Kirgistan. Het land van wilde paarden en joerten, van Sovjetflats én technoclubs. En het land van de eeuwige als de Kirgiezen iets niet beviel, gingen ze de straat op en lieten ze van zich horen. Desnoods brachten ze de regering ten val.
Het is 5 oktober 2020 wanneer in dit voormalige Sovjetland een chaotische opstand uitbreekt en de regering wéér omvergeworpen wordt, voor de derde keer in twintig jaar tijd. Deze keer lijkt de nieuwe president eindelijk voor verandering te zorgen. Maar tegelijkertijd worden de banden met Rusland verder aangehaald en wordt de vrijheid van meningsuiting ingeperkt. Was dit de weg die de grote protesterende groep voor ogen had? Spanningen nemen toe, er wordt steeds meer desinformatie verspreid en de persvrijheid verdwijnt. Midden in deze onrust zitten de jonge mensen van Kirgistan, de grootste bevolkingsgroep van het land.
In Land van de Kirgiezen volgt journalist Thijs Broekkamp vijf jaar lang het leven van drie jongvolwassenen, vanaf het begin van deze revolutie. Hij laat zien hoe het ze vergaat in hun zoektocht naar identiteit en betekenis, naar hoop en ambities, naar een balans en een uitweg.
Nieuwe inzichten opgedaan over het land en de regio bovenop de interessante persoonlijke getuigenissen van jonge kirgiziërs met uiteenlopende levenslopen en visies. Aanrader voor zij die van plan zijn naar Kirgistan af te reizen
Over Land van de Kirgiezen van Thijs Broekkamp zou je kunnen denken: een boek over een ver, onbekend land. Maar eigenlijk gaat het verrassend weinig over afstand — en des te meer over herkenning.
Broekkamp kijkt niet naar Kirgistan als exotische buitenstaander, maar als een spiegel. Geen folklore of romantiek, maar jonge mensen die zoeken naar hun plek in een samenleving die tegelijk kantelt en stilstaat. Hij volgt drie jongvolwassenen gedurende vijf jaar, midden in politieke onrust en maatschappelijke breuklijnen. Kirgistan wordt zo geen decor, maar een laboratorium van onze tijd.
Wat dit boek bijzonder maakt, is dat het de clichés van reisjournalistiek vermijdt. Geen “kijk eens hoe anders”, maar: “kijk eens hoe gelijkend”. De spanningen tussen stad en platteland, traditie en moderniteit, waarheid en desinformatie — ze voelen akelig vertrouwd.
Misschien is dat wel de kern: dit is geen boek over Centraal-Azië, maar over een generatie die overal ter wereld probeert overeind te blijven in een tijd van permanente verandering.
Een reisverhaal dat je niet verder van huis brengt, maar dichterbij.
Interessant boek die een andere kant van Kirgistan laat zien. Het leest erg makkelijk, je ziet het als een soort documentaire afspelen. Dus een toegankelijke manier km meer over het land te weten te komen.