What do you think?
Rate this book
Hoeveel duizend uren
De wereld wordt almaar grimmiger en onherbergzamer. Onder het mom van zelfzorg kiezen steeds meer mensen ervoor om helemaal geen nieuws meer te volgen. Maar wat als we juist het omgekeerde doen, en de pijn echt dichtbij laten komen? Kunnen we zorgen voor de ander, en is dat geen betere manier om de wanhoop buiten de deur te houden?
Een jaar lang bekeek Caro Van Thuyne het wereldnieuws alsof het haar of jou persoonlijk overkwam. Een jaar vol geweld lang neemt ze je bij de hand en trekt je mee in elk nieuwsbeeld dat haar treft – zonder weg te kijken. Radicaal menselijk en in zinderend zintuiglijke stijl doet ze je voelen tot je breekt. En dan reikt ze je zachte handen.
Hoeveel duizend uren is een stomp in de maag, een smeekbede voor empathie – maar ook een troostende handoplegging, en een duwtje in de rug om in actie te komen.
Een jaar lang bekeek Caro Van Thuyne het wereldnieuws alsof het haar of jou persoonlijk overkwam. Een jaar vol geweld lang neemt ze je bij de hand en trekt je mee in elk nieuwsbeeld dat haar treft – zonder weg te kijken. Radicaal menselijk en in zinderend zintuiglijke stijl doet ze je voelen tot je breekt. En dan reikt ze je zachte handen.
Hoeveel duizend uren is een stomp in de maag, een smeekbede voor empathie – maar ook een troostende handoplegging, en een duwtje in de rug om in actie te komen.
92 pages, Paperback
Published November 6, 2025
2 people are currently reading
46 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
December 25, 2025
De handen, die staan hier centraal, een opgestoken vuist, een krachtige oproep tot verbinding.
Read
January 13, 2026In hoeveel duizend uren kiest Caro Van Thuyne radicaal voor nabijheid. De teksten vertrekken vanuit foto's uit de actualiteit, maar weigeren elke vorm van afstand of beschouwing. Ze schrijft niet over wàt getoond wordt, maar vanuit het beeld, en trekt de lezer mee in dat perspectief.
Haar taal is, zoals we gewoon zijn van Van Thuyne, lichamelijk, ritmisch en dwingend. Herhaling, opsomming en directe aanspreking bouwen een intens moreel universum uit. Elk fragment is een vorm van betrokkenheid. Een appèl. Dit maak het boek coherent en herkenbaar in stem en stijl.
In drie hand-elingen (de andere hand, de ene hand en onze handen) cirkelen we om de piëta, de piëta van het beeld van waaruit Van Thuyne vertrok, en de piëta die de tekst werd. Haar compassie is sterk, en laat niet los.
Van Thuyne confronteert in taal en woorden. Voor de lezer blijft weinig ruimte over om te interpreteren. We worden direct aangesproken om te voelen en verantwoordelijkheid te nemen. Wie bereid is zich volledig over te geven aan die nabijheid, vindt in dit boek een sterke en consequente, literaire daad.
Haar taal is, zoals we gewoon zijn van Van Thuyne, lichamelijk, ritmisch en dwingend. Herhaling, opsomming en directe aanspreking bouwen een intens moreel universum uit. Elk fragment is een vorm van betrokkenheid. Een appèl. Dit maak het boek coherent en herkenbaar in stem en stijl.
In drie hand-elingen (de andere hand, de ene hand en onze handen) cirkelen we om de piëta, de piëta van het beeld van waaruit Van Thuyne vertrok, en de piëta die de tekst werd. Haar compassie is sterk, en laat niet los.
Van Thuyne confronteert in taal en woorden. Voor de lezer blijft weinig ruimte over om te interpreteren. We worden direct aangesproken om te voelen en verantwoordelijkheid te nemen. Wie bereid is zich volledig over te geven aan die nabijheid, vindt in dit boek een sterke en consequente, literaire daad.
November 23, 2025
Liefste Caro,
Je hebt terug een machtig boek geschreven!
Je bent niet gauw tevreden, je wou terug enkele grenzen verleggen in het literaire landschap. Het is jou weer gelukt, een originele nieuwe vorm voor jouw uniek mooi proza.
Je neemt me mee in een rollercoaster, eerst van mooie tederheid, om dan in de harde wereld van oorlog en rampspoed, machismo en machtswellust gedropt te worden, om dan, murw geslagen, in jouw vele armen en handen getroost te worden. Getroost door empathisch te worden, door een beetje hoop te voelen tegen de wanhoop.
Je opent het boek met een prachtig essay. Een mooie piëta van Käthe Kollwitz die opvalt door niet de klassieke houding van kind op moeders schoot maar van kind tussen moeders benen, zoveel intiemer. “Zij heeft zijn dood gebaard.” En dan schakel je naar de World Press Photo of the Year 2024, de bekende gesluierde Palestijnse vrouw in het blauw, de kinderlijkwade omhelzend. Hoe de foto gemanipuleerd werd om er een soort Westerse piëta van te maken. Het echte verhaal achter de foto is te gruwelijk voor onze Westerse ogen. Al dat lijden, dat hou je maar beter op een afstand. Maar, zeg je :”Heeft het privilege van de afstand de lijdende al ooit getroost?” Troosten moet dichtbij en lichamelijk zijn. “Niet het heelal, maar de handen.” Niet meer apathie, noch sympathie maar empathie heeft de mensheid nodig!
En dan lijd je me met jouw “andere onvaste hand” door de nachtmerries van deze tijd. Dit eerste hoofdstuk lees ik heel traag… Ieder paar zinnen vertelt een gans verhaal. Nu en dan onderbroken door de duivelse koorzang van Ivo Michiels. Met een heldere en beeldrijke taal beschrijf je : “Dat geplette uniform als het stekelbontje dat overblijft van een vele malen overreden egel.”De dominante kleur in dit universum is grijs, van puin. “Grijs onze handen. Grijs onze voeten. Grijs onze roze slippers.” En overal de handen, warm klappende handen , gevoelloze handen,trekkende en duwende handen, kist aanrakende handen, handen in de lucht, handen in de zakken,… Dit hoofdstuk voelt als duizend bladzijden levens in onrecht, pijn , lijden, als slachtoffers van machtswellustige mannetjes en op hol geslagen natuur.
En je raapt mij terug op in het tweede hoofdstuk, dat begint met een prachtige quote uit de bundel Oerhert van Astrid Haerens. Duizenden handen en armen verwarmen en omhelzen ons. Er is nog hoop. Er is nog schoonheid. “Wij dansen. Lijf aan Lijf, heet aan heet, zweet aan zweet.” Ik hou van jouw woordvondsten, zoals “spertelvrijheid”. Zolang je nog zo’n mooie woorden schrijft, is er hoop! En jouw tekst begint te zingen onder het dansende noorderlicht (p 79)! Zo mooi! En je eindigt het hoofdstuk met de Palestijnse term “Sumoud” waarvoor nog geen Nederlands woord bestaat.
Het vormt een mooie overgang naar het derde hoofdstuk : een smeekbede voor meer empathie. Voor meer betrokkenheid als mens tot andere mensen. Om ons meer “plichtig” te voelen tegenover het leed van de medemens en al onze medeschepselen. En in verzet te komen tegen alles wat dat verhindert.
Een pleidooi om niet weg te kijken. Om niet uit onze “discomfort-zone” te laten duwen. “De stilte van miljarden handen is oorverdovend. De stilte van miljarden handen is onoorbaar.”
“Het begint bij opnieuw poreus durven zijn.”
Je hebt terug een machtig boek geschreven!
Je bent niet gauw tevreden, je wou terug enkele grenzen verleggen in het literaire landschap. Het is jou weer gelukt, een originele nieuwe vorm voor jouw uniek mooi proza.
Je neemt me mee in een rollercoaster, eerst van mooie tederheid, om dan in de harde wereld van oorlog en rampspoed, machismo en machtswellust gedropt te worden, om dan, murw geslagen, in jouw vele armen en handen getroost te worden. Getroost door empathisch te worden, door een beetje hoop te voelen tegen de wanhoop.
Je opent het boek met een prachtig essay. Een mooie piëta van Käthe Kollwitz die opvalt door niet de klassieke houding van kind op moeders schoot maar van kind tussen moeders benen, zoveel intiemer. “Zij heeft zijn dood gebaard.” En dan schakel je naar de World Press Photo of the Year 2024, de bekende gesluierde Palestijnse vrouw in het blauw, de kinderlijkwade omhelzend. Hoe de foto gemanipuleerd werd om er een soort Westerse piëta van te maken. Het echte verhaal achter de foto is te gruwelijk voor onze Westerse ogen. Al dat lijden, dat hou je maar beter op een afstand. Maar, zeg je :”Heeft het privilege van de afstand de lijdende al ooit getroost?” Troosten moet dichtbij en lichamelijk zijn. “Niet het heelal, maar de handen.” Niet meer apathie, noch sympathie maar empathie heeft de mensheid nodig!
En dan lijd je me met jouw “andere onvaste hand” door de nachtmerries van deze tijd. Dit eerste hoofdstuk lees ik heel traag… Ieder paar zinnen vertelt een gans verhaal. Nu en dan onderbroken door de duivelse koorzang van Ivo Michiels. Met een heldere en beeldrijke taal beschrijf je : “Dat geplette uniform als het stekelbontje dat overblijft van een vele malen overreden egel.”De dominante kleur in dit universum is grijs, van puin. “Grijs onze handen. Grijs onze voeten. Grijs onze roze slippers.” En overal de handen, warm klappende handen , gevoelloze handen,trekkende en duwende handen, kist aanrakende handen, handen in de lucht, handen in de zakken,… Dit hoofdstuk voelt als duizend bladzijden levens in onrecht, pijn , lijden, als slachtoffers van machtswellustige mannetjes en op hol geslagen natuur.
En je raapt mij terug op in het tweede hoofdstuk, dat begint met een prachtige quote uit de bundel Oerhert van Astrid Haerens. Duizenden handen en armen verwarmen en omhelzen ons. Er is nog hoop. Er is nog schoonheid. “Wij dansen. Lijf aan Lijf, heet aan heet, zweet aan zweet.” Ik hou van jouw woordvondsten, zoals “spertelvrijheid”. Zolang je nog zo’n mooie woorden schrijft, is er hoop! En jouw tekst begint te zingen onder het dansende noorderlicht (p 79)! Zo mooi! En je eindigt het hoofdstuk met de Palestijnse term “Sumoud” waarvoor nog geen Nederlands woord bestaat.
Het vormt een mooie overgang naar het derde hoofdstuk : een smeekbede voor meer empathie. Voor meer betrokkenheid als mens tot andere mensen. Om ons meer “plichtig” te voelen tegenover het leed van de medemens en al onze medeschepselen. En in verzet te komen tegen alles wat dat verhindert.
Een pleidooi om niet weg te kijken. Om niet uit onze “discomfort-zone” te laten duwen. “De stilte van miljarden handen is oorverdovend. De stilte van miljarden handen is onoorbaar.”
“Het begint bij opnieuw poreus durven zijn.”
November 15, 2025
"Een jaar lang bekeek Caro Van Thuyne het wereldnieuws alsof het haar of jou persoonlijk overkwam", zo stelt de blurb. Van Thuyne toont ons dat wereldnieuws in een ellenlange observatie, waarin sommige gebeurtenissen onmiddellijk en duidelijk herkenbaar zijn, andere slechts nog aan een vage verontwaardiging herinneren. Het is een lange aanklacht, waaraan niemand hoeft te ontsnappen. Het werkt beklemmend en op een bizarre manier ook een beetje bevrijdend, of misschien eerder louterend. Er gebeurt veel op een jaar.
