What do you think?
Rate this book
ก่อนกาลกลับนิรันดร์
หลายปีต่อมาขณะนั่งฟังเสียงของนาฬิกาไขลานที่เดินไปข้างหน้า มันทำให้ผมหวนคิดถึงแม่ และเหล่านาฬิการูปทรงต่างๆ
ทั้งนาฬิกาทรงหอไอเฟล นาฬิกาทรงพีระมิด นาฬิกาดาราศาสตร์จำลอง และนาฬิกานกฮูก ไม่มีนาฬิกาเรือนไหนเดินช้ากว่ากันแม้แต่นิดเดียว เพราะแม่ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น หากวันไหนผมเถลไถลไปไกลเวลากำหนดของแม่ ก้นผมจะได้ประทับรอยของไม้แขวนเสื้อเสมอ
“เวลามีปัญหาอะไรให้ไปปราก”
แม่มักพูดแบบนี้เสมอยามเจอปัญหาในชีวิต ซึ่งบ่อยครั้งที่ประโยคนี้แว่วเข้ามาในหู เมื่อผมทำหน้าบึ้งขึงขัง หรือทุกข์ระทมจากอาการอกหัก แม่มักจะเดินเข้ามากระซิบ พลางชี้ไปยังลูกโลกหิมะที่บรรจุนาฬิกาดาราศาสตร์จำลอง แล้วกล่าวว่า
“เวลามีปัญหาอะไรให้ไปปราก”
ทั้งนาฬิกาทรงหอไอเฟล นาฬิกาทรงพีระมิด นาฬิกาดาราศาสตร์จำลอง และนาฬิกานกฮูก ไม่มีนาฬิกาเรือนไหนเดินช้ากว่ากันแม้แต่นิดเดียว เพราะแม่ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น หากวันไหนผมเถลไถลไปไกลเวลากำหนดของแม่ ก้นผมจะได้ประทับรอยของไม้แขวนเสื้อเสมอ
“เวลามีปัญหาอะไรให้ไปปราก”
แม่มักพูดแบบนี้เสมอยามเจอปัญหาในชีวิต ซึ่งบ่อยครั้งที่ประโยคนี้แว่วเข้ามาในหู เมื่อผมทำหน้าบึ้งขึงขัง หรือทุกข์ระทมจากอาการอกหัก แม่มักจะเดินเข้ามากระซิบ พลางชี้ไปยังลูกโลกหิมะที่บรรจุนาฬิกาดาราศาสตร์จำลอง แล้วกล่าวว่า
“เวลามีปัญหาอะไรให้ไปปราก”
154 pages, Paperback
Published October 1, 2025
1 person is currently reading
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
October 30, 2025
ผมจำได้ว่ารู้จักกับพอล ในงานหนังสือช่วงเดือน มีนาคม 68 ที่ผ่านมา นึกย้อนไปคิดว่าได้คุยกันประมาณนึง ส่วนมากแล้วก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับนิยายและการเขียนนิยาย แม้จะจำบทสนทนาไม่ได้ชัดเจนนัก แต่สิ่งหนึ่งที่ผมจำได้แม่น คือ ผมเห็น มนุษย์ที่รักในงานเขียน รักในวรรณกรรม สัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านรอการปะทุออกมาสู่วงการงานเขียน ซึ่งผมก็ได้สัมผัสมันอย่างชัดเจนในรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ครับ
ก่อนกาลกลับนิรันดร์ เป็นรวมเรื่องสั้นชุดที่ 2 ภายหลังจากเล่มแรก ไม่มีจริงบนพื้นดาวอังคาร ที่ออกสู่บรรณพิภพในปีที่แล้ว และมีเรื่องสั้นอยู่ในรวมเล่ม ชั่วขณะของสัตว์ประหลาด Monster Moments ที่เป็นงานรวมเรื่องสั้นของมิตรสหายและมิตรน้ำหมึกของพอลเอง ที่เขียนเอง เกลากันเอง พิมพ์เอง ในนาม ISBN ซึ่งเป็นรวมเรื่องสั้นที่สนุกมาก ใครพบเจอก็จัดได้ไม่จำต้องลังเลแต่อย่างใด
แวะไปนิด กลับมาเข้าเรื่องซักหน่อย
รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ มีทั้งหมด 8 เรื่อง 7 เรื่องในนี้ผมคิดว่ายังไม่เคยตีพิมพ์นะ ส่วนอีกเรื่องอย่าง "กฎกลางสี่แยก (ไม่ทราบชื่อแห่งหนึ่ง)" เป็นเรื่องเคยตีพิมพ์แล้วในเล่มชั่วขณะ ที่นำกลับมารวมกับพรรคพวกอีกครั้ง ซึ่งไปด้วยกันได้ดีกับจังหวะและธีมของเล่มนี้พอดิบพอดี
ในภาพรวมทั้งหมด ผมคิดว่าในมันเป็นงานที่เป็นน้ำเสียงของวัยหนุ่มที่เกิดและเติบโตในยุคสมัยนี้ กำเนิดและลืมตาในสังคมที่ปั่นละเอียดจนความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของชีวิต คือ ความแน่นอนเพียงอย่างเดียวที่วัยหนุ่มทุกคนต้องเผชิญ
งานของพอลมีลักาณะของการเล่าที่ชัดเจนว่าเขากำลังอยากบอกเล่าอะไรแต่มันยังคงม่านมัวของความเบลอที่ทำให้นักอ่านยังเหลือพื้นที่ให้ได้คิดคำนึงและนำเรื่องสั้นของพอลให้กลืนกลายให้เป็นเรื่องเล่าของนักอ่านเอง เพราะผมคิดว่า นักอ่านของพอล น่าจะเป็นคนวัยหนุ่มสาวที่อายุไล่เลี่ยกัน เติบโตมาเผชิญหน้ากับอะไรหลายอย่างคล้ายคลึงกัน ทำให้งานของพอลเป็นเหมือนเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ทำให้เราไม่ได้รู้สึกเดียวดายมาก อย่างน้อยก็มีคนคิดและ "อยากจะพูด" ในสิ่งเดียวกัน แม้ตัวเราหรือพอลจะมีวิธีการสื่อสารที่แตกต่างกันก็ตาม
เรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่องนั้น มีไวยากรณ์ที่ชัดเจนที่ต้องการบอกเล่าถึง ความตายและการสูญเสีย มันเป็นสิ่งที่อาจวนเวียนอยู่ในหัวของมนุษย์ในช่วงวัยนี้อย่างน่าแปลกประหลาด แม้โดยทั่วไปเรามักคิดว่ามีแต่คนวัยชราเท่านั้นที่นึกถึงเรื่องความตาย แต่แท้ที่จริง มันเป็นเรื่องที่คนวัยหนุ่มสาวทุกวันนี้ คิดถึงและติดตรึงอยู่ในหัว ไม่เคยจางหายไปไหน ลองสังเกตได้จากงานเขียนในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ที่มักจะพูดถึงความตายใกล้ฉัน หรือ ความสูญเสียและความโศกเศร้าที่ห่อหุ้มตัวฉันอย่างเหนียวแน่นไม่เคยหลุดลอกออกไปเลย
งานของพอล ในมุมหนึ่งอาจจะพูดได้ว่าเป็นงานอีกชิ้นที่สะท้อนเสียงของวัยหนุ่มสาวที่ควรจะเต็มเปี่ยมด้วยพลัง ชีวิตชีวา และความหวังของอนาคต แม้สิ่งเหล่านี้อาจจะยังคงมีในหน้าฉากที่ยิ้มแย้ม แต่ลึกเข้าไปข้างใน มันยังคงมีความต้องการกรีดร้องที่เงียบงันหรือน้ำตาที่ไหลเข้าไปข้างในไม่เคยแสดงให้คนอื่นๆมองเห็น ซึ่งอัตลักษณ์ของรอยยิ้มเปื้อนน้ำตาทั้งหมดนี้ ก็จะปรากฎออกมาผ่านงานเขียนที่ตะโกนความเจ็บปวดออกมาอย่างแจ่มชัด โจ่งแจ้งในน้ำตา ผ่านความพร่ามัวของวิธีการเขียนที่ทำให้ความเศร้าไม่พุ่งพล่านตรงไปหานักอ่าน แต่ยังคงหลบซ่อนอยู่ในงานแต่ละชิ้นที่สุดท้ายจะกลายเป็นลายเซนของนักเขียนแต่ละคน
ซึ่งลายเซนของพอล สุนทรซกี้ คือ การลบเลือนปิดบังความเปราะบางของคนวัยหนุ่ม ด้วยความมหัศจรรย์พันลึก พิสดาร ที่มีกลิ่นอายของสัจนิยมมหัศจรรย์ หรือ แฟนตาซี ผสมผสานรวมกันในเรื่องสั้นแต่ละเรื่อง
ผมคิดว่างานแต่ละชิ้นของพอล ชัดเจนมากว่าเขาอยากบอกอะไรแก่เรา แม้มันจะมาในยานของความมหัศจรรย์แค่ไหนก็ตาม แต่พลขับและผู้โดยสารทั้งหมดในยานลำนี้ ก็เป็นสิ่งจริงแท้ที่เราไม่อาจเบือนหน้าหนีมันได้อีกต่อไป เพราะยานลำยี้คือน้ำเสียงที่เพื่อน พี่ หรือน้องของเราต้องการบอกเล่าจากวานวันที่การพูดตรงๆดูจะเป็นเรื่องผิดบาป การบอกเล่าในงานเขียนแทน จึงกลายเป็นทางออกและยังเป็นทางเข้าให้ผู้อ่านได้เข้าไปสัมผัสถึงบาดแผลที่นักเขียนต้องการเผยให้เห็น
่"ก่อนกาลกลับนิรันทร์" ก็เป็นทางเข้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เชื้อเชิญอย่างเขินอายให้เราได้ลองก้าวเข้าไปในพื้นที่แสนมหัศจรรย์ ของ พอล สุนทรซกี้ ครับ
ก่อนกาลกลับนิรันดร์ เป็นรวมเรื่องสั้นชุดที่ 2 ภายหลังจากเล่มแรก ไม่มีจริงบนพื้นดาวอังคาร ที่ออกสู่บรรณพิภพในปีที่แล้ว และมีเรื่องสั้นอยู่ในรวมเล่ม ชั่วขณะของสัตว์ประหลาด Monster Moments ที่เป็นงานรวมเรื่องสั้นของมิตรสหายและมิตรน้ำหมึกของพอลเอง ที่เขียนเอง เกลากันเอง พิมพ์เอง ในนาม ISBN ซึ่งเป็นรวมเรื่องสั้นที่สนุกมาก ใครพบเจอก็จัดได้ไม่จำต้องลังเลแต่อย่างใด
แวะไปนิด กลับมาเข้าเรื่องซักหน่อย
รวมเรื่องสั้นเล่มนี้ มีทั้งหมด 8 เรื่อง 7 เรื่องในนี้ผมคิดว่ายังไม่เคยตีพิมพ์นะ ส่วนอีกเรื่องอย่าง "กฎกลางสี่แยก (ไม่ทราบชื่อแห่งหนึ่ง)" เป็นเรื่องเคยตีพิมพ์แล้วในเล่มชั่วขณะ ที่นำกลับมารวมกับพรรคพวกอีกครั้ง ซึ่งไปด้วยกันได้ดีกับจังหวะและธีมของเล่มนี้พอดิบพอดี
ในภาพรวมทั้งหมด ผมคิดว่าในมันเป็นงานที่เป็นน้ำเสียงของวัยหนุ่มที่เกิดและเติบโตในยุคสมัยนี้ กำเนิดและลืมตาในสังคมที่ปั่นละเอียดจนความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของชีวิต คือ ความแน่นอนเพียงอย่างเดียวที่วัยหนุ่มทุกคนต้องเผชิญ
งานของพอลมีลักาณะของการเล่าที่ชัดเจนว่าเขากำลังอยากบอกเล่าอะไรแต่มันยังคงม่านมัวของความเบลอที่ทำให้นักอ่านยังเหลือพื้นที่ให้ได้คิดคำนึงและนำเรื่องสั้นของพอลให้กลืนกลายให้เป็นเรื่องเล่าของนักอ่านเอง เพราะผมคิดว่า นักอ่านของพอล น่าจะเป็นคนวัยหนุ่มสาวที่อายุไล่เลี่ยกัน เติบโตมาเผชิญหน้ากับอะไรหลายอย่างคล้ายคลึงกัน ทำให้งานของพอลเป็นเหมือนเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ทำให้เราไม่ได้รู้สึกเดียวดายมาก อย่างน้อยก็มีคนคิดและ "อยากจะพูด" ในสิ่งเดียวกัน แม้ตัวเราหรือพอลจะมีวิธีการสื่อสารที่แตกต่างกันก็ตาม
