Nachtatlas

by Peter Verhelst

L.S.
Ik had je willen vragen om één keer,
als was het voor de laatste keer en dan
voor eeuwig niets
als zouden wij nooit meer dan nu, nooit eerder
heeft er iemand iemand zo gewild,
heeft iemand zo verlangd als was het
voor de eerste keer, net voor het niets begint
had ik je één keer willen vragen.

Genres: Poetry

73 pages, Paperback

Published January 1, 2025

About the author

Peter Verhelst is een Vlaamse dichter en schrijver.

Peter Verhelst in de Nederlandstalige Wikipedia

Peter Verhelst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Peter Verhelst bij "Schrijversgewijs"


Peter Verhelst is a Flemish poet and writer.

Peter Verhelst in the English Wikipedia

Reviews

[Chris]

Sinds ik ooit, lang geleden, kort nadat het uitgegeven werd Tongkat : een verhalenbordeel las, wist ik dat ik met een schrijver te maken had die de grenzen van de literatuur wilde verleggen, zeker binnen ons taalgebied. Sinds dat boek las ik zowat alles wat er van Peter Verhelst verschenen is, bezocht ik lezingen en theaterstukken van hem en blijf ik tot vandaag gefascineerd door zijn unieke schrijfstijl, zijn sensuele taal, zijn poëtica en zijn onweerstaanbare, beeldende verbeelding.

En ja, natuurlijk (her)ken je op den duur zijn stokpaardjes, symbolen, idiomen en terugkerende zinswendingen, maar dat is in zijn geval meestal geen nadeel. Integendeel. Het voelt als thuiskomen in een vertrouwde omgeving, als het voeren van een voortdurend gesprek met een vriend verspreid over een heel leven, het verveelt haast nooit, want deze dichter vervelt bij elke bundel als een poëtische slang wiens vorm je dan wel herkent, maar die je toch kronkelend blijft verrassen.

Ik las 'Nachtatlas' twee keer en weet nu al dat het een van mijn favoriete Verhelstbundels zal blijven. Gewapend met of geïnspireerd door drie vooraan geplaatste citaten die elk een cyclus aankondigen duikt de dichter de nacht in, op zoek naar de stilte, de droom, het verlies, het niet zijn, het nocturnale natuurleven, de schoonheid van beelden, van kunstwerken die hem fascineren, op zoek, altijd opnieuw, naar liefde en tenslotte stuitend op de dood. Die laatste zorgt in de gedaante (of de vele gedaantes) van het lange, overweldigende gedicht 'Gij' voor het absolute hoogtepunt van deze bloedmooie bundel.

En zoals hij wel vaker doet, geeft Peter Verhelst je als lezer een link mee naar een bij zijn 'Nachtatlas' passende soundscape en enkele websites van kunstenaars die hem inspireerden.

Heel erg van genoten. 4,5*

[Linde Weeda]

Perfecte bundel voor als de lente elk jaar weer minder dichtbij is dan gedacht.

"verdriet uiteenvallend in herinneringen en herinneringen in reepjes betekenis"

"vallen als traagste vorm van inademen"

[Bert]

****(*) Verhelst ontgoochelt nooit.

[Lena]

'Soms weten we niet of we wakker zijn of dromen dat we vallen'

[Olivier]

Deze ochtend kwam in het bijzonder het laatste gedicht Gij aan.
Om snel te herlezen.

[Nathalie]

Voorbijgestoken dit jaar door een jongere garde dichters op de Herman de Coninck-poëzieprijs blijft deze reus van de hedendaagse Vlaamse poëzie me boeien en doet hij me nadenken over zijn metaforen en zijn stijl van verzen. Zijn laatste bundel was weer een exquise buffet van geweldig bedachte en onwerkelijke associaties en zijn geweldige sensibiliteit.

[Annelies]

Die seconde voor de eerste bloesem
van de eerste kersentak loskomt

waarna het ontstelpbaar sneeuwt

en aan elk vruchtbeginsel
een bloeddruppel hangt.
[51]

[Linnea]

Enkele gedichten vond ik mooi, maar het merendeel deed me helemaal niks.
Dit kan ook liggen aan het feit dat ik nauwelijks ervaring heb met poëzie. Of omdat mijn verwachtingen te hoog lagen door alle positieve reviews die ik gelezen had over deze gedichtenbundel.
De titel ‘Nachtatlas’ is dan wel weer prachtig 🌝

[Wes]

Het eerste deel van dit tweeluik behoort voor mij tot het beste van Verhelst.

[Sara Soete]

Soms was ik wat verloren, las ik vanaf de zijlijn, zag veel maar voelde weinig. En af en toe kon ik me overgeven en volgen, drijven, verdwijnen in de wereld van Verhelst. Heerlijk. Altijd dankbaar als dat gebeurt.

'Een hand strijkt over ons hart.
Zo eenvoudig is licht.
De adem stokt.
Een hand strijkt over onze oogleden.
Zo eenvoudig is liefde.
Zo eenvoudig ben ik.
Zo eenvoudig is het voor een mens om uit het leven te vallen. Voor een mens om uit het leven te stappen. Uit het leven te worden gedragen. Als het leven uit ons stapt. Als het leven uit ons wordt gedragen.
In de zindering.
Kijk maar, de wemeling.
De wemelende zindering in.'

[Nele]

Dit boek - roman in het nachtkleed dat poëzie heet - verdient meer lezers, verdient jubelende lezers. Dus, terwijl ik het nog eens en nog eens en nog eens lees: loop jij, lezer, naar boekhandel of bibliotheek en val - voor even, hooguit voor even - uit het leven, deze wemelende zindering in (woorden van Verhelst, die laatste).

[Cathérine]

4,5 ⭐

[Katrien De Schrijver]

Zo mooi. Peter Verhelst weeft verhalen doorspekt van beeldende poëzie, als lezer zuigt hij je mee in de diepgang van zijn hoofd en hart. Deel1 was op zich al waardig genoeg.

[cl ar ke]

mijn alles! mijn ziel! mijn zijn <333 zoveel liefde