Jump to ratings and reviews
Rate this book

Kto wie, co będzie jutro

Rate this book
Historia córki bohaterów powieści Może świat nas połączy.

Osiemnastoletnia Sofia Windson nie znosi Leona Johnsona. Od kiedy pamięta, syn najlepszych przyjaciół jej rodziców był dla niej koszmarem. Kiedy więc dziewczyna dowiaduje się, że musi spędzić z nim wakacje, jest załamana.

Podczas tego lata wszystko idzie nie tak. Leon dostrzega na ciele Sofii coś, co dziewczyna chciałaby zachować tylko dla siebie. Dodatkowo zaczyna dostawać podejrzane wiadomości od nieznajomego. Nie ma pojęcia, czego ten człowiek od niej chce i że grozi jej ogromne niebezpieczeństwo.

Czy Sofia zechce zaufać Leonowi? Czy chłopak okaże się kimś innym, niż dotąd sądziła?

Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia. 

232 pages, Paperback

First published December 3, 2025

Loading...
Loading...

About the author

Samanta Duda

4 books2 followers

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
8 (16%)
4 stars
6 (12%)
3 stars
9 (18%)
2 stars
11 (22%)
1 star
14 (29%)
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
Profile Image for zaczytana_julcia.
1,537 reviews63 followers
November 30, 2025
o kurwa jakie to było złe naprawdę dawno nie czytałam czegoś AŻ TAK okropnego
chcę o tym zapomnieć jak najszybciej
Profile Image for Olilovesbooks2.
754 reviews3 followers
December 5, 2025
*współpraca reklamowa*

Powiem szczerze, że zgłosiłam się do zrecenzowania tej książki pod wypływem impulsu, a jako że moja intuicja mało kiedy się myli, to byłam dobrej myśli. Jak się jednak okazało, książka nie do końca przypadła mi do gustu, wydaje mi się, że albo ja jestem na nią za stara, albo coś poszło przy niej nie tak.

Sofia nie znosi Leona, niby nic szczególnego, ale chłopak jest synem przyjaciół jej rodziców, przez co oboje muszą znosić swoją obecność. Kiedy okazuje się, że mają wspólnie wyjechać Sofia jest załamana. Podczas tego wyjazdu wszytko idzie nie tak, dziewczyna jest niemal na skraju załamania, do tego zaczyna dostawać niepokojące wiadomości, Leon dowiaduje się o niej czegoś czego nie powinien, a rodzice wiedza więcej niż mówią.

Chaos, to chyba najlepsze słowo jakie przychodzi mi do głowy, żeby określić to co się zadziało w tej książce. Akcja była ekspresowa i bardzo dynamiczna, choć książka nie jest długa, okazała się intensywna w wydarzenia, jednak co do tych wydarzeń to mam wrażenie, że autorkę fantazja nieco poniosła. Pojawiło się wiele wątków z tak zwanego niczego, skąd, po co nie mam pojęcia, a szkoda bo sam pomysł jakby go dobrze przemyśleć, uporządkować i dopracować, mógłby mieć zdecydowany lepszy wydźwięk. Historia moim zdaniem całkowicie oderwana od rzeczywistości, na niektóre wydarzenia patrzyłam z politowaniem, na inne z całkowitym niedowierzaniem i a jeszcze innych po prostu mój mały móżdżek nie potrafił ogarnąć.

Bohaterowie byli dla mnie katastrofalni, dawno się z takimi nie spotkałam, zarówno Sofia jak i Leon, niesamowicie działali mi na nerwy, totalnie ich nie lubię, po kilku rozdziałach nawet przestałam próbować, z czasem ta ich dziwna i pokręcona relacja nabrała romantycznego charakteru, ale dla mnie było to mocno naciągane i sztuczne, a końcówka też nie dała mi możliwości by jakoś lepiej tą całą historię odebrać.

Książka pełna ogólników, pozbawiona głębi, szczegółów i detali. Pojawiło się wiele niedomówień, niedopowiedzeń, dziwnych zwrotów akcji, do tego pojawiły się trudne tematy, ale tutaj znowu niby one są ale jakby ich nie było, coś się dzieje, ale dzieje się to bardziej w tle. Nie mówię, że autorka powinna tutaj podawać drastyczne szczegóły, ale mimo wszytko jakiekolwiek dopieszczenie tych trudnych i kontrowersyjnych wątów, na pewno pozwoliło by lepiej wczuć się w fabułę.

Nie lubię tego mówić, ale kompletnie mi się to nie podobało, czuje się rozczarowana, i wiem że bardzo szybko zapomnę o tej książce. Zdecydowanie dostrzegam w niej więcej wad niż zalet, bo poza dosyć dobrym pomysłem, lekkim piórem autorki i tym, że książkę czyta się bardzo szybko i intrygującymi wątkami (które niestety nie zostały rozbudowane) innych zalet nie widzę. Może faktycznie byłam na nią za stara i młodzieży się ona bardziej spodoba.
Profile Image for navixczyta.
448 reviews1 follower
February 12, 2026
[𝑅𝑒𝑐𝑒𝑛𝑧𝑗𝑎 𝑃𝑎𝑡𝑟𝑜𝑛𝑎𝑐𝑘𝑎]

🌹𝐾𝑡𝑜 𝑊𝑖𝑒, 𝐶𝑜 𝐵𝑒̨𝑑𝑧𝑖𝑒 𝐽𝑢𝑡𝑟𝑜🌹
🌹ꜱᴀᴍᴀɴᴛᴀ ᴅᴜᴅᴀ🥀
🥀𝚆𝚢𝚍𝚊𝚠𝚗𝚒𝚌𝚝𝚠𝚘 𝙽𝚒𝚎𝚉𝚠𝚢𝚔ł𝚎🥀

[𝑊𝑠𝑝ół𝑝𝑟𝑎𝑐𝑎 𝑅𝑒𝑘𝑙𝑎𝑚𝑜𝑤𝑎/ 𝑃𝑎𝑡𝑟𝑜𝑛𝑎𝑡 𝑀𝑒𝑑𝑖𝑎𝑙𝑛𝑦]

