The Eleventh Hour.

by Salman Rushdie

Jonathan Cape The Eleventh Hour ABISBOOK Jonathan Cape.

Genres: Fiction, Short Stories

Hardcover

About the author

Sir Ahmed Salman Rushdie is an Indian-born British and American novelist. His work often combines magic realism with historical fiction and primarily deals with connections, disruptions, and migrations between Eastern and Western civilizations, typically set on the Indian subcontinent. Rushdie's second novel, Midnight's Children (1981), won the Booker Prize in 1981 and was deemed to be "the best novel of all winners" on two occasions, marking the 25th and the 40th anniversary of the prize.
After his fourth novel, The Satanic Verses (1988), Rushdie became the subject of several assassination attempts and death threats, including a fatwa calling for his death issued by Ruhollah Khomeini, the supreme leader of Iran. In total, 20 countries banned the book. Numerous killings and bombings have been carried out by extremists who cite the book as motivation, sparking a debate about censorship and religiously motivated violence. In 2022, Rushdie survived a stabbing at the Chautauqua Institution in Chautauqua, New York.
In 1983, Rushdie was elected a fellow of the Royal Society of Literature. He was appointed a Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres of France in 1999. Rushdie was knighted in 2007 for his services to literature. In 2008, The Times ranked him 13th on its list of the 50 greatest British writers since 1945. Since 2000, Rushdie has lived in the United States. He was named Distinguished Writer in Residence at the Arthur L. Carter Journalism Institute of New York University in 2015. Earlier, he taught at Emory University. He was elected to the American Academy of Arts and Letters. In 2012, he published Joseph Anton: A Memoir, an account of his life in the wake of the events following The Satanic Verses. Rushdie was named one of the 100 most influential people in the world by Time magazine in April 2023.
Rushdie's personal life, including his five marriages and four divorces, has attracted notable media attention and controversies, particularly during his marriage to actress Padma Lakshmi.

Reviews

[Marnix Verplancke · Rating 3 out of 5]

Slechts zeventien dagen zit er tussen de twee 81-jarige hoofdpersonen van ‘In het zuiden’, het openingsverhaal uit Salman Rushdies bundel De levensavond. Omdat ze dezelfde lange familienaam hebben noemen ze elkaar Junior V. en Senior V. Het zijn buren en oude kankeraars. “Je ziet er vreselijk uit,” zegt Junior op een gegeven moment tegen zijn makker, “als een man die alleen nog maar wacht op de dood, ” waarop Senior ad rem reageert met: “Dat is beter dan eruitzien zoals jij, als een man die nog steeds wacht op het leven.”
Geen twee onderwerpen die de wereldliteratuur zo beheersen als leven en dood natuurlijk maar voor Salman Rushdie kregen ze in 1989 wel een heel bijzondere urgentie. De Iraanse leider Ayatollah Khomeini sprak toen een fatwa over hem uit omwille van zijn roman De duivelsverzen. De schrijver werd vogelvrij verklaard en diende jarenlang onder te duiken, tot in 1998, toen de fatwa weer werd opgeheven. Maar het gevaar van een plots opduikende dood was daarmee niet afgewend, ook niet uit Rushdies werk. In De laatste zucht van de Moor (1995) werd het hoofdpersonage achtervolgd door een moordenaar, en Shalimar de clown (2005) begon met het beeld van een man met een mes in de hand die gebogen stond over het slachtoffer dat hij net had neergestoken. De ironie wil dat Rushdie drie jaar geleden zo bijna aan zijn einde kwam, door een man die hem vijftien messteken toebracht, waardoor hij zijn rechteroog verloor. Over die aanslag en de gevolgen ervan schreef Rushdie vorig jaar Mes, non-fictie van wisselende kwaliteit waarbij vooral de dertig pagina’s lange imaginaire dialoog tussen de schrijver en zijn aanvaller het in de kritiek fel te verduren kreeg. Een opeenstapeling van clichés en platitudes, klonk het.
De levensavond is daardoor zijn eerste fictie na de aanslag, al moet ook daar een kanttekening bij gemaakt worden aangezien twee van de vijf verhalen uit de bundel, de kortste weliswaar, veel ouder zijn. Zoals In het zuiden dus, waarin Junior uiteindelijk verongelukt, Senior van de weerslag eveneens naar de dood gaat verlangen, maar als bij wonder gespaard blijft wanneer een tsunami zijn dorp treft. In de dood noch in het leven is er enige betekenis te vinden, zou je de moraal kunnen samenvatten van dit verhaal over twee rondsjokkende bejaarden waar de inmiddels ook al 78-jarige schrijver een beetje verveeld achteraan sjokt. Veel meer dan een vingeroefening is het niet. En in hetzelfde bedje zijn nog een paar andere verhalen ziek. Zijn het geen hersenspinsels over de functie van taal, dan wel vrij onsamenhangende meta-epistels waarin een aantal dode schrijvers uit een omgevallen boekenkast klauteren.
Die aanslag heeft Rushdie geen goed gedaan, denk je dan, ware het niet voor dat ene en meteen ook langste verhaal uit de bundel, ‘De muzikante van Kahani’, waar de schrijver zijn grote goocheldoos nog eens opent en de lezer volkomen naturel laat lachen, huilen en verontwaardigd zijn. Hij kan het nog, dachten we met een zucht van opluchting. Het is een satirische en soms ronduit sarcastische fabel over - wat had u gedacht? - leven en dood natuurlijk. Centraal staat Chandni het virtuoze wonderkind van wiskundige Raheem en zijn vroegere studente Meena. Het meisje begint op haar vierde al piano te spelen en groeit uit tot een virtuoos zowel op dat instrument als op de sitar. Ze wordt bekend, komt in de bladen en trekt zo de aandacht van Majnoo, begenadigd cricketspeler en de enige erfgenaam van het Ferdaus-imperium bestaande uit staalfabrieken, theeplantages, scheepswerven en hotelketens. “You sexy thing,” is Majnoo’s eerste reactie en hij gaat er meteen van in mirakels geloven. Dus zoekt hij Chandni op en vraagt haar ten huwelijk. Dat ze piano speelt is iets wat hij er graag bijneemt, maar het had niet gehoeven.
Rushdie laat het verhaal vertellen door een oudere man, misschien wel iemand van 78 denk je dan, die het klappen van de historische zweep kent. Vroeger hielden alleen de Pakistani opzichtige trouwfeesten, herinnert hij zich, en keken de Indiërs daar in de bescheiden geest van Gandhi op neer, maar de nieuwe rijken leven in een Bollywood-droom en laten het breed hangen. Dat de familie Ferdaus de Berliner Philharmoniker laat overvliegen zodat Chandni op haar eigen trouwfeest kan soleren in een paar pianoconcerto’s vindt Majnoo grandioos, terwijl het bij Chandni alleen maar schaamte opwekt. En dan is Rushdie pas goed op gang gekomen, want Chandni moet ook een erfgenaam voortbrengen, wat opnieuw met heel wat festiviteiten gepaard zal gaan. Festiviteiten die vooraf ingepland moeten worden, waardoor het kind precies op het juiste moment ter wereld zal moeten komen, met een keizersnede. Maar zal dat plan wel slagen? In een wereld waarin ethiek vervangen is door macht en geld en de waarheid niet langer superieur is aan de leugen, kun je alles verwachten.
Heeft Rushdie een nieuwe adem gevonden of is De levensavond zijn afscheid van de literatuur? De titel van het boek zegt veel natuurlijk. Zeker als je de woorden van de verteller van ‘De muzikante van Kahani’ erbij neemt. Wanneer hij over de oprijlaan loopt van het huis waar Chandni en haar ouders uiteindelijk gaan wonen, en waar hij als kind ook nog heeft gewoond en geravot met de kinderen uit de buurt, denkt hij: “Hier bezoek ik een laatste keer mijn dagen van weleer en zij bezoeken mij. Ik zal hier niet meer komen. En aan het einde van het laantje, terwijl de kinderen spelen, kijk ik op naar het einde van mijn verhaal.”

[Lina ✨ · Rating 5 out of 5]

This book was the perfect to start a new year. I started reading it in the end of 2025 and finish it now, in 2026, I can't put into words how this body of work describes society today as it is or the critical thinking that goes into each story the author approaches throughout the book. I left this reading inspired, in some things understood and really empowered by some of it. It's a slowly reading if you ask me, you have to sink in it really slowly so you can understand it's different messages. It's philosophical I would say and I just loved it.

[Katie Stamp · Rating 4 out of 5]

Everyone always talks about how dense Rushdie’s writing is. I didn’t really feel this. For someone who has not cultivated a strong concentration span, the quintet of stories was welcome. Like reels that didn’t require sustained focus.

The Oklahoma story was very hard to follow. The test were pleasurable. I particularly liked the music one and the ghost one.