เรื่องสั้นทั้ง 8 เรื่องนั้น มีไวยากรณ์ที่ชัดเจนที่ต้องการบอกเล่าถึง ความตายและการสูญเสีย มันเป็นสิ่งที่อาจวนเวียนอยู่ในหัวของมนุษย์ในช่วงวัยนี้อย่างน่าแปลกประหลาด แม้โดยทั่วไปเรามักคิดว่ามีแต่คนวัยชราเท่านั้นที่นึกถึงเรื่องความตาย แต่แท้ที่จริง มันเป็นเรื่องที่คนวัยหนุ่มสาวทุกวันนี้ คิดถึงและติดตรึงอยู่ในหัว ไม่เคยจางหายไปไหน ลองสังเกตได้จากงานเขียนในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ที่มักจะพูดถึงความตายใกล้ฉัน หรือ ความสูญเสียและความโศกเศร้าที่ห่อหุ้มตัวฉันอย่างเหนียวแน่นไม่เคยหลุดลอกออกไปเลย
งานของพอล ในมุมหนึ่งอาจจะพูดได้ว่าเป็นงานอีกชิ้นที่สะท้อนเสียงของวัยหนุ่มสาวที่ควรจะเต็มเปี่ยมด้วยพลัง ชีวิตชีวา และความหวังของอนาคต แม้สิ่งเหล่านี้อาจจะยังคงมีในหน้าฉากที่ยิ้มแย้ม แต่ลึกเข้าไปข้างใน มันยังคงมีความต้องการกรีดร้องที่เงียบงันหรือน้ำตาที่ไหลเข้าไปข้างในไม่เคยแสดงให้คนอื่นๆมองเห็น ซึ่งอัตลักษณ์ของรอยยิ้มเปื้อนน้ำตาทั้งหมดนี้ ก็จะปรากฎออกมาผ่านงานเขียนที่ตะโกนความเจ็บปวดออกมาอย่างแจ่มชัด โจ่งแจ้งในน้ำตา ผ่านความพร่ามัวของวิธีการเขียนที่ทำให้ความเศร้าไม่พุ่งพล่านตรงไปหานักอ่าน แต่ยังคงหลบซ่อนอยู่ในงานแต่ละชิ้นที่สุดท้ายจะกลายเป็นลายเซนของนักเขียนแต่ละคน
ซึ่งลายเซนของพอล สุนทรซกี้ คือ การลบเลือนปิดบังความเปราะบางของคนวัยหนุ่ม ด้วยความมหัศจรรย์พันลึก พิสดาร ที่มีกลิ่นอายของสัจนิยมมหัศจรรย์ หรือ แฟนตาซี ผสมผสานรวมกันในเรื่องสั้นแต่ละเรื่อง
ผมคิดว่างานแต่ละชิ้นของพอล ชัดเจนมากว่าเขาอยากบอกอะไรแก่เรา แม้มันจะมาในยานของความมหัศจรรย์แค่ไหนก็ตาม แต่พลขับและผู้โดยสารทั้งหมดในยานลำนี้ ก็เป็นสิ่งจริงแท้ที่เราไม่อาจเบือนหน้าหนีมันได้อีกต่อไป เพราะยานลำยี้คือน้ำเสียงที่เพื่อน พี่ หรือน้องของเราต้องการบอกเล่าจากวานวันที่การพูดตรงๆดูจะเป็นเรื่องผิดบาป การบอกเล่าในงานเขียนแทน จึงกลายเป็นทางออกและยังเป็นทางเข้าให้ผู้อ่านได้เข้าไปสัมผัสถึงบาดแผลที่นักเขียนต้องการเผยให้เห็น
่"ก่อนกาลกลับนิรันทร์" ก็เป็นทางเข้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เชื้อเชิญอย่างเขินอายให้เราได้ลองก้าวเข้าไปในพื้นที่แสนมหัศจรรย์ ของ พอล สุนทรซกี้ ครับ
December 4, 2025
อวลไปด้วยกลิ่นความตาย ฟุ้งกระจายไปกับมวลความทุกข์
สิ่งเหล่านี้ แทรกอยู่ในระหว่างบรรทัด จนเป็นบรรยากาศโดยรวมของเล่ม
.
.
.
.
.
เรื่องสั้นส่วนใหญ่เป็นเรื่องเศร้า ที่ถูกฉาบด้วยเรื่องเหนือจริงเพื่อบรรเทาอาการทุกข์ทรมาณ ทั้งเรื่องผีสาง, การกลายร่าง, สัตว์ประหลาด ซึ่งเป็นการใช้เรื่องเหนือจริงหรือจินตนาการพิศดารเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
.
.
.
ไม่แน่ใจว่าบังเอิญหรือไม่ที่ครึ่งหนึ่งของเรื่องสั้นในเล่ม มีอะไรที่เกี่ยวกับ 'น้ำ' เป็นองค์ประกอบ (ห้องน้ำ, แม่น้ำ, ฝน, ทะเล) ซึ่งส่วนใหญ่แล้วมันอยู่ในฐานะเครื่องมือที่ใช้ชำระล้างคราบความจริงและความทุกข์ทน
.
.
.
