Μέχρι να φτάσουμε στο αυτοκίνητο ήμασταν και οι δύο σαν να είχαμε βγει από τη θάλασσα. Η Σοφία άναψε τη μηχανή, ενώ εγώ έστυβα τα βρεγμένα μαλλιά μου και η καταρρακτώδης βροχή έπεφτε πάνω στα τζάμια. Ξεκίνησε βιαστικά, είπε ότι αυτό που ήθελε ήταν να φτάσει το γρηγορότερο στο σπίτι, να πιει ένα ζεστό καφέ και να αλλάξει. Έκοψε το τιμόνι με νευρικές κινήσεις για να ξεπαρκάρει, άλλαξε γρήγορα ταχύτητα από πρώτη σε δευτέρα κι αμέσως σε τρίτη. Πάτησε γκάζι και όρμησε στην άσφαλτο, ή τουλάχιστον εκεί που νόμιζε ότι υπήρχε άσφαλτος, γιατί μπροστά μας δεν φαινόταν τίποτα.
Η Δάφνη και η Σοφία, δύο αχώριστες φίλες, έπειτα από τέσσερα χρόνια σιωπής, συναντιούνται τυχαία στην Αθήνα. Πώς έφτασαν ως εδώ; Τι συνέβη πριν από τέσσερα χρόνια σε ένα ερημικό νησί; Έχουν πληρώσει το τίμημα;
Η Δάφνη «επιστρέφει» στο παρελθόν και αφηγείται την ιστορία της Σοφίας, η οποία βαδίζει σχεδόν αυτάρεσκα τον δρόμο της αυτοκαταστροφής. Οι σχέσεις όμως, ακόμα και οι πιο αθώες, είναι πάντοτε ιδιοτελείς. Η Σοφία, παρόλο που δεν το ομολογεί, έχει συνείδηση αυτού του δούναι και λαβείν, ενώ η Δάφνη βολεύεται εξυμνώντας την ανιδιοτέλεια μιας φιλίας που στο τέλος μοιάζει να καταρρέει…
Η Ελιάνα Χουρμουζιάδου γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Προσλήφθηκε από την Εθνική Τράπεζα το 1984, ενώ παράλληλα σπούδαζε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο διάστημα 1991-2018 εργάστηκε στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, κυρίως ως επιμελήτρια εκδόσεων. Από το 1989 έχουν κυκλοφορήσει πέντε μυθιστορήματά της και ένα παιδικό βιβλίο. Η ιδιαιτέρα (Κέδρος, 1998) τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχουν δημοσιευτεί στον τύπο
Η ιστορία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα καθώς το κεντρικό ζήτημα που θίγεται απασχολεί ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων. Ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένο το βιβλίο, για εμένα, δεν είναι και ο καλύτερος. Ολα αναφέρονται πολύ βιαστικά, το ένα περιστατικό μετά το άλλο και ο αναγνώστης δεν είναι ικανός να αφομοιώσει κάθε γεγονός ξεχωριστά. Θα μπορούσαν να αναφέρονται περισσότερες, χρήσιμες, λεπτομέρειες, τα συναισθήματα της Σοφίας όχι απλά από τον διάλογο της με τη Δάφνη, αλλά και μέσα από εσωτερικούς μονολόγους. Διάβασα το βιβλίο μέσα σε περίπου μια ώρα, και όταν το τελείωσα, παρόλο που μου είχαν μείνει αρκετά στοιχεία, δεν μπορώ να πω πως το ευχαριστήθηκα αρκετά. Ελλειπαν αρκετά στοιχεία, τα οποία θα έκαναν την ιστορία αυτή πιο "προσωπική" και πιο αληθινή.