What do you think?
Rate this book
Ben Ölmeden Önce
ALTI YIL ÖNCE BİR TRAFİK KAZASINDA KAYBETTİĞİNİZ İLK AŞKINIZ, ÖLÜM MELEĞİ OLARAK GERİ DÖNERSE NE HİSSEDERSİNİZ?
On yedi yaşındaki Heewan, hayatının en büyük acısını yaşadığında zaman da sevdiği çocuğun kalbiyle birlikte durmuştu. Yıllar sonra, ansızın karşısında bir ölüm meleği olarak çıkan Ramwoo ona sarsıcı bir teklif sundu: “Bir hafta sonra korkunç bir kaza sonucu öleceksin. İstersen ben sana acısız bir son verebilirim. Adımı üç kere söylemen yeterli.”
Ama Heewan buna cevap veremedi. Hazırladıkları ölmeden önce yapılacaklar listesiyle Ramwoo’nun peşinden oradan oraya sürüklenirken, paylaşılmamış duyguları, dile gelmemiş “seni seviyorum”ları, yeniden açılan yaraları ve hiç söylenmemiş sırları tek tek hatırlayacaktı… Sadece bir haftaları vardı ve bu sürenin sonunda onları bekleyen şey, itiraf değil, bambaşka bir hakikat olacaktı.
Ben Ölmeden Önce; ilk aşkın saf ama kırılgan duygusunu, ölümle yüzleşmenin ağırlığını ve bir insanı sevmekle bırakmak arasındaki ince çizgiyi anlatan çarpıcı bir roman.
On yedi yaşındaki Heewan, hayatının en büyük acısını yaşadığında zaman da sevdiği çocuğun kalbiyle birlikte durmuştu. Yıllar sonra, ansızın karşısında bir ölüm meleği olarak çıkan Ramwoo ona sarsıcı bir teklif sundu: “Bir hafta sonra korkunç bir kaza sonucu öleceksin. İstersen ben sana acısız bir son verebilirim. Adımı üç kere söylemen yeterli.”
Ama Heewan buna cevap veremedi. Hazırladıkları ölmeden önce yapılacaklar listesiyle Ramwoo’nun peşinden oradan oraya sürüklenirken, paylaşılmamış duyguları, dile gelmemiş “seni seviyorum”ları, yeniden açılan yaraları ve hiç söylenmemiş sırları tek tek hatırlayacaktı… Sadece bir haftaları vardı ve bu sürenin sonunda onları bekleyen şey, itiraf değil, bambaşka bir hakikat olacaktı.
Ben Ölmeden Önce; ilk aşkın saf ama kırılgan duygusunu, ölümle yüzleşmenin ağırlığını ve bir insanı sevmekle bırakmak arasındaki ince çizgiyi anlatan çarpıcı bir roman.
224 pages, Paperback
Published October 29, 2025
8 people are currently reading
292 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 59 reviews
Read
January 13, 2026dnf 50%
Czytałam ostatnio świetny tekst nt. pisania prozy, a nie filmów - niestety za nic nie mogę go zlokalizować i zalinkować - i to jest właśnie problem tej książki. Autorka napisała podstawkę do scenariusza filmowego, a nie powieść. Niczego ten tekst we mnie nie dotyka, a przecież powinien, o to w nim chodzi, to ma być wzruszająca opowieść, smutna, momentami dołująca, ale również romantyczna. Taka jest w założeniu, ale sama historia tego nie dźwiga.
Czytałam ostatnio świetny tekst nt. pisania prozy, a nie filmów - niestety za nic nie mogę go zlokalizować i zalinkować - i to jest właśnie problem tej książki. Autorka napisała podstawkę do scenariusza filmowego, a nie powieść. Niczego ten tekst we mnie nie dotyka, a przecież powinien, o to w nim chodzi, to ma być wzruszająca opowieść, smutna, momentami dołująca, ale również romantyczna. Taka jest w założeniu, ale sama historia tego nie dźwiga.
February 26, 2026
3,75
Oszczędna w słowach forma, rzeczowy język, nieliczne ozdobniki. Jak to jest, że książkę opartą o koreańską legendę (z duchami jak w filmie z Demi Moore w roli głównej) czytało się jak reportaż osobisty?
W tej prostocie, mimo wielu perspektyw, i krótkich rozdziałach odnalazłam słodko-gorzką opowieść o reakcyjności.
Delikatnie moralizatorski ton wcale nie zepsuł mi lektury. Ten rodzaj książek nazywam roboczo “kochaj życie i spiesz się mówić ‘kocham cię’”. Nie znajdziecie tu tandety ani żenady. Autorka świetnie wyczuwa moment, w którym warto przestać naciskać na gałki oczne czytelnika.
Nie dziwię się, że “Tydzień” stał się hitem w Korei! Ani, że k-drama na jego podstawie jest tak szeroko omawiana.
W konstrukcji tej powieści jest coś satysfakcjonującego. Może to ciche zrozumienie tragedii bycia człowiekiem, a może odważna próba w odnalezieniu sensu w umieraniu.
Oszczędna w słowach forma, rzeczowy język, nieliczne ozdobniki. Jak to jest, że książkę opartą o koreańską legendę (z duchami jak w filmie z Demi Moore w roli głównej) czytało się jak reportaż osobisty?
W tej prostocie, mimo wielu perspektyw, i krótkich rozdziałach odnalazłam słodko-gorzką opowieść o reakcyjności.
Delikatnie moralizatorski ton wcale nie zepsuł mi lektury. Ten rodzaj książek nazywam roboczo “kochaj życie i spiesz się mówić ‘kocham cię’”. Nie znajdziecie tu tandety ani żenady. Autorka świetnie wyczuwa moment, w którym warto przestać naciskać na gałki oczne czytelnika.
Nie dziwię się, że “Tydzień” stał się hitem w Korei! Ani, że k-drama na jego podstawie jest tak szeroko omawiana.
W konstrukcji tej powieści jest coś satysfakcjonującego. Może to ciche zrozumienie tragedii bycia człowiekiem, a może odważna próba w odnalezieniu sensu w umieraniu.
March 8, 2026
Bardzo mi się podobała, jest podzielona na kilka perspektyw, tytułowy tydzień dotyczy pierwszego i ten podobał mi się najmniej, bo mało co z niego wiedziałam, więcej pytań niż odpowiedzi. Kolejne rozdziały nakreśliły pełniejszy obraz i już bardzo mi się podobała.
November 30, 2025
Çok güzeldi lütfen okuyun 😭❤️🩹🫂
December 22, 2025
Yaa okurken bir yandan duygulandım, bir yandan da karakterlerle beraber eğlendim. Okurken duygudan duyguya geçiş yapacağınız o kitabı buldum. Yazarın yazım dili çok güzeldi tam reading slump dönemimde bana ilaç gibi geldi. Yazar kitabı bölümlere bölmüş, her bölümde farklı farklı karakterler var ve kitabı onların duygularıyla okuyoruz. Sonu beni yaraladı. İyi ki okumuşum dediğim bir kitap oldu. Heewan ve Ramwoo arasındaki bağı okurken büyüleniyorsunuz. Ramwoo’yu çok sevdim o kesinlikle özel bir çocuktu. Heewan’ın ise kendisini bulmasına çok sevindim, hayata yeniden tutundu. Rs olmasa daha kısa sürede bitirirdim eminim.
March 2, 2026
muszę przyznać, że trochę się zawiodłam na tej książce... liczyłam na coś, co mnie mocno poruszy, co zachwyci mnie językiem i stylem pisania, jak to literatura piękna zwykle czyni, a tutaj tego wszystkiego nie było. Nie licząc ostatnich 50 stron, nie czułam żadnych emocji podczas czytania tej książki, ona była dla mnie po prostu pusta.
February 20, 2026
Zabrakło mi w tej historii emocjonalności. Autorka usiłowała napisać coś bardzo nostalgicznego, ale niestety nie poczułam tego „czegoś”, co najczęściej buduje powieści tego typu. Wielka szkoda, bo ta miała potencjał! Fabuła sama w sobie była ciekawa, ale wykonanie moim zdaniem nie wypełniło swojej założonej roli 🫠
March 3, 2026
Zamysł był bardzo dobry, kilka fragmentów też mocno chwyciło mnie za serce, ale niestety trochę gubiłam się między perspektywami kilkorga bohaterów.
February 18, 2026
3.5/5 bardzo przyjemna z ogromnym potencjałem, który w jakimś stopniu został wykorzystany, ale jednak nie w pełni - widać, że to debiut i że pewne wątki są niedociągnięte. Forma przedstawienia śmierci i życia po śmierci bardzo mnie urzekła. A to zakończenie bardzo się obroniło
November 13, 2025
Bayıldım bu hikayeye... Çook daha fazla detay okumak isterdim ama kitabı güzel yapan da bu içimde bıraktığı ukte. Bence çok iyi bir kısa hikaye olmuş. Yazar belirli periyotlarla; 1-2 sayfa süren bölümlerle aynı olayı çevredeki her karakterin ağzından anlatıyor. Aynı anları tekrar tekrar yaşarken içim cızbız oldu. 😔 <3
February 17, 2026
Ostatnio coraz częściej sięgam po literaturę azjatycką. Miałam już przyjemność przeczytać kilka książek z tego nurtu i żadna z nich mnie nie zawiodła. To opowieści subtelne, często melancholijne, przesycone refleksją nad przemijaniem, samotnością i ulotnością szczęścia.
W tych historiach nie chodzi o spektakularne zwroty akcji, lecz o emocje — o to, co niewypowiedziane; o ciszę rozciągającą się między bohaterami; o ciężar wspomnień, który kształtuje ich codzienność. Dlatego bez wahania sięgnęłam po „Tydzień, zanim umrę” autorstwa Seo Eun-chae, która doskonale wpisuje się w ten nurt.
Czy tydzień wystarczy, by przeżyć całe życie?