ℚ: Kraj, który zwiedziliście ostatnio?
♫︎ʜɪɴᴀᴛᴀ ~ ꜱᴢᴘᴀᴋᴜ♫︎
💚Każdy dzień jest zagadką i nie trwa wiecznie. W końcu kto tak naprawdę wie, co będzie jutro? Ludzie odejdą, a Ty zostaniesz miejscu, w którym dałeś/dałaś się zostawić. Warto zostać panem własnego losu, przecież to Ty piszesz swoją historię, nie oni.💚
✰✰✰✰✰/✰✰✰✰✰


⤳ Egipt
⤳ Literatura Obyczajowa/Romans
⤳ Enemies To Lovers
⤳ To samo zdarzenie, kilka lat później
❗18+❗


|ᴋɪʟᴋᴀ ꜱᴌᴏ́ᴡ ᴏ ᴀᴜᴛᴏʀᴄᴇ|
• Każda książka to dla mnie lekcja i następny krok na pisarskiej drodze. Tworzę z myślą o czytelnikach. którzy chcą odnaleźć w opowieści emocje bliskie własnym.


☀ “Każdy dzień jest zagadką i nie trwa wiecznie. W końcu kto tak naprawdę wie, co będzie jutro? Ludzie odejdą, a Ty zostaniesz miejscu, w którym dałeś/dałaś się zostawić. Warto zostać panem własnego losu, przecież to Ty piszesz swoją historię, nie oni.”


☀ Pomimo iż historia Emmy i Nathaniela mi się mniej spodobała to tutaj ę książkę pokochałam z całego serca. Bardzo możliwe, że to przez zakończenie które, oczywiste nie jest.


☀ Historia lubi się powtarzać, Sofia i Liam się nienawidzą, tak samo jak za młodu nienawidzili się Emma i Nathaniel. Więc rodzice mają nadzieję, że to szybko minie i będą ładną parą, tak jak oni sami.


☀ Mamy tutaj również motyw z przeszłością bohaterów, ponieważ ktoś śledzi córkę Nathaniela i chcę, aby odkupiła jego winy, co jest bardzo ciekawie przedstawione w książce.


☀ “Gdy zauważysz, że wsiadłaś do złego pociągu, wysiądź od razu. Jeśli będziesz liczyć na to że zmieni kierunek dla ciebie, powrót okaże się dużo trudniejszy.”


☀ Sofia Windson jest takim słoneczkiem, z deszczykiem. Ukrywa rany na swoim ciele, ma tajemniczych oprawców, którzy chcą zemścić się na jej ojcu. Ale na samym końcu jest już deszczem z gradem.


☀ Leon Johnson jest promyczkiem słońca, pomimo iż jest typowym bad boyem, to również ma kulturę osobistą. Jest taką osobą, którą chciałoby się zrozumieć.


☀ “~ Za co świat mnie pokarał, że muszę dziś spać z tobą w jednym łóżku?
~ Widzisz? Kto wie, co będzie jutro. Raz jesteśmy wrogami, a raz śpimy razem.”


☀ Chciałabym Wam polecić samą książkę, dla ego zakończenia, które jest nieoczywiste. Oraz, dlatego że nigdy nie wiadomo, co się stanie jutro. Dlatego warto sięgnąć po 𝐾𝑡𝑜 𝑊𝑖𝑒, 𝐶𝑜 𝐵𝑒̨𝑑𝑧𝑖𝑒 𝐽𝑢𝑡𝑟𝑜 już dziś!


☀ Pióro Samanty stało się dla mnie moim domem, moją nadzieją na lepsze teraz. Widać bardzo, że autorka umie wywołać w czytelniku emocje zaskoczenia.


☀ Chciałabym bardzo podziękować Samancie oraz Wydawnictwu NieZwykłemu za szansę, aby pod moimi skrzydłami znalazła się historia moich cudownych Słoneczek.
Profile Image for zuziavczyta .
74 reviews6 followers
December 7, 2025
Nigdy nie czytałam czegoś takiego absurdalnego jak to. Nigdy więcej
Profile Image for Szarlocia ミ☆.
79 reviews4 followers
May 15, 2026
Mimo tego, że pierwsza książka autorki, nie spodobała mi się wcale, postanowiłam spróbować z jej drugą. Miałam nadzieję, że będzie trochę lepsza, chociaż nie nastawiałam się na to jakoś super i była to dobra decyzja.

Historia opowiada o dzieciach bohaterów z „Może świat nas połączy". Sofia i Leon przez całe życie, nie lubili się. Poznajemy ich gdy byli już w liceum i tam już w pierwszym rozdziale trafiają do dyrektora ze względu na jakąś kłótnie.

Z postaciami nie polubiłam się wcale. Były one według mnie płytko opisane i tak naprawdę bez żadnego konkretnego charakteru.

Sofia czyli główna bohaterka z jednej strony chłopaka nienawidzi, a z drugiej potrafi w ciągu dnia zmienić swoje całkowite nastawienie wobec Leona, co powodowało, że odbierałam ją za głupią i irytującą.

Leon zachowywał się identycznie. Obgadywał ją i wyzywał z swoimi znajomymi, a rozdział później jedzie jej szukać i ją ratuje. Coś mi tu nie pasuje. Były momenty, w których zaprzeczał on samemu sobie, w ciągu jednego zdania.

Kolejną rzeczą, która mi się nie spodobał to był ponownie przesyt wątków, które były według mnie słabo opisane.

Jednym z pierwszych wątków, które pojawiły się w książce, był jej były chłopak. Sofia marudziła o nim ogromną ilość, tylko po to by pojawił się w jednym rozdziale oraz był wspomniany w późniejszych rozdziałach raz.

Kolejnym wątkiem był „enemies to lovers", który mogę określić jednym słowem - tragedia. Jak już wcześniej napisałam, oni z jednej strony się nienawidzili, a tuż potem uwielbiali. Naprzyklad gdy pojechali na wycieczkę do Egiptu, nienawidzili się ale gdy chłopak dowiedział się, że dziewczyna się samookalecza, od razu zapragnął jej magicznie pomóc.

