ომი

by Archil Kikodze

„ომის“ პერსონაჟი ყოფილი პოლიტიკოსია, რომელმაც პარტია დატოვა, თუმცა საკუთარი თავის ტყვეობას ვერსად გაურბის. „დეპუტატი“ ბევრს ესაუბრება ორ მეგობარს, ორ განსხვავებულ არქეტიპს – „ავაზაკსა“ და „მწერალს“. მათთან დიალოგებში წარმოჩნდება ქვეყნის უახლესი ისტორია, მსოფლიოს მიმდინარე ომები, მორალური დილემები და ჰუმანიზმის კრიზისი.

არჩილ ქიქოძის რომანში ომი უხილავია. საზოგადოებას დამაკავშირებელი ძაფები გაუწყდა. ყველა ყველას წინააღმდეგაა. ყველა თავისებურად ცდილობს გადარჩენას, მიუხედავად იმისა, რომ გადასარჩენი თითქოს არაფერი ხდება.

რომანის მთავარი პერსონაჟი მკითხველმა თვითონ უნდა გამოიცნოს. „ომს“ გმირები არ ჰყავს, მაგრამ ჰყავს სამი ნიღაბი, როგორც ძველ დრამებში ან კომედია დელ არტეში – დეპუტატი, მწერალი და ავაზაკი.

ძველად ფიქრობდნენ, რომ ცხოვრება მოკლეა, ხელოვნება კი დღეგრძელი; რომ არსებობს მარადიული ფასეულობები და ჭეშმარიტება. „ომში“ ეს უთუობა შერყეულია. გადარჩება თუ არა ეს ფასეულობები? და თუ გადარჩება, როგორ და ვის ხელში? – ესაა „ომის“ მთავარი შეკითხვა.

ძველ თეატრში ნიღაბი ორი იყო – ტრაგიკული და კომიკური. „ომსაც“ ეს ორი სახე აქვს. თანამედროვე ქართულ ლიტერატურაში იშვიათად თუ შესძლებია ვინმეს, ასე ზუსტად აღეწერა ის, რასაც მათეს სახარებაში დღის სიბოროტე ჰქვია. არჩილ ქიქოძე ამ სიზუსტეს წყვეტილი, ფრაგმენტული, მოზაიკური აღწერით ახერხებს. გროტესკი და რეალიზმი განურჩეველი ხდება.

ზაალ ანდრონიკაშვილი

237 pages, Paperback

Published January 1, 2025

About the author

არჩილ ქიქოძე დაიბადა 1972 წელს, თბილისში. 1989 წელს დაამთავრა თბილისის მესამე ექსპერიმენტული სკოლა. 1989 წლიდან 1992 წლამდე სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერისტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე, 1992 წლიდან სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო თეატრისა და კინოს ინსტიტუტში ჯერ კონოსაოპერატორო, შემდეგ კი კინოდრამატურგიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1999 წელს. 1991-1994 წლებში იყო სამაშველო სამსახურ “სანთელის” წევრი და მონაწილეობას იღებდა სამთო სამაშველო ოპერაციებში. გატაცებული იყო ალპინიზმით. დღემდე მუშაობს როგორც გამყოლი ველური ბუნების და ეკოტურიზმის გამყოლი. 21 წლის ასაკიდან დაკავებულია ლიტერატურული მოღვაწეობით.[1]

არჩილ ქიქოძის მოთხრობები, ესსეები, სტატიები და ფოტოები უკანასკნელი ათი წელია იბეჭდება ქართულ ჟურნალებში და ლიტერატურულ პერიოდიკაში. არის შვეიცარიაში გამოსული ორი ბროშურის ავტორი სვანეთსა და ხევის შესახებ და გარემოს დაცვის სამინისტროს დაკვეთით დაწერილი აქვს ტურისტული გზამკვლევი თუშეთის ეროვნული პარკის და ლაგოდეხის ნაკრძალის შესახებ.