Według koreańskiej legendy Śmierć przychodzi pod postacią ukochanej osoby, którą kiedyś straciliśmy, i prowadzi nas na drugą stronę. Hee-wan nie spodziewała się, że jeszcze zobaczy Nam-u — swoją pierwszą, nigdy niewyznaną miłość, który zginął sześć lat temu. Gdy pewnego dnia słyszy na ulicy swoje imię wypowiedziane jego głosem, świat zamiera. Nam-u stoi przed nią — taki sam jak kiedyś.
Jeśli legenda jest prawdziwa, jego powrót oznacza jedno: Hee-wan zostało siedem dni życia.
Siedem dni, by nadrobić stracony czas. Wybrać się w podróż przez wspomnienia i niespełnione marzenia — do kina, nad morze, pod rozgwieżdżone niebo. Siedem dni, by wypowiedzieć niewypowiedziane słowa i jeszcze raz być razem.
Czy zdążą? Czy los można zmienić? I czy tym razem miłość okaże się silniejsza niż śmierć?
„Tydzień, zanim umrę” autorstwa Seo Eun-chae to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w przepełnioną emocjami historię. To przejmująca i poruszająca opowieść nie tylko o stracie, lecz przede wszystkim o niedopowiedzeniach — o tym, jak często odkładamy najważniejsze słowa na później, wierząc, że wciąż mamy czas.
Seo Eun-chae snuje swoją historię subtelnie i z wyczuciem, prowadząc nas krok po kroku przez kolejne karty powieści. Nie epatuje dramatyzmem ani nie próbuje na siłę wyciskać łez. Emocje pojawiają się naturalnie — w spojrzeniach bohaterów, w ich milczeniu, w prostych, codziennych gestach. Każdy z siedmiu dni staje się osobnym rozdziałem życia: pełnym czułości, żalu, radości i bólu, a zarazem przestrzenią do refleksji nad tym, co w relacjach najważniejsze.
To książka, którą czyta się jednym tchem — wciągająca od pierwszych stron, angażująca i głęboko poruszająca. Zabrakło mi jednak rozwinięcia niektórych wątków. Chętnie zobaczyłabym pogłębienie historii postaci drugoplanowych, których obecność intryguje, lecz pozostawia niedosyt. Niektóre relacje — zarysowane z dużą wrażliwością — aż proszą się o więcej scen, dialogów czy wspomnień, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć motywacje bohaterów i w pełni wybrzmieć ich emocjom. Momentami miałam wrażenie, że pewne wydarzenia zostały jedynie naszkicowane, choć miały potencjał, by stać się jeszcze mocniejszym, bardziej zapadającym w pamięć elementem opowieści.
Mimo to jest to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo — skłania do zatrzymania się, do rozmowy, do wypowiedzenia słów, na które być może zbyt długo czekamy.
Powieść Seo Eun-chae należy do tych historii, które skłaniają do zadania sobie trudnych pytań:
Czy potrafię żyć tak, jakby każdy tydzień miał być ostatnim?
Czy mówię bliskim to, co naprawdę czuję?
Czy pozwalam sobie na drugą szansę — nawet jeśli wydaje się niemożliwa?
„Tydzień, zanim umrę” to przejmująca opowieść o godzeniu się z przeszłością. O tym, że miłość nie znika wraz ze śmiercią — zmienia jedynie swoją formę. I że czasem, aby naprawdę ruszyć naprzód, trzeba jeszcze raz odważyć się spojrzeć w oczy temu, co utracone.
W tych historiach nie chodzi o spektakularne zwroty akcji, lecz o emocje — o to, co niewypowiedziane; o ciszę rozciągającą się między bohaterami; o ciężar wspomnień, który kształtuje ich codzienność. Dlatego bez wahania sięgnęłam po „Tydzień, zanim umrę” autorstwa Seo Eun-chae, która doskonale wpisuje się w ten nurt.
Czy tydzień wystarczy, by przeżyć całe życie?
Według koreańskiej legendy Śmierć przychodzi pod postacią ukochanej osoby, którą kiedyś straciliśmy, i prowadzi nas na drugą stronę. Hee-wan nie spodziewała się, że jeszcze zobaczy Nam-u — swoją pierwszą, nigdy niewyznaną miłość, który zginął sześć lat temu. Gdy pewnego dnia słyszy na ulicy swoje imię wypowiedziane jego głosem, świat zamiera. Nam-u stoi przed nią — taki sam jak kiedyś.
Jeśli legenda jest prawdziwa, jego powrót oznacza jedno: Hee-wan zostało siedem dni życia.
Siedem dni, by nadrobić stracony czas. Wybrać się w podróż przez wspomnienia i niespełnione marzenia — do kina, nad morze, pod rozgwieżdżone niebo. Siedem dni, by wypowiedzieć niewypowiedziane słowa i jeszcze raz być razem.
Czy zdążą? Czy los można zmienić? I czy tym razem miłość okaże się silniejsza niż śmierć?
„Tydzień, zanim umrę” autorstwa Seo Eun-chae to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w przepełnioną emocjami historię. To przejmująca i poruszająca opowieść nie tylko o stracie, lecz przede wszystkim o niedopowiedzeniach — o tym, jak często odkładamy najważniejsze słowa na później, wierząc, że wciąż mamy czas.
Seo Eun-chae snuje swoją historię subtelnie i z wyczuciem, prowadząc nas krok po kroku przez kolejne karty powieści. Nie epatuje dramatyzmem ani nie próbuje na siłę wyciskać łez. Emocje pojawiają się naturalnie — w spojrzeniach bohaterów, w ich milczeniu, w prostych, codziennych gestach. Każdy z siedmiu dni staje się osobnym rozdziałem życia: pełnym czułości, żalu, radości i bólu, a zarazem przestrzenią do refleksji nad tym, co w relacjach najważniejsze.
To książka, którą czyta się jednym tchem — wciągająca od pierwszych stron, angażująca i głęboko poruszająca. Zabrakło mi jednak rozwinięcia niektórych wątków. Chętnie zobaczyłabym pogłębienie historii postaci drugoplanowych, których obecność intryguje, lecz pozostawia niedosyt. Niektóre relacje — zarysowane z dużą wrażliwością — aż proszą się o więcej scen, dialogów czy wspomnień, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć motywacje bohaterów i w pełni wybrzmieć ich emocjom. Momentami miałam wrażenie, że pewne wydarzenia zostały jedynie naszkicowane, choć miały potencjał, by stać się jeszcze mocniejszym, bardziej zapadającym w pamięć elementem opowieści.
Mimo to jest to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo — skłania do zatrzymania się, do rozmowy, do wypowiedzenia słów, na które być może zbyt długo czekamy.
Powieść Seo Eun-chae należy do tych historii, które skłaniają do zadania sobie trudnych pytań:
Czy potrafię żyć tak, jakby każdy tydzień miał być ostatnim?
Czy mówię bliskim to, co naprawdę czuję?
Czy pozwalam sobie na drugą szansę — nawet jeśli wydaje się niemożliwa?
„Tydzień, zanim umrę” to przejmująca opowieść o godzeniu się z przeszłością. O tym, że miłość nie znika wraz ze śmiercią — zmienia jedynie swoją formę. I że czasem, aby naprawdę ruszyć naprzód, trzeba jeszcze raz odważyć się spojrzeć w oczy temu, co utracone.
February 16, 2026
„Tydzień, zanim umrę” to historia inspirowana koreańską legendą, według której Śmierć przychodzi po nas pod postacią ukochanej osoby, którą straciliśmy. Już sam ten motyw sprawił, że wiedziałam, iż będzie to książka, która złamie mi serce.
Nam‑u zginął sześć lat temu, ratując Hee‑wan. Był dla niej jak brat, ale czuła do niego coś więcej i nigdy nie zdążyła mu tego powiedzieć. Została z bólem, ciszą i słowami, które już na zawsze miały pozostać niewypowiedziane. Straciła nie tylko jego, ale też chęć do życia. I wtedy dostaje siedem dni. Siedem dni, by z nim porozmawiać, spojrzeć mu w oczy i spróbować zamknąć to, co tak nagle się urwało.
Relacja Hee‑wan i Nam‑u skradła moje serce. Była delikatna, pełna czułości i niewypowiedzianych emocji. Czuć w niej przeznaczenie, tęsknotę i ogromną potrzebę bliskości. Najbardziej poruszyła mnie historia Hye‑seong, to był dla mnie najtrudniejszy fragment tej książki.
To niezwykle poruszająca, chwilami przytłaczająca historia o żałobie, traumie i o tym, jak trudno wybaczyć samemu sobie. A jednocześnie płynie z niej ukojenie. Śmierć nie budzi tu lęku, lecz wyciąga pomocną dłoń, dając przestrzeń, by poczuć więcej.
Cieszę się, że powstają książki, które z taką wrażliwością podejmują temat straty i trudnych decyzji, przed którymi stawia nas życie. Wizerunek wysłannika śmierci został pokazany w sposób subtelny i daleki od schematów, co było dla mnie dużym i bardzo pozytywnym zaskoczeniem.
To historia, która pokazuje, że nawet po największej stracie można odnaleźć w sobie siłę, by iść dalej. Uczy, że warto mówić o uczuciach, zanim będzie za późno, i doceniać każdą chwilę, bo czas, który mamy, jest bezcenny.
Jedyne, czego mi zabrakło, to kilku dodatkowych stron, bo ta historia mogłaby być odrobinę dłuższa i jeszcze głębiej wejść w emocje bohaterów. Mimo to bardzo polecam tę książkę.
Nam‑u zginął sześć lat temu, ratując Hee‑wan. Był dla niej jak brat, ale czuła do niego coś więcej i nigdy nie zdążyła mu tego powiedzieć. Została z bólem, ciszą i słowami, które już na zawsze miały pozostać niewypowiedziane. Straciła nie tylko jego, ale też chęć do życia. I wtedy dostaje siedem dni. Siedem dni, by z nim porozmawiać, spojrzeć mu w oczy i spróbować zamknąć to, co tak nagle się urwało.
