What do you think?
Rate this book
Wilgenkind
Wanneer Hannah hoort dat haar vader ernstig ziek is, belandt ze tegen wil en dank in de rol van mantelzorger. Aanvankelijk met veel weerstand, maar in de loop van de maanden met steeds meer overtuiging, zorgt Hannah ervoor dat de laatste fase van haar vaders leven draaglijk voor hem is. Aan zijn sterfbed komen herinneringen boven aan haar moeder
die stierf toen Hannah veertien was. Ook doet Hannah een aantal ontdekkingen over het leven van haar vader. Langzaam wordt duidelijk waar de verwijdering begonnen is en wat de oorzaak is van haar vaders onvermogen om een betrokken ouder te zijn. In eerste instantie lijkt de verwijdering te maken te hebben met Hannahs abortus in haar studententijd, maar verzwegen gebeurtenissen in het verleden blijken een veel grotere rol te spelen.
Wilgenkind is een aangrijpende roman over de misverstanden tussen ouders en kinderen, over familiegeheimen en het verzwijgen daarvan, en over de rollen die worden omgekeerd wanneer kinderen opeens voor hun ouders moeten zorgen.
die stierf toen Hannah veertien was. Ook doet Hannah een aantal ontdekkingen over het leven van haar vader. Langzaam wordt duidelijk waar de verwijdering begonnen is en wat de oorzaak is van haar vaders onvermogen om een betrokken ouder te zijn. In eerste instantie lijkt de verwijdering te maken te hebben met Hannahs abortus in haar studententijd, maar verzwegen gebeurtenissen in het verleden blijken een veel grotere rol te spelen.
Wilgenkind is een aangrijpende roman over de misverstanden tussen ouders en kinderen, over familiegeheimen en het verzwijgen daarvan, en over de rollen die worden omgekeerd wanneer kinderen opeens voor hun ouders moeten zorgen.
222 pages, Kindle Edition
Published October 30, 2025
5 people are currently reading
71 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
November 18, 2025
heel erg mooi, indringend. vol van pijn en toch vol van liefde. het blijft je erg bij allemaal
March 2, 2026
Indringend boek over moeizame familieverhoudingen.
December 14, 2025
Heel mooi!
Tijdens het lezen moest ik de hele tijd denken aan de titel en dan zag ik voor me hoe de treurwilg in de tuin steeds zwaarder werd door al het leed.
Tijdens het lezen moest ik de hele tijd denken aan de titel en dan zag ik voor me hoe de treurwilg in de tuin steeds zwaarder werd door al het leed.
January 15, 2026
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In haar nieuwste roman Wilgenkind duikt Josha Zwaan diep in de complexe dynamiek van een ontwricht gezin. Wat begint als een plichtmatig offer van een dochter aan haar stervende vader, mondt uit in een indringende zoektocht naar de wortels van een pijnlijk verleden. Zwaan, bekend om haar vermogen om zware thema’s met fijngevoeligheid te ontleden, stelt in dit boek de vraag: kun je een ander echt vergeven als je de volledige waarheid niet kent?
De hoofdpersoon, Hannah, bevindt zich in een situatie die voor velen herkenbaar zal zijn, maar die door haar voorgeschiedenis extra zwaar beladen is. Wanneer haar vader ernstig ziek wordt, belandt ze in de rol van mantelzorger. Dit doet ze aanvankelijk met grote weerstand. De band met haar vader is immers ernstig beschadigd; als strenggelovige dominee verstootte hij haar jaren geleden nadat zij koos voor een abortus.
“Jonas knipt het lampje aan dat naast het bed aan de muur hangt, gaat rechtop zitten en trekt haar in zijn armen, zonder een poging te doen het huilen te stoppen. Het voelt alsof ze de honderden emmers uit haar droom moet vullen met tranen. Minutenlang blijven ze stromen. Pas dan komen er woorden.”
De auteur schetst de haat-liefdeverhouding tussen Hannah en haar vader haarscherp. Het conflict tussen het rationele "ik wil niets meer met hem te maken hebben" en het instinctieve "het blijft toch je vader" vormt de emotionele ruggengraat van het eerste deel van het boek.
Het verhaal komt in een stroomversnelling wanneer Hannah’s zus Lea na dertig jaar terugkeert uit Amerika. Lea, die kampt met een drankverslaving en haar eigen demonen, fungeert als de katalysator voor de waarheid. Waar de verwijdering in eerste instantie alleen aan Hannah’s abortus gekoppeld leek te worden, onthult Lea met horten en stoten dat er een veel groter, verzwegen trauma aan de basis ligt van hun dysfunctionele opvoeding.
Zwaan beschrijft op prachtige wijze hoe dit trauma het gezin van binnenuit heeft uitgehold. De moeder was afstandelijk, de vader fysiek en emotioneel afwezig. Door het rondstruinen in het ouderlijk huis en het bekijken van oude fotoalbums, reconstrueert Hannah niet alleen het leven van haar ouders, maar ook haar eigen identiteit.
“Ze deinst terug en staat op, loopt naar de openslaande deuren, opent ze en sluipt bijna eerbiedig naar de hoek van de tuin waar de treurwilg al die jaren zijn geheim bewaard heeft.”
De kracht van Wilgenkind zit in de indringende beschrijvingen van gevoelens. Zwaan hanteert een stijl die de lezer langzaam maar zeker het verhaal in zuigt. De thema’s zijn universeel en worden specifiek uitgewerkt, zoals de kwetsbaarheid van de ouder die afhankelijk wordt van het kind, de destructieve kracht van dogma’s die boven naastenliefde worden geplaatst en hoe het verzwijgen van het verleden de volgende generatie onbewust beschadigt.
Wilgenkind is een aangrijpende en louterende roman. Het is een eerlijk verslag van de strijd die veel kinderen voeren met hun ouders, en de bevrijding die kan ontstaan wanneer de mist van misverstanden eindelijk optrekt.
Achter in het boek beschrijft de auteur hoe ze tijdens het schrijven vaak terugkeek naar dierbare momenten uit haar jeugd, die ze tot dat moment vergeten leek te zijn. Josha Zwaan bewijst met dit boek opnieuw dat ze een meester is in het blootleggen van de menselijke ziel.
In haar nieuwste roman Wilgenkind duikt Josha Zwaan diep in de complexe dynamiek van een ontwricht gezin. Wat begint als een plichtmatig offer van een dochter aan haar stervende vader, mondt uit in een indringende zoektocht naar de wortels van een pijnlijk verleden. Zwaan, bekend om haar vermogen om zware thema’s met fijngevoeligheid te ontleden, stelt in dit boek de vraag: kun je een ander echt vergeven als je de volledige waarheid niet kent?
De hoofdpersoon, Hannah, bevindt zich in een situatie die voor velen herkenbaar zal zijn, maar die door haar voorgeschiedenis extra zwaar beladen is. Wanneer haar vader ernstig ziek wordt, belandt ze in de rol van mantelzorger. Dit doet ze aanvankelijk met grote weerstand. De band met haar vader is immers ernstig beschadigd; als strenggelovige dominee verstootte hij haar jaren geleden nadat zij koos voor een abortus.
“Jonas knipt het lampje aan dat naast het bed aan de muur hangt, gaat rechtop zitten en trekt haar in zijn armen, zonder een poging te doen het huilen te stoppen. Het voelt alsof ze de honderden emmers uit haar droom moet vullen met tranen. Minutenlang blijven ze stromen. Pas dan komen er woorden.”
De auteur schetst de haat-liefdeverhouding tussen Hannah en haar vader haarscherp. Het conflict tussen het rationele "ik wil niets meer met hem te maken hebben" en het instinctieve "het blijft toch je vader" vormt de emotionele ruggengraat van het eerste deel van het boek.
Het verhaal komt in een stroomversnelling wanneer Hannah’s zus Lea na dertig jaar terugkeert uit Amerika. Lea, die kampt met een drankverslaving en haar eigen demonen, fungeert als de katalysator voor de waarheid. Waar de verwijdering in eerste instantie alleen aan Hannah’s abortus gekoppeld leek te worden, onthult Lea met horten en stoten dat er een veel groter, verzwegen trauma aan de basis ligt van hun dysfunctionele opvoeding.
Zwaan beschrijft op prachtige wijze hoe dit trauma het gezin van binnenuit heeft uitgehold. De moeder was afstandelijk, de vader fysiek en emotioneel afwezig. Door het rondstruinen in het ouderlijk huis en het bekijken van oude fotoalbums, reconstrueert Hannah niet alleen het leven van haar ouders, maar ook haar eigen identiteit.
“Ze deinst terug en staat op, loopt naar de openslaande deuren, opent ze en sluipt bijna eerbiedig naar de hoek van de tuin waar de treurwilg al die jaren zijn geheim bewaard heeft.”
De kracht van Wilgenkind zit in de indringende beschrijvingen van gevoelens. Zwaan hanteert een stijl die de lezer langzaam maar zeker het verhaal in zuigt. De thema’s zijn universeel en worden specifiek uitgewerkt, zoals de kwetsbaarheid van de ouder die afhankelijk wordt van het kind, de destructieve kracht van dogma’s die boven naastenliefde worden geplaatst en hoe het verzwijgen van het verleden de volgende generatie onbewust beschadigt.
Wilgenkind is een aangrijpende en louterende roman. Het is een eerlijk verslag van de strijd die veel kinderen voeren met hun ouders, en de bevrijding die kan ontstaan wanneer de mist van misverstanden eindelijk optrekt.
Achter in het boek beschrijft de auteur hoe ze tijdens het schrijven vaak terugkeek naar dierbare momenten uit haar jeugd, die ze tot dat moment vergeten leek te zijn. Josha Zwaan bewijst met dit boek opnieuw dat ze een meester is in het blootleggen van de menselijke ziel.
March 23, 2026
Josha Zwaan heeft een indrukwekkende, sfeervolle roman geschreven over familieverhoudingen en mantelzorg. Door haar prettige schrijfstijl vol details en de vloeiende overgangen tussen heden en verleden vlieg je door de pagina’s heen en leef je mee met Hannah, die terugkeert naar haar ouderlijk huis als haar vader ernstig ziek blijkt te zijn. Beetje bij beetje vallen de puzzelstukjes in elkaar en krijg je een completer beeld van het domineesgezin waarin Hannah is opgegroeid. Een intens en ontroerend verhaal.
November 27, 2025
Wat een prachtig boek en zo herkenbaar dat het (bijna) mijn eigen verhaal zou kunnen zijn. Heel treffend beschreven hoe mantelzorg ook helend kan zijn, kun je je verzoenen met het verleden en het verdriet van je ouders ook begrijpen.
January 21, 2026
Eigenlijk drie en een halve ster. Ik vond het een mooi boek maar als het waargebeurd zou zijn had ik het een hogere rating gegeven. Nu vond ik er teveel drama in zitten wat mij een gevoel van effectbejag gaf.
March 23, 2026
Wilgenkind
wilgekind vertelt het verhaal van Hannah, een vrouw die voor een ingrijpende keuze staat: zorgt ze voor haar stervende vader, of laat ze haar verleden en de pijn van haar jeugd definitief achter zich?
Hannah groeide op in een gezin dat getekend werd door spanning en verdriet. Haar vader was predikant, haar moeder kampte met zware depressies. Ook haar jongere zus Lea droeg de littekens van die jeugd met zich mee. Lea probeert inmiddels haar leven weer op te bouwen na jaren in New York, waar ze verwikkeld raakte in een verborgen relatie met haar getrouwde baas een situatie die haar uiteindelijk ver van huis hield en emotioneel uitputte.
Het verhaal draait om onbeantwoorde vragen, de blijvende invloed van je jeugd en de complexiteit van familiebanden. Thema’s als verlies, miskramen en het omgaan met pijn lopen als een rode draad door het boek. In het heden werkt Hannah als jeugdconsulent en voogd, een functie waarin ze dagelijks geconfronteerd wordt met situaties die pijnlijk veel lijken op haar eigen verleden.
De vertelling beweegt zich voortdurend tussen het heden de weken voorafgaand aan de dood van haar vader en fragmenten uit het verleden, van hun jeugd tot nu. Herinneringen komen boven aan de hand van foto’s en verhalen, en roepen een tijd op waarin alles misschien nog intact leek, of waarin de barsten nog niet zichtbaar waren.
Na jaren zonder contact bereiken de schaarse pogingen van haar vader om toenadering te zoeken haar pas echt.
Hannah wordt overspoeld door gevoelens van schuld, woede en verdriet, terwijl onuitgesproken geheimen langzaam aan de oppervlakte komen. Ze staat voor de zwaarste beslissing van haar leven: zichzelf opnieuw wegcijferen in de hoop iets te herstellen wat misschien nooit te herstellen valt.
Gaandeweg komt ook het verhaal van een ongeboren broertje naar boven een gebeurtenis die aan de basis lag van de postnatale depressie van haar moeder. Iets waar Hannah als kind niets van begreep, maar waarvan ze de gevolgen diep heeft gevoeld: een gebrek aan moederliefde en een jeugd waarin haar zus deels de rol van ouder op zich nam.
Het boek eindigt met een indringende beschrijving van het afscheid en de opbaring van haar vader sober en rauw, met details die licht ongemakkelijk aanvoelen, maar de kwetsbaarheid van het moment onderstrepen.
wilgekind vertelt het verhaal van Hannah, een vrouw die voor een ingrijpende keuze staat: zorgt ze voor haar stervende vader, of laat ze haar verleden en de pijn van haar jeugd definitief achter zich?
Hannah groeide op in een gezin dat getekend werd door spanning en verdriet. Haar vader was predikant, haar moeder kampte met zware depressies. Ook haar jongere zus Lea droeg de littekens van die jeugd met zich mee. Lea probeert inmiddels haar leven weer op te bouwen na jaren in New York, waar ze verwikkeld raakte in een verborgen relatie met haar getrouwde baas een situatie die haar uiteindelijk ver van huis hield en emotioneel uitputte.
Het verhaal draait om onbeantwoorde vragen, de blijvende invloed van je jeugd en de complexiteit van familiebanden. Thema’s als verlies, miskramen en het omgaan met pijn lopen als een rode draad door het boek. In het heden werkt Hannah als jeugdconsulent en voogd, een functie waarin ze dagelijks geconfronteerd wordt met situaties die pijnlijk veel lijken op haar eigen verleden.
De vertelling beweegt zich voortdurend tussen het heden de weken voorafgaand aan de dood van haar vader en fragmenten uit het verleden, van hun jeugd tot nu. Herinneringen komen boven aan de hand van foto’s en verhalen, en roepen een tijd op waarin alles misschien nog intact leek, of waarin de barsten nog niet zichtbaar waren.
Na jaren zonder contact bereiken de schaarse pogingen van haar vader om toenadering te zoeken haar pas echt.
Hannah wordt overspoeld door gevoelens van schuld, woede en verdriet, terwijl onuitgesproken geheimen langzaam aan de oppervlakte komen. Ze staat voor de zwaarste beslissing van haar leven: zichzelf opnieuw wegcijferen in de hoop iets te herstellen wat misschien nooit te herstellen valt.
Gaandeweg komt ook het verhaal van een ongeboren broertje naar boven een gebeurtenis die aan de basis lag van de postnatale depressie van haar moeder. Iets waar Hannah als kind niets van begreep, maar waarvan ze de gevolgen diep heeft gevoeld: een gebrek aan moederliefde en een jeugd waarin haar zus deels de rol van ouder op zich nam.
Het boek eindigt met een indringende beschrijving van het afscheid en de opbaring van haar vader sober en rauw, met details die licht ongemakkelijk aanvoelen, maar de kwetsbaarheid van het moment onderstrepen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 30, 2026
Wilgenkind van Josha Zwaan is een aangrijpende roman die langzaam maar onontkoombaar zijn emotionele lading prijsgeeft. Wanneer Hannah hoort dat haar vader ernstig ziek is, belandt ze tegen wil en dank in de rol van mantelzorger. Wat begint met weerstand, groeit uit tot een intens en toegewijd zorgen voor hem in de laatste fase van zijn leven. Als lezer word je meegenomen in dit proces, waarin nabijheid en afstand voortdurend met elkaar botsen.
Aan het sterfbed van haar vader komen herinneringen boven aan Hannahs moeder, die overleed toen zij veertien was. Tegelijkertijd doet Hannah ontdekkingen over het leven van haar vader, waardoor langzaam duidelijk wordt waar de verwijdering tussen hen is ontstaan. In eerste instantie lijkt die afstand te maken te hebben met Hannahs abortus tijdens haar studententijd, maar gaandeweg blijken verzwegen gebeurtenissen uit het verleden een veel diepere rol te spelen. Die familiegeheimen geven het verhaal een schrijnende spanning.
Wat deze roman zo ontroerend maakt, is de manier waarop Zwaan thema’s als dood, mantelzorg en geloof samenbrengt. Het geloof, met een vader als dominee, speelt een bepalende rol binnen het gezin en werkt zowel verbindend als verstikkend. Dat innerlijke conflict wordt prachtig verwoord in de zin: “Haar vader was als de paardenbloemen die ze ooit plukte. Stralend geel van buiten, bitter en giftig van binnen.”
De mooie wisselingen tussen verleden en heden laten zien hoe herinneringen blijven schuren: “Denkend aan haar tienertijd is als pulken aan de korst van een wond; brandende pijn, iedere keer weer.”
Daarbij zijn de natuurbeschrijvingen prachtig en troostend, als een ademruimte in het verdriet. Wilgenkind is een indringend en kwetsbaar boek dat zorgde voor tranen over mijn wangen en een boek dat me nog lang zal nablijven.
Het bespreken van het boek met Chayenne maakte het extra bijzonder: hoe kijk jij naar de personages? Wat zou jij doen? Wat is je gevoel bij het boek
Aan het sterfbed van haar vader komen herinneringen boven aan Hannahs moeder, die overleed toen zij veertien was. Tegelijkertijd doet Hannah ontdekkingen over het leven van haar vader, waardoor langzaam duidelijk wordt waar de verwijdering tussen hen is ontstaan. In eerste instantie lijkt die afstand te maken te hebben met Hannahs abortus tijdens haar studententijd, maar gaandeweg blijken verzwegen gebeurtenissen uit het verleden een veel diepere rol te spelen. Die familiegeheimen geven het verhaal een schrijnende spanning.
Wat deze roman zo ontroerend maakt, is de manier waarop Zwaan thema’s als dood, mantelzorg en geloof samenbrengt. Het geloof, met een vader als dominee, speelt een bepalende rol binnen het gezin en werkt zowel verbindend als verstikkend. Dat innerlijke conflict wordt prachtig verwoord in de zin: “Haar vader was als de paardenbloemen die ze ooit plukte. Stralend geel van buiten, bitter en giftig van binnen.”
De mooie wisselingen tussen verleden en heden laten zien hoe herinneringen blijven schuren: “Denkend aan haar tienertijd is als pulken aan de korst van een wond; brandende pijn, iedere keer weer.”
Daarbij zijn de natuurbeschrijvingen prachtig en troostend, als een ademruimte in het verdriet. Wilgenkind is een indringend en kwetsbaar boek dat zorgde voor tranen over mijn wangen en een boek dat me nog lang zal nablijven.
Het bespreken van het boek met Chayenne maakte het extra bijzonder: hoe kijk jij naar de personages? Wat zou jij doen? Wat is je gevoel bij het boek
November 24, 2025
Hannah krijgt een mailtje van haar vader waarin staat dat hij ernstig ziek is en wordt ineens mantelzorger. In dertien weken gaat het steeds slechter met haar vader en uiteindelijk sterft hij. Haar tien jaar oudere zus is niet beschikbaar om haar te helpen, kan dat niet of wil het niet. Ze staat er alleen voor, voelt zich verantwoordelijk en wil eigenlijk niet mantelzorgen. In deze periode komen veel herinneringen boven en enkele familiegeheimen; het is intens en heftig, maar uiteindelijk ook waardevol.
Het hoofdpersonage Hannah heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel en een intensieve baan bij jeugdbescherming. Haar jeugd was niet makkelijk, en de band met haar vader kreeg toen ze jongvolwassen was een extra deuk. Ze heeft een relatie, maar geen kinderen, staat grotendeels alleen voor en vraagt niet snel om hulp.
Hannah’s vader was predikant en zijn geloof en gemeente spelen nog steeds een grote rol in zijn leven. In het verleden was er weinig ruimte voor Hannah binnen het gezin. Haar moeder overleed toen zij nog jong was, wat grote impact had op iedereen. Ieder lid van het gezin had zijn eigen strijd.
Binnen het gezin zijn er verliezen geweest die niet goed verwerkt zijn en die nog steeds doorwerken. Ook wordt er weinig gesproken. Deze dingen hebben enorme impact.
Het boek is vlot, gedetailleerd en beeldend geschreven. De auteur weet de gevoelens en innerlijke conflicten van de personages goed over te brengen: weerzin, begrip, verdriet en liefde, vaak tegenstrijdig en verwarrend. De dialogen voelen bovendien natuurlijk aan. Ik vind de titel ook erg mooi gekozen.
Mantelzorg is niet altijd makkelijk en dit meeslepende, pijnlijke en realistisch aanvoelende verhaal kan zorgen voor herkenning en begrip.
Het hoofdpersonage Hannah heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel en een intensieve baan bij jeugdbescherming. Haar jeugd was niet makkelijk, en de band met haar vader kreeg toen ze jongvolwassen was een extra deuk. Ze heeft een relatie, maar geen kinderen, staat grotendeels alleen voor en vraagt niet snel om hulp.
Hannah’s vader was predikant en zijn geloof en gemeente spelen nog steeds een grote rol in zijn leven. In het verleden was er weinig ruimte voor Hannah binnen het gezin. Haar moeder overleed toen zij nog jong was, wat grote impact had op iedereen. Ieder lid van het gezin had zijn eigen strijd.
Binnen het gezin zijn er verliezen geweest die niet goed verwerkt zijn en die nog steeds doorwerken. Ook wordt er weinig gesproken. Deze dingen hebben enorme impact.
Het boek is vlot, gedetailleerd en beeldend geschreven. De auteur weet de gevoelens en innerlijke conflicten van de personages goed over te brengen: weerzin, begrip, verdriet en liefde, vaak tegenstrijdig en verwarrend. De dialogen voelen bovendien natuurlijk aan. Ik vind de titel ook erg mooi gekozen.
Mantelzorg is niet altijd makkelijk en dit meeslepende, pijnlijke en realistisch aanvoelende verhaal kan zorgen voor herkenning en begrip.
November 20, 2025
Fijn boek om te lezen waar uiteindelijk bij het overlijden van vader alles samen komt en je de geschiedenis begrijpt. Laat zien dat het belangrijk is te delen wat je voelt, voordat het te laat is.
January 14, 2026
Heel mooi, aangrijpend en indringend beschreven
March 23, 2026
Ook prachtig. (En uitgebreide review van dit boek volgt ook nog)
February 8, 2026
Zeker een goed schrijfster, maar dit boek is zo deprimerend. Ben blij dat het uit is.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews