«Σπάνιο λούλουδο είσ’ εσύ, στ’ αγκάθια δεν ταιριάζεις… μα όταν βρεις τον ήλιο σου, τον κόσμο τον αλλάζεις!» Κρήτη, αρχές δεκαετίας του ’90. Η Δάφνη ζει με την οικογένειά της στο Ρέθυμνο κι έχει μεγαλώσει στη σκιά της μεγαλύτερης αδερφής της, της «υπέροχης Κατερίνας». Για τους γονείς τους η ίδια είναι αόρατη, μια απογοήτευση… Αλλά η Δάφνη έχει όνειρα και θέληση! Καταφέρνει να σπουδάσει χωρίς τη βοήθειά τους και να γίνει δασκάλα, κι όταν έρχεται ο πολυπόθητος διορισμός στην Ανώπολη Σφακίων η μεγαλύτερη επιθυμία της γίνεται πραγματικότητα. Έχει όμως και μια άλλη κρυφή επιθυμία που γεννήθηκε πριν χρόνια στην καρδιά της και δε θα εκπληρωθεί ποτέ… Ο Μιχάλης έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια την επιχείρηση εκτροφής αλόγων της οικογένειάς του και ζει με τους γονείς του στο κτήμα τους, έξω από την Ανώπολη. Οι χωριανοί τον λένε «κλειστό και μονόχνοτο», κι είναι αλήθεια πως δεν εμπιστεύεται τους ανθρώπους –ειδικά τις γυναίκες. Οι πληγές του παρελθόντος ματώνουν ακόμα μέσα του… Μόνο η δουλειά του τον απασχολεί και το όραμά του για το ιπποτροφείο. Μέχρι που φτάνει στα Σφακιά η Δάφνη και αλλάζει τα πάντα στη ζωή του… Ένας δυνατός έρωτας ανθίζει ανάμεσά τους, ένα γλυκό πάθος που μπορεί να γιατρέψει τις βασανισμένες ψυχές τους. Όμως ο δικός τους δρόμος για την ευτυχία είναι σπαρμένος με αγκάθια… Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης με φόντο τις αυθεντικές φυσικές ομορφιές της νοτιοδυτικής Κρήτης και το άγριο τοπίο της, που σμιλεύει τις καρδιές όπως ο άνεμος τα βράχια του… ελεύθερες κι ασυμβίβαστες! Όταν δύο άνθρωποι θέλουν να είναι μαζί, όσα εμπόδια κι αν βρεθούν στον δρόμο τους, τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τους χωρίσει!
🌹📖❤️📖🌹 Αγκάθια και Ρόδα...Έχει αλληγορική σημασία ο τίτλος του βιβλίου....που με καλύψε αναγνωστικά στο 100% Η συγγραφέας μας πάει στην Κρήτη συγκεκριμένα στα Σφακιά όπου η κουλτούρα και οι παραδόσεις των ντόπιων είναι γνωστές σε όλους μας και δεν θα επεκταθώ πολύ... Η τιμή της οικογένειας, του άντρα είναι βασικό χαρακτηριστικό... Ο Μιχάλης είναι το αρσενικό που τιμάει τα παντελόνια του... Η Δάφνη είναι το θηλυκό που σέβεται και με ταπεινότητα και στωικότητα μας έδειξε πώς ανθίζει ένα σπάνιο είδος λουλουδιού.. Πέρασε πολλά, έχασε την πίστη της, θάλασσες δάκρυα, συντρέχει με αγνή αγάπη αυθόρμητα την φιλοξενία που της πρόσφερε μια καινούρια οικογένεια.... Άνθισε!!! Και ξέρετε γιατί;;;; Ο άνθρωπος που μέσα του έχει μεγάλη αγάπη για το οτιδήποτε λάμπει...Η Δάφνη δεν ήταν κούφια.... Η Δάφνη μας δίδαξε όταν ερωτεύεσαι είναι για πάντα.. Αγκαλιάζει ζεστά κι ας πονάει,κι ας δεν έχει γη να πατήσει...αυτή θα βρει τον τρόπο... Ο Μιχάλης της ζωής της θα γίνει έρμαιο της κακίας της αδερφή της μα θα αντέξουν όλοι κι όλα... Αυτό το βιβλίο τα έχει ΟΛΑ!!! Ίντριγκες, αγωνία, πόνο, δυνατή αδελφική φιλία, έρωτα, πάθος...