Relacja Hee‑wan i Nam‑u skradła moje serce. Była delikatna, pełna czułości i niewypowiedzianych emocji. Czuć w niej przeznaczenie, tęsknotę i ogromną potrzebę bliskości. Najbardziej poruszyła mnie historia Hye‑seong, to był dla mnie najtrudniejszy fragment tej książki.
To niezwykle poruszająca, chwilami przytłaczająca historia o żałobie, traumie i o tym, jak trudno wybaczyć samemu sobie. A jednocześnie płynie z niej ukojenie. Śmierć nie budzi tu lęku, lecz wyciąga pomocną dłoń, dając przestrzeń, by poczuć więcej.
Cieszę się, że powstają książki, które z taką wrażliwością podejmują temat straty i trudnych decyzji, przed którymi stawia nas życie. Wizerunek wysłannika śmierci został pokazany w sposób subtelny i daleki od schematów, co było dla mnie dużym i bardzo pozytywnym zaskoczeniem.
To historia, która pokazuje, że nawet po największej stracie można odnaleźć w sobie siłę, by iść dalej. Uczy, że warto mówić o uczuciach, zanim będzie za późno, i doceniać każdą chwilę, bo czas, który mamy, jest bezcenny.
Jedyne, czego mi zabrakło, to kilku dodatkowych stron, bo ta historia mogłaby być odrobinę dłuższa i jeszcze głębiej wejść w emocje bohaterów. Mimo to bardzo polecam tę książkę.
February 8, 2026
„Tydzień, zanim umrę” to książka o Hee-wan, która stoi na granicy życia i śmierci. Miała wypadek i w czasie śpiączki spotyka Nam-u, który zmarł kilka lat wcześniej. Jak to możliwe? Jest tylko jedno wyjaśnienie - Hee-wan umiera. Nam-u był kimś, kogo kochała, a o kogo śmierć się obwiniała. W czasie spotkania tworzą listę rzeczy do zrobienia, a chłopak robi co może, żeby ją uratować i pomóc jej odzyskać radość z życia.
Szczerze przyznam, że byłam dość sceptycznie nastawiona do literatury koreańskiej, bo nie mam z nią dobrych doświadczeń. Nigdy jej nie rozumiałam, nie trafiała do mnie. Prawdę mówiąc doko��czyłam tylko jedną koreańską książkę i mimo dobrych opinii, ja byłam mocno zawiedziona.
Zupełnie inaczej było w przypadku „Tydzień, zanim umrę”. Bardzo długo zastanawiałam się, czy zgłaszać się do naboru, czy nie będę się męczyć przy tej książce, czy do mnie trafi. Byłam zaintrygowana opisem i ani trochę nie żałuję, że ją przeczytałam. Na prawdę mi się spodobała, a mam wrażenie, że normalnie bym się nią nie zainteresowała - zaliczyłam wyjście ze swojej książkowej strefy komfortu 😂.
Jest napisana dość specyficznie, nigdy nie spotkałam się z tym, żeby książka była pisana do kogoś. Rozdziały z perspektywy Hee-wan były skierowane w stronę Nam-u i uważam to za dobry zabieg - bardzo się wciągnęłam i niejednokrotnie mnie poruszyła. Dodatkowo krótkie rozdziały są dużym plusem.
„Tydzień, zanim umrę to książka o stracie, tęsknocie, poczuciu winy i miłości. Jeśli szukacie czegoś wzruszającego, innego niż wszystkie inne książki - polecam właśnie tę.
(współpraca reklamowa)
Szczerze przyznam, że byłam dość sceptycznie nastawiona do literatury koreańskiej, bo nie mam z nią dobrych doświadczeń. Nigdy jej nie rozumiałam, nie trafiała do mnie. Prawdę mówiąc doko��czyłam tylko jedną koreańską książkę i mimo dobrych opinii, ja byłam mocno zawiedziona.
Zupełnie inaczej było w przypadku „Tydzień, zanim umrę”. Bardzo długo zastanawiałam się, czy zgłaszać się do naboru, czy nie będę się męczyć przy tej książce, czy do mnie trafi. Byłam zaintrygowana opisem i ani trochę nie żałuję, że ją przeczytałam. Na prawdę mi się spodobała, a mam wrażenie, że normalnie bym się nią nie zainteresowała - zaliczyłam wyjście ze swojej książkowej strefy komfortu 😂.
Jest napisana dość specyficznie, nigdy nie spotkałam się z tym, żeby książka była pisana do kogoś. Rozdziały z perspektywy Hee-wan były skierowane w stronę Nam-u i uważam to za dobry zabieg - bardzo się wciągnęłam i niejednokrotnie mnie poruszyła. Dodatkowo krótkie rozdziały są dużym plusem.
„Tydzień, zanim umrę to książka o stracie, tęsknocie, poczuciu winy i miłości. Jeśli szukacie czegoś wzruszającego, innego niż wszystkie inne książki - polecam właśnie tę.
(współpraca reklamowa)
March 21, 2026
Idealnie trafiła w moją wrażliwość. Zostawiła mnie we łzach i z poczuciem, że jakoś to będzie. Piękna książka.
March 8, 2026
Uważam, że mogłaby być dłuższa, a wątki bardziej pociągnięte. Fabuła, którą konstruuje autorka, wymaga mniejszej powściągliwości i szerszego kontekstu. Co nie zmienia faktu, że to była przyjemna lektura. Zazwyczaj nie przepadam za kilkoma perspektywami narracyjnymi w jednej książce, ale tutaj to grało, chyba inaczej być nie mogło. Na pewno poleciłabym miłośnikom k-dram, bo ta historia wydaje się właśnie nawet bardziej filmowa niż książkowa.
November 2, 2025
Bu kadar kısa bir kitabın beni ağlatmasını inanın ben de beklemiyordum.🥲😂🥹
Öncelikle Kore dizisi sevenler sizi buraya alayım. Çünkü bu kitap diziye uyarlanmış ve hatta çok da güzel bir diziydi. Okurken sürekli ben bunu bir yerde izledim diyorum ve gerçekten de izlemişim. 😂
Way Back Love izleyen varsa işte o dizinin uyarlandığı kitap bu. Orada daha çok ana karakterler üzerinde durulmuştu. Kitabın içindeyse erkek karakterin annesinin de hayatından ufak bir kesim okuyoruz.
Ben dizisini çok sevmiştim o yüzden kitabını da çok sevdim. Sevginin ve aşkın o saflığını hissediyorsunuz okurken. Zaten bilirsiniz Kore dizilerinde kavuşamayan çiftler her zaman çok ağlatır ve sizin yüreginize dokunacak şekilde yazılır. İmkansızlığın aşkını gördük resmen. Bunların 100 yıl sonraki hallerini okumak isterdim🥹
Kitap beklemediğim şekilde çok ağlattı beni ve bence çok güzeldi yazım dilini de çok sevdim .
Başka karakterlerin de bakış açısından okuduk ben onlarda da sıkılmadım açıkçası. Biraz hikayenin nereye doğru yöneldiğini anlatmak için yazmış bence.
Ben çok sevdim çok çok sevdim ve diziyi tekrar izleyesim geldi .😁
Öncelikle Kore dizisi sevenler sizi buraya alayım. Çünkü bu kitap diziye uyarlanmış ve hatta çok da güzel bir diziydi. Okurken sürekli ben bunu bir yerde izledim diyorum ve gerçekten de izlemişim. 😂
Way Back Love izleyen varsa işte o dizinin uyarlandığı kitap bu. Orada daha çok ana karakterler üzerinde durulmuştu. Kitabın içindeyse erkek karakterin annesinin de hayatından ufak bir kesim okuyoruz.
Ben dizisini çok sevmiştim o yüzden kitabını da çok sevdim. Sevginin ve aşkın o saflığını hissediyorsunuz okurken. Zaten bilirsiniz Kore dizilerinde kavuşamayan çiftler her zaman çok ağlatır ve sizin yüreginize dokunacak şekilde yazılır. İmkansızlığın aşkını gördük resmen. Bunların 100 yıl sonraki hallerini okumak isterdim🥹
Kitap beklemediğim şekilde çok ağlattı beni ve bence çok güzeldi yazım dilini de çok sevdim .
Başka karakterlerin de bakış açısından okuduk ben onlarda da sıkılmadım açıkçası. Biraz hikayenin nereye doğru yöneldiğini anlatmak için yazmış bence.
Ben çok sevdim çok çok sevdim ve diziyi tekrar izleyesim geldi .😁
Review of advance copy
To nie historia umierania, jak przewrotnie sugeruje przygniatający tytuł, to absolutnie wzruszająca opowieść o odwadze, kojącej bliskości i czułości wobec siebie, jak również o przemijalności życia. Hee-wan tkwi w aurze duszącej przeszłości, szczelnie zamknięta w ciasnej celi destrukcyjnych myśli, niosąc w sobie ciężar bolesnego pożegnania - doskwierającą ciszę wobec tego, któremu nie zdążyła wyznać najważniejszych uczuć. Sześć lat przenikliwej pustki, smutku, bezradności i wreszcie ten jeden emocjonujący moment, który pozwala ponownie zajrzeć w wytęsknione oczy. Seo Eun-chae świadomie ucieka się tu do znanej sobie opowieści grozy, pozwalając śmierci przyjść pod postacią kogoś bliskiego. Śmierć w tej historii nie przeraża, w zamian wyciąga pomocną dłoń i staje się zachętą do poczucia bardziej i przeżycia więcej. Bo przecież zegar nieprzerwanie tyka, wyznaczając kolejną nieodwracalną datę. Tylko jeden tydzień do godziny zero. Autorka ukazuje koniec życia jako szansę do uruchomienia wrażliwości na wszystkie zmysły, docenia zatem każdy subtelny dotyk, każde szeptem przemycone słowo, każdy unoszący się w powietrzu zapach. W tej powieści wyraźnie czuć zew przeznaczenia, z łatwością można wyczuć też refleksyjne przemyślenia. To piękna, rozczulająca i jednocześnie delikatna podróż, którą autorka traktuje z literacką troską, szacunkiem do tradycji i wyczuciem.
