'Schiet me dood!' riep de man die brigadier Henny aanviel met een mes. 'Als jij mij niet doodmaakt, dan maak ik jou dood.'
Elke politieagent herinnert zich een melding die zo gruwelijk, bedreigend of ontroerend was dat hij of zij die nooit vergeet. Van de dodelijke cafébrand in Volendam tot de rechercheur die zelf werd gegijzeld - politiemensen vertellen het zeldzaam openhartig na.
Hoe is het om voor het eerst weer op de schietbaan te staan nadat je zelf bent neergeschoten? Wat doe je als voor je ogen een man wordt geliquideerd?
In Dit vergeet ik nooit beschrijft misdaadjournalist Wil Thijssen de meldingen die bij politiemensen op hun netvlies staan gebrand. Na het succes van Die ene melding (2024) bevat dit boek zeventig nieuwe politieverhalen die de mens achter het uniform laten zien. Haarscherp en indringend schetsen deze verhalen de extreme situaties waarmee politiemensen worden geconfronteerd.
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever voor de Volkskrant. Eerder publiceerde ze de boeken Die ene melding (2024), Wandola (2021), 't Is mooi geweest (2008) en Alle schrijvers hebben gelijk (1998).
Het is moelijk om sterren toe te kennen aan een boek vol verhalen die te verdrietig zijn om het droog te houden. Dus dan maar de max voor de mensen die dit werk doen. Want er komt heel wat meer kijken bij politiewerk dan je op het eerste gezicht zou denken. Het is werkelijk verbluffend wat deze mensen tegenkomen in hun dagelijkse werk. Petje af! Het eerste deel, ‘Die ene melding’ had ik al een poos terug geluisterd, en als ik mijn review nu teruglees zie ik dat die net zoveel indruk heeft gemaakt als dit deel.
Wat ben ik toch altijd onder de indruk van dit soort ervaringsverhalen van hulpverleners. Eerder las ik al het boek met de interviews van de rubriek Die ene patiënt. Dit boek doet eigenlijk hetzelfde, maar dan met de verhalen van politiemensen. Ander veld, net zo indrukwekkend!
Politiemensen zien veelal de lelijkste kant van ons mensen en je daar menselijk en empathisch naar blijven opstellen, met alle risico's die dat helaas ook geeft, is een vak apart. Hoe bewaak je je eigen hart zonder hard te worden?
Dit boek vertelt de verhalen van agenten over de zaak die of het moment dat ze nooit meer zullen vergeten: van de melding van reanimatie van je eigen vader, via heftige verkeersongelukken tot nare arrestaties. Het boek laat zien hoe veelzijdig en zwaar het vak is en hoe erg agenten afhankelijk zijn van instinct, onderbuikgevoel en intuïtie.
"Een protocol geeft richting. Je intuïtie vertelt hoe het moet."
Ik ben erg blij dat er een tweede boek is verschenen met weer nieuwe bijzondere, heftige en indrukwekkende verhalen van politiemensen. Aanrader om te lezen en wat een respect voor alle mensen in het politievak!
Leuk en mooi boek met verhalen die bijzonder zijn en een inzicht geven in het politiewerk. En fijn dat het korte verhalen zijn, dat is makkelijk voor tussendoor soms om nog even een verhaal te lezen. Aanrader!
Mooi boek met hele mooie verhalen. Van enorm verdrietige verhalen tot waardevolle en diepgaande verhalen. Mooi om te lezen hoe de mensen van de politie dingen ervaren. Doordat het korte hoofdstukken zijn leest het makkelijk weg.
3,5 🌟 Goede verhalen! Bij sommige leefde ik compleet mee, andere waren een beetje saai. Maar politie werk is meer dan alleen boetes uitdelen. Prachtige baan, ik zou het echt niet kunnen.
Luisterboek: wederom een goed boek vanuit het perspectief van verschillende hulpverleners en wat voor hen een van de meest indrukwekkende situaties in hun leven is geweest.