จิ้งหรีดกับหมา(มุ่ย).

by rorose

เรื่องราวของ หมา และ จิ้งหรีดที่เหมือนถูกบังคับ (ลิขิต) ให้มาเจอกัน ความทรงจำจากชาติที่แล้วนั้นไม่ได้สำคัญอะไร หมู่บ้านที่ถูกแบ่งเป็นสองฝั่ง ตำนานผีปอบหลอกเด็ก รวมไปถึงการค้นหาเป้าหมายของชีวิต ซึ่งมันก็ไร้คำตอบ

สำหรับคนอย่าง หมา(มุ่ย) ชาติที่แล้วเขาคือ ไก่ ไก่ที่ไม่ใช่ชื่อคน แต่เป็น ไก่ ที่เป็นสัตว์ปีกสองขา มีปีกแต่บินไม่ได้ ขนของเขาไม่ได้สวยเงาวับ ไม่ใช่ไก่ไข่ที่ถูกเลี้ยงอย่างดีในฟาร์ม ไม่ใช่ไก่ชน แต่เป็นไก่บ้านที่ถูกทิ้งให้เดินจิกดินร้อง เอ้ก อี๊ เอ้ก เอ๊ก กะต๊าก กะต๊าก ไปวันๆ และโดนจับถอนขนต้มกินในท้ายที่สุด

270 pages, Paperback

Published October 1, 2025

Reviews

[เรื่องเล่าจากหน้ากระดาษ · Rating 4 out of 5]

จิ้งหรีดกับหมา(มุ่ย) 🐶🐔🦗🪱

ผู้เขียน: Rorose (นามปากกา)
นวนิยายวายไทย
ฝากเพจ: เรื่องเล่าจากหน้ากระดาษ

เล่มนี้ได้มาตอนงานหนังสือ คือเดินๆอยู่ก็สะดุดกับชื่อเรื่องไม่พอ นักเขียนในบูทปลายยามาอีกว่าตลกมาก จนต้องหยิบกลับบ้านมาด้วย ช่วงนี้อยากสนับสนุนนักเขียนไทยให้มาก เลยได้เล่มนอกกระแสจากงานมาเยอะเลย

_______

“หมามุ่ย” เด็กหนุ่มผู้รักการเขียนนิยายออนไลน์ ใช้ชีวิตเรียบง่าย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ เขาเคยเริ่มเขียนหลายเรื่องแต่ไม่เคยจบ เพราะกลัวว่าจะเขียนได้ไม่ดีพอ กลัวไม่มีใครอ่าน และกลัวแม้แต่ “การเริ่มต้นใหม่”

จนวันที่เขาได้พบกับ “จิ้งหรีด” ชายหนุ่มที่เป็นช่างซ่อมจักรยานให้กับเขา — ผู้มีแววตาที่ทั้งอ่อนโยนและเศร้าในเวลาเดียวกัน จิ้งหรีดกลายเป็นทั้งเพื่อน คนคุย และแรงบันดาลใจของมุ่ย เขาคอยอ่านงาน เขาคอยแนะนำ และคอยให้กำลังใจในวันที่มุ่ยคิดจะลบทุกอย่างทิ้ง

แต่สิ่งที่มุ่ยไม่รู้คือ ทั้งคู่มีสายสัมพันธ์ที่ลึกกว่าชาตินี้ —
ในอดีตชาติ “มุ่ย” เคยเป็น “ไก่” ส่วน “จิ้งหรีด” เคยเป็น “ไส้เดือน” 🐔🪱
และครั้งหนึ่ง ไก่ก็เคยจิกกินไส้เดือนตัวนั้น…

เมื่ออดีตหวนคืน การได้เจอกันอีกครั้งจึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่คือการกลับมาชดใช้และให้อภัย ทั้งคู่ต่างเรียนรู้ว่า ความรักอาจไม่ได้หมายถึงการครอบครอง แต่อาจหมายถึง “การเยียวยา” และ “การให้อภัย” แม้จะเคยทำร้ายกันมาก่อนก็ตาม

🦗 เสียงจิ้งหรีดในยามค่ำคืนกลายเป็นเสียงที่ปลุกหัวใจหมามุ่ยให้ลุกขึ้นมาเขียนอีกครั้ง —
เขาเริ่มเชื่อมั่นในตัวเอง และค้นพบว่าบางที “แรงบันดาลใจ” อาจอยู่ในคนที่มองเราอย่างเข้าใจเสมอมา