ความสัมพันธ์ในครอบครัวคือสิ่งที่ถูกใช้อย่างบ่อยครั้งในฐานะของสัญลักษณ์ในการส่งผ่านเรื่องราวอันเจ็บปวด จากรุ่นสู่รุ่น บ้างก็เป็นใจความใหญ่ (ฝันของแม่, ความขัดแย้งกับพ่อ, ความทรงจำหลอนในห้องน้ำ, การซ้ำเดิมของโศกนาฏกรรมจากแม่สู่ลูกและหลาน) บ้างก็แทรกตัวอยู่ระหว่างบรรทัดในฐานะองค์ประกอบเล็ก ๆ น้อย ๆ (แผ่นเสียงของพ่อ)
.
.
.
มีหลายเรื่องที่พูดถึงเรื่องราวการเมืองไทยในรอบสิบปีที่ผ่านมา มีทั้งประเด็นใหญ่และเล็ก จนกล่าวได้ว่า มันเป็นหนึ่งในงานที่บันทึก 'ห้วงอารมณ์' ของการเมืองไทยร่วมสมัยผ่านเรื่องราวเหนือจริง
.
.
.
.
.
ทั้งหมดข้างต้นที่กล่าวมาคือมวลสารที่ประกอบร่างเป็นรวมเรื่องสั้นเล่มนี้
มันอาจไม่บันเทิงสุดขอบ และไม่ได้ลุ่มลึกสุดขั้ว
แต่ที่แน่ ๆ มันมีชีวิตให้ได้สัมผัส มีความเป็นมนุษย์ที่จับต้องได้
ก็ความทุกข์และความทรงจำเป็นคุณสมบัติพื้นฐานของชีวิตอยู่แล้วนี่
สิ่งเหล่านี้ แทรกอยู่ในระหว่างบรรทัด จนเป็นบรรยากาศโดยรวมของเล่ม
.
.
.
.
.
เรื่องสั้นส่วนใหญ่เป็นเรื่องเศร้า ที่ถูกฉาบด้วยเรื่องเหนือจริงเพื่อบรรเทาอาการทุกข์ทรมาณ ทั้งเรื่องผีสาง, การกลายร่าง, สัตว์ประหลาด ซึ่งเป็นการใช้เรื่องเหนือจริงหรือจินตนาการพิศดารเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
.
.
.
ไม่แน่ใจว่าบังเอิญหรือไม่ที่ครึ่งหนึ่งของเรื่องสั้นในเล่ม มีอะไรที่เกี่ยวกับ 'น้ำ' เป็นองค์ประกอบ (ห้องน้ำ, แม่น้ำ, ฝน, ทะเล) ซึ่งส่วนใหญ่แล้วมันอยู่ในฐานะเครื่องมือที่ใช้ชำระล้างคราบความจริงและความทุกข์ทน
.
.
.
ความสัมพันธ์ในครอบครัวคือสิ่งที่ถูกใช้อย่างบ่อยครั้งในฐานะของสัญลักษณ์ในการส่งผ่านเรื่องราวอันเจ็บปวด จากรุ่นสู่รุ่น บ้างก็เป็นใจความใหญ่ (ฝันของแม่, ความขัดแย้งกับพ่อ, ความทรงจำหลอนในห้องน้ำ, การซ้ำเดิมของโศกนาฏกรรมจากแม่สู่ลูกและหลาน) บ้างก็แทรกตัวอยู่ระหว่างบรรทัดในฐานะองค์ประกอบเล็ก ๆ น้อย ๆ (แผ่นเสียงของพ่อ)
.
.
.
มีหลายเรื่องที่พูดถึงเรื่องราวการเมืองไทยในรอบสิบปีที่ผ่านมา มีทั้งประเด็นใหญ่และเล็ก จนกล่าวได้ว่า มันเป็นหนึ่งในงานที่บันทึก 'ห้วงอารมณ์' ของการเมืองไทยร่วมสมัยผ่านเรื่องราวเหนือจริง
.
.
.
.
.
ทั้งหมดข้างต้นที่กล่าวมาคือมวลสารที่ประกอบร่างเป็นรวมเรื่องสั้นเล่มนี้
มันอาจไม่บันเทิงสุดขอบ และไม่ได้ลุ่มลึกสุดขั้ว
แต่ที่แน่ ๆ มันมีชีวิตให้ได้สัมผัส มีความเป็นมนุษย์ที่จับต้องได้
ก็ความทุกข์และความทรงจำเป็นคุณสมบัติพื้นฐานของชีวิตอยู่แล้วนี่
Displaying 1 - 2 of 2 reviews