[b]ჯილდოები[/b]
- პრიზი საუკეთესო დებიუტისთვის თბილისის წიგნის ბაზრობაზე, კრებულისთვის “ირემი და ლიმონათი” (2002)
- ლიტერატურული პრემია “გალა” ნომინაციაში წლის წიგნი, კრებულისთვის “მყუდრო” (2009)

Reviews

[Natia Morbedadze · Rating 4 out of 5]

ეს წიგნი არ არის ომზე, რადგან "ჩვენთან ომი არ არის… ჩვენთან ომით გვაშინებენ, მშვიდობას გვამადლიან." ეს წიგნი ტრავმირებულ ქართველებზეა, რადგან "საქართველო ტრავმირებულთა ერთი დიდი სეანსია, ოღონდ ჩვენთან ყველაფერი უკუღმაა - სეანსის შეშლილი წამყვანები მონაწილეების ჭრილობებში დაფათურობენ, იარებს უმიზეზებენ, გაყუჩებულ ტკივილებს უცოცხლებენ. ეშმაკი შეშლილები და ტკივილისგან გაშმაგებული მათი პაციენტები, რომლებიც სადაცაა ყელში უნდა სწვდნენ ერთმანეთს, ერთმანეთის სიძულვილში იბანაონ, ერთმანეთის სისხლით დაძღნენ. მერე კი შეძლება კათარზისიც დადგეს, მაგრამ - არა, უფრო ძილქუში იქნება, ჩადენილის დასავიწყებელი ხანგრძლივი და პირქუში ძილქუში...". ამიტომაც არის მნიშვნელოვანი - ის მხოლოდ დეპუტატზე, მწერალსა და ავაზაკზე არ არის. თითოეულ ჩვენგანზეა და იმისთვის დაიწერა, რომ გამოვფხიზლდეთ.

[Tako · Rating 5 out of 5]

აუცილებლად წასაკითხი წიგნია, განსაკუთრებით ახლა და ამ პირობებში. შეიძლება არ მოგეწონოს, მაგრამ უნდა წაიკითხო!

[Kristina · Rating 2 out of 5]

ერთი ვარსკვლავი მიმდინარე მოვლენების აღწერაში დავუწერე. დანარჩენი აბა რა ვთქვა, ქალების და inherently საკუთარი თავის ზიზღი/შიში გასაგებია. მთელი ერი მანდ ვბანაობთ, მაგრამ უფრო მკაფიო ხატებს ველოდი და სიმძაფრეს.

[Nuka Gambashidze · Rating 5 out of 5]

ყოველი ახალი გვერდის წაკითხვის შემდეგ, ისეთი გრძნობა მქონდა, რომ რაღაცით დავჯილდოვდი. თითქოს ტექსტი თავის თავში გაძრომიალებს და თუ თუ ყველა კუთხეში შეიხედავ, ყველა შრეს ამოიკითხავ, არასდროს დაგტოვებს ამ რომანით განცდილი და გაგებული. თანამედროვე ქართული პროზის ძალიან მნიშვნელოვანი, დროს რომ გაუძლებს და დათრგუნავს, ისეთი წიგნია.

[Sandro Mikeladze · Rating 4 out of 5]

ბოლო 2-3 წელიწადია, რაც ჩვენს ქვეყანაში უმართავი პროცესები მიმდინარეობს, არის სრული განუკითხაობა და უიმედობა. ამ ყველაფერს სჭირდება სწორი რეფლექსია მაქსიმალურად მოკლე დროში, მათ შორის, ლიტერატურის მხრიდან. არჩილზე უკეთ ამას ბევრი მწერალი ნამდვილად ვერ მოახერხებდა.

