Toen in december 2020 de moeder van Nicole werd opgenomen met corona, begon een intens en uiteindelijk tragisch traject. Rita, 59 jaar en al meer dan vier decennia verzorgende in een bejaardentehuis, werd drie keer opgenomen op de intensive care. Telkens leek herstel nabij, tot het moment dat het niet meer ging. Vanuit het perspectief van Nicole, dochter, moeder van drie en rouw- en verliesbegeleider, neemt dit boek je mee in een periode van hoop, wanhoop en afscheid. Op aanraden van de arts hield ze een dagboek bij, in de hoop dat haar moeder het ooit terug zou kunnen lezen.
Wat volgt is een liefdevol maar rauw verslag van de pandemie, van een gezin dat vecht op meerdere fronten: in het ziekenhuis, thuis bij de kinderen en in het hart. In dialogen, herinneringen en momenten van stilte ontvouwt zich een universeel verhaal over loslaten, overleven en wat het betekent om iemands hand vast te houden, tot het einde toe.
Een indringend boek voor iedereen die te maken heeft (gehad) met verlies, rouw of de impact van corona.
Het boek komt ontzettend binnen. Omdat deze periode zo lang geleden lijkt, maar toch nog niet zo lang geleden is. Het boek is goed geschreven, neemt je mee in een verdrietig verhaal, over een liefdevol gezin. Absoluut een aanrader!