Jeśli chodzi właśnie o kwestię samookaleczania, była ona o mnie opisana beznadziejnie. Nigdzie nie zostało wspomniane dlaczego taki problem u Sofii wystąpił, a za to było powiedziane, że są bardzo widoczne. Jednak gdy dwa, trzy dni później gdy poszli do Aquaparku (czego dziewczyna wcześniej odmawiała bo nie chciała by ktoś te blizny zobaczył) normalnie była w kostiumie kąpielowym i już całkowicie zapomniała o tym, że trzeba cokolwiek ukrywać przed światem i oczywiście nikt się o nic nie zapytał. Później było, jak mogłam się spodziewać, tylko jedna wzmianka o tym i to nawet nie dosłowna. Szczerze miałam nadzieję na rozwinięcie tego wątku i ogromnie się na nim zawiodłam.

Wątek przyjaźni to coś na co zwracam ogromną uwagę, w praktycznie każdej książce i jest to coś co uważam za dosyć ważną rzecz. Sposób w jakim ten wątek był tutaj użyty to tylko dla mnie kolejny minus. Niestety ponownie ale główna bohaterka cały czas zapominała o swojej przyjaciółce. Diana pojawiła się tylko kilka razy i zawsze było to tak przypadkowo. Podczas czytania wydawało mi się, że autorka raz na jakiś czas przypomniała sobie nagle o niej i ją dodawała. Jeśli chodzi o najlepszego przyjaciela Leona, to mówiąc szczerze nawet nie wiem co mogę powiedzieć na jej temat. Była tragiczna i bezsensowna.

Coś co mnie zdziwiło, był wątek gwałtu. Nie rozumiem do końca skąd się on wziął po za tym, że ojciec Sophii coś zrobił i nagle dziewczyna została porwana, a jej porywacze chcąc się zemścić zgwałcili ją. Po fakcie sama się ubrała w porwane ubrania i udawała, że śpi, by nie musiała rozmawiać z mężczyznami i nagle została bardzo szybko uratowana i po trzech miesiącach terapii już wszystko było z nią okej.

Styl pisania i język, z którego autorka korzysta nie polepszył się od jej pierwszej książki, na co miałam dużą nadzieję, wręcz według mnie stały się jeszcze gorsze.

Niestety ale tej książki, nie jestem w stanie polecić nikomu. Mimo moich małych oczekiwań i tak się strasznie rozczarowałam.
Profile Image for Dabrowski.ii.
51 reviews
July 13, 2026
Ta ksiazka dla mnie idealnym przykladem tego, ze sam dobry pomysl to jeszcze nie dobra ksiazka. I chyba to boli najbardziej, bo serio… ja CHCIALEM ja polubic. Naprawde. Motorsport? Biora. Forced proximity? Jeszcze lepiej. Dwojka bohaterow z bagazem doswiadczen, ktorzy z czasem maja sie do siebie zblizyc? Brzmi jak cos, co normalnie pochlonalbym w dwa wieczory. No to pochlonalem(nawet w jeden)

Najbardziej smieszy mnie to, ze jeszcze przed przeczytaniem widzialem mase zachwytow. “Najlepszy romans roku”, “chemia miedzy bohaterami jest niesamowita”, “nie oderwiecie sie na chwile, drogie myszeczki”, “Leon to nowy book boyfriend”.

Po skonczeniu tej ksiazki autentycznie zastanawialem sie, czy my czytalismy to samo.

Bo dla mnie Leon nie byl zadnym book boyfriendem. Dla mnie Leon byl… no byl. Istnial. Oddychal. Jezdzil samochodem. I to w sumie tyle. Mam wrazenie, ze jego cala osobowosc sprowadza sie do tego, ze jest atrakcyjny, ma problemy, sam jest jednym wielkim dla naszej Sofii i od czasu do czasu spojrzy na te laske w taki sposob, zeby czytelnik przypadkiem nie zapomnial, ze to romans. Gdyby zabrac mu wyglad i furke, zostaloby tam cokolwiek? Bo ja przez cala ksiazke szukalem odpowiedzi na to pytanie i chyba nadal jej nie znalazlem.

Z nasza ukochana Sofi mialem dokladnie ten sam problem. Autorka bardzo chce przekonac czytelnika, ze jest silna, zadziorna i niezalezna. Tylko ze wiekszosc czasu zamiast to pokazywac… po prostu nam o tym mowi. Smiech na sali.

Laska ciagle COS TWIERDZI. Bohaterowie sa glebocy. Relacja jest wyjatkowa. Napiecie takie ze az iskrzy. Emocje sa taaaaaaaaakieeeeeeee ogromne. Tylko ja tego kompletnie nie poczulem.

Jakby…
Uwierzyc mam na slowo?

I wlasnie przez to relacja Sophie i Leona kompletnie mnie nie kupila. W pewnym momencie zlapalem sie na tym, ze bardziej wierze w chemie miedzy dwoma przypadkowymi ludzmi stojacymi w kolejce do kaicjomatu niz miedzy glownymi bohaterami tej ksiazki. Wszystko dzieje sie, bo fabula tego potrzebuje. Spojrzenie. Cisza. Kolejne spojrzenie. Mysl typu “on chyba nie jest taki zly”. Kolejne spojrzenie.

I nagle wielka milosc.

A POTEM BUM I CIĄŻA HEHE

Przysiegam, gdyby spojrzenia spalaly kalorie, ta dwojka schudlaby po trzydziesci kilo i wygladalaby jak terazniejsza ariana grande.

A przeciez jednym z glownych motywow mial byc forced proximity. I tutaj naprawde nie rozumiem zachwytow. To jest jeden z moich ulubionych tropow. Dobrze napisane forced proximity potrafi wycisnac z bohaterow najlepsze dialogi, najlepsze klotnie i najlepsze momenty budowania relacji. POTRAFI WZBUDZIĆ EMOCJE (kochana pani Samanto, mozna je PODPROGOWO POKAZAĆ CZYTELNIKOWI, nie trzeba ich opisywać :)).

Mam wrazenie, ze autorka uslyszala, ze czytelnicy lubia ten motyw, wiec stwierdzila: “to wrzuce”. Tylko zapomniala o jednej drobnej rzeczy.

ON MUSI MIEC SENS.

Bo forced proximity nie polega na tym, ze bohaterowie po prostu znajduja sie obok siebie. Oni maja nie miec wyjscia. Maja byc zmuszeni do wspolnego funkcjonowania. Ma to rodzic konflikty, niewygode, stopniowe poznawanie siebie itd itp.

