What do you think?
Rate this book
Καιρός του θερίζειν
«Αυτό το μενταγιόν ανήκε στη μητέρα μου. Το φορούσε πάντα στον λαιμό της, μέχρι που της το πήρε ο δολοφόνος της…» Αυτά τα λόγια ψέλλισε ο Οδυσσέας Γιαβρόγλου αντικρίζοντας, ανάμεσα στα υπόλοιπα κλοπιμαία που κατέληξαν στη ΓΑΔΑ μετά τη σύλληψη ενός κακοποιού, το κόσμημα που ήταν δεμένο άρρηκτα με τις παιδικές του αναμνήσεις. Η ομολογία του συλληφθέντα στρέφει τις υποψίες στον γνωστό για την αντιδικτατορική του δράση βουλευτή Αντίνοο Σαρακηνιώτη, τον οποίον ο Οδυσσέας κατηγορεί ως δολοφόνο της μητέρας του. Όταν όμως ο Σαρακηνιώτης βρίσκεται δολοφονημένος, όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν εκείνον ως ένοχο οδηγώντας στη σύλληψή του. Ένας φόνος που παραμένει ανεξιχνίαστος· μια γυναίκα που, αφού βίωσε τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής ως εξόριστη στη Γυάρο, κατέληξε έγκλειστη στο ψυχιατρείο· ένας ήρωας της αντίστασης κατά των Συνταγματαρχών, το άψυχο σώμα του οποίου πετάχτηκε συμβολικά έξω από το κτίριο όπου άλλοτε στεγαζόταν η Ασφάλεια… Ο Μάνος Βαρσάμης και η Έλσα Γληνού αναλαμβάνουν να ανακαλύψουν την αλήθεια και να απαλλάξουν τον φίλο τους από την κατηγορία του φόνου. Για να τα καταφέρουν, πρέπει να σκάψουν βαθιά στα σκοτεινά χρόνια της Επταετίας και να ρίξουν φως σε μια περίπλοκη υπόθεση, που θα στοιχίσει τη ζωή πολλών ανθρώπων.
488 pages, Paperback
First published January 1, 2025
6 people are currently reading
18 people want to read
About the author
Ελευθερία Μεταξά
15 books68 followersΗ Ελευθερία Μεταξά γεννήθηκε στο Αιγάλεω το 1970. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, της Δραματικής Σχολής Διομήδη Φωτιάδη και του τμήματος Δημοσιογραφίας του Εργαστηρίου Ελευθέρων Σπουδών ΑΝΤ1. Εργάστηκε ως ηθοποιός, λαμβάνοντας μέρος σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές, ως ασκούμενη δημοσιογράφος στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 και ως φιλόλογος σε φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης.
Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων, με τη μετάφραση και την επιμέλεια βιβλίων και με μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών σειρών. Είναι μέλος της ΠΕΛ (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) και μιλάει Αγγλικά.
Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης, Αθώοι Ένοχοι, Μαύρα σαν τον έβενο μαλλιά (επανέκδοση), Το χέρι του Θεού, Ο θησαυρός της Σμύρνης, Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια; (επανέκδοση), Ίχνος στον καθρέφτη, H κόρη της λήθης (επανέκδοση), Το στοιχειό του Αχέροντα και Μην κοιτάξεις πίσω (επανέκδοση).
Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων, με τη μετάφραση και την επιμέλεια βιβλίων και με μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών σειρών. Είναι μέλος της ΠΕΛ (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) και μιλάει Αγγλικά.
Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης, Αθώοι Ένοχοι, Μαύρα σαν τον έβενο μαλλιά (επανέκδοση), Το χέρι του Θεού, Ο θησαυρός της Σμύρνης, Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια; (επανέκδοση), Ίχνος στον καθρέφτη, H κόρη της λήθης (επανέκδοση), Το στοιχειό του Αχέροντα και Μην κοιτάξεις πίσω (επανέκδοση).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
December 7, 2025
perfect 👍👍👍👍👍😃
October 28, 2025
Ένα περίτεχνο κόσμημα θα είναι η αφορμή για τον αστυνόμο Οδυσσέα Γιαβρόγλου να ξαναζήσει τη δολοφονία της μητέρας του είκοσι χρόνια πριν. Σύντομα διαπιστώνει πως το περιδέραιο ήταν στα χέρια του βουλευτή Αντίνοου Σαρακηνιώτη και αρχίζει να τον παρενοχλεί, κατηγορώντας τον για τον θάνατο της Κλειούς, με αποτέλεσμα να πυροδοτήσει μια σειρά αναπάντεχων εξελίξεων. Ποιος τον παγίδευσε για τον φόνο του Σαρακηνιώτη; Ποιος ήταν πραγματικά ο υποδειγματικός πολιτικός και ήρωας του αντιδικτατορικού αγώνα; Ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλ’ αυτά και ποιο μυστικό πρέπει να παραμείνει κρυμμένο;
Η Ελευθερία Μεταξά ξαναφέρνει κοντά μας τους γνωστούς από άλλα μυθιστορήματά της χαρακτήρες, την Έλσα Γληνού, διακεκριμένη ψυχολόγο που συνεργαζόταν με την αστυνομία για διαλεύκανση εγκλημάτων συνθέτοντας το ψυχολογικό προφίλ των δραστών και τον μεσήλικα αστυνόμο Βαρσάμη, τέως προϊστάμενο του Τμήματος Ανθρωποκτονιών και νυν ιδιωτικό ντετέκτιβ. Οι δυο τους μπλέκουν σε μια σκοτεινή υπόθεση και προσπαθούν να ξεχωρίσουν το ψέμα από την αλήθεια ενώ κάποια στιγμή μπαίνουν και οι ίδιοι στο στόχαστρο του δολοφόνου. Όλα ξεκινάνε όταν ο Ευθύμης Λάπας, ο καινούργιος προϊστάμενος του Τμήματος Εγκλημάτων κατά Ζωής, κατόρθωσε να καρπωθεί ως προσωπικό του κατόρθωμα την εξάρθρωση κυκλώματος ληστειών και δολοφονιών σε Κηφισιά, Φιλοθέη και Πολιτεία, ώστε να αποδείξει σε όλους την αξία του και να αποδειχθεί καλύτερος του προκατόχου του, του Βαρσάμη. Ο αστυνόμος Οδυσσέας Γιαβρόγλου αναγνωρίζει όμως ανάμεσα στα κλοπιμαία ένα μενταγιόν με τρεις καρδιές που ανήκε στη μητέρα του ως την ημέρα που τη σκότωσαν κι έτσι Γληνού και Βαρσάμης αναλαμβάνουν να βοηθήσουν τον Γιαβρόγλου στην υπόθεση του κοσμήματος της μητέρας του.
Ο αστυνόμος υπήρξε μάρτυρας της δολοφονίας της Κλειούς στα δέκα του αλλά δεν κατάφερε να βρει τον δολοφόνο της. Κατατάχτηκε στην αστυνομία θέλοντας να βρει τον ένοχο και τώρα δικαιώνεται, πρέπει όμως να κινηθεί πολύ προσεκτικά. Είναι ο αρχηγός της σπείρας ο δολοφόνος κι αν ναι, γιατί κράταγε το ενοχοποιητικό κόσμημα είκοσι χρόνια τώρα; Αν όχι, από ποιον το πήρε και πότε; Έχει σχέση με όλα αυτά ο βουλευτής Αντίνοος Σαρακηνιώτης, μέλος του αντιδικτατορικού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με συνεχείς επανεκλογές εδώ και πολλά χρόνια ή η δολοφονία του είναι τυχαία; Τον σκότωσε ο Γιαβρόγλου που παραπήρε προσωπικά την υπόθεση ή κάποιος άλλος; Γιατί τον έντυσαν με κουρέλια ζητιάνου και τον άφησαν έξω από την οδό Μπουμπουλίνας 18; Ποιος ήταν στην πραγματικότητα όμως και τι γνωρίζει ο γιος του, Αλέξης; Τι κρύβεται πίσω από το λαμπρό του προσωπείο;
Η συναρπαστική αυτή περιπέτεια ξεδιπλώνεται κλιμακωτά, με τους Γληνού και Βαρσάμη να προχωρούν βήμα βήμα για να διαλευκάνουν αν και κατά πόσο έχει σχέση με τη δολοφονία της μητέρας του Γιαβρόγλου ο επιφανής ποινικολόγος και βουλευτής Σαρακηνιώτης. Μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας ξέρουν καλά ο ένας τον άλλον, πολλές φορές όμως θα έρθουν σε αντιπαράθεση για την ενοχή ή όχι του Γιαβρόγλου, μιας και η παγίδα είναι καλά στημένη. Ανατροπές, λανθασμένες οπτικές γωνίες, νέες δολοφονίες, διαρκείς απορίες που καλύπτονται από άλλες πριν πάρουμε απάντηση στις πρώτες, απολαυστικές συζητήσεις μεταξύ Γληνού και Βαρσάμη που μας παραθέτουν όλα τα γεγονότα από κάθε πλευρά, είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός βιβλίου που με ξενύχτησε με την πλούσια πλοκή του και την καλογραμμένη αφήγηση.
Ενδιάμεσα διαβάζουμε τις επιστολές μιας μητέρας προς τον γιο της, γραμμένες από τη Γυάρο κατά την εξορία της εκεί το 1967 ως σύζυγος κομμουνιστή. Ένα «θανατονήσι», ένας ξερότοπος, όπου άνθρωποι πεινάσανε, διψάσανε, πονέσανε, πεθάνανε. «Και για ποιο λόγο; Γιατί το θέλανε άλλοι. Γι’ αυτό» (σελ. 401). Η κοφτή, άμεση γραφή ζωντανεύει με ενάργεια τη σκληρή καθημερινότητα, τα μαρτύρια, τη βρωμιά, την απελπισία, τον αγώνα για επιβίωση, τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και πολλά άλλα. Μέσα από τα γεγονότα της εξορίας αλλά και τα κατοπινά που βιώνει η συντάκτρια των επιστολών γνωρίζουμε τον Ηλία Ηλιού, τον Κυριάκο Σταμέλο και τη Βάσω Κατράκη αλλά και τους βασανιστές Αναστάσιο Σπανό, Ευάγγελο Μάλλιο και Πέτρο Μπάμπαλη. Πείνα, δίψα και ξύλο η συντροφιά των γυναικών στο ξερονήσι και οι ιστορίες που έχουν να πουν μεταξύ τους για να παρηγοριούνται και να παίρνουν κουράγιο. Κι όσο βυθιζόμουν στη σκοτεινή εποχή της σύγχρονης ιστορίας μας τόσο αναρωτιόμουν ποια γράφει αυτά τα γράμματα στο αγέννητο παιδί της και πώς θα συνδεθεί με την καθαυτή ιστορία. Η Ελευθερία Μεταξά δίνει τον καλύτερό της εαυτό και γεμίζει αυτές τις σελίδες με αγάπη, ειλικρίνεια και συγκίνηση, καταγράφοντας με παραστατικότητα την αγωνία της μάνας για την τύχη του παιδιού που κουβαλάει όταν γεννηθεί, για τις ποικίλες και αντικρουόμενες ψυχικές της διακυμάνσεις κ. ά.
Γνωρίζουμε λοιπόν μια γυναίκα που σκέφτεται πως δεν της αξίζει να βρίσκεται ανάμεσα σε αγωνιστές, σε ανθρώπους που πληρώνουν για τα πιστεύω τους και βασανίζονται για τις ιδέες τους. Ντρέπεται που δεν έφαγε ξύλο και απλώς την έστειλαν εξορία λόγω του γάμου της. «Όμως παίρνω κι εγώ λίγο από το θάρρος τους, από τη λεβεντιά τους, γιατί ανασαίνω τον ίδιο αέρα μ’ εκείνους, γιατί κρυώνω μαζί τους, πεινάω μαζί τους, φοβάμαι μαζί τους» (σελ. 173). Συγκινητικό το δίλημμα: δηλωσίας και προδότης για να σώσεις το παιδί σου ή αγωνιστής; «Άραγε, βαραίνει πιο πολύ η υπογραφή από τη ζωή ενός παιδιού»; Δε γίνεται να μη δακρύσεις σε τέτοια αποσπάσματα: «…όσο εγώ άντεχα, τόσο αυτοί δέρνανε. Και όσο με δέρνανε, τόσο εγώ άντεχα. Αυτοί κουραστήκανε πρώτοι, όχι εγώ! Τους νίκησα τους κερατάδες! Χαλάλι που σακατεύτηκε το πόδι μου» (σελ. 173). Μια κραυγή ενάντια στα «καλά» της Δικτατορίας: «Και μην ακούς που λένε κάποιοι πως κάνει η χούντα πολλά καλά… Στάχτη στα μάτια μας ρίχνει, για να μη βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας, μας γεμίζει την κοιλιά, για να μας κλείνει το στόμα» (σελ. 345).