🦗🐶
เรื่องนี้พล้อตค่อนข้างแปลกมาก คนอะไรจะเคยเกิดเป็นไก่ และ ระลึกชาติในสิ่งที่ตัวเองเป็นและทำได้ และได้เจอกับไส้เดือน ยิ่งแล้วใหญ่ แต่มันเป็นรอมคอมที่สนุกมาก อ่านผ่อนคลายสมอง และมีข้อคิดดีๆจากหนังสือที่ทำให้เรามีแรงบันดาลใจในการทำอะไรได้

นักเขียนถ่ายทอดอารมณ์ของ “นักเขียนที่สูญเสียแรงบันดาลใจ” ได้สมจริงมาก โดยเฉพาะตอนที่หมามุ่ยนั่งจ้องหน้าจอว่างเปล่า ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ความกลัว ความไม่มั่นใจ มันคือสิ่งที่คนเคยสร้างงานต้องเคยเจอทั้งนั้น
และการมี “จิ้งหรีด” อยู่ข้าง ๆ คอยบอกว่า “เธอเขียนได้ดีแล้วนะ” — มันคือพลังเล็ก ๆ ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ

#จิ้งหรีดกับหมามุ่ย
#นิยายวายอบอุ่นหัวใจ
#รักข้ามภพข้ามชาติ
#แรงบันดาลใจของนักเขียน
#นิยายวายไทย
#ROROSE
#เรื่องเล่าจากหน้ากระดาษ

[Murainik_ · Rating 3 out of 5]

มู้ดแอนด์โทนชัดมาก ตอนอ่านคือจินตนาการภาพเป็นเกรดสีฉูดฉาดอินดี้ฟีลหมานครเลย
ชอบประเด็นทางสังคมที่ใส่เข้ามา เช่นสังคมสมัยนี้ที่คาดหวังให้คนต้องยึดติดกับการประสบความสำเร็จเป็นสรณะ ห้ามอยู่เฉยๆเปื่อยๆ ต้องactiveๆๆๆๆ หรือประเด็นracist ความเห็นแก่ตัวของผู้ใหญ่ที่ทำให้เด็กต้องมารับกรรม และบทสรุปประเด็นเรื่องพ่อแม่ของหมา ที่เราชอบมากคือความรู้สึกของหมาที่ว่า ดีใจนะที่พ่อแม่ไปมีความสุขในทางของตัวเองได้แล้ว แต่เรื่องความเห็นแก่ตัวที่สักแต่จะให้หมาเกิดมา สุดท้ายก็ทิังขว้างไปอยู่ดี ก็ไม่สมควรได้รับการให้อภัยเหมือนกัน

แต่เสียดาย คหสตนี่รู้สึกว่าพลอตหลักคือศัตรูในชาติที่แล้วมันแทบไม่มีผลอะไรกับพลอตเลย(หรือชั้นวิเคราะห์ไม่ละเอียดพอ) โอเค ครตของสัตว์ในชาติที่แล้วมันมาเชื่อมโยงกับครตในปัจจุบันแหละ แต่เรื่องเป็นศัตรูกันนี่แบบ555 เหมือนแค่ทำให้พวกตัวเอกมีพื้นที่ในใจอีกฝ่าย ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าเฉยๆอะ คือตั้งแต่เจอกัน เปลี่ยนไปสองฉากก้เหมือนเปนเพื่อนสนิทกันละ แค่มีจิกกัดหยิกหลังกันพอเป็นพิธี เกลียดกันกี่โมง555

['tis the blue daisy · Rating 4 out of 5]

in summation
เริ่มจากฝันเล็ก ๆ ก่อน ลองบินในระยะต่ำ แล้วก็ค่อย ๆ ไล่ไปตามลำดับก่อนก็ได้
ชีวิตถ้าไม่เคยเจ็บปวดก็จะไม่มีวันเติบโต 
คนเราสามารถก้าวต่อไปข้างหน้าโดยไม่ต้องให้อภัยได้ เพราะถ้าไม่มีอดีตก็คงไม่มีวันเดินมาถึงจุดนี้

อ่านจบแล้วก็คิดว่า สังคมบังคับให้เราพัฒนาตัวเองแบบก้าวกระโดดเกินไปหรือเปล่าวะ มันจะเป็นไรถ้าคนเราจะโอเคกับการอยู่ที่เดิม เราว่ามันก็ไม่ได้ผิดขนาดนั้น เราเชื่อว่ามีหลายคนที่เหมือนไก่ ก้มหน้าทำงาน ย่ำอยู่ที่เดิม เขาอาจจะไม่ได้ยอมแพ้ แต่มันยังไม่ถึงเวลาอ่ะ หรือหลายคนก็อาจจะเหมือนไส้เดือนที่ไม่ใช่ใครเลย ฟีล แล้วกูคือใครวะ อะไรประมาณนี้ แต่ก็ยังเป็นอะไรสักอย่างอยู่ดีนั้นแหละ