Tutaj mialem wrazenie, ze oni po prostu istnieja obok siebie, nie sa w stanie normalnie porozmawiax jak normalni ludzie, co powoduje kolejne gowno-burze.

I tyle.

Co mnie najbardziej rozwaliło?

To, ze ta ksiazka jest reklamowana praktycznie motorsportem.

Motorsport.

MOTOSPORT.

gdzie sa te wyscigi?

Serio pytam.

Ja nie oczekiwalem “Fast & Furious” na papierze. Nie oczekiwalem dwudziestu stron opisujacych kazdy zakret. Ale skoro robisz z tego jeden z glownych elementow marketingu, to wypadaloby, zebym jako czytelnik choc raz poczul adrealine.

A ja nie poczulem NIC.

Wyscigi pojawiaja sie na chwile, znikaja szybciej niz moje zainteresowanie ta iście magiczna relacja i zostawiaja po sobie tyle emocji, co grzybobranie.

Najgorsze jest to, ze motyw wyścigów samochodowych sam w sobie daje autentycznie nieograniczone mozliwosci. Presja. Rywalizacja. Kontuzje. Ryzyko. Media. Zespoly. Konflikty. Jest tego DUZO.

A tutaj?

Mam wrazenie, ze gdyby Leon byl zawodowym piekarzem, fabula zmienilaby sie moze o dwa rozdzialy + troche dialogów gdzie trzeba jasno podkreslic, iz jest on przez to PROBLEMATYCZNY.

I to jest chyba najwiekszy komplement, jaki moge dac tej ksiazce.

Mozna bylo zamienic dojebana furke na piec do chleba i nadal dostalibysmy praktycznie te sama historie.

I o ile lubie dramtyzowac, to tutaj nie przesadzam.

Nawet gdybym jakims cudem przymknal oko na praktycznie nieistniejacy watek wyścigów i pseudoromans , ktory bardziej opiera sie na domyslach czytelnika niz faktycznym rozwoju, to zostaja jeszcze dialogi.

I tutaj naprawde nie wiem, co sie wydarzylo.

Mam wrazenie, ze kazda rozmowa w tej ksiazce zostala napisana wedlug jednego schematu.

Bohater A patrzy.

Bohater B odpowiada spojrzeniem.

Zapada cisza.

Jedno z nich rzuca zdaniem, ktore ma wygladac na najmadrzejsza rzecz, jaka przeczytacie w zyciu.

Drugie wzdycha.

Kolejna cisza.

Bohaterowie odchodzą.

Koniec sceny.

KURTYNA OPADA. Shakespeare może brać notatki.

I nie zartuje. W pewnym momencie zaczalem przewidywac, kiedy znowu pojawi sie “glebokie” przemyslenie o tym, ze “czasem niektorych ludzi spotykamy po cos” albo “nie wszystko da sie zaplanowac”. No wow. Dzieki. Oświecenie chyba wraca.

To jest chyba moj najwiekszy problem z ta ksiazka. Ona STRASZNIE chce byc dojrzala.

Ale bycie dojrzalym nie polega na wrzuceniu co kilka stron zdania, ktore dobrze wyglada na tle zachodzacego slonca i mozna je wrzucic na pinteresta.

No sorki ale nie.

Autentycznie przed kazda scena jest ukryty wielki czerwony napis:

“UWAGA CZYTELNIKU. TERAZ MASZ SIE WZRUSZYC.”

I wiecie co?

Nie wzruszylem sie ani razu.


W zasadzie to bylo wrecz przeciwnie.
Najbardziej rozbawilo mnie to, ze bohaterowie bardzo czesto zachowuja sie tak, jakby znali sie od dwudziestu lat, podczas gdy ja jako czytelnik nadal nie wiedzialem, co oni w sobie w ogole widza.

I nie, to nie jest hate dla samego hejtu.

Ja NAPRAWDE chcialem zobaczyc ten moment.

Ten jeden rozdzial, po ktorym pomysle:

“dobra, teraz rozumiem.”

Ale on nigdy nie nadszedl.

Relacja po prostu… jest.

Jakby autorka zalozyla, ze skoro dwojka atrakcyjnych ludzi stoi obok siebie przez wystarczajaco dlugi czas, to automatycznie powinienem im kibicowac.

To tak nie dziala.

Tutaj wszystko dzieje sie na skroty.

I przez to kazdy bardziej emocjonalny moment wywolywal u mnie dokladnie odwrotna reakcje, niz powinien.

I teraz przechodzimy do rzeczy, ktora chyba najbardziej mnie zmeczyla.

Styl pisania.

Ja wiem, ze wiele osob uwaza go za lekki, przyjemny slodkopierdzacy i jakkolwiek to ujac, popieracjay stwierzenie ze glowna bohaterka to wielka rebeliantka, ktorej nic co zwiazane z Leonem sie nie podoba.

Finalni wyszedl ostro za ostro infantylny.

Problem zaczyna sie wtedy, kiedy autor traktuje czytelnika jak osobe, ktorej trzeba wszystko trzy razy wytlumaczyc.

Mam wrazenie, ze autorka panicznie bala sie subtelnosci.

Bohater nie moze byc smutny.

Nie.

On musi powiedziec, ze jest smutny.

Potem pomyslec, ze jest smutny.

Potem jako narrator musi jeszcze dopowiedziec, dlaczego jest smutny.

I na koniec druga postac tez zauwaza, ze jest smutny.

No ile mozna?

Czy naprawde az tak trudno zaufac czytelnikowi, ze sam wyciagnie jakies wnioski?

Najgorsze jest to, ze przez taki sposob pisania kompletnie nie mialem miejsca na wlasne emocje.

Ksiazka caly czas probowala mi wmowic, co mam czuc.

I HATE THAT ugh

Uwielbiam, kiedy autor zostawia przestrzen.

Tutaj bylo odwrotnie.

Trzy strony potrafily powiedziec mniej niz jedno dobre zdanie.

A teraz czas na autostradę suspensu
AKA
zakonczenie.

…

Naprawde?

CIAZA?

Czy istnieje jeszcze bardziej przewidywalny sposob na zakonczenie romansu?

W momencie, kiedy to przeczytalem, zaczalem sie smiac.
Mialem wrazenie, ze autorka juz nawet nie udaje, ze chodzi o te historie.