December 24, 2025
3.5
Ağlatmadı ama göz doldurdu tatlıydı cidden çok
Ağlatmadı ama göz doldurdu tatlıydı cidden çok
February 26, 2026
sebepsiz ağlamak isteyen varsa
March 3, 2026
Co byście zrobili, wiedząc, że został wam tylko tydzień życia?
" [...] Mówi się, że Śmierć przychodzi po nas pod postacią kogoś, kogo bardzo kochamy.
Staje przed nami jako ktoś, za kim bardzo tęsknimy.
Wypowiada nasze imię głosem, który pragniemy jeszcze raz usłyszeć. [...]"
Czy lubicie czytać debiutanckie powieści koreańskich autorów? Tak, to świetnie trafiliście. Przychodzę do was z wyjątkową książką "Tydzień, zanim umrę" autorstwa Koreanki Seo Eun-chae. Jak się domyślacie, jest to jej literacki debiut. Uważam, że bardzo udany. Krótka historia z wielkim przekazem. Wzruszy niejednego czytelnika. Zmusza czytelnika do zatrzymania się i głębokiej refleksji nad własnym życiem, śmiercią i tym, co będzie po niej. Czy zmierzamy we właściwym kierunku? Czy to, co robimy, sprawia, że jesteśmy szczęśliwi? Czy raczej pędzimy tylko po to, żeby mieć więcej i więcej?
Czy śmierć może przyjść po nas pod postacią ukochanej zmarłej osoby? Główna bohaterka Jeong Hee-wan na własnej skórze się o tym przekona, gdy pewnego razu zobaczy swojego ukochanego chłopaka, który już od kilku lat nie żyje. Wie, że od teraz został jej dokładnie tydzień, zanim umrze. Skąd to wie? Tego oczywiście wam nie powiem.
Fabuła jest gęsta i bardzo emocjonująca. Narracja jest pierwszoosobowa. Pisana z punktu widzenia Jeong Hee-wan. Przeżywamy historię jej i jej ukochanego. Jest tu mnóstwo niedopowiedzeń. Autorka pokazuje nam śmierć i stratę po niej z zupełnie innej strony. Tutaj realizm w idealny sposób miesza się z metafizyką. W ostatnim tygodniu życia Jeong Hee-wan widzi swojego zmarłego chłopaka, rozmawia z nim i cofa się w czasie, w którym byli razem. Wspomina również swoje dzieciństwo.
Nie brakuje tutaj również innych postaci, które poznacie podczas czytania. Jedna z nich opowie wam swoją smutną historię widzianą z jej perspektywy. Ona głęboko mnie wzruszyła i również doprowadziła do płaczu.
Do powieści "Tydzień, zanim umrę" idealnie pasuje kocyk, herbatka, spokojna koreańska muzyka i oczywiście chusteczki.
Ta autorka ma duży potencjał. Jestem ciekawa jej kolejnej książki.
" [...] Mówi się, że Śmierć przychodzi po nas pod postacią kogoś, kogo bardzo kochamy.
Staje przed nami jako ktoś, za kim bardzo tęsknimy.
Wypowiada nasze imię głosem, który pragniemy jeszcze raz usłyszeć. [...]"
Czy lubicie czytać debiutanckie powieści koreańskich autorów? Tak, to świetnie trafiliście. Przychodzę do was z wyjątkową książką "Tydzień, zanim umrę" autorstwa Koreanki Seo Eun-chae. Jak się domyślacie, jest to jej literacki debiut. Uważam, że bardzo udany. Krótka historia z wielkim przekazem. Wzruszy niejednego czytelnika. Zmusza czytelnika do zatrzymania się i głębokiej refleksji nad własnym życiem, śmiercią i tym, co będzie po niej. Czy zmierzamy we właściwym kierunku? Czy to, co robimy, sprawia, że jesteśmy szczęśliwi? Czy raczej pędzimy tylko po to, żeby mieć więcej i więcej?
Czy śmierć może przyjść po nas pod postacią ukochanej zmarłej osoby? Główna bohaterka Jeong Hee-wan na własnej skórze się o tym przekona, gdy pewnego razu zobaczy swojego ukochanego chłopaka, który już od kilku lat nie żyje. Wie, że od teraz został jej dokładnie tydzień, zanim umrze. Skąd to wie? Tego oczywiście wam nie powiem.
Fabuła jest gęsta i bardzo emocjonująca. Narracja jest pierwszoosobowa. Pisana z punktu widzenia Jeong Hee-wan. Przeżywamy historię jej i jej ukochanego. Jest tu mnóstwo niedopowiedzeń. Autorka pokazuje nam śmierć i stratę po niej z zupełnie innej strony. Tutaj realizm w idealny sposób miesza się z metafizyką. W ostatnim tygodniu życia Jeong Hee-wan widzi swojego zmarłego chłopaka, rozmawia z nim i cofa się w czasie, w którym byli razem. Wspomina również swoje dzieciństwo.
Nie brakuje tutaj również innych postaci, które poznacie podczas czytania. Jedna z nich opowie wam swoją smutną historię widzianą z jej perspektywy. Ona głęboko mnie wzruszyła i również doprowadziła do płaczu.
Do powieści "Tydzień, zanim umrę" idealnie pasuje kocyk, herbatka, spokojna koreańska muzyka i oczywiście chusteczki.
Ta autorka ma duży potencjał. Jestem ciekawa jej kolejnej książki.
January 28, 2026
doom at your service’in kısa ve daha eğlenceli halini okurken gibiydim sevdim duygulandığım kısımlar oldu çerezlik rs için ideal bir kitap
November 2, 2025
Kore edebiyatı kitapları artık ayrı bir güzel geliyor bana. İlk okuduğum zamanlar pek içine giremiyordum, çünkü dili biraz farklı oluyor ama alışmışım sanırım bu kitabın içine direkt girdim. Ben baya sevdim kitabı. Kalbime dokunan bir hikaye oldu. Böyle kalbe dokunan, insanı düşündüren kitapları çok seviyorum.
Bu kitapta da hayatın aslında oldukça kısa olduğunu ve her anın değerini bilmemiz gerektiğini görüyorduk.
Kadın karakter beni üzdü çünkü o yalnızlığını, depresyonunu gerçekten hissettim. Herkes ben gibi sevmeyebilir tarz konusundan ama ben bu tarzı seviyorum o yüzden baya sevdim.
Kalbe dokunan bir kitap isterseniz kesinlikle şans vermelisiniz ❤️🩹❤️🩹❤️🩹❤️🩹
Bu kitapta da hayatın aslında oldukça kısa olduğunu ve her anın değerini bilmemiz gerektiğini görüyorduk.
Kadın karakter beni üzdü çünkü o yalnızlığını, depresyonunu gerçekten hissettim. Herkes ben gibi sevmeyebilir tarz konusundan ama ben bu tarzı seviyorum o yüzden baya sevdim.
Kalbe dokunan bir kitap isterseniz kesinlikle şans vermelisiniz ❤️🩹❤️🩹❤️🩹❤️🩹
February 15, 2026
[Współpraca z wydawnictwem Znak Literanova]
Nie pamiętam już kiedy ostatnio zdarzyło mi się przeczytać książkę na jednym oddechu. A to chyba najlepsza recenzja, jaką czytelnik może dać powieści. Niezwykłe jest to uczucie, kiedy historia wciąga Cię w swoje strony do tego stopnia, że nie możesz się od niej oderwać choćby na chwilę.
Czytając miałam wrażenie, że oglądam koreańską dramę, a te są mi ostatnimi czasy dość bliskie. Polubiłam ich klimat i oglądam z wielką przyjemnością. Zdziwiło mnie, czytając recenzje, że ktoś odczuwając podobnie uznał to za wadę tej historii. Dla mnie była to ogromna wartość dodana.
"Koreańskie legendy głoszą, że Śmierć przychodzi po nas pod postacią ukochanej osoby, którą straciliśmy". Dlatego kiedy Hee-wan zobaczyła Nam-u, wiedziała, że nie zostało jej wiele czasu.
Nie rozpacza jednak, cieszy się z ponownego spotkania. Minęło bowiem sześć lat odkąd chłopak zginął w wypadku. Mają tylko kilka dni, żeby nadrobić stracony czas.
Książka podzielona jest na kilka części, a każda z nich jest pierwszoosobową opowieścią innego z bohaterów i to nie tylko Hee-wan i Nam-u, ale również ich najbliższych.
Pierwsza część, z perspektywy dziewczyny w moim odczuciu różni się od pozostałych. Pisana jest w dwóch liniach czasowych – w momencie ponownego spotkania oraz w przeszłości – od najmłodszych lat dziewczyny. Ponadto różni ją też bezpośredni zwrot do utraconego przyjaciela. Jest to dość poetycka narracja i początkowo trudno było mi się do niej przyzwyczaić.
Kiedy już jednak mi się to udało, nie mogłam oderwać się od tej pięknej historii, opowiadającej o stracie, żałobie, miłości ale także drugich szansach. Z jednej strony łamie serce, a z drugiej daje nadzieję i pokrzepia.
W pewnym momencie zorientowałam się, że to bardzo mocny kandydat do tytułu najlepszej książki, jaką przeczytam w tym roku.
Pozostałe części nie są już tak poetyckie i pisane są już w formie wspomnień, bez dwóch linii czasowych.
Książka zawiera wątek fantastyczny. Śmierć pod postacią najbliższej osoby jako przewodnika, rozmawiające ze sobą dusze to tylko część tego, co można znaleźć w tej pięknej historii.