«Καιρός του θερίζειν» λοιπόν για τους πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος ή, όπως λέει ο σοφός λαός «ό,τι έσπειρες, θερίζεις». Ένα δυνατό, ανατρεπτικό και πλούσιο σε πλοκή αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο ανθρωπιά και συγκίνηση, εκπλήξεις και αναβίωση των σημαντικών στιγμών της αντίστασης κατά της δικτατορίας του 1967, της νύχτας του Πολυτεχνείου και της επανόδου του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τα πάντα συνδέονται με ένα σκοτεινό παρελθόν και κάποιος δε θέλει να έρθει αυτό στο φως. Θα καταφέρουν οι Βαρσάμης και Γληνού να τον νικήσουν;
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%ba...
Η Ελευθερία Μεταξά ξαναφέρνει κοντά μας τους γνωστούς από άλλα μυθιστορήματά της χαρακτήρες, την Έλσα Γληνού, διακεκριμένη ψυχολόγο που συνεργαζόταν με την αστυνομία για διαλεύκανση εγκλημάτων συνθέτοντας το ψυχολογικό προφίλ των δραστών και τον μεσήλικα αστυνόμο Βαρσάμη, τέως προϊστάμενο του Τμήματος Ανθρωποκτονιών και νυν ιδιωτικό ντετέκτιβ. Οι δυο τους μπλέκουν σε μια σκοτεινή υπόθεση και προσπαθούν να ξεχωρίσουν το ψέμα από την αλήθεια ενώ κάποια στιγμή μπαίνουν και οι ίδιοι στο στόχαστρο του δολοφόνου. Όλα ξεκινάνε όταν ο Ευθύμης Λάπας, ο καινούργιος προϊστάμενος του Τμήματος Εγκλημάτων κατά Ζωής, κατόρθωσε να καρπωθεί ως προσωπικό του κατόρθωμα την εξάρθρωση κυκλώματος ληστειών και δολοφονιών σε Κηφισιά, Φιλοθέη και Πολιτεία, ώστε να αποδείξει σε όλους την αξία του και να αποδειχθεί καλύτερος του προκατόχου του, του Βαρσάμη. Ο αστυνόμος Οδυσσέας Γιαβρόγλου αναγνωρίζει όμως ανάμεσα στα κλοπιμαία ένα μενταγιόν με τρεις καρδιές που ανήκε στη μητέρα του ως την ημέρα που τη σκότωσαν κι έτσι Γληνού και Βαρσάμης αναλαμβάνουν να βοηθήσουν τον Γιαβρόγλου στην υπόθεση του κοσμήματος της μητέρας του.
Ο αστυνόμος υπήρξε μάρτυρας της δολοφονίας της Κλειούς στα δέκα του αλλά δεν κατάφερε να βρει τον δολοφόνο της. Κατατάχτηκε στην αστυνομία θέλοντας να βρει τον ένοχο και τώρα δικαιώνεται, πρέπει όμως να κινηθεί πολύ προσεκτικά. Είναι ο αρχηγός της σπείρας ο δολοφόνος κι αν ναι, γιατί κράταγε το ενοχοποιητικό κόσμημα είκοσι χρόνια τώρα; Αν όχι, από ποιον το πήρε και πότε; Έχει σχέση με όλα αυτά ο βουλευτής Αντίνοος Σαρακηνιώτης, μέλος του αντιδικτατορικού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με συνεχείς επανεκλογές εδώ και πολλά χρόνια ή η δολοφονία του είναι τυχαία; Τον σκότωσε ο Γιαβρόγλου που παραπήρε προσωπικά την υπόθεση ή κάποιος άλλος; Γιατί τον έντυσαν με κουρέλια ζητιάνου και τον άφησαν έξω από την οδό Μπουμπουλίνας 18; Ποιος ήταν στην πραγματικότητα όμως και τι γνωρίζει ο γιος του, Αλέξης; Τι κρύβεται πίσω από το λαμπρό του προσωπείο;
Η συναρπαστική αυτή περιπέτεια ξεδιπλώνεται κλιμακωτά, με τους Γληνού και Βαρσάμη να προχωρούν βήμα βήμα για να διαλευκάνουν αν και κατά πόσο έχει σχέση με τη δολοφονία της μητέρας του Γιαβρόγλου ο επιφανής ποινικολόγος και βουλευτής Σαρακηνιώτης. Μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας ξέρουν καλά ο ένας τον άλλον, πολλές φορές όμως θα έρθουν σε αντιπαράθεση για την ενοχή ή όχι του Γιαβρόγλου, μιας και η παγίδα είναι καλά στημένη. Ανατροπές, λανθασμένες οπτικές γωνίες, νέες δολοφονίες, διαρκείς απορίες που καλύπτονται από άλλες πριν πάρουμε απάντηση στις πρώτες, απολαυστικές συζητήσεις μεταξύ Γληνού και Βαρσάμη που μας παραθέτουν όλα τα γεγονότα από κάθε πλευρά, είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός βιβλίου που με ξενύχτησε με την πλούσια πλοκή του και την καλογραμμένη αφήγηση.
Ενδιάμεσα διαβάζουμε τις επιστολές μιας μητέρας προς τον γιο της, γραμμένες από τη Γυάρο κατά την εξορία της εκεί το 1967 ως σύζυγος κομμουνιστή. Ένα «θανατονήσι», ένας ξερότοπος, όπου άνθρωποι πεινάσανε, διψάσανε, πονέσανε, πεθάνανε. «Και για ποιο λόγο; Γιατί το θέλανε άλλοι. Γι’ αυτό» (σελ. 401). Η κοφτή, άμεση γραφή ζωντανεύει με ενάργεια τη σκληρή καθημερινότητα, τα μαρτύρια, τη βρωμιά, την απελπισία, τον αγώνα για επιβίωση, τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και πολλά άλλα. Μέσα από τα γεγονότα της εξορίας αλλά και τα κατοπινά που βιώνει η συντάκτρια των επιστολών γνωρίζουμε τον Ηλία Ηλιού, τον Κυριάκο Σταμέλο και τη Βάσω Κατράκη αλλά και τους βασανιστές Αναστάσιο Σπανό, Ευάγγελο Μάλλιο και Πέτρο Μπάμπαλη. Πείνα, δίψα και ξύλο η συντροφιά των γυναικών στο ξερονήσι και οι ιστορίες που έχουν να πουν μεταξύ τους για να παρηγοριούνται και να παίρνουν κουράγιο. Κι όσο βυθιζόμουν στη σκοτεινή εποχή της σύγχρονης ιστορίας μας τόσο αναρωτιόμουν ποια γράφει αυτά τα γράμματα στο αγέννητο παιδί της και πώς θα συνδεθεί με την καθαυτή ιστορία. Η Ελευθερία Μεταξά δίνει τον καλύτερό της εαυτό και γεμίζει αυτές τις σελίδες με αγάπη, ειλικρίνεια και συγκίνηση, καταγράφοντας με παραστατικότητα την αγωνία της μάνας για την τύχη του παιδιού που κουβαλάει όταν γεννηθεί, για τις ποικίλες και αντικρουόμενες ψυχικές της διακυμάνσεις κ. ά.
Γνωρίζουμε λοιπόν μια γυναίκα που σκέφτεται πως δεν της αξίζει να βρίσκεται ανάμεσα σε αγωνιστές, σε ανθρώπους που πληρώνουν για τα πιστεύω τους και βασανίζονται για τις ιδέες τους. Ντρέπεται που δεν έφαγε ξύλο και απλώς την έστειλαν εξορία λόγω του γάμου της. «Όμως παίρνω κι εγώ λίγο από το θάρρος τους, από τη λεβεντιά τους, γιατί ανασαίνω τον ίδιο αέρα μ’ εκείνους, γιατί κρυώνω μαζί τους, πεινάω μαζί τους, φοβάμαι μαζί τους» (σελ. 173). Συγκινητικό το δίλημμα: δηλωσίας και προδότης για να σώσεις το παιδί σου ή αγωνιστής; «Άραγε, βαραίνει πιο πολύ η υπογραφή από τη ζωή ενός παιδιού»; Δε γίνεται να μη δακρύσεις σε τέτοια αποσπάσματα: «…όσο εγώ άντεχα, τόσο αυτοί δέρνανε. Και όσο με δέρνανε, τόσο εγώ άντεχα. Αυτοί κουραστήκανε πρώτοι, όχι εγώ! Τους νίκησα τους κερατάδες! Χαλάλι που σακατεύτηκε το πόδι μου» (σελ. 173). Μια κραυγή ενάντια στα «καλά» της Δικτατορίας: «Και μην ακούς που λένε κάποιοι πως κάνει η χούντα πολλά καλά… Στάχτη στα μάτια μας ρίχνει, για να μη βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας, μας γεμίζει την κοιλιά, για να μας κλείνει το στόμα» (σελ. 345).
«Καιρός του θερίζειν» λοιπόν για τους πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος ή, όπως λέει ο σοφός λαός «ό,τι έσπειρες, θερίζεις». Ένα δυνατό, ανατρεπτικό και πλούσιο σε πλοκή αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο ανθρωπιά και συγκίνηση, εκπλήξεις και αναβίωση των σημαντικών στιγμών της αντίστασης κατά της δικτατορίας του 1967, της νύχτας του Πολυτεχνείου και της επανόδου του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τα πάντα συνδέονται με ένα σκοτεινό παρελθόν και κάποιος δε θέλει να έρθει αυτό στο φως. Θα καταφέρουν οι Βαρσάμης και Γληνού να τον νικήσουν;
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%ba...
December 13, 2025
Βαθμολογία 4.5/5
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/12/bl...
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ το τί είναι αυτό που μας κάνει -αν κι ενήλικες- να ταυτιζόμαστε με πρόσωπα που πρωταγωνιστούν μέσα στα βιβλία που διαβάζουμε, ακόμη κι αν δεν υπάρχει κάτι το οποίο μπορεί να μας ''ενώνει'', ή, να το ''φέρουμε'' από κοινού π.χ. σαν μία άλλη εμπειρία ζωής; Συναντώντας ξανά μία πολύ αγαπημένη μου συγγραφέα μαζί με την κεντρική της ηρωϊδα (που την έχω ξεχωρίσει ανάμεσα σε τόσες) και σήμερα διάβασα και σας μιλώ για το καινούργιο μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελευθερίας Μεταξά, με τίτλο ''Καιρός του θερίζειν'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας. Ένα ψυχολογικό θρίλερ όπου το χθες ενώνεται μέσω αόρατων γεφυρών με το παρόν, επηρεάζοντας με έναν ιδιαίτερο τρόπο το μέλλον όλων των προσώπων που θα ''φιλοξενηθούν'' μέσα στις σελίδες της ιστορίας του.
