“Забытыя песні” — зборнік старажытнаісландскай паэзіі, у які ўвайшлі найбольш адметныя творы, прысвечаныя рунам, шчытавыя драпы ды іншыя яскравыя прыклады скальдычнай літаратуры, познія аўтарскія паэмы па матывах “Песень пра герояў”, а таксама ўсе вядомыя на сённяшні дзень “казачныя песні” — паэмы гэтага ўнікальнага паджанру маюць рысы як эдычнай літаратуры, так і народных баладаў. У якасці дадатку кніга змяшчае надзвычай важную для беларускай культуры “Паэму пра Торвальда Вандроўніка”. Выданне ўтрымлівае неабходныя каментары да кожнага твора.
Пераклад са старажытнаісландскай і каментарыі Яўгена Папакуля.
Books can be attributed to "Anonymous" for several reasons:
* They are officially published under that name * They are traditional stories not attributed to a specific author * They are religious texts not generally attributed to a specific author
Books whose authorship is merely uncertain should be attributed to Unknown.
Мяшанка паэтычных тэкстаў розных па жанру. Тут табе і апісанне шчыта (кенінг на кенінгу і кенінгам паганяе, вельмі складана было чытаць, я не даў рады сачыць за сюжэтам), і рунічны хіба буквар (адна руна на страфу), і казачныя паэмы (гэтыя ўжо было лёгка чытаць), і нават паэмы, што маюць аўтара (і гэтыя таксама). Паэмы, як усе казачныя, часам з нелагічным сюжэтам, часам з хворай фантазіяй (дзяўчыну ператварылі ў бычы страўнік (!), які размаўляў, пасвіў быдла, і нават прымусіў спаць з сабой, каб зняць праклён. Спадзяюся, гэта усё ж такі неразгаданая сучаснікамі алегорыя), але ў цэлым прыемныя для чытання. Ну і пра Торвальда Вандроўніка беларусам варта пачытаць.
Вельмі спецыфічная рэч, нават на фоне надзвычайнасьці ўсяго цыкла. Хутчэй літаратурная праца, чым літаратурны твор у перакладзе. Як фінальны дадатак да Эды - варта мець.