We vielen uiteen

by E. Lockhart, Sandra van de Ven (Translator)

De uitnodiging komt uit het niets.

Matilda krijgt hem van haar vader, die ze nooit heeft ontmoet. Kingsley Cello is een visionair, een teruggetrokken kunstenaar. En wanneer hij haar vraagt om de zomer door te brengen in zijn huis aan zee, Hidden Beach, verwacht Matilda een deel van zichzelf te vinden dat ze nooit helemaal heeft begrepen.

In plaats daarvan vindt ze Meer, haar broer, van wie ze niet wist dat hij bestond; Brock, een voormalig kindsterretje dat vecht tegen demonen; en Tatum, die aanvankelijk alleen maar wil dat ze hun afbrokkelende heiligdom weer verlaat.

Omdat Kingsley nergens te bekennen is, verdiept Matilda zich in het verwrongen hart van Hidden Beach, om de antwoorden te vinden waar ze zo naar hunkert.

Maar iedereen liegt.

We vielen uiteen is een op zichzelf staand verhaal en kan geheel afzonderlijk worden gelezen en gevolgd. Het verhaal vindt plaats in dezelfde wereld als de romans Wij leugenaars en Zee van leugens.

333 pages, Kindle Edition

Published November 4, 2025

About the author

E. Lockhart is the author of Again Again, Genuine Fraud, We Were Liars and Family of Liars, The Disreputable History of Frankie Landau-Banks, and several other books. Whistle: A New Gotham CIty Hero is a graphic novel. We Were Liars is also a TV show on Prime Video, June 2025. We Fell Apart, book 3 in the We Were Liars universe, publishes November 2025.

website: www.emilylockhart.com
Instagram, Threads & TikTok: elockhartbooks

Reviews

[Vera van der Mark · Rating 4 out of 5]

Mathilda Klein krijgt een uitnodiging van haar vader - wereldberoemde kunstenaar Kingsley Cello - om hem te ontmoeten bij hem thuis, in zijn kasteel op Hidden Beach. Mathilda treft daar haar broer Meer, een voormalig kindsterretje Brock, Tatum, een mysterieuze jongen met wie Mathilda in eerste instantie helemaal niet mee door één deur kan en June, de vrouw van Kingsley en moeder van Meer. Haar vader is echter nergens te bekennen. Kingsley blijkt iemand te zijn die zich niet aan afspraken houdt en blijkt niet thuis te zijn. Door de tijd heen gebeuren er steeds meer rare dingen, zo wordt Mathilda met een middeltje platgespoten door June. Mathilda kreeg toen een rare droom van haar vader die bij haar was. Ook vindt Mathilda het raar dat June niet klaarstaat voor de kinderen; het huis is verwaarloost, de hond krijgt geen eten en er zijn rare regels, zoals dat de kinderen geen bezoek mogen ontvangen en alleen op bepaalde momenten hun telefoon mogen gebruiken. June is zelf de hele dag afwezig en ‘s nachts bakt ze in de keuken brood. Mathilda zet steeds meer vraagtekens bij de situatie: waarom is Kingsley niet hier terwijl hij haar persoonlijk heeft uitgenodigd? Door haar twijfels gaat Mathilda zelf op onderzoek uit. Ze vindt een schetsboek van Kingsley met een tekening van een piranha plant, uit een recent verhaal over een videogame die ze verteld heeft tijdens een avond op het strand met de jongens. Mathilda vermoedt dat Meer - omdat hij de enige is die goed kan tekenen - het schetsboek van Kingsley gebruikt. Ze twijfelt ook of Kingsley misschien dood is en Meer in zijn vaders plaats schildert. Dan gaat ze verder op onderzoek uit en sluipt ze het atelier van Kingsley binnen. Hier treft ze een zure lucht aan en veel recent gemaakte schilderijen; schilderijen waar Mathilda ook op staat. Dan treft Mathilda Kingsley zelf ook aan: in bed, met infuzen in zijn arm en wartaal uitslaand. Kingsley zat al die tijd opgesloten in de torenkamer omdat hij dementerend was. Ooit had hij tegen de familie gezegd dat hij anti instituties is, dus wilden ze geen professionele instanties inschakelen. Daarom heeft June al die tijd hem zelf verzorgd door middel van het toedienen van middeltjes. Echter raakte Kingsley steeds verwarder; wilde niet langer opgesloten zitten en noemde June een heks. Ook Meer, Tatum en Brock waren duivels omdat ze meededen met deze heks. Op een avond komt Mathilda in de torenkamer en bevrijdt Kingsley. Hij zegt allerlei gemene dingen tegen Mathilda, steekt de hond met een sleutel en rent dan weg. Iedereen gaat op zoek naar Kingsley. June vindt hem en dient hem een kalmeringsmiddel toe, dezelfde die ze Mathilda ooit gaf, maar daarna overmeestert Kingsley haar en rent snel weg. Eerst kan niemand hem vinden, tot ze een geschreeuw van June horen. Kingsley ligt dood in het zwembad, verdronken. De reden dat niemand Mathilda wilde vertellen dat Kingsley in de toren opgesloten zat was omdat ze diep van binnen wel wisten dat het verkeerd was en ze erop tegen zou zijn. Echter was het Kingsley’s wens om nooit professionele hulp te zoeken voor zijn dementie; hij wilde thuis geholpen worden door June. De jongens respecteerden zijn wens maar het hield hun leven enorm in de greep. Later in het verhaal bleek dat Kingsley de jongste broer van Harris Sinclair was. Kincaid Sinclair was iemand met een eigen wil die zich heeft losgerukt uit een familie die teveel gericht was op roem, macht en geld. Meer is degene geweest die Mathilda namens zijn vader heeft bericht omdat hij een ontmoeting wilde opzetten samen met Mirren (kleindochter van Harris) en Holland (kleindochter van Dean Sinclair, de middelste broer). Maar toen gebeurde de brand waarbij Johhny en Mirren omkwamen en Holland rouwde om die hele situatie. Het maakte de hele situatie erg gecompliceerd en het werd steeds lastiger om Mathilda de waarheid te vertellen. Het boek eindigt met Mathilda die terug naar huis gaat met haar stiefvader Saar. Tatum is eindelijk bevrijd van de verplichtingen die hij voelde ten opzichte van Kingsley en verhuist mee met Mathilda om te studeren. Zij krijgen een relatie. Meer erft alle kunstwerken en het geld van Kingsley. Hij en Brock verhuizen ergens anders naar toe en verkopen het kasteel. June verhuist ook en gaat werken bij een bakkerij. Mathilda, Meer, Tatum en Brock blijven elkaar opzoeken in de vakanties.

Even voor mezelf het verhaal op een rijtje gezet omdat ik het af en toe een beetje vaag vond… 😂 Maar ik heb me vermaakt!!! Het sfeertje dat Lockhart kan creëren in haar boeken geniet ik gewoon erg van. Bracht me weer helemaal terug in dezelfde vibes als Wij leugenaars en Een zee van leugens. Eindcijfer: 7,5 ⭐️⭐️⭐️⭐️

[Minca Huiberts (My Winged Books) · Rating 3 out of 5]

We vielen uiteen is het langverwachte vervolg op Wij leugenaars, het boek dat ooit lezers wereldwijd verblufte met zijn genadeloze plotwending en melancholische sfeer. In dit tweede deel keren we terug naar de wereld van de Sinclairs, de welgestelde familie die zo perfect leek, maar van binnen langzaam afbrokkelt. Dit keer volgen we niet Cadence, maar haar tante Carrie, jaren eerder. Door de ogen van een jonge vrouw die zich probeert staande te houden in een familie vol verwachtingen, geheimen en verlies, ontvouwt zich een verhaal dat net zo troebel en poëtisch is als de zee rondom Beechwood Island zelf.

Vanaf de eerste pagina’s is de herkenbare toon van Lockhart voelbaar: fragmentarisch, dromerig en soms bijna hypnotiserend. Net als in Wij leugenaars speelt de auteur met tijd, herinnering en waarheid. Toch voelt We vielen uiteen nog ongrijpbaarder. Soms vraag je je af waar het verhaal naartoe gaat, en soms krijg je de neiging om het boek even weg te leggen. De hoofdstukken lijken in golven te komen, nu eens intens en geladen, dan weer langzaam en mistig. Maar je nieuwsgierigheid blijft het winnen. Er is iets in de sfeer, in de onderhuidse spanning van de Sinclairs, dat maakt dat je telkens weer terugkeert, zoekend naar antwoorden die Lockhart maar mondjesmaat prijsgeeft.

Wat dit boek vooral overeind houdt, zijn de personages. Lockhart weet opnieuw interessante, bijzondere figuren te schetsen met geheel eigen persoonlijkheden. Carrie is geen simpele versie van Cadence; ze is een complex, tegenstrijdig karakter vol emoties die ze liever zou verbergen. Haar zus Penny is afstandelijker, maar op haar manier net zo gebroken. En de jongere versies van de familieleden die we kennen uit Wij leugenaars krijgen meer kleur en achtergrond, waardoor het geheel aan diepte wint. Het zijn mensen die lijken te leven op het snijvlak van werkelijkheid en illusie, gevangen in hun eigen façade van rijkdom en perfectie.

Toch is het niet allemaal even overtuigend. De uiteindelijke plotwending, waar Lockhart bekend om staat, was minder verrassend dan ik had gehoopt. Misschien omdat we, als lezer van Wij leugenaars, inmiddels voorbereid zijn op haar manier van denken en vertellen. De schok die het eerste boek zo onvergetelijk maakte, blijft hier uit. Wat overblijft, is meer een gevoel van melancholie dan van verbijstering. Gelukkig weet Lockhart het nog net te redden met een interessante link naar Wij leugenaars, die het verhaal een extra laag en betekenis geeft. Die verbinding tussen beide boeken zorgt ervoor dat de cirkel op een subtiele manier rond voelt.

We vielen uiteen is geen eenvoudig boek. Het is mysterieus, soms verwarrend en zeker niet voor iedereen even meeslepend. Maar wie zich laat meevoeren door Lockharts poëtische taal en gelaagde personages, zal merken dat het verhaal langzaam onder je huid kruipt. Geen enorm verrassende plotwendingen, zoals het eerste boek, maar wel een soort echo daarvan, een spiegel van verdriet, herinnering en familiebanden die nooit echt loslaten.