και μονότονο (να διαβάζουμε ξανά τα ίδια και τα ίδια!), αλλά είναι κι αποτρεπτικό από το να διαβάσουμε ιστορικά μυθιστορήματα.
Συγγνώμη αν ακούγομαι αυστηρή (ίσως και δηκτική!), αλλά δε γίνεται αλλιώς! Πρέπει κάποια στιγμή να ακουστούμε ως αναγνωστικό κοινό. Έχουμε μία τόσο υπέροχη και πλούσια ιστορία και μυθολογία πάνω στις οποίες μπορούν να ''πατήσουν'' οι δημιουργοί κι ελάχιστοι/ες είναι εκείνοι/ες που τολμούν να ξεφύγουν από τα παγιωμένα και χιλιοειπωμένα. Μία αρκετά καλή κι ελπιδοφόρα εξαίρεση αποτελεί ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας Αντώνης Χ. Παπαδόπουλος με το πρώτο του ιστορικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Νίκανδρος'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος. Ένα μυθιστόρημα κατά βάσει ιστορικό όπου συνδυάζει την περιπέτεια με την πολιτική ίντριγκα μέσω της αφήγησης των γεγονότων ενός ενεργού μάρτυρα και ιστορικού παρατηρητή.
''Στη βιβλιοθήκη του Βατικανού ανακαλύπτεται ένα ανέκδοτο ημερολόγιο του ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη από το 48 π.Χ. Η ιστορία ξεκινά στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Διόδωρος, απεσταλμένος της Ρώμης, μπλέκεται άθελά του σε δολοφονίες και κλοπές σπάνιων κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το δέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απαχθείς, καταλήγει στο Δυρράχιο εν μέσω του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Πομπήιου και Ιουλίου Καίσαρα, συμμετέχοντας σε ηρωικές μάχες και καταγράφοντας με ζωντάνια την πορεία των στρατών μέχρι την επική αναμέτρηση στα Φάρσαλα. Παράλληλα, ζει μια προσωπική ιστορία γεμάτη ίντριγκα και πάθος, που τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους δύο μεγάλους αντιπάλους και τα μυστικά της εποχής." (Από το οπισθόφυλλο)
''Μια καλή ιστορία δεν φωνάζει, απλώς αποκαλύπτεται'' αναφέρει η φράση που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου και δε θα μπορούσα παρά να μη συμφωνήσω. Έτσι ακριβώς κι ο συγγραφέας προσπαθεί και τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό να εκπληρώσει αυτήν την υπόσχεση που μας δίνει. Παίρνοντας έμπνευση από την αρχαία ιστορία της χώρας μας, καθώς και με γεγονότα που έχουν μείνει στον χρόνο ως σημαδιακά για τον ρου της τότε ιστορίας, όπως και τον τρόπο που καθόρισαν εν μέρει το πώς είναι ο κόσμος σήμερα, μας δίνει ένα κείμενο που η γραφή του είναι ρέουσα κι ακατάπαυστη. Τα πρόσωπα είναι με τέτοιον τρόπο δομημένα και τοποθετημένα στο κείμενο ώστε να ταιριάζουν με την εποχή και τα όποια βιώματα μπορεί να έχουν, καθώς και τα όποια χαρακτηριστικά και τρόπο σκέψης.
Άν και ο τίτλος του βιβλίου είναι ''Νίκανδρος'' ο συγγραφέας μας παραπλανά, αφού δεν πρόκειται να διαβάσουμε μία υπόθεση βασισμένη στην ίδια τη ζωή αυτού του προσώπου καθεαυτού, μα εκείνος (ο Νίκανδρος) γίνεται η αφορμή για την πορεία που θα διανύσει ο κεντρικός πρωταγωνιστής του βιβλίου, αφού ψάχνει την αλήθεια της ύπαρξης του νόηματος της ζωής του μέσα από την αναζήτηση αυτού του προσώπου. Σαν να είναι η πυξίδα προς την κατάκτηση της γνώσης για το πώς πρέπει να ζήσει και το τί έργο οφείλει να επιτελέσει. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να σας περιγράψω αυτήν την αίσθηση που μου άφησε η ανάγνωση του βιβλίου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε μου πέρασε στιγμή αδιάφορο!
Ναι, ξέρω ότι δεν είναι το πρώτο, μα μήτε και το τελευταίο ιστορικό μυθιστόρημα που διαβάζω. Ναι, θα διαβάσω ακόμη αρκετά και θα μάθω και άλλα ιστορικά γεγονότα. Αυτό, όμως, που κρατώ ως πολύ θετικό από την επαφή μου με το βιβλίο -και με αυτό θα κλείσω την αναφορά μου σε εκείνο- είναι το πώς ο συγγραφέας με προσοχή και σεβασμό καταφέρνει και κρατά σταθερές και ξεκάθαρες τις ισορροπίες μεταξύ της πραγματικής ιστορίας (ενδελεχή έρευνα) και της μυθοπλασίας, καθώς και το πώς αναδεικνύει την ανθρώπινη σκέψη και ψυχολογία μέσα απ'όλα αυτά. Ένα καλογραμμένο και ευχάριστο πόνημα που μου άφησε ανέλπιστα αρκετά καλές εντυπώσεις. Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.
Ο Νίκανδρος όπως είναι και ο τίτλος του βιβλίου, εκτός από τον χαμένο γιο του Διόδωρου αποτελεί και έναν συμβολισμό, ένα ταξίδι αναζήτησης για νόη��α και ταυτότητα, μια περιπλάνηση στις αξίες και στα σημαντικά της ζωής, μια ανασκόπηση της πορείας της ζωής, μια εξερεύνηση στο άγνωστο που ζητάει λίγη ελπίδα για να πιαστεί από κάπου. Το ενδιαφέρον του αναγνώστη παραμένει αμείωτο σε όλη την διάρκεια του βιβλίου, καθώς οι δολοπλοκίες, οι ανατροπές, οι περιπέτειες, τα στρατιωτικά συμβούλια και οι μάχες αποτελούν μερικά μόνο από τα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία του "Νίκανδρου". Οι χαρακτήρες του έργου είναι πολυδιάστατοι με εσωτερικές αντιφάσεις που τους καθιστούν απολύτως ανθρώπινους, για παράδειγμα ο σκληρός πολεμάρχης Ιούλιος Καίσαρας δεν σταματά να δείχνει τον πόνο του για τον χαμό της κόρης του και ο πρωταγωνιστής Διόδωρος μπροστά στο πατρικό του ένστικτο βάζει στην άκρη όλη την καλοπέραση και τα δικαιώματα της εργένικης ζωής του. Οι σκηνές περιγράφονται με ρεαλισμό, γεγονός που βοηθά τον αναγνώστη να μεταφερθεί αβίαστα σε εκείνη την εποχή. Διαβάζοντας το, οπτικοποιούσα τις εικόνες που με μεγάλη γλαφυρότητα περιγράφονταν, σαν να έκανα ένα ωραίο ταξίδι στον χωροχρόνο, στην πολυπολιτισμική και κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια, στην όμορφη φύση της αρχαίας Ελλάδας και στην πολύβουη Ρώμη, του 1ου αιώνα π.χ. Σε όλο το ανάγνωσμα, είναι διάχυτη η αγάπη του συγγραφέα για την ιστορία, καθώς και η ανάγκη του να την επαναφέρει στο προσκήνιο και να την κάνει προσιτή και αγαπητή σε όλους μας. Συναρπαστικό, ευκολοδιάβαστο, περιπετειώδες, ρεαλιστικό, κινηματογραφικό, ο Νίκανδρος είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που προτείνω ανεπιφύλακτα!
Ιστορικό Μυθιστόρημα αυτήν τη φορά και ομολογώ πως είχα καιρό… Πάμε να δούμε!
🏛️ Το ιστορικό πλαίσιο πάνω στο οποίο βασίζεται το μυθιστόρημα, είναι ο Ρωμαϊκός εμφύλιος πόλεμος, την εποχή δηλαδή που ο Ιούλιος Καίσαρ διέβη τον Ρουβίκωνα και κατέλυσε την Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
🐪 Όλα αυτά τα βλέπουμε μέσα από την αφήγηση σε 1ο πρόσωπο, του Ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη. Η περιπέτεια ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο των Πτολεμαίων και της Κλεοπάτρας, για να συνεχιστεί με επικές μάχες στο Δυρράχιο και στην καθοριστική μάχη των Φαρσάλων.
🧍🏼Μέσα σε όλα αυτά, ο Διόδωρος ψάχνει να βρει τον χαμένο του γιο, τον Νίκανδρο, εξού και ο τίτλος του έργου.
Ένα καλογραμμένο βιβλίο, ιστορικά ακριβές και σωστά δομημένο. Διαθέτει το στοιχείο της ανατροπής, δεν κάνει πουθενά κοιλιά και είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, ειδικά για τους φίλους του ιστορικού μυθιστορήματος.
5 αστέρια για τον Νίκανδρο του Αντώνη Χ. Παπαδόπουλου, γιατί ειναι ένα ιστορικο μυθιστόρημα που έχει τα πάντα. Μιλάει για ιστορικά γεγονότα, που κάποιος που του αρέσει να διαβάζει για την ιστορία θα πρέπει να ξέρει (αν και νομίζω λίγοι γνωρίζουν γι' αυτα). Έχει έναν κεντρικό ήρωα (πραγματικό ιστορικό πρόσωπο) που συνδυάζει αρετες, αδυναμίες, εξυπνάδα, χιούμορ. Η πλοκή του ειναι γρήγορη, εχει ανατροπές και κρατάει τον αναγνώστη. Οι περιγραφές ειναι αρκετές, χωρίς να κουράζουν, για να σε βάλουν στο κλίμα των μαχών, της εποχής, των χαρακτήρων, με πολλά ιστορικά trivia που εμπλουτίζουν την αναγνωστική εμπειρία.
Ο συγγραφέας ειναι φανερά ενας λάτρης της ιστορίας. Κατάφερε όμως να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και με ευφάνταστο τρόπο να πλέξει ένα πολύ διασκεδαστικό βιβλιο. Μια ιστορία που δε φωνάζει, αποκαλύπτετε και που ελπίζω να έχει και συνέχεια.
Πολύ ενδιαφέρον ιστορικό μυθιστόρημα από τον νέο εμφανιζόμενο συγγραφέα. Καλή πλοκή και αφήγηση, παραστατικότητα στην περιγραφή των δύο μαχών χωρις να κουράζει, καλή ισορροπία μεταξύ μυθοπλασίας και ιστορικών γεγονότων. Το βιβλίο σε βάζει μέσα στο στρατιωτικό και γεω-πολιτικό κλίμα της εποχής...
Papadopoulos has both the insight of a leader and decision maker and the skill of a vibrant storyteller. He has the reader journeying into history, power and parenthood, enabled by the narrative to feel and think them over. Every detail, as for example the song of Demosthenes, fits naturally into a pulsating puzzle, the completion of which in the next book I am eagerly anticipating.