What do you think?
Rate this book
Weerbots
Wanneer Leen Huet op 24 december 2022 haar moeder begraaft, blijft ze als enig kind achter in het ouderlijk huis. Hetzelfde huis waarin twee jaar eerder ook haar vader overleed. Ook dat jaar staat er een kerstboom, maar van het gezin dat zich daar decennialang rond verzamelde, is geen spoor meer te bekennen.
Weerbots is het laconieke, waarachtige en ontroerende relaas van Leen Huets eerste jaar als wees. Dag na dag vertelt ze hoe het gewone leven zich weer op gang trekt, hoe rouw soms een zacht en grijs waas over de dingen legt, om enkele ogenblikken later genadeloos hard en pikzwart toe te slaan.
Met Weerbots schreef Leen Huet haar persoonlijkste boek – ook al gaat het opvallend vaak over andere mensen. Over mensen die er niet meer zijn, en toch ook weer wel.
Weerbots is het laconieke, waarachtige en ontroerende relaas van Leen Huets eerste jaar als wees. Dag na dag vertelt ze hoe het gewone leven zich weer op gang trekt, hoe rouw soms een zacht en grijs waas over de dingen legt, om enkele ogenblikken later genadeloos hard en pikzwart toe te slaan.
Met Weerbots schreef Leen Huet haar persoonlijkste boek – ook al gaat het opvallend vaak over andere mensen. Over mensen die er niet meer zijn, en toch ook weer wel.
160 pages, Hardcover
Published October 21, 2025
3 people are currently reading
84 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
January 5, 2026
3,5/5 ⭐
http://looneybooks79.blog/2026/01/05/...
Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. Leen Huet schreef haar emoties neer in een dagboek van een jaar, een jaar vanaf de dood van haar moeder tot een jaar erna. Maand per maand worden we als lezer meegenomen in de wereld van literatuur, kunst, de natuur en van de pijn die blijft hangen van de dood en het verlies.
Op 24 december 2022 begraaft Leen haar moeder, zij blijft als enige achter in het ouderlijke huis. Haar vader stierf kort na de lockdown die in 2020 werd opgelegd door de corona-epidemie. Nu ook haar moeder weg is en zij als enig kind achterblijft overvalt een zekere eenzaamheid Leen, een eenzaamheid die ze probeert op te vullen met de dagelijkse beslommeringen.
Hoewel het boek uitgaat van de leegte die achterblijft na de dood van een geliefde wordt er ook veel aandacht besteed aan de schoonheid die nog te vinden is. Daardoor is dit niet een boek dat je heel depressief achterlaat maar eerder aantoont dat er leven is na de dood. Ook de moeilijke dingen die moeten gebeuren kunnen een positief effect hebben, zoals het ophalen van herinneringen door het vinden van een boek of, zoals Leen het in haar boek beschrijft, het onderhouden van de tuin. Op deze manier wordt de dood geen zwart doet dat over alles heen wordt gedrapeerd.
Leen Huet schreef eerder al biografieën over Piet Bruegel, Rubens en Nicolaas Rockox. Na het lezen van 'Weerbots' besloot ik haar boek 'Dansen met Clio' (het boek dat werd uitgegeven kort na de dood van haar moeder) aan te schaffen.
Weerbots is een relaas, een dagboek, een rouwboek maar ook een ode aan familie, liefde en aan de mooie dingen die achterblijven.
http://looneybooks79.blog/2026/01/05/...
Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. Leen Huet schreef haar emoties neer in een dagboek van een jaar, een jaar vanaf de dood van haar moeder tot een jaar erna. Maand per maand worden we als lezer meegenomen in de wereld van literatuur, kunst, de natuur en van de pijn die blijft hangen van de dood en het verlies.
Op 24 december 2022 begraaft Leen haar moeder, zij blijft als enige achter in het ouderlijke huis. Haar vader stierf kort na de lockdown die in 2020 werd opgelegd door de corona-epidemie. Nu ook haar moeder weg is en zij als enig kind achterblijft overvalt een zekere eenzaamheid Leen, een eenzaamheid die ze probeert op te vullen met de dagelijkse beslommeringen.
Hoewel het boek uitgaat van de leegte die achterblijft na de dood van een geliefde wordt er ook veel aandacht besteed aan de schoonheid die nog te vinden is. Daardoor is dit niet een boek dat je heel depressief achterlaat maar eerder aantoont dat er leven is na de dood. Ook de moeilijke dingen die moeten gebeuren kunnen een positief effect hebben, zoals het ophalen van herinneringen door het vinden van een boek of, zoals Leen het in haar boek beschrijft, het onderhouden van de tuin. Op deze manier wordt de dood geen zwart doet dat over alles heen wordt gedrapeerd.
Leen Huet schreef eerder al biografieën over Piet Bruegel, Rubens en Nicolaas Rockox. Na het lezen van 'Weerbots' besloot ik haar boek 'Dansen met Clio' (het boek dat werd uitgegeven kort na de dood van haar moeder) aan te schaffen.
Weerbots is een relaas, een dagboek, een rouwboek maar ook een ode aan familie, liefde en aan de mooie dingen die achterblijven.
Read
December 5, 2025Niet uitgelezen. Het kon mij niet boeien ...
November 4, 2025
Tussen herinnering en stilte
Weerbots is het rouwproces en een eerlijke relaas van Leen Huet die je meeneemt doorheen haar emoties en verleden. In het boek leer je haar beide ouders kennen, alsook haar band met de auteurs en kunstenaars die haar leven getekend hebben. Haar liefde voor Nabokov wordt meermaals aangehaald.
De rauwe emotie over het verwerken van haar ouders komen binnen.
Het mooie aan Weerbots is hoe ingetogen het allemaal blijft. Geen grote woorden of dramatische uitroepen. Leen Huet schrijft met de kalmte van iemand die geleerd heeft dat verdriet niet altijd schreeuwt, maar soms zachtjes naast je komt zitten.
Ze weeft herinneringen aan haar ouders door beschouwingen over kunst, literatuur en tijd, waardoor het boek meer wordt dan enkel een rouwverslag. Het is ook een ode aan denken, kijken, en blijven voelen.
Wat ontroert, is hoe tastbaar haar liefde voor taal is. Elk woord lijkt gewogen, elke zin ademt respect voor het leven dat geweest is én voor wat blijft.
Weerbots is geen boek dat je in één ruk uitleest. Het vraagt om traagheid, om stilstaan. Om te luisteren naar wat tussen de regels beweegt.
Een kleine, stille schat voor wie woorden zoekt voor verlies, en schoonheid vindt in de herinnering.
"Nee, een mens is altijd een mens. Ook wanneer de hersenen verslijten En vergeten. De geest brokkelt af, maar de geest denkt nog De geest is altijd de geest. Er zijn nog herinneringen."
Weerbots is het rouwproces en een eerlijke relaas van Leen Huet die je meeneemt doorheen haar emoties en verleden. In het boek leer je haar beide ouders kennen, alsook haar band met de auteurs en kunstenaars die haar leven getekend hebben. Haar liefde voor Nabokov wordt meermaals aangehaald.
De rauwe emotie over het verwerken van haar ouders komen binnen.
Het mooie aan Weerbots is hoe ingetogen het allemaal blijft. Geen grote woorden of dramatische uitroepen. Leen Huet schrijft met de kalmte van iemand die geleerd heeft dat verdriet niet altijd schreeuwt, maar soms zachtjes naast je komt zitten.
Ze weeft herinneringen aan haar ouders door beschouwingen over kunst, literatuur en tijd, waardoor het boek meer wordt dan enkel een rouwverslag. Het is ook een ode aan denken, kijken, en blijven voelen.
Wat ontroert, is hoe tastbaar haar liefde voor taal is. Elk woord lijkt gewogen, elke zin ademt respect voor het leven dat geweest is én voor wat blijft.
Weerbots is geen boek dat je in één ruk uitleest. Het vraagt om traagheid, om stilstaan. Om te luisteren naar wat tussen de regels beweegt.
Een kleine, stille schat voor wie woorden zoekt voor verlies, en schoonheid vindt in de herinnering.
"Nee, een mens is altijd een mens. Ook wanneer de hersenen verslijten En vergeten. De geest brokkelt af, maar de geest denkt nog De geest is altijd de geest. Er zijn nog herinneringen."
November 8, 2025
Een boekje over rouw waar ik meerdere lovende recensies over las, maar het is niet mijn boek helaas. We lezen het dagboek van de schrijfster die in korte tijd haar beide ouders verloor en weer in haar ouderlijk huis met mooie tuin woont.
Het staat vol mooie natuurbeschrijvingen, mooie taal en mooie zinnen, maar ook vol fragmenten, anekdotes over voor mij onbekende mensen, een soort agenda met afspraken met mensen die me niet zoveel zeiden en informatie waar ik niet zoveel mee kon. ‘Leest het als Belg prettiger en is er dan meer herkenning?’ Vraag ik me af. Misschien dat dat het is.
Citaat: papier, inkt, zinnen; taal is het enige wat we overhouden aan de doden. Aan het einde is het woord.
Citaat: we voelen de afwezigheid en dus de aanwezigheid van wie ontbreekt. Niet in woorden of afgeronde gedachten, maar als atmosfeer.
Citaat: hommels zwalpen als gezellige dronkenlappen van kelk naar kelk.
(Is zwalpen een woord? Hoe dan ook, wat een heerlijk woord!)
Citaat: het verdriet zit net onder de oppervlakte. Iemand missen die er niet meer is, het is als tegen een glazen deur aanlopen.
Citaat: ‘s avonds zie ik vanuit het keukenraam de eerste sneeuwklokjes. Hoelang staan ze daar al?
Het staat vol mooie natuurbeschrijvingen, mooie taal en mooie zinnen, maar ook vol fragmenten, anekdotes over voor mij onbekende mensen, een soort agenda met afspraken met mensen die me niet zoveel zeiden en informatie waar ik niet zoveel mee kon. ‘Leest het als Belg prettiger en is er dan meer herkenning?’ Vraag ik me af. Misschien dat dat het is.
Citaat: papier, inkt, zinnen; taal is het enige wat we overhouden aan de doden. Aan het einde is het woord.
Citaat: we voelen de afwezigheid en dus de aanwezigheid van wie ontbreekt. Niet in woorden of afgeronde gedachten, maar als atmosfeer.
Citaat: hommels zwalpen als gezellige dronkenlappen van kelk naar kelk.
(Is zwalpen een woord? Hoe dan ook, wat een heerlijk woord!)
Citaat: het verdriet zit net onder de oppervlakte. Iemand missen die er niet meer is, het is als tegen een glazen deur aanlopen.
Citaat: ‘s avonds zie ik vanuit het keukenraam de eerste sneeuwklokjes. Hoelang staan ze daar al?
December 24, 2025
In de corona- en kerstperiode verliest Leen Huet eerst haar vader en dan haar moeder. In dagboekvorm legt ze haar rouwproces vast en doet ze pogingen haar gevoel ‘wees’ te zijn onder woorden te brengen. Het resultaat is Weerbots, een novelle die rouwgevoelens onderzoekt en de manieren waarop natuur, kunst, filosofie en literatuur een troostende constante in haar leven zijn. Huet neemt de lezer mee in haar dagelijkse beslommeringen, schrijf- en redactieprojecten en de gedachten die haar sinds de dood van haar ouders bezighouden. De autobiografische invulling plaatst de lezer dicht op de huid van de auteur die een inkijkje krijgt in Huets kleine, erudiete wereld.
Lees de volledige recensie op elineschrijfthier.nl
Lees de volledige recensie op elineschrijfthier.nl
December 28, 2025
Meegegeven door mijn schoonmoeder, een boek dat raakt.
Ouders verliezen, herinnerd worden aan covid, met de Kempen als achtergrond
Ouders verliezen, herinnerd worden aan covid, met de Kempen als achtergrond
Displaying 1 - 7 of 7 reviews