Jammer van die valse noot, want daar duikt dan plots toch weer het concept n-woord op. Ik haak daar echt op af, op die censuur, want ik durf te wedden dat die (racistische) idioot niet het lemma ‘n-woord’ op zijn gezicht had geklad. Citeer correct of citeer niet; hypocrisie (of censuur) helpt niemand verder.
Maar dus, voor de rest: een goed concept, mooi geschreven. Van bij het begin trouwens, want de inleiding, met de beschrijving van de piëta, een beeld dat nog herhaaldelijke keren zal terugkomen, is erg verbeeldend. Heel poëtisch, maar daarom niet minder hard en verwijtend.
Jammer van die valse noot, want daar duikt dan plots toch weer het concept n-woord op. Ik haak daar echt op af, op die censuur, want ik durf te wedden dat die (racistische) idioot niet het lemma ‘n-woord’ op zijn gezicht had geklad. Citeer correct of citeer niet; hypocrisie (of censuur) helpt niemand verder.
Maar dus, voor de rest: een goed concept, mooi geschreven. Van bij het begin trouwens, want de inleiding, met de beschrijving van de piëta, een beeld dat nog herhaaldelijke keren zal terugkomen, is erg verbeeldend. Heel poëtisch, maar daarom niet minder hard en verwijtend.
December 19, 2025
En ik. Ik las woord na woord, zin na zin en woorden werden beelden, zinnen werden levens. Van vlees en bloed. Veel bloed en pijn. Veel pijn en leed, oneindig veel leed. Niet mijn leven. Of toch wel, het had gekund als ik niet hier maar daar was geboren. Dan had het mijn leven kunnen zijn. Of mijn dood.
Wat een indrukwekkend boekje was dit. Het raakte me diep.
Een jaar lang heeft Caro van Thuyne alle krantenfoto's die haar raakten bewaard:
'Ik wilde al die beelden niet alleen blijvende woorden geven als tegenbeweging tegen de vluchtigheid van de krantenfoto's, als een schoot en armen voor elke Saly en elke Inas, ik wilde ook iets bewerkstelligen bij de lezer van mijn woorden.
Het is mijn bedoeling dat je voelt. Dat je het echt voelt. Dat je voelt zoals je zou voelen wanneer het leed jou en je geliefden zou overkomen. Dat is wat empathie doet.'
Wat een indrukwekkend boekje was dit. Het raakte me diep.
Een jaar lang heeft Caro van Thuyne alle krantenfoto's die haar raakten bewaard:
'Ik wilde al die beelden niet alleen blijvende woorden geven als tegenbeweging tegen de vluchtigheid van de krantenfoto's, als een schoot en armen voor elke Saly en elke Inas, ik wilde ook iets bewerkstelligen bij de lezer van mijn woorden.
Het is mijn bedoeling dat je voelt. Dat je het echt voelt. Dat je voelt zoals je zou voelen wanneer het leed jou en je geliefden zou overkomen. Dat is wat empathie doet.'
'De stinkende modder ligt hier nog in kuithoge hopen maar in het midden van deze plek waar niet meer te leven valt, heeft iemand in een metselkuip een kerstboompje gepoot. Rode en witte ballen, een lampjessnoertje op batterijen, een goudglinsterende ster in de top. Mensen zullen zich samen scharen rond dit boompje en moed vatten uit de lichtjes, zo zijn mensen. Er is een volk dat daar een woord voor heeft: 'sumoud'. Wij hebben 'sumoud'. Onbreekbaar doorzettingsvermogen. Opstandige vastberadenheid. Hoop die we planten in de as van de verwoesting. We hebben er alleen elkaar voor nodig.'
Displaying 1 - 5 of 5 reviews