‘Gezien de penibele staat van de wereld volgt hier alles wat ik weet en wat van eventueel nut kan zijn voor de redding ervan. Daarnaast volgt ook allerlei shit die ik niet zeker weet maar wel sterk vermoed en die misschien ook kan helpen.’
Abel van Gijlswijk. Wie kent iemand die hem niet kent? Zanger van Hang Youth, de helft van IJsland, iconoclast, anarchist des vaderlands, mens van vlees en bloed.
Je leest Abels hoofd tijdens zijn dwalingen door de nacht en krijgt daarmee een onversneden kijk in zijn universum dat voert langs zijn diepste angsten, inzichten, verlangens en andere zielenroerselen. Metafysica, complotten, vriendschappen, de apocalyps, menselijk lijden, bubbelgoats en een geheimzinnige bibliotheek – het komt allemaal voorbij, in de (valse?) hoop om daarmee alsnog de wereld te redden.
Kkr mooi boek. Ik heb echt meer shit geleerd dan ik had verwacht, jammer dat het niet meer hoofdstukken heeft. De soepele integratie van verschillende Oosterse filosofieën, kwantumfysica en persoonlijke, vaak best grappige inzichten van de schrijver heeft me niet alleen doen beseffen, maar ook doen lachen. Hopelijk verschijnt er meer!
Onze Anarchist des Vaderlands reispeinst over laatkapitalisme, goatbubbels, Lao Zi en allerlei andere shit die hij niet zeker weet maar wel sterk vermoedt. In het verlengde van Hang Youth had ik een vrij hoog meme-gehalte verwacht. En hoewel bv Abels rant over nooduitgangbordjes soms inderdaad naar zulk slogangeschreeuw neigt, was ik uiteindelijk toch onder de indruk van de manier waarop deze punk rock-messias (via een omweggetje door de geheimzinnige bibliotheek) een hart onder de riem weet te steken met Westerse psychoanalyse, apocalyps-angsten, bandervaringen, Oosterse filosofie en samenzweringen – die hij uiteindelijk netjes afknoopt met een oprecht ontroerende familieherinnering die ik niet had zien aankomen van de man die ons ooit “Leg de Zuidas in de as” gaf.
Voor de één of ander zal dit boekje een bijbeltje zijn. Ik stel me voor dat dit voor hen de eerste keer is dat ze een glimps krijgen van een Boeddhisme dat niet gecommercialiseerd is. Voor iemand misschien een eerste stukje serieuze kapitalismekritiek. Ik stel me voor dat dit boekje een reden voor hen is om eens Byung Chul han te gaan lezen, of zich te verdiepen in mystieke stromingen. Misschien lopen er ingeperkte chaotisch-denkers vast in de loop der dingen en breekt dit boek een wereld open van herkenning en herinnering. Iets met een vlammetje in hun hart dat nooit helemaal dooft.
Abel van Gijlswijk brengt hier waarheden samen die ik niet vaak genoeg naast elkaar benoemd heb zien worden, laat staan in de Nederlandse taal. Zo twee dagen voor het eind van 2025 is dit een prettig te lezen samenvatting geworden van het afgelopen (lees)reisgepeins. Van Mark Fisher tot Keiji Nishitani.
"Dan snap ik ineens wat iedereen op de tribune toch de hele tijd loopt te roepen. Ze roepen allemaal hetzelfde. Maar allemaal in hun eigen woorden. Gerustgesteld laat ik mijzelf voorovervallen"
echt kicken. dit is hoe het voelt om momenteel een Nederlandse twintiger te zijn (en misschien ook dertiger of veertiger, maar daar ben ik nog niet). angst en stress en conspiracy en rechtse vrienden die kut denken maar toch wel leuk zijn en linkse dingen die steeds blijven falen en termen als fucking goed gaan en kanker en shit zijn gebruiken. en vooral het niet kunnen slapen. dan maar wandelen.
Het was in 2020 of 2021 dat ik dankzij een huisgenoot op het idee van protesteren werd gewezen, en dat de teksten achter de nummers van Hang Youth ineens een diepe indruk op mij maakte. Niet omdat ze zo provocerend waren, maar omdat ik merkte dat er iets achter schuil ging. Na veel interviews over waarom bijv. kanker zoveel als krachtterm werd gebruikt in hun nummers — iets wat voor mijn timide boerenverstand 'niet heel erg netjes' was — begon ik dat wat er achter ligt steeds beter te begrijpen.
Daarnaast was ik natuurlijk op mijn eigen levensqueeste, en die twee zaken groeiden steeds dichter naar elkaar toe. Ik liep ik tegen mezelf aan vanwege iets dat op een burnout leek, maar wat ik nooit zo heb willen noemen. Ik schreef toen dagelijks in mijn dagboek om beter te begrijpen waarom ik mij zo verward en onrustig voelde. Om zo bewust mogelijk om te gaan met dat proces waar ik in zat, ontdekte ik (onbedoeld) het transformatieve proces waar mensen veel over hebben geschreven.
Ik probeerde mezelf dus te begrijpen. Ik ging dus pootjebaden in de ideeën van Douglas Hofstadter, en van Nietzsche, Freud en met name van Jung. Ik ontdekte de literatuur. Mulisch, Dostojevski: boeken die een transformatie probeerden aan te wakkeren in de lezer omdat de auteurs de taal als iets heel ernstigs zagen, en tegelijkertijd als iets heel absurds.
Langzamerhand kwamen die paden, de politieke onrust (en mijn activisme), de psycho-analyse en de literatuur, net als mijn interesse voor het curieuze/weirde (alchemie, tarot, astrologie en met name waarom mensen daar toch zo in kunnen geloven) samen. Ik begon verbindingen te leggen en schreef er op los, zowel eigen teksten en verhalen als in mijn dagboek.
Op een gegeven moment schreef ik over de voor het grote publiek ogenschijnlijk willekeurige boeken, plaatjes, filmpjes, meningen die Abel van Gijlswijk deelde via Instagram. Ik begreep zijn plaatjes en teksten en zijn uitspraken in de interviews en podcasts. Dat kon natuurlijk twee dingen betekenen: ik was psychotisch of ik was op eenzelfde pad beland als Abel (en ongetwijfeld zal het algoritme daar parten in gespeeld).
Ik schreef in mijn dagboek dat als Abel van Gijlswijk ooit een boek zou schrijven, ik het zou lezen en het zou begrijpen omdat ik precies dezelfde overpeinzingen ben doorgegaan. Ik ben niet alleen blij dat Abel dat boek ook heeft geschreven. Ik ben opgelucht dat hij dat heeft gedaan, en dat ik in mijn dagboek wederom gelijk had over de toekomst.
Dit boek laat half zien wat Abels bronnen zijn: welke boeken, mensen en whatever nog meer invloed heeft gehad op wie hij is en hoe hij denkt. Ik vind het magisch om te zien dat hij op grotendeels dezelfde conclusies is gekomen als ik, maar dat ik hier totaal andere bronnen heb. Dat laat zien dat de conclusies in het stof van de werkelijkheid verweven ligt, maar niet eenvoudig in woorden wordt gevangen.
Ondanks dat het een fantastisch boek is, is dit slechts het puntje van een diepe, diepe ijsberg. Ik raad iedereen aan om die ijsberg te ontdekken. Dat betekent niet dat ik zeg: LEES DIT BOEK. Wat ik daar vooral mee wil zeggen is dat dit boek een toegankelijk startpunt kan zijn omdat het zoveel verschillende ideeën combineert op een zeer eigenwijze doch vruchtbare manier.
Maak deze man de denker des Vaderlands! De inhoud van dit boek is diep, scherp en er worden vragen gesteld (en deels beantwoord)die je je zelf ookwel eens stelt. Eerste deel vooral scherp, tweede deel filosofisch, laatste deel over zijn vader. Mooi!
Een (Amsterdams) tijdsdocument, incl. Het geloof in sterrenbeelden.
Ik snapte het al voor ik begon met lezen. Great minds think alike, en ik denk als Abel.
Ik voel mij gezien, het troost me, met daarbij ook de vervelende kanten daarvan.
1000 punten voor effort, experiment, anders doen en schijt hebben.
Meer meer meer meer
Belangrijk!!!! (met nog 28 andere quotes):
“Hij was opgegroeid te midden van concurrerende waarheden. Hij had geleerd om die simultaan te kunnen aanhouden. Daartussen kon hij teleporteren. In en uit betekenissen glippen. Een vrijheid en skill die de mijne ver te boven gingen.”
“Dat gaf reden om onszelf los te zien van het universum. Wij, de enige levensvorm met het bewustzijn om het universum te kunnen observeren en in kaart te brengen, isoleerden onszelf van dat universum. We begonnen er eigenlijk een beetje boven te zweven, als goden. Althans dat dachten we. We hadden nog niet helemaal door dat we onszelf eigenlijk juist hadden gedegradeerd van deelnemer tot observant. We ontnamen onszelf daarmee de zeggenschap over de wereld. De grote machine gaat doen waarvoor hij is ontworpen, daar hebben wij geen invloed op, was de gedachte. Getuige bijvoorbeeld onze neiging om ‘natuurlijk’ als tegenpool te zien van ‘door de mens gemaakt’, waarmee we onszelf op een karakteristiek paradoxale wijze zowel over- als onderschatten.”
“Ze noemen hem de eerste wetenschapper en laatste magier.”
“Onze obsessie met gezond verstand lijkt ons ervan te weerhouden om betekenisvolle relaties aan te gaan met de dingen die we niet snappen. Als er een schijf van vijf bestond voor een gezonde manier van de wereld ervaren, was het verstand alleen het brood.”
“Eigenlijk alles wat foute boel is, smacht naar een verzonnen verleden.” En zo zit het.
Een dun boekje met losstaande hoofdstukken die net kort genoeg zijn om mijn dopamine-eisende Gen Z-brein erbij te houden. Ik moest eerst wel even wennen aan de vlugge schrijfstijl. Er wordt continu veel informatie op je afgevuurd, letterlijk chaotisch. Na even inkomen vond ik dat juist wel leuk.
Er staan veel waardevolle wijsheden in Chaotisch Denken voor Gevorderden. Ik heb het boek momenteel niet in mijn bezit, maar zou het graag aanschaffen zodat ik er altijd in kan bladeren if i feel so.
Een speciale shout-out naar hoofdstuk 11 over David Lynch. Naast de neongroene lichtbaken met “uitgang” erop zitten in de bioscoop is echt mens onterend. Het laatste hoofdstuk, waarin hij schrijft over de dood van zijn vader, was ook onverwacht aangrijpend.
Ik heb geprobeerd mijn woorden zo min mogelijk als een verheerlijking van Abel te laten overkomen. Hij is tenslotte, zoals hij zelf verwoordt, geen punkrockmessias.
Het grootste deel van het boek is aardig conform mijn wereldbeeld en zoals vrijwel ieder mens vind ik het heerlijk om daarin bevestigd te worden, wat ironisch genoeg juist een belangrijk kritiekpunt is in het boek.
Mijn beperkte aandachtsboog had wel wat moeite met een aantal religieuze concepten tegen het einde, hierbij niet geholpen door het deuntje van Meisje met de Prei dat al de hele middag in mijn hoofd zit.
Fantastisch boek! Me met vlagen echt verbaasd over Abels woorden die mijn gedachtes en de drukte in mijn hoofd exact weten te vangen. Voelde als een fijne (nacht)wandeling zonder mijn eigen gepieker.
Mooi, grappig, ontnuchterend, zwevend en bovenal vééél te kort. Er was een duidelijke overgang tussen deel 2 en deel 3 en ik miste daar wel de connectie, vandaar de 4 ipv 5.