Bohaterowie są autentyczni, mierzą się z różnymi bolączkami, z którymi mogą utożsamiać się czytelnicy. Styl autorki zmienia się w trakcie — początek jest bardziej liryczny, później narracja staje się prostsza i bardziej bezpośrednia.
Ciężko uwierzyć, że to debiut autorki, a jak sama twierdzi, jest jeszcze dużo historii do opowiedzenia w tym uniwersum. Mam nadzieję, że dotrzyma słowa i rzeczywiście poznamy historie, które działy się przed tymi zawartymi w "Tydzień zanim umrę".
W książce pojawiają się trudne tematy, takie jak śmierć, żałoba, myśli samobójcze, próby samobójcze oraz samobójstwo. Jeśli jesteście aktualnie w trudniejszym czasie, ta historia może Was mocno poruszyć — warto mieć to na uwadze przed lekturą.
To książka dla tych, którzy lubią się wzruszać, cenią sobie historie, które skłaniają do przemyśleń, a nutkę fantastyki potraktują jak wisienkę na torcie.
Nie pamiętam już kiedy ostatnio zdarzyło mi się przeczytać książkę na jednym oddechu. A to chyba najlepsza recenzja, jaką czytelnik może dać powieści. Niezwykłe jest to uczucie, kiedy historia wciąga Cię w swoje strony do tego stopnia, że nie możesz się od niej oderwać choćby na chwilę.
Czytając miałam wrażenie, że oglądam koreańską dramę, a te są mi ostatnimi czasy dość bliskie. Polubiłam ich klimat i oglądam z wielką przyjemnością. Zdziwiło mnie, czytając recenzje, że ktoś odczuwając podobnie uznał to za wadę tej historii. Dla mnie była to ogromna wartość dodana.
"Koreańskie legendy głoszą, że Śmierć przychodzi po nas pod postacią ukochanej osoby, którą straciliśmy". Dlatego kiedy Hee-wan zobaczyła Nam-u, wiedziała, że nie zostało jej wiele czasu.
Nie rozpacza jednak, cieszy się z ponownego spotkania. Minęło bowiem sześć lat odkąd chłopak zginął w wypadku. Mają tylko kilka dni, żeby nadrobić stracony czas.
Książka podzielona jest na kilka części, a każda z nich jest pierwszoosobową opowieścią innego z bohaterów i to nie tylko Hee-wan i Nam-u, ale również ich najbliższych.
Pierwsza część, z perspektywy dziewczyny w moim odczuciu różni się od pozostałych. Pisana jest w dwóch liniach czasowych – w momencie ponownego spotkania oraz w przeszłości – od najmłodszych lat dziewczyny. Ponadto różni ją też bezpośredni zwrot do utraconego przyjaciela. Jest to dość poetycka narracja i początkowo trudno było mi się do niej przyzwyczaić.
Kiedy już jednak mi się to udało, nie mogłam oderwać się od tej pięknej historii, opowiadającej o stracie, żałobie, miłości ale także drugich szansach. Z jednej strony łamie serce, a z drugiej daje nadzieję i pokrzepia.
W pewnym momencie zorientowałam się, że to bardzo mocny kandydat do tytułu najlepszej książki, jaką przeczytam w tym roku.
Pozostałe części nie są już tak poetyckie i pisane są już w formie wspomnień, bez dwóch linii czasowych.
Książka zawiera wątek fantastyczny. Śmierć pod postacią najbliższej osoby jako przewodnika, rozmawiające ze sobą dusze to tylko część tego, co można znaleźć w tej pięknej historii.
Bohaterowie są autentyczni, mierzą się z różnymi bolączkami, z którymi mogą utożsamiać się czytelnicy. Styl autorki zmienia się w trakcie — początek jest bardziej liryczny, później narracja staje się prostsza i bardziej bezpośrednia.
Ciężko uwierzyć, że to debiut autorki, a jak sama twierdzi, jest jeszcze dużo historii do opowiedzenia w tym uniwersum. Mam nadzieję, że dotrzyma słowa i rzeczywiście poznamy historie, które działy się przed tymi zawartymi w "Tydzień zanim umrę".
W książce pojawiają się trudne tematy, takie jak śmierć, żałoba, myśli samobójcze, próby samobójcze oraz samobójstwo. Jeśli jesteście aktualnie w trudniejszym czasie, ta historia może Was mocno poruszyć — warto mieć to na uwadze przed lekturą.
To książka dla tych, którzy lubią się wzruszać, cenią sobie historie, które skłaniają do przemyśleń, a nutkę fantastyki potraktują jak wisienkę na torcie.
March 17, 2026
🌸⏳ Czasem jedna historia potrafi zatrzymać nas na chwilę i zmusić do spojrzenia na życie z zupełnie innej perspektywy. Tydzień, zanim umrę autorstwa Seo Eun-chae to powieść niezwykle delikatna, a jednocześnie poruszająca najczulsze struny emocji. Autorka opowiada o tym, jak wygląda spotkanie z losem, którego nie da się już zmienić, ale który wciąż może przynieść coś pięknego. To opowieść o stracie, niewypowiedzianej miłości i o tym, że nawet najmniejsza ilość czasu może okazać się bezcenna, jeśli przeżyjemy ją naprawdę.
🌸⏳ Historia rozpoczyna się od wydarzenia, które brzmi jak echo starej legendy. Hee-wan spotyka Nam-u, chłopaka, którego straciła sześć lat wcześniej w tragicznym wypadku. Powrót ukochanej osoby nie oznacza jednak cudu, lecz zapowiedź nieuniknionego końca. Zgodnie z dawną opowieścią Śmierć przychodzi pod postacią kogoś, kogo kiedyś kochaliśmy. Dla bohaterki oznacza to jedno – zostało jej zaledwie siedem dni życia. Siedem dni, które mogą być zarówno pożegnaniem, jak i ostatnią szansą, by powiedzieć to wszystko, co przez lata pozostawało niewypowiedziane.
🌸⏳ Seo Eun-chae prowadzi tę historię bardzo subtelnie. Jej styl jest spokojny, niemal minimalistyczny, jakby każde zdanie było ważne i musiało zostać wypowiedziane z rozwagą. W tej ciszy między słowami kryją się jednak ogromne emocje. Autorka nie potrzebuje wielkich dramatycznych scen, by poruszyć czytelnika. Wystarczą drobne gesty, spojrzenia, chwile spędzone razem. Dzięki temu opowieść nabiera niezwykłej autentyczności i wrażliwości.
🌸⏳ Struktura powieści opiera się na kilku perspektywach, co pozwala stopniowo odkrywać kolejne elementy historii. Początkowa część, skupiona na tytułowym tygodniu, pozostawia wiele niedopowiedzeń i pytań. Można wręcz odnieść wrażenie, że czytelnik porusza się w lekkiej mgle emocji i tajemnic. Dopiero kolejne rozdziały zaczynają układać wszystko w pełniejszy obraz. Dzięki temu historia z każdą stroną nabiera głębi, a wcześniejsze wątpliwości powoli znajdują swoje odpowiedzi.
ㅤ
🌸⏳ Najpiękniejsze w tej książce są jednak zwykłe momenty, które w obliczu końca nabierają zupełnie nowego znaczenia. Wspólne wyjście do kina, podróż nad morze czy rozmowa pod nocnym niebem stają się czymś więcej niż tylko drobnymi wydarzeniami. Seo Eun-chae przypomina w ten sposób, że życie składa się właśnie z takich chwil. To one budują nasze wspomnienia i to za nimi tęsknimy najbardziej, kiedy zaczynamy rozumieć, jak kruche jest wszystko, co wydawało się oczywiste.
ㅤ
🌸⏳ Tydzień, zanim umrę to powieść, która nie uderza emocjami gwałtownie. Zamiast tego powoli wnika w serce czytelnika i zostaje w nim na długo po zakończeniu lektury. Seo Eun-chae stworzyła historię melancholijną, ale jednocześnie pełną ciepła i nadziei. To opowieść przypominająca, że miłość nie kończy się wraz z odejściem, a czas, który mamy, zawsze może stać się najcenniejszym darem. Cicha, wzruszająca i niezwykle piękna historia o tym, jak ważne jest, by nie odkładać życia na później.
🌸⏳ Historia rozpoczyna się od wydarzenia, które brzmi jak echo starej legendy. Hee-wan spotyka Nam-u, chłopaka, którego straciła sześć lat wcześniej w tragicznym wypadku. Powrót ukochanej osoby nie oznacza jednak cudu, lecz zapowiedź nieuniknionego końca. Zgodnie z dawną opowieścią Śmierć przychodzi pod postacią kogoś, kogo kiedyś kochaliśmy. Dla bohaterki oznacza to jedno – zostało jej zaledwie siedem dni życia. Siedem dni, które mogą być zarówno pożegnaniem, jak i ostatnią szansą, by powiedzieć to wszystko, co przez lata pozostawało niewypowiedziane.
🌸⏳ Seo Eun-chae prowadzi tę historię bardzo subtelnie. Jej styl jest spokojny, niemal minimalistyczny, jakby każde zdanie było ważne i musiało zostać wypowiedziane z rozwagą. W tej ciszy między słowami kryją się jednak ogromne emocje. Autorka nie potrzebuje wielkich dramatycznych scen, by poruszyć czytelnika. Wystarczą drobne gesty, spojrzenia, chwile spędzone razem. Dzięki temu opowieść nabiera niezwykłej autentyczności i wrażliwości.
🌸⏳ Struktura powieści opiera się na kilku perspektywach, co pozwala stopniowo odkrywać kolejne elementy historii. Początkowa część, skupiona na tytułowym tygodniu, pozostawia wiele niedopowiedzeń i pytań. Można wręcz odnieść wrażenie, że czytelnik porusza się w lekkiej mgle emocji i tajemnic. Dopiero kolejne rozdziały zaczynają układać wszystko w pełniejszy obraz. Dzięki temu historia z każdą stroną nabiera głębi, a wcześniejsze wątpliwości powoli znajdują swoje odpowiedzi.
ㅤ
🌸⏳ Najpiękniejsze w tej książce są jednak zwykłe momenty, które w obliczu końca nabierają zupełnie nowego znaczenia. Wspólne wyjście do kina, podróż nad morze czy rozmowa pod nocnym niebem stają się czymś więcej niż tylko drobnymi wydarzeniami. Seo Eun-chae przypomina w ten sposób, że życie składa się właśnie z takich chwil. To one budują nasze wspomnienia i to za nimi tęsknimy najbardziej, kiedy zaczynamy rozumieć, jak kruche jest wszystko, co wydawało się oczywiste.
ㅤ
🌸⏳ Tydzień, zanim umrę to powieść, która nie uderza emocjami gwałtownie. Zamiast tego powoli wnika w serce czytelnika i zostaje w nim na długo po zakończeniu lektury. Seo Eun-chae stworzyła historię melancholijną, ale jednocześnie pełną ciepła i nadziei. To opowieść przypominająca, że miłość nie kończy się wraz z odejściem, a czas, który mamy, zawsze może stać się najcenniejszym darem. Cicha, wzruszająca i niezwykle piękna historia o tym, jak ważne jest, by nie odkładać życia na później.
Review of advance copy received from Indie Reviewers
"Tydzień, zanim umrę" autorstwa Seo Eun-chae (Wydawnictwo Znak Literanova)
Tłumaczenie: Łukasz Janik
Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej.
"Tydzień to było za mało, żeby zrobić razem wszystko o czym marzyłem."
Hee-wan od sześciu lat żyje ze stratą Nam-u - chłopaka, który zginął w wypadku, zanim zdążyła wyznać mu miłość. Gdy niespodziewanie spotyka go na ulicy, jej uporządkowany świat rozpada się na kawałki. Według legendy Śmierć przychodzi pod postacią ukochanej osoby… a to oznacza, że jej czas dobiega końca. Zostaje im siedem dni - by nadrobić to, czego nie zdążyli przeżyć, i sprawdzić, czy uczucie może okazać się silniejsze niż przeznaczenie.
Debiut Seo Eun-chae zupełnie mnie zaskoczył. Podchodziłem do tej książki z umiarkowanymi oczekiwaniami - realizm magiczny nie należy do moich ulubionych konwencji. Tymczasem otrzymałem historię, która poruszyła mnie bardziej niż większość ostatnich lektur.
Najmocniej ujęła mnie warstwa językowa - styl jest jednocześnie kwiecisty i prosty, emocjonalny, ale nienachalny. Autorka zachowuje idealny balans między formą a treścią, nie popadając ani w przesadny patos, ani w suchość przekazu. Początkowo dezorientowało mnie przeplatanie teraźniejszości z retrospekcjami bez wyraźnych oznaczeń, jednak szybko dostrzegłem rytm tej konstrukcji i dalej śledziłem fabułę z pełnym zaangażowaniem.
To książka, którą czyta się z rumieńcem na twarzy i ciepłem w sercu - choć zdecydowanie nie jest to historia „lekka”. Wręcz przeciwnie: bywa bolesna i potrafi wycisnąć ostatnie łzy.
Bohaterowie są autentyczni, a ich emocje wiarygodne. Jedna historia ukazana zostaje z kilku perspektyw, misternie splecionych w sieć relacji. Dużą przyjemność sprawiło mi ponowne przeżywanie kluczowych scen - za każdym razem z innego punktu widzenia. Chwilowym utrudnieniem było odróżnianie niektórych postaci - głównie ze względu na koreańskie imiona i nazwiska, do których nie jestem jeszcze w pełni przyzwyczajony.
Całość wybrzmiała spójnie, a element realizmu magicznego - którego początkowo się obawiałem - okazał się nie ozdobnikiem, lecz nośnikiem sensu i emocjonalnej głębi. Jestem tą historią zauroczony. Nawet teraz, pisząc te słowa, czuję przyjemne ciarki na wspomnienie tego, co przeżyłem razem z bohaterami. Warto w tym miejscu zwrócić także uwagę na refleksję jaką książka ze sobą niesie - porusza tematy takie jak śmierć, żałoba, samotność, poczucie czasu. Lektura może okazać się silnym motywatorem do działania tu i teraz, nie odkładając rzeczy na później. Nawet śmierć kogoś ważnego dla nas nie powinna być końcem naszego życia.
"Tydzień, zanim umrę" okazał się moim odkryciem miesiąca i bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Książka jest po prostu niebywała i polecam ją każdemu, zwłaszcza fanom azjatyckiej literatury.
Dla mnie zasłużona ocena 9/10. Na pewno będę śledził kolejne poczynania autorki, bo jej niezapomniana fabuła i subtelny język robią na mnie niesamowite wrażenie."
Tłumaczenie: Łukasz Janik
Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej.
"Tydzień to było za mało, żeby zrobić razem wszystko o czym marzyłem."
Hee-wan od sześciu lat żyje ze stratą Nam-u - chłopaka, który zginął w wypadku, zanim zdążyła wyznać mu miłość. Gdy niespodziewanie spotyka go na ulicy, jej uporządkowany świat rozpada się na kawałki. Według legendy Śmierć przychodzi pod postacią ukochanej osoby… a to oznacza, że jej czas dobiega końca. Zostaje im siedem dni - by nadrobić to, czego nie zdążyli przeżyć, i sprawdzić, czy uczucie może okazać się silniejsze niż przeznaczenie.
Debiut Seo Eun-chae zupełnie mnie zaskoczył. Podchodziłem do tej książki z umiarkowanymi oczekiwaniami - realizm magiczny nie należy do moich ulubionych konwencji. Tymczasem otrzymałem historię, która poruszyła mnie bardziej niż większość ostatnich lektur.
Najmocniej ujęła mnie warstwa językowa - styl jest jednocześnie kwiecisty i prosty, emocjonalny, ale nienachalny. Autorka zachowuje idealny balans między formą a treścią, nie popadając ani w przesadny patos, ani w suchość przekazu. Początkowo dezorientowało mnie przeplatanie teraźniejszości z retrospekcjami bez wyraźnych oznaczeń, jednak szybko dostrzegłem rytm tej konstrukcji i dalej śledziłem fabułę z pełnym zaangażowaniem.
To książka, którą czyta się z rumieńcem na twarzy i ciepłem w sercu - choć zdecydowanie nie jest to historia „lekka”. Wręcz przeciwnie: bywa bolesna i potrafi wycisnąć ostatnie łzy.
Bohaterowie są autentyczni, a ich emocje wiarygodne. Jedna historia ukazana zostaje z kilku perspektyw, misternie splecionych w sieć relacji. Dużą przyjemność sprawiło mi ponowne przeżywanie kluczowych scen - za każdym razem z innego punktu widzenia. Chwilowym utrudnieniem było odróżnianie niektórych postaci - głównie ze względu na koreańskie imiona i nazwiska, do których nie jestem jeszcze w pełni przyzwyczajony.
Całość wybrzmiała spójnie, a element realizmu magicznego - którego początkowo się obawiałem - okazał się nie ozdobnikiem, lecz nośnikiem sensu i emocjonalnej głębi. Jestem tą historią zauroczony. Nawet teraz, pisząc te słowa, czuję przyjemne ciarki na wspomnienie tego, co przeżyłem razem z bohaterami. Warto w tym miejscu zwrócić także uwagę na refleksję jaką książka ze sobą niesie - porusza tematy takie jak śmierć, żałoba, samotność, poczucie czasu. Lektura może okazać się silnym motywatorem do działania tu i teraz, nie odkładając rzeczy na później. Nawet śmierć kogoś ważnego dla nas nie powinna być końcem naszego życia.
"Tydzień, zanim umrę" okazał się moim odkryciem miesiąca i bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Książka jest po prostu niebywała i polecam ją każdemu, zwłaszcza fanom azjatyckiej literatury.
Dla mnie zasłużona ocena 9/10. Na pewno będę śledził kolejne poczynania autorki, bo jej niezapomniana fabuła i subtelny język robią na mnie niesamowite wrażenie."
February 16, 2026
W ciszy pomiędzy jednym oddechem a drugim istnieją historie, które nie krzyczą — one tylko czekają, aż ktoś odważy się je poczuć. Taką historią jest „Tydzień, zanim umrę” autorstwa Seo Eun-chae — powieść, która nie tyle opowiada o śmierci, co uczy, jak patrzeć na życie, gdy jego kres staje się widoczny jak linia horyzontu o zmierzchu.
To książka zanurzona w estetyce delikatności — jak płatek wiśni opadający na spokojną taflę wody. Nic tu nie jest gwałtowne. Ból nie eksploduje, lecz sączy się powoli, wnikając w nas niczym chłód zimowego poranka.
Motyw powrotu ukochanej osoby jako zwiastuna końca brzmi jak echo dawnych legend, ale w tej opowieści nie ma grozy — jest czułość. Spotkanie Hee-wan i Nam-u nie przypomina tragedii, lecz ostatni dar od losu.
Siedem dni — liczba z pozoru niewystarczająca — staje się przestrzenią większą niż całe życie przeżyte w pośpiechu i milczeniu.
Autorka prowadzi narrację oszczędnie, niemal minimalistycznie, jakby każde słowo było kroplą, której nie wolno zmarnować. W tej prostocie kryje się jednak głębia — uczucia niewypowiedziane brzmią tu głośniej niż najpiękniejsze wyznania. To opowieść o tym, jak bardzo potrafimy odkładać życie na później, nie zauważając, że „później” jest tylko złudzeniem.
Najbardziej poruszające są drobiazgi: wspólne wyjście do kina, szum morza, nocne rozmowy pod gwiazdami. W azjatyckiej wrażliwości to właśnie one mają największe znaczenie — nie wielkie gesty, lecz chwile, które łatwo przeoczyć. Seo Eun-chae przypomina, że życie składa się shewłaśnie z tych cichych momentów.
„Tydzień, zanim umrę” nie łamie serca w sposób brutalny. Ono pęka powoli, niemal niezauważalnie — aż nagle okazuje się, że coś w nas zostało zmienione na zawsze. A jednak, w tym pęknięciu pojawia się światło. Bo choć historia mówi o stracie, niesie też ukojenie — jak ciepła herbata wypita w chłodny wieczór.
To książka, która zostaje z nami długo po zakończeniu. Nie jako konkretne sceny, lecz jako uczucie — ciche, melancholijne, ale dziwnie kojące. Jak wspomnienie, do którego wraca się bez bólu, choć kiedyś bolało najbardziej.
I może właśnie w tym tkwi jej największa siła: pokazuje, że nawet gdy czas się kończy, miłość nie znika. Ona tylko zmienia formę — i trwa ❤️🩹.
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @znak_literanova @wydawnictwoznakpl (współpraca reklamowa) 🩷.
To książka zanurzona w estetyce delikatności — jak płatek wiśni opadający na spokojną taflę wody. Nic tu nie jest gwałtowne. Ból nie eksploduje, lecz sączy się powoli, wnikając w nas niczym chłód zimowego poranka.
Motyw powrotu ukochanej osoby jako zwiastuna końca brzmi jak echo dawnych legend, ale w tej opowieści nie ma grozy — jest czułość. Spotkanie Hee-wan i Nam-u nie przypomina tragedii, lecz ostatni dar od losu.
Siedem dni — liczba z pozoru niewystarczająca — staje się przestrzenią większą niż całe życie przeżyte w pośpiechu i milczeniu.
Autorka prowadzi narrację oszczędnie, niemal minimalistycznie, jakby każde słowo było kroplą, której nie wolno zmarnować. W tej prostocie kryje się jednak głębia — uczucia niewypowiedziane brzmią tu głośniej niż najpiękniejsze wyznania. To opowieść o tym, jak bardzo potrafimy odkładać życie na później, nie zauważając, że „później” jest tylko złudzeniem.
Najbardziej poruszające są drobiazgi: wspólne wyjście do kina, szum morza, nocne rozmowy pod gwiazdami. W azjatyckiej wrażliwości to właśnie one mają największe znaczenie — nie wielkie gesty, lecz chwile, które łatwo przeoczyć. Seo Eun-chae przypomina, że życie składa się shewłaśnie z tych cichych momentów.
„Tydzień, zanim umrę” nie łamie serca w sposób brutalny. Ono pęka powoli, niemal niezauważalnie — aż nagle okazuje się, że coś w nas zostało zmienione na zawsze. A jednak, w tym pęknięciu pojawia się światło. Bo choć historia mówi o stracie, niesie też ukojenie — jak ciepła herbata wypita w chłodny wieczór.
To książka, która zostaje z nami długo po zakończeniu. Nie jako konkretne sceny, lecz jako uczucie — ciche, melancholijne, ale dziwnie kojące. Jak wspomnienie, do którego wraca się bez bólu, choć kiedyś bolało najbardziej.
I może właśnie w tym tkwi jej największa siła: pokazuje, że nawet gdy czas się kończy, miłość nie znika. Ona tylko zmienia formę — i trwa ❤️🩹.
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @znak_literanova @wydawnictwoznakpl (współpraca reklamowa) 🩷.
February 23, 2026
✨️Kto i za co pokocha?
Och, to jest niezwykła książka. Utkana ze wspomnień i tęsknoty. Pokocha każda wrażliwa dusza, ceniąca sobie emocjonalne tąpnięcia podane w refleksyjnej, czasami niewypowiedzianej wprost, formie. Oczywiście pokochają fani literatury azjatyckiej, w tym wypadku koreańskiej. To idealna lektura dla tych, którzy nie boją się trudnych tematów, takich jak przemijanie czy niespełniona miłość.
Pokochasz za wzruszenia. Pokochasz za realizm magiczny. Pokochasz za podejście do tematu śmier*i, żałoby, tęsknoty. Pokochasz za to, jak ta historia wwierca się w serce i nie chce go opuścić. Pokochasz za kilka perspektyw i krótkie rozdziały, które w pewnym sensie nadają dynamiki całej powieści. Pokochasz za nostalgię, która wybija się z niemal każdego zdania, jakie w niej pada i za poruszenia, jakie gwarantuje.
✨️Czy ja pokochałam?
Tak, bez dwóch zdań pokochałam. Ta książka zostawiła po sobie takie emocje, których jeszcze nie jestem w stanie opisać. Z jednej strony czuję, że nie tak powinna się potoczyć, a z drugiej zakończenia sprawiło, że poczułam wewnętrzny spokój. Czyta się ją bardzo dobrze, a przez całą fabułę prowadziły mnie głównie emocje, a splot wydarzeń stanowił dodatek do nich. Cieszę się, że sięgnęłam po tę powieść — czuję, że dotknęłam wartościowej i mądrej literatury, która nie umknie z mojej głowy lada dzień.
✨️Czy polecam?
Tak, sto razy tak! Uprzedzam jedynie, że nie jest to lekka historia, a angażująca i wzruszająca powieść o stracie, tęsknocie i przemijaniu. To lektura, dla której warto znaleźć specjalnie przeznaczony dla niej czas.
✨️O czym jest?
Według koreańskiej legendy Śmierć przychodzi do nas pod postacią ukochanej osoby, którą kiedyś straciliśmy. Hee-wan nie wierzy własnym oczom, gdy po sześciu latach od tragicznej śmierci Nam-u znów słyszy jego głos. Czy teraz odważy się wyznać mu miłość? Jeśli to naprawdę on, oznacza to jedno: zostało jej tylko siedem dni życia. Siedem dni, by nadrobić stracony czas i spełnić marzenia. Razem.
February 27, 2026
Współpraca reklamowa z @znak_literanova
Hee-wan sześć lat temu straciła Nam-u w wypadku. Niestety nie zdążyła powiedzieć mu, że go kocha. Pewnego dnia widzi go żywego na ulicy. A zgodnie z koreańską legendą, Śmierć przychodzi pod postacią ukochanej osoby, którą już straciliśmy. Jeśli więc Nam-u naprawdę wrócił, to znaczy, że Hee-wan zostało siedem dni życia. Siedem dni, które mogą spędzić razem. To miała być książka, która bardzo mnie poruszy, tak zakładałam z zapowiedzi oraz opisu. I uważam, że sam pomysł jest naprawdę świetny. Tydzień na domknięcie przeszłości, na powiedzenie tego, czego się nie zdążyło powiedzieć, na przeżycie „całego życia” w siedem dni. Brzmi, jak coś dla mnie. Problem w tym, że wykonanie nie dorównało pomysłowi.
Książka jest bardzo refleksyjna, spokojna, momentami wręcz statyczna. Dużo tu przemyśleń o śmierci, przemijaniu i docenianiu codzienności. Tylko że ja potrzebuję w takich historiach mocniejszej akcji i wyraźniejszego rozwoju relacji. Tutaj często miałam wrażenie, że kręcimy się wokół tych samych emocji.
Narracja jest prowadzona z kilku perspektyw, ale nie wszystkie były dla mnie równie ciekawe. Najbardziej urzekł mnie Nam-u, w jego rozdziałach było najwięcej autentyczności. Hee-wan momentami była dla mnie zbyt zamknięta, trudno było mi się z nią w pełni zżyć.
Nie do końca przekonała mnie też forma. Niektóre wątki są tylko zarysowane i liczyłam, że zostaną mocniej rozwinięte. Zwłaszcza że książka nie jest długa, więc spokojnie było na to miejsce.
Nie znaczy to, że to zła historia. Ma w sobie kilka naprawdę dobrych scen i podobał mi się motyw Śmierci pokazanej w mniej oczywisty sposób. Jest tu też ciekawy wątek relacji rodzinnych i poczucia winy po tragedii. Tylko że całość nie wywołała u mnie aż takich emocji, jakich się spodziewałam.
To dla mnie taka solidna, poprawna powieść z bardzo dobrym punktem wyjścia. Jeśli lubicie spokojne, bardziej metaforyczne historie o stracie i drugich szansach, możecie ją docenić bardziej. Ja przeczytałam, doceniam pomysł, ale nie była to książka, która zmieniła moje życie.
Hee-wan sześć lat temu straciła Nam-u w wypadku. Niestety nie zdążyła powiedzieć mu, że go kocha. Pewnego dnia widzi go żywego na ulicy. A zgodnie z koreańską legendą, Śmierć przychodzi pod postacią ukochanej osoby, którą już straciliśmy. Jeśli więc Nam-u naprawdę wrócił, to znaczy, że Hee-wan zostało siedem dni życia. Siedem dni, które mogą spędzić razem. To miała być książka, która bardzo mnie poruszy, tak zakładałam z zapowiedzi oraz opisu. I uważam, że sam pomysł jest naprawdę świetny. Tydzień na domknięcie przeszłości, na powiedzenie tego, czego się nie zdążyło powiedzieć, na przeżycie „całego życia” w siedem dni. Brzmi, jak coś dla mnie. Problem w tym, że wykonanie nie dorównało pomysłowi.
Książka jest bardzo refleksyjna, spokojna, momentami wręcz statyczna. Dużo tu przemyśleń o śmierci, przemijaniu i docenianiu codzienności. Tylko że ja potrzebuję w takich historiach mocniejszej akcji i wyraźniejszego rozwoju relacji. Tutaj często miałam wrażenie, że kręcimy się wokół tych samych emocji.
Narracja jest prowadzona z kilku perspektyw, ale nie wszystkie były dla mnie równie ciekawe. Najbardziej urzekł mnie Nam-u, w jego rozdziałach było najwięcej autentyczności. Hee-wan momentami była dla mnie zbyt zamknięta, trudno było mi się z nią w pełni zżyć.