ΟΛΑ... Δεν υπερβάλω αλλά με συγκλόνισε ειλικρινά τούτο το βιβλίο... Είδα πράγματα τα οποία με είχαν κι εμένα απασχολήσει... Μου κούμπωσε στην ψυχή μου!!! Η συγγραφέας εμβαθύνει σε συναισθήματα ανθρώπων και τους βγάζει σε μέγιστό βαθμό το καλό και το κακό που έχουν μέσα τους... Όλα τα πρόσωπα στο βιβλίο δένουν μια μυθοπλασία που έχει σκοπό να ενδυναμώσει όλους μας... Μας χαρίζει μοναδικές στιγμές ανθρώπων που μαθαίνουν το αληθινό νόημα της αγάπης του έρωτα, της συντροφικοτητας ,της οικογένειας, της φιλίας... Κάνουν λάθη, ζητούν ειλικρινή συγνώμη ζούνε πάνω στην κόψη του μαχαιριου....καλπάζουν σε όμορφες ακρογιαλιές, πετούν στον αέρα ελεύθεροι...Μα επιστρέφουν σε αγκαλιές που είναι το σπίτι τους... Αυτό φίλοι μου αν το νιώσεις είσαι ευλογημένος...Αν νιώσεις την αγκαλιά του ανθρώπου που αγαπάς σπίτι σου τα έχεις όλα... Όπως είπε κι ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης ..Σε αγαπάω με ακούς;..ή και δυο μας ή κάνεις με ακούς,,; Η ζωή μας θα έχει αγκάθια που θα μας ματώσουν, έχει όμως και Ρόδα 🌹 Βιβλιοφίλοι αναζητήστε το συγκεκριμένο βιβλίο αξίζει πραγματικά να διαβαστεί! Αμέτρητα μπράβο ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΚΥΡΙΔΗ
Το βιβλίο είναι ένα κλασσικό romance βιβλίο. Η πρωταγωνίστρια ακόμα και με τόσα που έχει τραβήξει παραμένει αισιόδοξη και γλυκιά και αυτό είναι ο λόγος που και ο "μονόχνοτος" Μιχάλης αρχίζει να την ερωτεύεται. Μέχρι το πρώτο μισό της ιστορίας ερωτεύεσαι μαζί με τους πρωταγωνιστές και αυτό το slow burn ρομάντζο που σε κάνει να λες "ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΘΈΛΕΤΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ". Το δεύτερο μισό όμως για εμένα ξέφυγε αρκετά σε θέμα πλοκής που έχασε λίγο το νόημα της ερωτικής αυτής ιστορίας. Και ταυτόχρονα μου δημιουργήθηκε και μια απορία. Πόσο τοξικοί (ΔΕΝ) πρέπει να είναι οι άντρες στα ρομαντικά μυθιστορήματα; Χωρίς να κάνω κάποιο μεγάλο Spoiler για την ιστορία, κάποια στιγμή στο δεύτερο μισό ο Μιχάλης κάνει κάποιες επιλογές για το καλό της Δάφνης αλλά ταυτόχρονα την βάζουν να περνάει μια προσωπική κόλαση. Ο ίδιος το χαρακτήρας του Μιχάλη γίνεται απόμακρος και ζηλιάρης ενώ κάνει σκοτσέζικο ντουζ στην πρωταγωνίστρια. Ένας άντρας που ορκίζεται πως είσαι ο έρωτας της ζωής του μου φαίνεται αδιανόητο να σε βάλει να περάσεις τέτοιες δοκιμασίες. Κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε να περάσουν μαζί αυτή την δοκιμασία παρά αυτός μόνος του "για να την προστατέψει". Μια τέτοια κίνηση κάπως χαλάει και το νόημα του βιβλίου,που δεν είναι και άλλο από τον έρωτα. Το δεύτερο μισό όμως, με όλα του τα λάθη, μας έφερε ένα χαρακτήρα που το κουβάλησε ΟΛΟ στις πλάτες του. Την Δέσποινα. Με την κοφτερή της γλώσσα και τον ντόμπρο χαρακτήρα της η Δέσποινα έβαζε στην θέση τους τους χαρακτήρες και έκανε τον αναγνώστη να λέει "ΠΕΣ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ ΜΟΥ!" (Αγαπημένη σελίδα 250, όταν φτάσετε θα καταλάβετε.)
αχχχ από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα μέσα στο 2025. ένα ρομαντικό μυθιστόρημα σε γυρίζει λίγο πίσω αλλά δεν το καταλαβαίνεις έντονα. ένα μυθιστόρημα γεμάτο ελπίδα και αγάπη . θα το ξανά διαβάσω σίγουρα !!! και αναμένω και το επόμενο!!!