“დამოკიდებულთა და ტრავმირებულთა დუნე ტაში…
მე ალაბამა ვარ და მე ალკოჰოლიკი ვარ! მე ალაბამა ვარ და ძალადობის მსხვერპლი ვარ!
ბრრრ! დეპუტატს აჟრიალებს.
სანამ აქ დაბრუნდებოდა რამდენი ომი გამოიარა?! ისრაელშიც იყო, მანამდე ყარაბაღშიც… აი, ჩვენამდეც ჩამოვიდა. დაგვხედა. ჩვენთან ომი არ არის… ჩვენთან ომით გვაშინებენ, მშვიდობას გვამადლიან. საქართველო ტრავმირებულთა ერთი დიდი სეანსია, ოღონდ ჩვენთან ყველაფერი უკუღმაა - სეანსის შეშლილი წამყვანები მონაწილეების ჭრილობებში დაფათურობენ, იარებს უმიზეზებენ, გაყუჩებულ ტკივილებს უცოცხლებენ.”

ეს არის ტკივილით სავსე ტექსტი, ტექსტი რომელსაც სამი ძირითადი არქეტიპი ჰყავს, მაგრამ არცერთი მათგანი არ არის მთავარი პერსონაჟი. ტექსტია, რომელსაც არ აქვს რომანისთვის დამახასიათებელი სტრუქტურა, ბოლოს და ბოლოს, ფინალი არ აქვს ისევე, როგორც ამ ქვეყნის უბედურებას. კონფორმიზმის სიდამპლეზე და ბოროტებაზეა არჩილის ეს რომანი, კონფორმიზმზე, რომელიც ისტორიულად ერთ-ერთი მთავარი მტერია ამ ქვეყნის.

აუცილებელია იმ ლიტერატურის კითხვა, რომელიც ბოლო წლებში საქართველოში იქმნება, აუცილებელია იმისთვის, რომ გადავრჩეთ, როგორც საზოგადოება.

P.S. “იაგოველები” და ზოგადად, გირჩელები წინასწარ შეემზადეთ, არამგონია ნასიამოვნები დარჩეთ.

[Saba Jintcharadze · Rating 5 out of 5]

Hey siri what is war?
War is a state of armed conflict between different countries or different groups within a country.
A sustained campaign against an undesirable situation or activity.

War is also the title of a brilliant novel by Archil Kikodze.

ე რ კ ო ტ ა❤️

ბევრი მწერალია, რომელიც ძალიან მაგარია, უფრო ბევრია რომელიც ვერც ისეთი მაგარია და არის არჩილი, რომლის ტექსტებსაც ახლავს ერთი მაგიური შეგრძნება, თითქოს შენი ტექსტია, თითქოს ეს ყველაფერი უკვე გააზრებული გაქ, არადა საჩუქარია ჩემთვის - მაგლისთვის.

SALVE - დიდ ლიტერატურას.

[Luka Khatiashvili · Rating 4 out of 5]

3.5

რაღაცით ბოლანიოს “spirit of science fiction” გამახსენა.

“ან იმდენი ტყუილი ვთქვით, რომ სიტყვებს შინაარსი გამოვაცალეთ.

სიტყვების აღარ გვწამს. აღარ გვეშინია…

გაბუდაყება ჰქვია მაგას.

რას?

უშინაარსობას. შინაარსის გამოცლას.

მართლა ეგრე ჰქვია?!

არა, სხვა რამეს ჰქვია, მაგრამ მე ვეძახი. ჩემი ნება არ არის?! “

[Sophie The Pluviophile · Rating 3 out of 5]

შეიძლება ძალიან დიდი მოლოდინის ბრალია, რომ იმედი გამიცრუვდა. კარგი, რბილი საკითხავია, თანამედროვე მოვლენებია, მაგრამ ეს არც დიდებული წიგნია და არც შესანიშნავი წიგნი. cheesy - ამერიკელები როგორც იტყოდნენ

[ლევან ლასარეიშვილ · Rating 4 out of 5]

პერუს დღიურში დაპირებული რომანიც დაწერა და საკმაოდ საინტერესო და ემოციურია.

იაგო შენი კვნესამე
@იაგო ხვიჩია

[Mariam Kozanashvili · Rating 3 out of 5]

თავიდან უფრო მომწონდა, ვიდრე ბოლოს. ერთხელ, ახლა აუცილებლად(მეტნაკლებად) ყველამ უნდა წაიკითხოს