Nie do końca przekonała mnie też forma. Niektóre wątki są tylko zarysowane i liczyłam, że zostaną mocniej rozwinięte. Zwłaszcza że książka nie jest długa, więc spokojnie było na to miejsce.
Nie znaczy to, że to zła historia. Ma w sobie kilka naprawdę dobrych scen i podobał mi się motyw Śmierci pokazanej w mniej oczywisty sposób. Jest tu też ciekawy wątek relacji rodzinnych i poczucia winy po tragedii. Tylko że całość nie wywołała u mnie aż takich emocji, jakich się spodziewałam.
To dla mnie taka solidna, poprawna powieść z bardzo dobrym punktem wyjścia. Jeśli lubicie spokojne, bardziej metaforyczne historie o stracie i drugich szansach, możecie ją docenić bardziej. Ja przeczytałam, doceniam pomysł, ale nie była to książka, która zmieniła moje życie.
February 18, 2026
Śmierć przychodzi pod postacią ukochanej osoby, która odeszła. Dla Hee-wan kimś takim jest Nam-u. Gdy dziewczyna zdaje sobie sprawę, że został jej zaledwie tydzień, nie czuje smutku. Z inicjatywy chłopaka tworzy listę rzeczy, które powinna zrobić przed śmiercią. Tylko że tydzień może nie wystarczyć, by odhaczyć wszystkie punkty.
Czytanie tej książki jest jak przeglądanie albumu ze zdjęciami. Każda historia przypomina fotografię - urywek z życia bohaterów. Wszystkie te urywki przeplatają się między sobą, tworząc historię piękną, chociaż przedstawioną we fragmentaryczny sposób. Nie ma tu mowy o chaosie - wspomnienia nie są przedstawione linearnie, ale za to opowiedziane z tak ogromną czułością i delikatnością, że w oku może zakręcić się łezka. Seo Eun-chae pisze w sposób prosty i klarowny. Nie znajdziecie w tej pozycji żadnych wyszukanych metafor, ale ta prostota jest w tym przypadku zaletą.
"Tydzień, zanim umrę" to opowieść o stracie, goryczy i żalu. To historia zarówno o śmierci, jak i pragnieniu życia. O popełnionych błędach, ale też chęci ich naprawienia.
Książka pozostawia niedosyt. Sama liczyłam na większe rozwinięcie, albo chociaż alternatywne zakończenie. Pytanie, czy dzieje się to ze względu na niewystarczające rozwinięcie pewnych wątków, czy jednak jest to zabieg celowy.
Seo Eun-chae porzuca mroczną wizję śmierci na rzecz czegoś bardziej pozytywnego, nostalgicznego. To po prostu moment przejścia, w którym może nam towarzyszyć ukochana osoba. Ostatnia scena rozrywa serce na kawałki. Mimo że daje nadzieję na lepszą przyszłość, gorycz, która pozostaje po zamknięciu książki naprawdę może przytłoczyć.
Mimo wszystko myślę, że jeśli lubicie taki styl prowadzenia historii, zdecydowanie powinniście dać tej książce szansę. Tylko przygotujcie dużo chusteczek.
[współpraca barterowa]
Czytanie tej książki jest jak przeglądanie albumu ze zdjęciami. Każda historia przypomina fotografię - urywek z życia bohaterów. Wszystkie te urywki przeplatają się między sobą, tworząc historię piękną, chociaż przedstawioną we fragmentaryczny sposób. Nie ma tu mowy o chaosie - wspomnienia nie są przedstawione linearnie, ale za to opowiedziane z tak ogromną czułością i delikatnością, że w oku może zakręcić się łezka. Seo Eun-chae pisze w sposób prosty i klarowny. Nie znajdziecie w tej pozycji żadnych wyszukanych metafor, ale ta prostota jest w tym przypadku zaletą.
"Tydzień, zanim umrę" to opowieść o stracie, goryczy i żalu. To historia zarówno o śmierci, jak i pragnieniu życia. O popełnionych błędach, ale też chęci ich naprawienia.
Książka pozostawia niedosyt. Sama liczyłam na większe rozwinięcie, albo chociaż alternatywne zakończenie. Pytanie, czy dzieje się to ze względu na niewystarczające rozwinięcie pewnych wątków, czy jednak jest to zabieg celowy.
Seo Eun-chae porzuca mroczną wizję śmierci na rzecz czegoś bardziej pozytywnego, nostalgicznego. To po prostu moment przejścia, w którym może nam towarzyszyć ukochana osoba. Ostatnia scena rozrywa serce na kawałki. Mimo że daje nadzieję na lepszą przyszłość, gorycz, która pozostaje po zamknięciu książki naprawdę może przytłoczyć.
Mimo wszystko myślę, że jeśli lubicie taki styl prowadzenia historii, zdecydowanie powinniście dać tej książce szansę. Tylko przygotujcie dużo chusteczek.
[współpraca barterowa]
November 15, 2025
4/5⭐️
Bir kazada kaybettiği aşkı bir ölüm meleği olarak karşına çıkan bir kız, geçmişlerinde yaşananlar, yapılan fedakarlıklar, karakterlerin hikayeleri🩷. Yazarın yazım tarzı inanılmaz akıcıydı ve bölümlerde çok kısaydı. Rs dönemindeyseniz kesinlikle tavsiye ederim. Çok kısa bir kitap olmasına rağmen karakterlere bu kadar bağlanacağımı hiç tahmin etmezdim. Çok sevdim🫠.
Yorumun devamı spoilerlı olacaktır ❗️
Ramwoo ve Heewan'ın arasındaki sevgi o kadar güzel ve o kadar üzücüydü ki. Araba Heewan'a çarpmasın diye kendini feda eden Ramwoo, onun ölümünden hep kendini suçlu tutan ve yaşama ışığı sönen Heewan. Çocukluklarında tanıştıklarında diğer çocuklar tarafından dışlanan Heewan'a destek olup ona zamanla aşık olan Ramwoo😭. Çok çok güzellerdi, birbirlerini çok sevip bir türlü beraber olamamaları çok üzücüydü💔
Ramwoo'nun annesinin Heewan'a olan sevgi ve şefkati🥹. Heewan'ın babasıyla evlenip mutlu bir hayat kurmaları, Heewan'ın bir kardeşi olması, Ramwoo'nun ölümüne rağmen yıkılmadan bir arada bir aile olabilmeleri🥹. Zorluk çektiler, uzak kaldılar ama zamanla birbirlerinin kıymetini de anladılar.
Ramwoo'nun ölüm meleği olup Heewan'a kendi hayatını verip onun yaşamasını istemesi😭😭💘. Bu sahneler çok duygusaldı. Kalbimi bıraktım. "İkimizden birinin yaşaması gerekiyorsa bunun sen olmasını isterdim." demesi😭💘 siz nasıl güzeldiniz böyle🫠💫.
Çocukluğundan beri yalnız olan Heewan'ın bir arkadaş edinmesi, bucket list yapması, kısıtlı zamanları olduğunu biliyordu ve Heewan'ın solmuş halini görünce onu tekrardan yaşama tutunmasını sağladı🥹. Sonu tam olarak mutlu bitmedi. Ramwoo ölüm meleği olarak kaldı ve cadılar bayramında Heewan'ı ve kardeşini kısa bir anlığına gördü ve hep onun mutlu olmasını istedi 😭💝
Bir kazada kaybettiği aşkı bir ölüm meleği olarak karşına çıkan bir kız, geçmişlerinde yaşananlar, yapılan fedakarlıklar, karakterlerin hikayeleri🩷. Yazarın yazım tarzı inanılmaz akıcıydı ve bölümlerde çok kısaydı. Rs dönemindeyseniz kesinlikle tavsiye ederim. Çok kısa bir kitap olmasına rağmen karakterlere bu kadar bağlanacağımı hiç tahmin etmezdim. Çok sevdim🫠.
Yorumun devamı spoilerlı olacaktır ❗️
Ramwoo ve Heewan'ın arasındaki sevgi o kadar güzel ve o kadar üzücüydü ki. Araba Heewan'a çarpmasın diye kendini feda eden Ramwoo, onun ölümünden hep kendini suçlu tutan ve yaşama ışığı sönen Heewan. Çocukluklarında tanıştıklarında diğer çocuklar tarafından dışlanan Heewan'a destek olup ona zamanla aşık olan Ramwoo😭. Çok çok güzellerdi, birbirlerini çok sevip bir türlü beraber olamamaları çok üzücüydü💔
Ramwoo'nun annesinin Heewan'a olan sevgi ve şefkati🥹. Heewan'ın babasıyla evlenip mutlu bir hayat kurmaları, Heewan'ın bir kardeşi olması, Ramwoo'nun ölümüne rağmen yıkılmadan bir arada bir aile olabilmeleri🥹. Zorluk çektiler, uzak kaldılar ama zamanla birbirlerinin kıymetini de anladılar.
Ramwoo'nun ölüm meleği olup Heewan'a kendi hayatını verip onun yaşamasını istemesi😭😭💘. Bu sahneler çok duygusaldı. Kalbimi bıraktım. "İkimizden birinin yaşaması gerekiyorsa bunun sen olmasını isterdim." demesi😭💘 siz nasıl güzeldiniz böyle🫠💫.
Çocukluğundan beri yalnız olan Heewan'ın bir arkadaş edinmesi, bucket list yapması, kısıtlı zamanları olduğunu biliyordu ve Heewan'ın solmuş halini görünce onu tekrardan yaşama tutunmasını sağladı🥹. Sonu tam olarak mutlu bitmedi. Ramwoo ölüm meleği olarak kaldı ve cadılar bayramında Heewan'ı ve kardeşini kısa bir anlığına gördü ve hep onun mutlu olmasını istedi 😭💝
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 59 reviews