I nie zrozumcie mnie zle.

Nie mam problemu z motywem ciazy.

Dopoki nie robi sie z niego otwartej furtki do kolejnej historii…



Jesli szukacie bardzo lekkiego romansu, nie analizujecie dialogow, nie przeszkadzaja wam schematy i po prostu chcecie spedzic kilka godzin z ladna historia, to spoko.

Tylko problem polega na tym, ze ta ksiazka probuje udawac cos wiekszego, sprzedac emocje, ktorych tam zwyczajnie nie ma.

Mam nadzieje, ze nikogo nie uraze, ale dla mnie bylo tak tandetne, ze gdyby pojawila sie plansza “ciag dalszy nastapi”, to chyba nawet bym sie nie zdziwil.

Overall: TOTAL SLOP.

1/5, I can’t give you a zero, so I give you a ONE.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for nata_liaaabooks.
42 reviews
December 23, 2025
[#wspólpracareklamowa z @wydawnictwoniezwykle @notqkn ]
,, Kto wie, co będzie jutro " autorstwa Samanty Dudy, to książka opowiadająca historię córki bohaterów, których mieliśmy okazję poznać w książce ,, Może świat nas połączy."

Ta historia przedstawia nam młodą dziewczynę Sofie oraz Leona, chłopaka, którego dziewczyna nienawidzi odkąd pamięta, z resztą jest to wzajemne uczucie.

Autorka już od samego początku ukazuje nam bardzo napięte a wręcz okropne stosunki między naszymi głównymi bohaterami. Między Sofią a Leonem jest tak naprawdę czysta nienawiść, wszystko się jednak zmienia gdy ich rodzice decydują się na wspólne wakacje. Tam ta dwójka jakimś sposobem nawiązuje nić porozumienia jednak wszystko znika, gdy kończą się wakacje. Pojawiają się kolejne wątki, które według mnie były nieco pobieżne, nie miały dla mnie jakiegoś większego sensu przez to jak pobieżnie i ogólnikowo były opisane. Niestety miałam wrażenie że cała książka była opisana bardzo pobieżnie a relacja głównych bohaterów, nie miała dla mnie sensu. Nawet przez jedną stronę nie poczułam między nimi chemii.

Może się czepiam jednak zachowanie głównego bohatera było po prostu karygodne, znał problemy Sofii z samookaleczeniem jednak nie miał żadnego problemu z tym aby dogryzać jej tekstem typu " POTNIJ SIĘ JESZCZE".

Starałam się dostrzec w tej książce pozytywy jednak już sam wyjazd na dwutygodniowe wakacje w środku roku jest dla mnie absurdalny. Rodzice potrzebują odpoczynku więc co tam, przecież nic się nie stanie i nikt nie będzie miał o to problemu jak dzieci znikną ze szkoły.
Kolejną rzeczą jest podejście rodziców, niby osoby 18- letnie, jednak ich zdanie w wielu przypadkach nie jest wogule brane pod uwagę. Nie chcą jechać na wakacje ? Jakie to ma znaczenie ? I tak pojadą, bo tak mówią rodzice.
Sofia jako bohaterka była bardzo bardzo wrażliwa i potrafiła płakać przez najmniejszą głupotę, jednak gdy dzieje się coś traumatycznego i mama próbuje z nią porozmawiać, dziewczyna bez większych emocji zbywa temat.

,, Kto wie, co będzie jutro " autorstwa Samanty Dudy, to książka opowiadająca historię córki bohaterów, których mieliśmy okazję poznać w książce ,, Może świat nas połączy."

Ta historia przedstawia nam młodą dziewczynę Sofie oraz Leona, chłopaka, którego dziewczyna nienawidzi odkąd pamięta, z resztą jest to wzajemne uczucie.

Autorka już od samego początku ukazuje nam bardzo napięte a wręcz okropne stosunki między naszymi głównymi bohaterami. Między Sofią a Leonem jest tak naprawdę czysta nienawiść, wszystko się jednak zmienia gdy ich rodzice decydują się na wspólne wakacje. Tam ta dwójka jakimś sposobem nawiązuje nić porozumienia jednak wszystko znika, gdy kończą się wakacje. Pojawiają się kolejne wątki, które według mnie były nieco pobieżne, nie miały dla mnie jakiegoś większego sensu przez to jak pobieżnie i ogólnikowo były opisane. Niestety miałam wrażenie że cała książka była opisana bardzo pobieżnie a relacja głównych bohaterów, nie miała dla mnie sensu. Nawet przez jedną stronę nie poczułam między nimi chemii.

Może się czepiam jednak zachowanie głównego bohatera było po prostu karygodne, znał problemy Sofii z samookaleczeniem jednak nie miał żadnego problemu z tym aby dogryzać jej tekstem typu " POTNIJ SIĘ JESZCZE".

Starałam się dostrzec w tej książce pozytywy jednak już sam wyjazd na dwutygodniowe wakacje w środku roku jest dla mnie absurdalny. Rodzice potrzebują odpoczynku więc co tam, przecież nic się nie stanie i nikt nie będzie miał o to problemu jak dzieci znikną ze szkoły.
Kolejną rzeczą jest podejście rodziców, niby osoby 18- letnie, jednak ich zdanie w wielu przypadkach nie jest wogule brane pod uwagę. Nie chcą jechać na wakacje ? Jakie to ma znaczenie ? I tak pojadą, bo tak mówią rodzice.
Sofia jako bohaterka była bardzo bardzo wrażliwa i potrafiła płakać przez najmniejszą głupotę, jednak gdy dzieje się coś traumatycznego i mama próbuje z nią porozmawiać, dziewczyna bez większych emocji zbywa temat.

Zakończenie, miało być prawdopodobnie wzruszające i smutne, dla mnie jednak było nijakie. Przez to jak byli zmienni, nieprzyjemni w odbiorze i dla mnie dziwni w żadne sposób nie potrafiłam się do nich przywiązać.

Podsumowując nie chce pisać że odradzam tą książkę bo napewno znajdą się osoby, które polubią historię jednak ja jestem w jej przypadku na nie.

1,5/5 ⭐
105 reviews1 follower
December 11, 2025
❤Recenzja❤

Premiera 03.12.2025 r.

