In de stille Kempen, op de purperen hei, staat een eenzaam huisje, met een lijk erbij…
Dit boek werpt een ander licht op deze schijnbaar vreedzame bosrijke regio in het noordoosten van Vlaanderen. Welke Kempense moord inspireerde een internationale misdaadreeks? Welke sadistische moordenaar verscheen nooit voor assisen? Hoe bereidde Freddy Horion zijn waanzin voor in de Kempen? En hoe zit het met de enige Kempense seriemoordenaar?
Dit alles en nog veel meer komt aan bod in dit spannende en gevarieerde true crime-boek.
'Hier heerst vaak zwijgplicht. Een soort omerta die goed past bij de gesloten Kempense mentaliteit.'
audioboek: eerste van’t jaar! heel leuk tussendoortje, goed verteld en geeft wat podcast vibes. doordat het gaat over de regio van mijn roots, zijn er ook heel wat plekken en straten die genoemd worden me bekend wat het deste boeiender maakt 🙂↕️
Hoewel ik intussen naar Limburg verhuisd ben en een tijd in Ieper gewoond heb, ben ik wel opgegroeid in de Kempen. Daarnaast lees ik graag true crime. Dit boek moest ik dus lezen!
De term stille Kempen is voor mij wat achterhaald, maar ik was wel heel benieuwd in hoeverre de titel 'De kille Kempen' van toepassing zou zijn. Hiermee heeft de auteur zeker niet overdreven, want er vloeide helaas al heel wat bloed in deze regio.
Er passeren heel wat gemeentes en steden op alfabetische volgorde. Er worden telkens een aantal moordzaken besproken die een link hebben met deze plaats. De moorden werden gepleegd naar aanleiding van heel uiteenlopende motieven en op verschillende manieren. Sommige moorden werden in een ver verleden gepleegd (bijvoorbeeld hekserij enkele honderden jaren geleden) en andere moorden liggen nog vers in het geheugen.
Door bovenstaande is dit een gevarieerd boek en heb ik over moordzaken gelezen die ik voordien niet kende. Voor mij was dit boek dus geen herhaling van andere boeken of documentaires. Meermaals greep het zware geweld en/of de zinloosheid ervan mij erg aan. Het gezegde dat de realiteit de fictie overtreft, was hier zeker van toepassing.
Opgroeien deed ik voornamelijk in de Noorderkempen, een deel van mijn jeugd speelde zich in het zuidelijke deel af en werken doe ik in Turnhout. Zo riepen heel wat genoemde locaties herinneringen op, bijvoorbeeld speeltuin De Kloek, de schaatsbaan in Heist-op-den-Berg en het kasteel in Vorselaar.
Enerzijds riepen de locaties dus positieve herinneringen op, maar deden ze me vooral stilstaan bij het leed dat in de buurt ervan heeft plaatsgevonden en dat vond ik best confronterend. Zeker bij de iets recenter gepleegde moorden voelt het dan niet meer als een ver-van-mijn-bedshow aan.
De moord op Gert Van Roy is een van de zaken die me het meest is bijgebleven. Hierover had ik al eerder gehoord en de zinloosheid ervan blijft raken. Volgens de psychiaters zijn de daders onverbeterlijke psychopaten. Dat hun verzoek tot vrijlating mogelijks ooit wordt aanvaard, is een ongerustheid die ik met de familie deel. Ik kan mij ook vinden in het idee dat het soms lijkt alsof daders meer rechten hebben dan slachtoffers en nabestaanden, wat een zorg is die ook bij de moord op Melissa Van Loo aan bod kwam.
De meeste moorden worden vrij kort toegelicht en soms had ik graag nog meer te weten willen komen. Al snap ik natuurlijk ook dat er gezien het hoge aantal zaken keuzes gemaakt moesten worden. Bovendien zijn er een aantal zaken waarbij de toelichting wel meer uitgebreid is.
De auteur heeft een heel vlotte schrijfstijl met af en toe een woord dialect ertussen. Dat hield het in de mate van het mogelijke luchtig, want dit boek is best zware kost en liet een diepe indruk na. Wat wel altijd het geval is, is dat de verhalen met respect voor de slachtoffers en nabestaanden gebracht worden.
Een bijzonder toeval vond ik het koppel dat werd geïnterviewd over een dodelijke vechtpartij en nadien zelf in de kranten staat wegens partnermoord. Ook de naam van Natalia duikt kort op. Wil je weten hoe dat komt en wat er nog meer in de Kempen gebeurd is? Zet dit boek dan maar erg hoog op je TBR-lijst!
