Lotta probeert na een moeilijk jaar haar leven weer op te pakken. Ze krijgt een baan in een attractiepark, waar ze op het Winterplein kinderen fotografeert met Ollie de sneeuwman. Langzaam stelt ze zich open voor haar collega's. Haar buurman Tom, met zijn zelfgebakken gelukskoekjes, zet haar aan het denken. Teamleider James laat haar hart sneller kloppen. Maar wie stuurt haar die dreigende sms'jes? Hebben ze te maken met het verleden dat ze juist wil vergeten? Met deze winterse roman bewijst Sandra Konst opnieuw haar talent voor het vertellen van verhalen. Eerder schreef ze Zoutman, Huis van de herfst en Oktoberlaan.
Waar gaat het over: Het boek begint met een scène waarbij Lotta vast komt te zitten tijdens een ritje in de achtbaan. Nou dan gieren de zenuwen mij al door het lijf. Nooit vastgezeten, maar ze krijgen mij er nooit meer in. Lotta is fotografe maar zit in een depressie. De dingen uit het verleden die hiertoe geleid hebben, komen langzaam in het boek boven water. Lotte is bezig om uit de depressie omhoog te komen en dat begint met het zoeken naar een baantje. Dat wordt een seizoensbaan in een attractiepark. Ze moet kinderen fotograferen met de levende sneeuwman Ollie. Niet de meest uitdagende baan maar ze wil weer wat gaan doen. Weer onder de mensen komen. Dat begint met de collega’s op het Winterplein: Tom weet altijd precies hoe Lotta zich voelt, staat naast haar in het Wonderchalet en bakt gelukskoekjes met hele toepasselijke teksten. James haar teammanager, groot en knap, maar heeft een ring om, is dus niet beschikbaar, of wel? Noël, knap, lang maar onzeker, krijgt ze niet goed hoogte van. Voor Lotta is het allemaal lastig om weer “normaal” om te gaan met iedereen. Daarbij mist ze haar vriendinnen erg. Dan worden er ook dreigende sms’jes gestuurd, wie zou dat doen, heeft de eerste scène iets te maken met die sms’jes? Wat vond ik ervan? Erg leuk en gezellig boek om te lezen. Al lekker in de wintersfeer. Ik had het te doen met Lotte, hoe ze haar draai weer probeerde te vinden en op deze nieuwe plek. De manier van schrijven was ook zo boeiend en pakkend dat ik echt wel door wilde lezen. Vooral toen er onverklaarbare dingen gebeurden en het niet duidelijk was wat voor rol diverse personages eigenlijk speelden. Winterplein is het vervolg op het boek Oktoberlaan. Je kan het boek prima los lezen omdat door het verhaal heen wel het één en ander duidelijk wordt. Wel denk ik dat het leuk is om de eerste ook te lezen. De vaart zit er wel in, de mix van een beetje spanning en romantiek is leuk. De personages zie ik wel voor mij. Kortom; aanrader deze winterse feelgood.