„Kto wie co będzie jutro” – Samanta Duda

Współpraca reklamowa z @wydawnictwoniezwykle

Motywy:
- od nienawiści do miłości
- porachunki
-niebezpieczeństwo
- przyjaciele

Sofia chodzi do szkoły, ma wspaniałych rodziców, pieniądze i przyjaciółkę. Jej chłopak, którego kochała zaczął nadużywać używek i to doprowadziło do zerwania. Dziewczyna ma problemy, które wyładowuje na sobie. Stara się żyć normalne, ale pewne osoby nie pozwalają jej. Ciągle czuje się załamana i niewystarczająca. Natomiast Leon od samego początku tak mnie wkurzał, że nawet pisząc ją mam złość. Od samego początku uprzykrza jej życie. Ciągle żartuje i to chamsko. Nie ma skrupułów w swoich słowach. Jego to śmieszy, ale Sofia cierpi. I to tak przez ¾ książki. A kiedy wydaje się, że coś zrozumiał to okazuje się, że to również była jego zagrywka. Miałam ochotę mocno go potrząsnąć powiedzieć jaką krzywdę robi, ale jego stwierdzenie, jeszcze mu podziękuje. Najgorsze było to, że wszystko uchodziło mu na sucho, zawsze umiał się wybielić. A Sofia trzymała w sobie i nic nie mówiła. Cierpiała w ciszy. Kompletnie tego nie rozumiałam i ciągle byłam tym faktem poirytowana. Aż momentami nie miałam okazji jej czytać. Ale mówiłam sobie dam radę.

Mówiąc o fabule, to naprawdę ciekawy pomysł: szkoła, od nienawiści do miłości, wspólne wakacje i jeszcze tajemnicze wiadomości. To one w sumie były najciekawsze i później niebezpieczna akcja. Autorka poruszyła różne ciężkie tematy, ale one były tylko wspomniane i potraktowane bardzo płytko. Nie było głębszego wczucia, zrozumienia, czy objaśnienia, albo drogi do przetrwania tego wszystkiego. Takie sprawy powinny być potraktowane bardziej poważnie i z wieloma dysfunkcjami do jakich prowadzą. Taka kwestia powinna być głęboko sprawdzona i później opisana. No i zakończenie, które to jedna wielka i szybka akcja, przez którą miałam i wielkie oczy i usta w kształcie literki O. Co się tam wydarzyło to szok i ta szybka akcja z późniejszymi latami. Zakończenie również niespodziewane. Jak na taką krótką książkę to trochę za dużo akcji i mało relacji miłosnej. Więcej było tej nienawiści, bólu i żartów. A Leona w ogóle nie polubiłam, chłoptaś, który myśli, że ma prawo do złośliwych komentarzy i nie domyśla się jak to może ranić. Może autorka takim zachowaniem chciała nam pokazać jak takie słowa wpływają na osobę. Co może dziać się i jak niemówienie komuś, sprawia jeszcze większy ból.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Myślę, że jakby była grubsza i wszystko trochę bardziej rozpisane, to wtedy lepiej by to wszystko wypadło. Styl pisania przypadł mi do gustu, bo był przystępny, niemęczący i prosty. Moja rada, mniej a więcej przedstawione, to czasem lepiej. Myślę, że trochę wprawy i kolejne książki mogą być naprawdę dobre.

4/10❤️
69 reviews
December 4, 2025
„Kto wie, co będzie jutro”
Kiedy się nienawidzą, ale jadą na wspólne wakacje.
🐢(Współpraca reklamowa z @wydawnictwoniezwykle @notqkn)🐢IG:@

Jak cieszyć się słońcem, gdy jesteś obok mnie. Jak mam poczuć gorący piasek, gdy czuję, że za sobą czyjeś kroki. Odkryłeś mój sekret. Powiedz, jak mam ci zaufać.

„Może świat nas połączy”, czyli poprzednia książka Samanty Dudy wywołała we mnie mieszane uczucia, lecz w tym przypadku widać, że autorka zrobiła progres. Oczywiście nie jest on diametralny, ale zmiany są odczuwalne.

Wakacyjny wyjazd niosący za sobą pasmo tajemnic. Wrogowie pod jednym dachem, w dodatku Sophie otrzymuje podejrzliwe wiadomości, z których nie wyniknie nic dobrego. Jakby tego było mało, Leon zobaczył coś, co Sophie chciała ukryć przed całym światem. Czy teraz zmieni się jej podejście do chłopaka?

Powieść czyta się błyskawicznie. Akcja jest dynamiczna, ale nie mamy zbyt dużych przeskoków w czasie. Styl pisania Samanty pozostał zbliżony do tego z losów Emily i Nathaniela, jednak pojawiło się mniej „dziecinnych” odzywek, co zasługuje na plus.

Pozytywnie zaskoczył mnie wątek stalkera wymieszany z wydarzeniami, z przeszłości. Ten aspekt dodał nieco mroku i tajemniczości. Otrzymaliśmy huśtawkę emocjonalną. Niestety ze względu na liczbę stron powieści (232) nie został bardziej rozwinięty, a szkoda, ponieważ mógł wywołać w czytelniku więcej grozy oraz niepewności.

Relacja Sofii i Leona jest wykreowana w stylu enemies to lovers. Nie znoszą się od pierwszego wejrzenia. Niemalże cały czas wymieniają się uszczypliwościami. Próbują dorównać sobie w poziomie irytacji, jakby robili to z premedytacją. Natomiast sposób, w jaki przechodzą do romantycznej więzi, był uroczy, głównie za sprawą Leona, ale tutaj oczywiście bez spoilerów, tak że urywam tę myśl.

W „Może świat nas połączy” zabrakło mi większego oddania emocji, które zostały opisane w ogólny sposób. Zagłębiając się w zakończenie tej historii, nareszcie poczułem te uczucia, które chciała oddać autorka. Dodatkowo wywołały na moim ciele ciarki, co w ostatnim czasie przy czytaniu mi się nie zdarzyło. Myślę, że to najbardziej mnie urzekło.

Ponownie, gdyby powieść posiadała większą liczbę stron i bardziej pogłębić niektóre wątki, byłoby super. Porównując tę książkę ze swoją poprzedniczką, wypada zdecydowanie lepiej.

Moja ocena 7⭐/10⭐.

Dziękuję @wydawnictwoniezwykle za zaufanie, egzemplarz do recenzji i danie mi szansy. Jest mi niezmiernie miło, że mogłem nawiązać kolejną współpracę z Państwa Wydawnictwem 🫶.
Profile Image for meverixinbooks.
29 reviews
December 15, 2025
[Współpraca reklamowa]
Nie przepadam za pisaniem negatywnych recenzji, ale w przypadku tej książki naprawdę trudno mi znaleźć jakiekolwiek plusy. Jedynym uroczym momentem była scena, w której okazało się, że życzeniem urodzinowym głównego bohatera było to, by jego partnerka była w ciąży. Opis zbliżenia według mnie również został dobrze napisany - choć jedno zdanie pod koniec zupełnie popsuło odbiór tej sceny:
„Odnosiłam wrażenie, że odgłosy, które wydawałam, nadawałyby się do dubbingu w filmie dla dorosłych”.

Najbardziej przeszkadzały mi dialogi między bohaterami - nienaturalne, wymuszone, momentami wręcz żenujące. Trudno było mi wczuć się w historię, gdy czytałam o osiemnastolatkach zachowujących się jak małe dzieci. Główna bohaterka opluwa Leona, tupie nogą, gdy coś jej nie odpowiada - takie zachowania skutecznie wybijają z rytmu lektury. Wiele sytuacji było, moim zdaniem, absurdalnych i nielogicznych. Przykładem może być scena, w której mama Sofii przeprowadza z nią przed wyjazdem rozmowę ostrzegającą, żeby między nią a Leonem „do niczego nie doszło”, mimo że oboje od lat się nienawidzą. A potem na wakacjach rodzina decyduje, że Sofia i Leon mają spać razem w jednym pokoju - w ramach „pogodzenia się”. Jak się poźniej okazuje mają spać nawet w jednym łożku ponieważ pokój nie posiada oddzielnych łóżek.

Motywacje niektórych postaci również wydawały mi się mocno naciągane, jak choćby ta dotycząca Mike’a.

Zaskoczyło mnie również to, że choć przez całą książkę Sofia ukazywana jest jako delikatna i wrażliwa dziewczyna, reagująca płaczem na każdą trudniejszą sytuację, to pod koniec - gdy matka pyta ją, czy została wykorzystana przez porywaczy (co faktycznie miało miejsce) - bohaterka całkowicie bagatelizuje sprawę i bez cienia emocji dopytuje jedynie o Leona.
Kolejną nielogiczną sceną jest bójka Leona i Mike’a w otoczeniu uzbrojonych, niebezpiecznych ludzi - mimo że w każdej chwili ktoś mógł do nich strzelić.
Najbardziej wzbudziło we mnie frustrację to, że Leon nieustannie podkreśla, jak ważna jest dla niego Sofia, podczas gdy zaledwie kilka stron wcześniej traktuje ją w sposób podły i odpychający.
Podsumowując: bohaterowie zaprzeczają sami sobie, ich zachowania zmieniają się dosłownie z kartki na kartkę, a akcja pędzi tak szybko, że całość sprawia wrażenie chaotycznej i nie do końca przemyślanej.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for chanminax.
91 reviews
December 9, 2025
[#współpracareklamowa]

(RECENZJA MOŻE ZAWIERAĆ SPOJLERY).

Dałam autorce drugą szansę, bo słyszałam, że ta książka jest lepsza niż poprzednia i mogę śmiało stwierdzić, że jest lepsza dosłownie odrobinkę. Chciałabym wystawić pozytywną opinię, ale ja momentami kompletnie nie wiedziałam, co się dzieje w tej książce.

Akcja działa się tak szybko, że momentami nie wiedziałam, czy to ze mną coś jest nie tak, czy po prostu w tej książce czas zapierdala jak głupi. Dodatkowo kto zabiera dzieci w ŚRODKU roku szkolnego na dwutygodniowe wakacje? Które były tak dziwne, sam zamysł jest naprawdę ciekawy, myślę, że jakby autorka trochę bardziej posiedziała nad fabułą i ją rozwinęła, to uwierzcie mi, książka byłaby znacznie lepsza, ale ja mam wrażenie, że ona nawet nie była zmieniana tylko, to co napisane na wattpadzie to zostało wprowadzone na papier, nie będę wnikać, nie moja sprawa.

Główna bohaterka była dosłownie poniżana przez głównego bohatera, samookaleczała się i kiedy on się o tym dowiedział, nagle w sumie zaczął się o nią martwić, po czym i tak po powrocie ze szkoły znowu ją gnębił, jakby to była najzabawniejsza rzecz pod słońcem i tekst „POTNIJ SIĘ JESZCZE” był tak kurewsko słaby, że aż mi mowę odebrało, naprawdę. Wyobrażacie sobie być później z kimś takim? Bo ja na pewno nie xddddd

Scena porwania? To było tak kompletnie randomowe, że zastanawiam się, czy zostało po prostu wprowadzone, żeby fabuła dalej się ciągnęła, no muszę przyznać, że było to również niesamowicie słabe. Jedyne co mnie wzruszyło to dosłownie zakończenie książki i śmiało mogę przyznać, że zakuło mnie to w serduchu i łezka mi poleciała.

Dalej nie rozumiem karania osiemnastolatków i mówienie im że mają zakaz używania telefonu??🤨🤨 chce tylko dodać na samym końcu, że ta książka miałaby naprawdę potencjał, gdyby ktoś nad nią przysiadł i uświadomił sobie, że tam absurd goni absurd. Jednakże życzę autorce sukcesów nad kolejną książką!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for Books Of Stars.
38 reviews
December 11, 2025
Czy poziom od poprzedniej części się poprawił? Niekoniecznie. Jednak na pewno planowanie już jakieś było widoczne.
Myślę, że nadal potrzeba pracy nad treścią, ale zdecydowanie ta część bardziej przypadła mi do gustu (płakałam na zakończeniu, okej?).
Gdyby książka była dwukrotnie dłuższa, a akcja miałaby więcej szczegółów i po prostu dłuższa myślę że lepiej mogłabym ją ocenić. Zabrakło mi tego wczucia się w akcje, która wciąż jest chaotyczna.
Nikt nie wkurzał mnie mocniej jak główna bohaterka. Zachowywała się momentami aż nadto natrętnie. Chcę być z wami szczera i po prostu przyznaje, że Sofia jest jedną z najgorszych postaci jakie spotkałam. By ją polubić może potrzebowałabym dłuższej ksiazki i rozwinięcia jej wielu wątków, które w tak krótkiej publikacji faktycznie nadają chaos i płytkość historii.
Z kolei pokochałam postać Leona, choć jemu też zabrakło wielu stron. Chciałabym poznać jego głębsze myśli, nadzieje, a także historie.
SPOILER!!!: wątek porwania natomiast był według mnie beznadziejnie poprowadzony, tak samo brak większych wyjaśnień go i skok w przyszłość zaraz po nim. Mogę przyznać że do tego momentu moja ocena ksiazki wynosiła 2.5/5, a po tym spadła do 1/5 (końcówka uratowała ocenę, ale ona także była za krótka!!!! Potrzebowałabym do niej dłuższych odczuć i emocji jakie pojawiały się w Leonie).
Ponownie uważam, że Wydawnictwo się nie spisało z wydaniem tej książki. Myślę że korekta odpowiedniej osoby mogłaby wiele do niej wnieść, a także uniknąć zawodu, jaki odczułam przy niektórych akcjach. Przemyśleć wiele momentów.
Ale nie zamierzam skreślać autorki po jej dwóch pierwszych książkach, które zostały wydane i czekam na kolejne z nadzieją, że będzie coraz większy progres, jak to u większości autorów bywa.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Profile Image for Zuzia.
54 reviews1 follower
April 29, 2026
Wydaje mi się, że to nie zdziwienie skoro już trzecią książkę tej autorki oceniam na jedną gwiazdkę. Jedynym plusem było życzenie urodzinowe głównego bohatera o to aby jego partnerka była w ciąży. Opis zbliżenia w ogóle co to kurwa było? Pozwólcie, że zacytuję „Odnosiłam wrażenie, że odgłosy, które wydawałam, nadawałyby się do dubbingu w filmie dla dorosłych”. Czy muszę to komentować? Nigdy nie byłam tak zażenowana. Wydaje mi się, że to nie problem we mnie czy innych osobach, które oceniają tą książkę na jedną gwiazdkę tylko w tym jak autorka pisze swoje historie. Preferuje rozwiązywanie zadań z matematyki a nie czytanie książek tej autorki. Marzę, żeby zapomnieć o tej książce a najbardziej tej autorce. Kocham książki z niezwykłego ale tak wielkiego ścieku nie czytałam. Już lepsze było credence.
Profile Image for livka.books.
291 reviews
December 5, 2025
1.5/5 - Wydaje mi się, że było odrobinę lepsze od 1 tomu. Niemniej jednak cały czas bohaterowie niezdolni do polubienia, dwubiegunowi, dziecinni - próbujący grać dorosłych. Fabuła chaotyczna, tak szczerze wszystko i nic, wątek porwania etc. dodany na siłę, by coś się działo. Romans nijaki, nie rozumiem skąd mogły się wziąć uczucia, strasznie toksyczne relacje. Akcja dzieje się szybko, przez długość książki, ale jednocześnie jest dużo zapychaczy w postaci opisów dni codziennych.
Profile Image for bookamela.
25 reviews10 followers
December 9, 2025
1,5⭐️ za krótkie rozdziały które ratowały mnie
przed nudą choć i tak sporo po prostu pominęłam. pomysł na książkę sam w sobie nie był zły ale niestety napisane słabo. nie czułam żadnej chemii między bohaterami. myślę, że nie sięgnę po więcej książek tej autorki. dziwnie rozwinięte wątki i nie mój styl pisania
46 reviews
March 30, 2026
dała bym na minusie , doszłam di połowy i to mi obrzydzilo czytanie chce kiedyś skończyć ale napewno nie teraz
Profile Image for milabooks0070.
22 reviews
March 3, 2026
Zdecydowanie ta książka nie wpadła szczególnie w moje gusta czytelnicze. Może zacznę od tego, że od samego początku główni bohaterowie zachowują się, jak rozchwiane emocjonalnie czterolatki, przez co miałam wrażenie, iż oni sami nie wiedzieli, co aktualnie czują i robią. Szczerze? Najbardziej wkręciłam się w tę książkę jakoś od momentu porwania Sofii, bo przez pierwszą połowę historii Leon strasznie mnie irytował swoim zachowaniem. Czasami aż myślałam, że jest on w ciąży, albo ma okres, tak mu się humorki zmieniały, ale od jej porwania, jak zaczął się potencjalnie normalnie zachowywać, to płynęłam przez tę historię i nim się obejrzałam, już skończyłam epilog. Szczególnie co rzuciło mi się w oczy to fakt, jak powierzchownie został opisany problem samookaleczenia się, ponieważ moim zdaniem osoby zmagające się z tym, podczas czytania tej książki, mogłyby się poczuć troszkę dotknięte. Ja rozumiem wszystko. To, że główni bohaterowie się nienawidzą, jak i to iż gdy dwie osoby nie pałają do siebie sympatią, to nie prawią sobie komplementów, ale uważam, że tekst Leona „Tylko nie zapomnij się pociąć po tym wszystkim.” był nie na miejscu, ponieważ on doskonale wiedział, iż ona ma z tym problem. Nie wspomnę już o tym, że jak byli na wyjeździe z rodzicami, to miał czasami przebłyski przyzwoitości i się w jakiś sposób o nią troszczył oraz rzekomo chciał jej pomóc z tego wyjść, ale dość już narzekania. Przejdźmy teraz do zakończenia tej historii. Właśnie to zakończenie... Pomimo że znałam je z wattpada, to i tak miałam podczas czytania łzy w oczach i do końca żyłam nadzieją, że tytuł drugiego epilogu „sen” będzie oznaczał, iż jej śmierć okaże się tylko snem bohatera, no ale cóż... Takie zakończenie też mi odpowiada, bo przynajmniej nie jest banalne, a w końcu nie każda historia kończy się happy endem.
𝒙𝒐𝒙𝒐, 𝑴𝒊𝒍𝒂

( Współpraca reklamowa )
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews