Rosie en Prisca stonden een meter van elkaar vandaan, zwijgend met de ogen op elkaar gericht, diep in- en uitademend, als boksers in de ring. Ben kon alleen maar als aan de grond genageld kijken. 'Tel maar tot vijf,' zei Rosie tegen de klas. De groep telde langzaam tot vijf. De lucht ging vol spanning die er bij vijf uitknalde. Op dat moment was het water ineens vol armen en benen die zich heftig om elkaar bewogen. Rosie en Judith horen er niet bij in de groep. Dat is al jaren zo. Maar op een dag verandert er iets. Tijdens een middagje zwemmen krijgt Rosie een heftige ruzie met Prisca, de koningin van de klas. Na deze ruzie wordt alles anders. Niet alleen in de klas maar ook bij Rosie thuis. Waarom mag zij zo weinig en leven haar ouders zo op zichzelf? Op een onverwacht moment valt het nachtkastje van haar moeder om. Er rolt een boekje uit. Deze vondst zet alles in een ander licht.
Een paar dagen geleden dit jeugdboek uit de kast gepakt. Bijna zo’n 20 jaar geleden, heb ik dit wel 30 keer gelezen. Nu vond ik het tijd om het weer eens te herlezen.
Super mooi boek, zal ik denk ik altijd blijven vinden. Het boek gaat over de 12-jarige Rosie. Een meisje met veel verantwoordelijkheid, een moeilijke thuissituatie, klasgenoten, verdriet, rouw en nog veel meer. Maar ook over geloof, hoop en blijdschap. Mooie boodschappen zitten verweven in het boek. Bijzonder om nu het zelf terug te lezen als volwassene. Aanrader!