[Ikkyupan · Rating 4 out of 5]

นิยาย slice of life ของคนที่เคยเกิดเป็นไก่กับคนที่เคยเกิดเป็นไส้เดือนดิน เจ้ากรรมนายเวรในชาติก่อนที่มาเจอกันในชาตินี้ แต่ผรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นของขวัญที่ดีที่สุดของกันและกันไปแล้ว ตัวละครสารพัดสัตว์ที่ทั้งน่ารักและไม่น่าคบแต่สะท้อนชีวิตจริง คนหลายประเภท หลายความคิดที่อย่างน้อยเราต้องได้เจอสักครั้งในชีวิต เล่าเรื่องด้วยท่วงท่าง่ายๆ แต่ได้ย้อนคิดกับตัวเองทั้งหมด

[iamkiko · Rating 3 out of 5]

ชอบคอนเซ็ปต์ ภาษาใช้ได้ดี แต่ให้พูดตามตรงเราคิดว่าการให้ชาติก่อนเป็นไก่เป็นไส้เดือนอะไรมันดูบังคับเกินไปเพราะเราไม่คิดว่ามันไปกันได้ดีกับสิ่งที่ขมวดเข้ามา อย่างน้อยแสดงความเป็นปฏิปักษ์ก่อนค่อยๆ ปูทางไปสู่การให้อภัย อย่างน้อยมันจะทำให้คนอ่านเข้าใจได้มากกว่าว่า การที่ไส้เดือนเที่ยวบอกว่าเกลียดไก่ไม่มีวันให้อภัยไก่มันคือเรื่องจริง เพราะทั้งคู่ดูเข้ากันได้ดีและราบเรียบมากตั้งแต่ต้นมันเลยทำให้เราไม่รู้สึกเชื่อในสิ่งที่ไส้เดือนพูดในช่วงแรก

ส่วนตัวไม่ชอบการพยายามเคาะบรรถัดถี่ คำหรือวลีละบรรทัด เข้าใจว่าอาจต้องการแสดงจุดหยุดเพื่อให้เข้าถึงอารมณ์ แต่บางประโยคมันดูเป็นการเคาะแบบครินจ์ๆ ถ้าเขียนรวบไปเลยจะทำให้รูปประโยคโอเคและอารมณ์ไม่สะดุดมากกว่า

แต่ชอบการที่ตั้งใจจะเขียนออกมาและประเด็นชีวิตล้มเหลวไม่ประสบความสำเร็จอะไรพวกนี้ค่ะ ตรงนี้เขียนได้ดีเลย

[Thanutchaya Kotukane · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวของหมา(มุ่ย)กับจิ้งหรีด ในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยคนที่ชื่อเป็นสัตว์ พลอตโคตรจะล้ำ หมา(มุ่ย) ชาติที่แล้วเป็นไก่ จิ้งหรีดชาติที่แล้วเป็นไส้เดือนดินที่โดนไก่กินจนตาย มาเจอกันในชาติปัจจุบันเพราะต่างคนต่างจำอดีตชาติได้ แต่ชีวิตในปัจจุบันก็ไม่ได้เพอร์เฟ็ค แต่การไม่เพอร์เฟ็คก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ตราบใดที่เรายังลองใหม่ได้ ถ้าไม่ไหวก็แค่พักก่อน

นิยายที่เต็มไปด้วยการอุปมา มันเปรียบเปรยจนบางทีก็งงว่าใช่ไหววะ ตั้งใจเขีบนเพื่อสื่อแบบนึ้จริง ๆ ใช่ไหม

แต่ถ้าจะนิยายให้นิยายเล่มนี้เป็นอะไรสักอย่าง ก็คงเป็นคำปลอบใจ ที่ไม่ว่าชีวิตนี้มันจะแย่ หรือแค่ดำเนินชีวิตไปวัน ๆ ก็ไม่เห็นเป็นอะไร ตราบใดที่เรายังหายใจอยู่ โอกาสก็ยังมีเสมอ :)

[Chutiwat · Rating 4 out of 5]

เป็น coming of age ที่อบอุ่นหัวใจ ภาพจำชัด มู้ดดี ทำให้รู้สึกว่าชีวิตไม่ต้องเพอร์เฟกต์อะไร การเป็นคนห่วยก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น การที่ชีวิตคงอยู่ที่เดิมก็ไม่ได้น่าสมเพชเท่าไร การก้าวผ่านความรู้สึกในอดีต ไม่เคียดแค้นแต่ไม่อภัยและเก็บมันไว้เป็นความสำเร็จเล็กๆในการพ้นมันไปได้