Interessant concept, maar daardoor mist het boek ook wel veel diepgang. Je krijgt altijd enkel de 'korte inhoud' van de zaken. Ik merkte dat de auteur gepassioneerd is door het onderwerp, maar dat zorgt er ook wel voor dat je soms een vreemde mix krijgt tussen het vertellen van de objectieve feiten en de auteur die af en toe plots over zijn eigen herinneringen aan een zaak begint te praten of een grap maakt om een hoofdstuk af te sluiten. Soms kwamen er daarnaast nog stukjes trivia tussen die er eigenlijk niet echt toe deden. Wat me ook stoorde was de herhaling. De auteur begint (bijna) elk hoofdstuk met "Ken je ...?", wat op den duur redelijk irritant begon te worden. Ik denk dat het beter geweest zou zijn als de auteur het concept tot een volwaardige reeks had gemaakt waarin elke of de meeste zaken die hij hier vertelde volledig uitgeschreven werden. Dat zou veel meer tijd en werk gekost hebben, maar zou ook veel interessanter geweest zijn. Nu heb ik getwijfeld om verder te blijven lezen. Ik heb het uiteindelijk toch uitgelezen omdat de korte hoofdstukken wel gemakkelijk zijn als ontspanningsmomentjes tijdens het studeren. Een podcast met een aflevering per streek zou ook een goed alternatief geweest zijn, zeker door de fragmentarische structuur van het boek. Luisteren naar het audioboek is dan ook een aanrader. Ik vond het fijn dat het in verschillende delen opgesplitst werd. Daarbij vermeldde een andere review dat er wel wat taalfouten in de geschreven versie staan, dus dat is een pluspunt van het boek beluisteren in plaats van lezen.
Kort samengevat: leuk idee, minder geslaagde uitwerking
Hoewel 'De Kille Kempen' bol staat van de straffe verhalen ben ik een beetje op mijn honger blijven zitten met dit boek. Want het had zo veel meer - zo veel beter - kunnen zijn. Eerst en vooral is het heel jammer dat sommige cases zo oppervlakkig beschreven worden dat ze evengoed niet in het boek hadden kunnen staan. De introductie van een case is zo soms zelfs langer dan de uiteenzetting ervan. Over die introducties gesproken: zowel die van de gemeenten als de cases zelf zijn soms zo vreemd en willekeurig dat ze afleiden van de verhalen die de auteur probeert te vertellen. Verhalen die zelf trouwens met momenten vreemd zijn opgebouwd, wat het soms nogal verwarrend maakt om te lezen. 10/10 voor het idee, maar de uitvoering kon beter.
Heb deze in audioboek geluisterd en vind het een beetje jammer dat de narrator geen Kempisch sprak?
Het was een heel interessant boek, zou soms wat meer diepgang hebben gewild. Nu was het weinig info over veel zaken, maar ik snap ook wel dat er ZO veel moordzaken zijn in de Kempen dat kiezen verliezen is 😅.
De Kempen lijkt een vreedzame, bosrijke regio in het noordoosten van Vlaanderen, maar niet alles is wat het lijkt. Er hebben door de eeuwen heen diverse moordzaken plaatsgevonden in de Kempen. Laenen diept in dit veelzijdige truecrimeboek diverse moordzaken uit. Hoe zit het bijvoorbeeld met de enige Kempense seriemoordenaar? En welke Kempense moord was inspiratie voor een internationale misdaadreeks?
Zelf ben ik groot fan van truecrimeboeken en podcasts. Hoewel ik zelf weinig met de Kempen heb, wekte het boek wel meteen mijn interesse. In het boek worden de verschillende plaatsen, in alfabetische volgorde, besproken en worden de meest spraakmakende moorden behandeld door Laenen. Verschillende jaren passeren de revue; zo lezen we onder andere over moordzaken in 1590, 1994, 2007 en 2015, maar ook vele andere jaartallen daarbinnen en -buiten komen langs. Laenen neemt de lezer mee op een reis door de Kempen en door de tijd. Hoewel veel van de genoemde plaatsen voor mij onbekend waren, kan ik me er door de beeldende schrijfstijl van Laenen toch een voorstelling van maken. Dat zelfs de kleinste plekken niet veilig zijn voor misdaad, wordt je tijdens het lezen van De kille Kempen al snel duidelijk.
De misdaden worden beeldend beschreven, waardoor je je er als lezer een voorstelling van kunt maken. De schrijfstijl is feitelijk, zonder dat een bepaalde zaak of plaats delict wordt opgehypt. Dat is ook niet nodig, want de waarheid spreekt voor zich in dit boek. Sommige zaken worden uitgebreider belicht dan andere, dit heeft naar mijn idee ook te maken met de hoeveelheid informatie die over de zaak beschikbaar is. Van sommige zaken was ik nog wel benieuwd naar meer details en informatie, maar over het algemeen weet Laenen precies de informatie te geven die je als lezer wilt hebben.
De kille Kempen is een gevarieerd boek waarin veel misdaden de revue passeren. Voor mij kwamen er veel nieuwe zaken langs en ik heb het boek dan ook met veel plezier gelezen. Zoek je een boek waarin moordzaken uit verschillende tijden worden besproken en waarbij ook de motieven en moordwijzen sterk van elkaar verschillen? Pak dan zeker dit boek eens op!
In de stille Kempen, op de purperen hei, staat een eenzaam huisje, met een lijk erbij...
Ik ontving dit boek via de uitgeverij. Dit beïnvloedt mijn mening niet.
In De Kille Kempen neemt Stefan Laenen de lezer mee op een macabere reis door de Antwerpse Kempen. Het boek is alfabetisch opgebouwd, van Arendonk tot Zandhoven, en verweeft true-crimeverhalen met weetjes over de gemeenten waarin ze zich afspelen. Die opzet is origineel en ambitieus: elke plaats krijgt een eigen sfeer, een eigen verleden en vaak ook een duister randje.
Laenen schrijft vlot en met kennis van zaken. De true-crimeverhalen zijn intrigerend en tonen hoe misdaad ook in ogenschijnlijk rustige, landelijke gemeenten voorkomt. De afwisseling met lokale weetjes – waarvoor een gemeente bekend is of waarmee ze historisch gelinkt is – zorgt voor context en verbreding. Je voelt duidelijk de liefde voor de streek en de drang om verhalen te bewaren.
Toch wringt het soms in de uitvoering. Door de vele tijdssprongen en snelle gedachtewissels – van misdaad naar trivia, van de ene periode naar de andere – kan het boek verwarrend aanvoelen. Net wanneer je als lezer volledig in een zaak zit, word je weer weggehaald door een zijspoor. Dat maakt het moeilijk om emotioneel of narratief echt diepgang te bereiken.
Die fragmentarische structuur doet denken aan een gesproken format. De korte stukken, associatieve sprongen en afwisseling van zware en lichtere onderwerpen zouden mogelijk beter tot hun recht komen in een podcast, waar stem, tempo en pauzes voor meer samenhang kunnen zorgen.
De Kille Kempen is een boeiend en origineel boek voor liefhebbers van lokale geschiedenis en true crime.
De auteur van het boek is Stefan Laenen. Het genre is true crime en de uitgever is Borgerhoff & Lamberigts.
Het boek gaat over echte moordzaken in de regio de Kempen. Het gaat erover dat de Kempen rustig en vredevol lijkt maar dat er ook gruwelijke verhalen zijn gebeurt.
Een aantal verhalen uit het boek gaan over Freddy Horion. Je ziet in het boek hoe stap voor stap hij gruwelijker werd in zijn daden. Het boek bevat ook verhalen over families of vrienden waar gruwelijke moorden in gebeuren door jaloezie of conflicten. Er staan ook veel onopgeloste zaken in. Bij deze topics lijkt het alsof jij de detective bent en op zoek moet gaan naar hints. Dat vond ik heel leuk aan dit boek!
Ik vind hoe het boek geschreven is ook heel tof. Het is zeer vlot geschreven en leesbaar. Het is een spannend boek waardoor je echt word mee getrokken in de verhalen en het leukste van al vind ik dat het gebaseerd is op waargebeurde verhalen uit de Kempen.
Er zitten ook veel verschillende Thema’s in het boek zo gaat het over psychologie,zwijgcultuur en rechtspraak en onopgeloste zaken.
Ik zou het boek zeker aanraden omdat het je echt meetrekt in de verhalen en van het moment dat je begint met lezen kun je bijna niet meer stoppen. Het leuke vind ik ook dat het allemaal verhalen zijn van hier in de buurt. Ik geef het boek een 4/5 sterren!
Mvg Mauro Eyckens
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik was in het Walhalla van de Kempen (Shoppingpark Olen), zag dit boek liggen en móést het kopen. Doorspekt met liefde voor de streek, lore en natuurlijk Vlaamse crimi ten top. Duw Geelse zottekes en nonkels in bruine kroegen messen in hun pollen; welkom peak boerse absurditeit. Muziektip voor terwijl: Het Dorp - Zjef Vanuytsel.
Spelfouten? Ja. Rare sprongen? Ja. Random details over het leven van de auteur? Ook ja. Maar ik kan erdoor kijken, want ik ben het levende bewijs dat een mens ook patriottisch kan zijn voor enkel een regio. (Is daar een woord voor?) Ondanks de lugubere aard krijg ik een warm hart van iedereen die dezelfde liefde deelt voor de Kempen. Bij deze 366 pagina’s dus ook. Hashtag vierentwintig vijftig.
Korte moordverhalen worden alfabetisch opgedeeld per regio. Goed als tussendoortje, maar mijn honger werd niet altijd gestild. Tijd om iets groters te freiten. Slaapweeeeel.
Ook al ben ik zelf in geen velden of wegen met De Kempen verbonden, toch voelde ik me tijdens het lezen van dit boek opvallend snel thuis in de streek. Het is een boek dat je meeneemt en u deel laat uitmaken van dat typische Kempense sfeertje, minus het smakelijke accent wel.
De Kille Kempen is een heerlijke mix van herkenbare, recente gebeurtenissen en straffe verhalen die tot wel honderd jaar teruggaan. Die combinatie werkt verrassend goed en houdt het boek van begin tot einde boeiend. Wat het helemaal afmaakt, is de humor: met een flinke knipoog worden ook de zwaardere onderwerpen gebracht.
Wat een zeer interessant verhaal kon zijn, wordt jammer genoeg onderuit gehaald door schrijffouten, gebrek aan samenhang en de drang van de auteur om zichzelf te profileren als ‘pleaser’.