ხელოვნებით შეპყრობილი

by Ryūnosuke Akutagawa

Paperback

Published January 1, 2020

About the author

Akutagawa Ryūnosuke (芥川 龍之介) was one of the first prewar Japanese writers to achieve a wide foreign readership, partly because of his technical virtuosity, partly because his work seemed to represent imaginative fiction as opposed to the mundane accounts of the I-novelists of the time, partly because of his brilliant joining of traditional material to a modern sensibility, and partly because of film director Kurosawa Akira's masterful adaptation of two of his short stories for the screen.

Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.

At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.

The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).

Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of

Reviews

[Ninette]

“უსიერი ტყე”, “რასიომონის კარიბჭე” და “ნანკინელი ქრისტე” ასე ძალიან რომ მიყვარს, იქნებ ამ მაღალი მოლოდინის გაცრუების ამბავია, მაგრამ “ხელოვნებით შეპყრობილში”, თითქოს, ნაკლებად ისმის დაცემულ სამყაროში ადამიანის ჩუმი აღდგომის აკუტაგავასეული იმედი. ეს უფრო ერთი ჩვეულებრივი ამბავია მწერალზე, თავისი ახალი წიგნის დამთავრების ძალისთვის რომ ვეღარ მიუგნია საკუთარ თავში, შეუპყრია-რა სხვათა სიძულვილის სენს: “ბინდბუნდში ძლივს ჩანდა მობანავეთა თავები, შვიდნი იყვნენ, იქნებ, რვანიც. ზოგი მღეროდა, ლაპარაკობდა, თავებს შორის კი მშვიდად და ზომეირად ირხეოდა ზედაპირზე მოდებული ზინზლი.” ბაკინს წერისგან აშორებს მკითხველის ორივე პორტრეტი: ომია ჰეიკიტის ქებაც და ელამი კაცის ქირდვაც… რომ აღარაფერი ითქვას გამომცემელ იძუმიაზე, თავისი პრაქტიკული ხედვით რომ შეუნელებია ხელოვნებისაგან და ხელოვნებისათვის წვა:

ნაძალადევად არაფერი გამომდის. უინტერესო წიგნი კი არც თქვენთვის იქნება ხელსაყრელი, ვეღარ გაყიდით. დამიჯერეთ, ორივესთვის ასე აჯობებს.

სტანდარტული შთაგონებადაკარგული ხელოვანის პორტრეტში მაინც არის ერთი წმინდა აკუტაგავასეული შტრიხი - ბავშვის ღიმილია ის, რაც ბაკინს ყველაფრის მიუხედავად ხელოვნების სახელით ბრძოლისკენ მოუწოდებს, სანამ გაცხოველებული კალმის ფონზე, ხსნას რომ გვპირდება, კვლავაც ხმამაღლა გაისმის: “რა ბედენაა!”

Librio-ს 2-ევროიანი გამოცემები > 2-ლარიანი პალიტრა L.

[Babi Bao]

რიუნოსკე აკუტაგავა თავისი მწერლობით მკითხველს კვლავ უშლის თვალწინ სამყაროს, სადაც ყველაფრის მარტივად აღქმაა შესაძლებელი. მწერალი გვიყვება ერთ ადამიანზე, რომელსაც უყვარს წერა, საკუთარი განცდების ფურცელზე გადმოცემა, თუმცა მკითხველი სკეპტიკურად არის განწყობილი მისი ამგვარი სიყვარულის მიმართ. ბაკინი არ არის მადლიერი იმის, რაც გააჩნია. საკუთარ ფიქრებში დაკარგულს ავიწყდება ოჯახის წევრებზე ზრუნვა, ასევე სათანადოდ არ აფასებს მწერლობის ნიჭს და სურს, განვითარების გარეშე სხვებს, კლასიკოს მწერლებსა და თანამედროვე დამწყებებს, შეეჯიბროს. იგი არ ფიქრობს მისი ნიჭის რეალურ პერსპექტივაზე, მუდამ უიმედობა ისადგურებს მასში და მეორე ფონზე რჩება ის ადამიანები, რომლებიც რეალურად მასზე ზრუნავენ. მწერალი ამ ნაწარმოებით გადმოსცემს, თუ როგორ შეიძლება ადამიანი განეწყოს ყველაფრის მიმართ მისი უარყოფითი ფიქრების საფუძველზე, გონების მიღმა დარჩეს საკუთარი თავის ფასი და უიმედობის კოშკებში გამომწყვდეულს, არ შესწევდეს ძალა ძვირფას ადამიანებზე იზრუნოს. მნიშვნელოვანია, როდესაც ადამიანი საკუთარ შესაძლებლობებს ნეგატიური ფიქრებით არ მოკლავს და რეალური განვითარების სახეს მისცემს.

[xazebsshoris]

"ყოველი ფილმის დასაწყისში ვტირი, ალბათ იმიტომ რომ ვვოცნებობ მეც ვქმნიდე რაღაცეებს."

[Aurora]

აკუტაგავა, ჩვეულებისამებრ, იყენებს თავის ოსტატობას ყოველი მოქმედების დეტალურად აღსაწერად, რათა წარმოაჩინოს პერსონაჟის შინაგანი მდგომარეობა. ვერ ვიტყვი, რომ ეს მისი საუკეთესო ნაწარმოებია, თუმცა ცხადია, იგი შესანიშნავად გადმოსცემს საკუთარ თავში დარწმუნებული ადამიანის ძალიან მოკლე, მაგრამ შინაგანი მდგომარეობის ცვლილების საინტერესო ისტორიას. შესანიშნავად არის ასახული, როგორ შეიძლება თავდაჯერებულობის გაქრობა და მისი ჩანაცვლება საკუთარი თავით უკმაყოფილების, გამოუსადეგარობისა და შფოთვის განცდებით.
„ხელოვნებით შეპყრობილს“ კვლავ ხელოვნება და მისდამი სიყვარული უბრუნებს წერის სურვილს, ხოლო შვილიშვილის სიტყვები, რომლებიც შესაძლოა ბავშვური ტყუილიც კი იყოს, მას შთაგონებას უღვივებს და შემოქმედებითი პროცესის უწყვეტ მორევში აგდებს.
ასევე საინტერესოა მოთხრობის დასასრულს ოჯახის მიერ მისი შრომისადმი გამოხატული აგდებული დამოკიდებულება, რაც კიდევ უფრო ამძაფრებს მთავარი პერსონაჟის ტრაგიკულ მდგომარეობას.