Σε όσα βιβλία της συγγραφέως έχει τύχει να διαβάσω έως και σήμερα, δε διαφεύγει της προσοχής μου ένα μοτίβο που ακολουθεί αναφορικά με τον τίτλο του εκάστοτε έργου, όπως και την εικόνα του εξωφύλλου που το κοσμεί. Ένα μοτίβο αγαπημένο και άκρως ταιριαστό τόσο με τις υποθέσεις των βιβλίων όπου λειτουργεί ως ένα από τα βασικά κομμάτια της επίλυσης του γρίφου/παζλ όσο και αναφορικά με τις αναγνωστικές μου προτιμήσεις και τον τρόπο σκέψης μου κι ''επεξεργασίας'' ανάλογων έργων. Έτσι κι εδώ, η συγγραφέας μας προσφέρει έναν τίτλο που κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον προσεγγίσουμε τόσο με μία κυριολεκτική όσο και μία πιο μεταφορική έννοια. Τί θέλω να πω; Από τη μία μεριά, μας τοποθετεί πίσω στον χρόνο και πιο συγκεκριμένα σε παλαιότερες εποχές κι από την άλλη μοιάζει σαν την λαϊκή ρήση πώς ''ό,τι σπείρεις θα θερίσεις'' το οποίο μπορεί να λάβει πολλές αναγνώσεις και προεκτάσεις...
''«Αυτό το μενταγιόν ανήκε στη μητέρα μου. Το φορούσε πάντα στον λαιμό της, μέχρι που της το πήρε ο δολοφόνος της…» Αυτά τα λόγια ψέλλισε ο Οδυσσέας Γιαβρόγλου αντικρίζοντας, ανάμεσα στα υπόλοιπα κλοπιμαία που κατέληξαν στη ΓΑΔΑ μετά τη σύλληψη ενός κακοποιού, το κόσμημα που ήταν δεμένο άρρηκτα με τις παιδικές του αναμνήσεις. Η ομολογία του συλληφθέντα στρέφει τις υποψίες στον γνωστό για την αντιδικτατορική του δράση βουλευτή Αντίνοο Σαρακηνιώτη, τον οποίον ο Οδυσσέας κατηγορεί ως δολοφόνο της μητέρας του. Όταν όμως ο Σαρακηνιώτης βρίσκεται δολοφονημένος, όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν εκείνον ως ένοχο οδηγώντας στη σύλληψή του. Ένας φόνος που παραμένει ανεξιχνίαστος· μια γυναίκα που, αφού βίωσε τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής ως εξόριστη στη Γυάρο, κατέληξε έγκλειστη στο ψυχιατρείο· ένας ήρωας της αντίστασης κατά των Συνταγματαρχών, το άψυχο σώμα του οποίου πετάχτηκε συμβολικά έξω από το κτίριο όπου άλλοτε στεγαζόταν η Ασφάλεια… Ο Μάνος Βαρσάμης και η Έλσα Γληνού αναλαμβάνουν να ανακαλύψουν την αλήθεια και να απαλλάξουν τον φίλο τους από την κατηγορία του φόνου. Για να τα καταφέρουν, πρέπει να σκάψουν βαθιά στα σκοτεινά χρόνια της Επταετίας και να ρίξουν φως σε μια περίπλοκη υπόθεση, που θα στοιχίσει τη ζωή πολλών ανθρώπων." (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας με μία ευφυή τεχνική προβάλλει το παρελθόν πολλών προσώπων της ιστορίας μέσα από το παρόν τους. Καταφέρνει και παντρεύει δύσκολες εποχές ως προς το πολιτικό, κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι της χώρας μαζί με τις όποιες συνέπειες όλα αυτά επέφεραν στη ζωή των πολιτών. Προσέξτε! Δεν το κάνει με τρόπο που γίνεται παρωχημένο κλισέ, ή, επί τούτου ώστε να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Η πένα της συγγραφέως δεν έχει ανάγκη ανάλογα τερτίπια. Ξέρει πολύ καλά το τί γράφει και το πώς το μεταφέρει στο αναγνωστικό. Όπλο στη συγγραφική της φαρέτρα κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου αυτή η συνθήκη έρχεται να μας αποδείξει ότι με τον έναν, ή, τον άλλον τρόπο -όσα χρόνια κι αν περάσουν- πάντα οι πράξεις μας θα έχουν ένα αντίκτυπο. Θετικό, ή, αρνητικό δεν έχει σημασία. Αυτό είναι εκεί παρόν και δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι ποτέ δε θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από εκείνο.
Εύλογα θα αναρωτιέστε αν το βιβλίο ''Καιρός του θερίζειν'' είναι απλώς μόνο αυτά. Όχι! Με πρόσωπα τόσο ρεαλιστικά κι αληθοφανή στις θέσεις των πρωταγωνιστών/στριων στο πλάι των αγαπημένων μας παλιών και καλών γνώριμων, όλη η ιστορία θα μας κάνει να νιώσουμε μία βαθειά συγκίνηση, ανάγκη για ανθρωπιά, αφόρητο πόνο, αλλά και λύτρωση. Ανατροπές, ευφυές παιχνίδι γύρω από το τί μπορεί να συμβαίνει, δύσκολη διάκριση μεταξύ του σωστού και του λάθους, καθώς και μία εύστοχη επαναφορά στο σήμερα είναι μερικά από τα πολλά θετικά που αποκόμισα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου. Ένα βιβλίο που συγκαταλέγεται στα πιο αγαπημένα μου τη φετινή χρονιά και σας προτρέπω να αναζητήσετε κι εσείς. Άλλωστε, η Ελευθερία Μεταξά είναι από εκείνη τη μερίδα των συγγραφέων που μέχρι και σήμερα δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ!
Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/12/bl...
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ το τί είναι αυτό που μας κάνει -αν κι ενήλικες- να ταυτιζόμαστε με πρόσωπα που πρωταγωνιστούν μέσα στα βιβλία που διαβάζουμε, ακόμη κι αν δεν υπάρχει κάτι το οποίο μπορεί να μας ''ενώνει'', ή, να το ''φέρουμε'' από κοινού π.χ. σαν μία άλλη εμπειρία ζωής; Συναντώντας ξανά μία πολύ αγαπημένη μου συγγραφέα μαζί με την κεντρική της ηρωϊδα (που την έχω ξεχωρίσει ανάμεσα σε τόσες) και σήμερα διάβασα και σας μιλώ για το καινούργιο μυθιστόρημα της συγγραφέως Ελευθερίας Μεταξά, με τίτλο ''Καιρός του θερίζειν'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας. Ένα ψυχολογικό θρίλερ όπου το χθες ενώνεται μέσω αόρατων γεφυρών με το παρόν, επηρεάζοντας με έναν ιδιαίτερο τρόπο το μέλλον όλων των προσώπων που θα ''φιλοξενηθούν'' μέσα στις σελίδες της ιστορίας του.
Σε όσα βιβλία της συγγραφέως έχει τύχει να διαβάσω έως και σήμερα, δε διαφεύγει της προσοχής μου ένα μοτίβο που ακολουθεί αναφορικά με τον τίτλο του εκάστοτε έργου, όπως και την εικόνα του εξωφύλλου που το κοσμεί. Ένα μοτίβο αγαπημένο και άκρως ταιριαστό τόσο με τις υποθέσεις των βιβλίων όπου λειτουργεί ως ένα από τα βασικά κομμάτια της επίλυσης του γρίφου/παζλ όσο και αναφορικά με τις αναγνωστικές μου προτιμήσεις και τον τρόπο σκέψης μου κι ''επεξεργασίας'' ανάλογων έργων. Έτσι κι εδώ, η συγγραφέας μας προσφέρει έναν τίτλο που κάλλιστα θα μπορούσαμε να τον προσεγγίσουμε τόσο με μία κυριολεκτική όσο και μία πιο μεταφορική έννοια. Τί θέλω να πω; Από τη μία μεριά, μας τοποθετεί πίσω στον χρόνο και πιο συγκεκριμένα σε παλαιότερες εποχές κι από την άλλη μοιάζει σαν την λαϊκή ρήση πώς ''ό,τι σπείρεις θα θερίσεις'' το οποίο μπορεί να λάβει πολλές αναγνώσεις και προεκτάσεις...
''«Αυτό το μενταγιόν ανήκε στη μητέρα μου. Το φορούσε πάντα στον λαιμό της, μέχρι που της το πήρε ο δολοφόνος της…» Αυτά τα λόγια ψέλλισε ο Οδυσσέας Γιαβρόγλου αντικρίζοντας, ανάμεσα στα υπόλοιπα κλοπιμαία που κατέληξαν στη ΓΑΔΑ μετά τη σύλληψη ενός κακοποιού, το κόσμημα που ήταν δεμένο άρρηκτα με τις παιδικές του αναμνήσεις. Η ομολογία του συλληφθέντα στρέφει τις υποψίες στον γνωστό για την αντιδικτατορική του δράση βουλευτή Αντίνοο Σαρακηνιώτη, τον οποίον ο Οδυσσέας κατηγορεί ως δολοφόνο της μητέρας του. Όταν όμως ο Σαρακηνιώτης βρίσκεται δολοφονημένος, όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν εκείνον ως ένοχο οδηγώντας στη σύλληψή του. Ένας φόνος που παραμένει ανεξιχνίαστος· μια γυναίκα που, αφού βίωσε τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής ως εξόριστη στη Γυάρο, κατέληξε έγκλειστη στο ψυχιατρείο· ένας ήρωας της αντίστασης κατά των Συνταγματαρχών, το άψυχο σώμα του οποίου πετάχτηκε συμβολικά έξω από το κτίριο όπου άλλοτε στεγαζόταν η Ασφάλεια… Ο Μάνος Βαρσάμης και η Έλσα Γληνού αναλαμβάνουν να ανακαλύψουν την αλήθεια και να απαλλάξουν τον φίλο τους από την κατηγορία του φόνου. Για να τα καταφέρουν, πρέπει να σκάψουν βαθιά στα σκοτεινά χρόνια της Επταετίας και να ρίξουν φως σε μια περίπλοκη υπόθεση, που θα στοιχίσει τη ζωή πολλών ανθρώπων." (Από το οπισθόφυλλο)
Η συγγραφέας με μία ευφυή τεχνική προβάλλει το παρελθόν πολλών προσώπων της ιστορίας μέσα από το παρόν τους. Καταφέρνει και παντρεύει δύσκολες εποχές ως προς το πολιτικό, κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι της χώρας μαζί με τις όποιες συνέπειες όλα αυτά επέφεραν στη ζωή των πολιτών. Προσέξτε! Δεν το κάνει με τρόπο που γίνεται παρωχημένο κλισέ, ή, επί τούτου ώστε να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον. Η πένα της συγγραφέως δεν έχει ανάγκη ανάλογα τερτίπια. Ξέρει πολύ καλά το τί γράφει και το πώς το μεταφέρει στο αναγνωστικό. Όπλο στη συγγραφική της φαρέτρα κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου αυτή η συνθήκη έρχεται να μας αποδείξει ότι με τον έναν, ή, τον άλλον τρόπο -όσα χρόνια κι αν περάσουν- πάντα οι πράξεις μας θα έχουν ένα αντίκτυπο. Θετικό, ή, αρνητικό δεν έχει σημασία. Αυτό είναι εκεί παρόν και δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι ποτέ δε θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από εκείνο.
Εύλογα θα αναρωτιέστε αν το βιβλίο ''Καιρός του θερίζειν'' είναι απλώς μόνο αυτά. Όχι! Με πρόσωπα τόσο ρεαλιστικά κι αληθοφανή στις θέσεις των πρωταγωνιστών/στριων στο πλάι των αγαπημένων μας παλιών και καλών γνώριμων, όλη η ιστορία θα μας κάνει να νιώσουμε μία βαθειά συγκίνηση, ανάγκη για ανθρωπιά, αφόρητο πόνο, αλλά και λύτρωση. Ανατροπές, ευφυές παιχνίδι γύρω από το τί μπορεί να συμβαίνει, δύσκολη διάκριση μεταξύ του σωστού και του λάθους, καθώς και μία εύστοχη επαναφορά στο σήμερα είναι μερικά από τα πολλά θετικά που αποκόμισα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου. Ένα βιβλίο που συγκαταλέγεται στα πιο αγαπημένα μου τη φετινή χρονιά και σας προτρέπω να αναζητήσετε κι εσείς. Άλλωστε, η Ελευθερία Μεταξά είναι από εκείνη τη μερίδα των συγγραφέων που μέχρι και σήμερα δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ!
Καλή ανάγνωση.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.
https://vivliovamon.blogspot.com/2025...
January 2, 2026
Η ζωή του αστυνόμου Οδυσσέα Γιαβρόγλου άλλαξε άρδην όταν ανακάλυψε το μενταγιόν της μητέρας του ανάμεσα στα κλοπιμαία που βρήκαν οι συνάδελφοι του μετά την επιτυχή εξάρθρωση ενός κυκλώματος. Οι υποψίες πέφτουν αμέσως στον άμεμπτο βουλευτή Αντίνοο Σαρακινιώτη.
Ο Μάνος Βαρσάμης και η Έλσα Γληνού αναλαμβάνουν να βρουν την λύση του προβλήματος και όσο η έρευνα τους προχωρά ανακαλύπτουν ότι τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
Η Ελευθερία Μεταξά στο νέο της βιβλίο καταπιάνεται με την Επταετία της Χούντας. Μία περίοδο που είχε χαθεί η έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ο σεβασμός. Αναφέρεται στον εγκλεισμό των κρατουμένων στη Γυάρο. Θεωρώ πως είναι το πιο συγκινητικό κομμάτι στο βιβλίο καθώς ως αναγνώστης προσπάθησα να βιώσω τις αγωνίες, τους φόβους και το άγχος που βίωναν οι άνθρωποι σ’ έναν έρημο τόπο χωρίς νερό και τροφή. Δέχονταν μόνο τον σωματικό πόνο και τον εξευτελισμό.
Τα δύο αγαπημένα πρόσωπα των ιστοριών της Ελευθερίας ο Μάνος και η Έλσα έρχονται αντιμέτωποι με την πιο δύσκολη υπόθεση της καριέρας τους καθώς στο στόχαστρο έχει μπει ένας έγκριτος συνάδελφος τους. Μπορούν να λειτουργήσουν υποκειμενικά ή θα υπερισχύσει η γνώμη που έχουν για τον άνθρωπο τους;
Ένα εκπληκτικό αστυνομικό- κοινωνικό μυθιστόρημα από μία συγγραφέα που σε κάθε της βιβλίο ανεβάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά.
Καλή ανάγνωση.
Ο Μάνος Βαρσάμης και η Έλσα Γληνού αναλαμβάνουν να βρουν την λύση του προβλήματος και όσο η έρευνα τους προχωρά ανακαλύπτουν ότι τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
Η Ελευθερία Μεταξά στο νέο της βιβλίο καταπιάνεται με την Επταετία της Χούντας. Μία περίοδο που είχε χαθεί η έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ο σεβασμός. Αναφέρεται στον εγκλεισμό των κρατουμένων στη Γυάρο. Θεωρώ πως είναι το πιο συγκινητικό κομμάτι στο βιβλίο καθώς ως αναγνώστης προσπάθησα να βιώσω τις αγωνίες, τους φόβους και το άγχος που βίωναν οι άνθρωποι σ’ έναν έρημο τόπο χωρίς νερό και τροφή. Δέχονταν μόνο τον σωματικό πόνο και τον εξευτελισμό.
Τα δύο αγαπημένα πρόσωπα των ιστοριών της Ελευθερίας ο Μάνος και η Έλσα έρχονται αντιμέτωποι με την πιο δύσκολη υπόθεση της καριέρας τους καθώς στο στόχαστρο έχει μπει ένας έγκριτος συνάδελφος τους. Μπορούν να λειτουργήσουν υποκειμενικά ή θα υπερισχύσει η γνώμη που έχουν για τον άνθρωπο τους;
Ένα εκπληκτικό αστυνομικό- κοινωνικό μυθιστόρημα από μία συγγραφέα που σε κάθε της βιβλίο ανεβάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά.
Καλή ανάγνωση.
October 30, 2025
Με τη λογοτεχνία της Ελευθερίας Μεταξά γνωριζόμαστε από τον καιρό της καραντίνας όταν είχα διαβάσει το "Αθώοι ένοχοι" και τα επόμενα χρόνια τα "Τρία πρόσωπα της Εκάτης", τα "Μαύρα σαν τον έβενο μαλλιά", το "Χέρι του Θεού" και τον "Θησαυρό της Σμύρνης". Έκτοτε είχα κάνει ένα μικρό διάλειμμά, αν και έχω ήδη τα επόμενα βιβλία στο σπίτι της μέχρι που αγόρασα τον "Καιρό του θερίζειν" και είπα να ξεκινήσω να τα διαβάζω από το τελευταίο. Με βάση τα βιβλία που έχω ήδη διαβάσει και αν και όλα μου είχαν αρέσει με πιο αγαπημένο το "Αθώοι ένοχοι", μπορώ να πω ότι ο "Καιρός του θερίζειν" είναι μακράν το καλύτερό της. Ο ήδη άρτιος τρόπος γραφής εμφανίζεται ακόμη καλύτερος, η ιστορία πέρα από την πλοκή παρουσιάζει ιστορικά στοιχεία, τα οποία ίσως πολλοί δε γνώριζαν, οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι την απρόβλεπτη κορύφωση του δράματος. Ένα βιβλίο που δε θέλεις να αφήσεις στη μέση όταν αναγκαστικά πρέπει να κοιμηθείς και διαβάζεις νύχτα και που περιμένεις να ξαναπιάσεις στο σημείο που το έχεις αφήσει για να δεις τι θα γίνει στο τέλος. Και που όλη μέρα το σκέφτεσαι, ακόμη και όταν το έχεις τελειώσει.
December 19, 2025
4,5*
Αν υπάρχει ένα βιβλίο της Ελευθερίας Μεταξά που μπορείς να πεις χωρίς δεύτερη σκέψη πως ωρίμασε συγγραφικά, αυτό είναι το "Καιρός του θερίζειν", όπου χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά γνωρίζει ακριβώς που και πόσο να κρατήσει τη σιωπή της, πότε να κόψει βαθιά και πότε να αλείψει με μέλι τις πληγές που η ίδια άνοιξε. Το διάβασα απνευστί και απόλαυσα την κάθε του αράδα!
Η ένταση χτίζεται σταδιακά όταν ο Οδυσσέας Γιαβρόγλου αναγνωρίζει, ανάμεσα σε κλοπιμαία που καταλήγουν στη ΓΑΔΑ, ένα κόσμημα που ανήκε στη μητέρα του. Η ομολογία ενός συλληφθέντα στρέφει τις υποψίες προς έναν ήρωα του αντιδικτατορικού αγώνα, τον οποίο ο Οδυσσέας θεωρεί υπεύθυνο για τον θάνατό της. Όταν όμως εκείνος βρίσκεται δολοφονημένος, οι υποψίες πέφτουν πάνω στον νεαρό αστυνομικό.
Ένας ανεξιχνίαστος φόνος, τραύματα της Επταετίας που δεν έκλεισαν ποτέ και μια υπόθεση που οδηγεί τον Μάνο Βαρσάμη και την Έλσα Γληνού να σκάψουν βαθιά στο παρελθόν, για να αποκαλύψουν την αλήθεια και να σώσουν τον φίλο τους. Το κόστος; Βαρύ κι ασήκωτο!
Η γραφή της Ελευθερίας παραμένει καθαρή και κοφτερή. Κάθε αράδα υπηρετεί τον σκοπό της – τίποτα περιττό, τίποτα ελλιπές. Ο Μάνος και η Έλσα δεν ζητούν τη συμπάθειά σου. Αντίθετα σε κοιτάζουν κατάματα και σε προκαλούν να τους καταλάβεις. Αυτή τη φορά όμως, υπάρχει και μια ουσιαστική καταβύθιση στην ψυχοσύνθεση του Οδυσσέα, μια επιλογή που ήταν μια ευχάριστη και ουσιαστική έκπληξη για εμένα. Και κάπου εκεί με κέρδισε το βιβλίο: στη σιωπηλή του ένταση, στις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, στις στιγμές που γίνεται σαφές πως ο «καιρός του θερίζειν» αφορά ξεκάθαρα τις επιλογές που κάνουμε σε αυτήν τη ζωή.
Δεν είναι απλώς το καλύτερό της μέχρι τώρα· είναι το βιβλίο στο οποίο η Ελευθερία Μεταξά δείχνει πλήρη επίγνωση της συγγραφικής της δύναμης της. Σας το προτείνω με τα χίλια!
Καλές αναγνώσεις.
Αν υπάρχει ένα βιβλίο της Ελευθερίας Μεταξά που μπορείς να πεις χωρίς δεύτερη σκέψη πως ωρίμασε συγγραφικά, αυτό είναι το "Καιρός του θερίζειν", όπου χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά γνωρίζει ακριβώς που και πόσο να κρατήσει τη σιωπή της, πότε να κόψει βαθιά και πότε να αλείψει με μέλι τις πληγές που η ίδια άνοιξε. Το διάβασα απνευστί και απόλαυσα την κάθε του αράδα!
Η ένταση χτίζεται σταδιακά όταν ο Οδυσσέας Γιαβρόγλου αναγνωρίζει, ανάμεσα σε κλοπιμαία που καταλήγουν στη ΓΑΔΑ, ένα κόσμημα που ανήκε στη μητέρα του. Η ομολογία ενός συλληφθέντα στρέφει τις υποψίες προς έναν ήρωα του αντιδικτατορικού αγώνα, τον οποίο ο Οδυσσέας θεωρεί υπεύθυνο για τον θάνατό της. Όταν όμως εκείνος βρίσκεται δολοφονημένος, οι υποψίες πέφτουν πάνω στον νεαρό αστυνομικό.
Ένας ανεξιχνίαστος φόνος, τραύματα της Επταετίας που δεν έκλεισαν ποτέ και μια υπόθεση που οδηγεί τον Μάνο Βαρσάμη και την Έλσα Γληνού να σκάψουν βαθιά στο παρελθόν, για να αποκαλύψουν την αλήθεια και να σώσουν τον φίλο τους. Το κόστος; Βαρύ κι ασήκωτο!
Η γραφή της Ελευθερίας παραμένει καθαρή και κοφτερή. Κάθε αράδα υπηρετεί τον σκοπό της – τίποτα περιττό, τίποτα ελλιπές. Ο Μάνος και η Έλσα δεν ζητούν τη συμπάθειά σου. Αντίθετα σε κοιτάζουν κατάματα και σε προκαλούν να τους καταλάβεις. Αυτή τη φορά όμως, υπάρχει και μια ουσιαστική καταβύθιση στην ψυχοσύνθεση του Οδυσσέα, μια επιλογή που ήταν μια ευχάριστη και ουσιαστική έκπληξη για εμένα. Και κάπου εκεί με κέρδισε το βιβλίο: στη σιωπηλή του ένταση, στις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά, στις στιγμές που γίνεται σαφές πως ο «καιρός του θερίζειν» αφορά ξεκάθαρα τις επιλογές που κάνουμε σε αυτήν τη ζωή.
Δεν είναι απλώς το καλύτερό της μέχρι τώρα· είναι το βιβλίο στο οποίο η Ελευθερία Μεταξά δείχνει πλήρη επίγνωση της συγγραφικής της δύναμης της. Σας το προτείνω με τα χίλια!
Καλές αναγνώσεις.
December 11, 2025
Ακόμα ένα αριστούργημα από την Ελευθερία Μεταξά κάθε νέο βιβλίο της είναι τόσο καλό όσο τα προηγούμενα δεν γράφω καλύτερο γιατί είναι άδικο για τα προηγούμενα εμένα ο ύφος γραφής της και η πλοκή των βιβλίων της με κέρδισαν από την αρχή και με κρατάνε.
October 30, 2025
Εδώ είναι η κριτική μου σας περιμένω https://youtu.be/Gl6CCnBUf6E
December 8, 2025
αρκετά καλογραμμένο με πολύ καλά στοιχεία αστυνομικών διαδικασιών και δυνατός ήρωες που αγαπάς η μισείς
December 11, 2025
εξαιρετικό βιβλίο
December 17, 2025
Άψογο!! Διαβάστηκε σε μια ημέρα!
Displaying 1 - 11 of 11 reviews