Cavia werkt op de afdeling Communicatie. In korte humoristische hoofdstukken leren we haar en haar collega's kennen. Stella van Human Resources. Ruud het enge hoofd van de afdeling Financiën. En Harm-Jan van de IT-afdeling, die al sinds 1999 een tamagotchi in leven houdt. Een cavia die in een kantoortuin tussen de mensen werkt: het klinkt wat onwaarschijnlijk, maar iedereen die ook maar een blauwe maandag op een kantoor heeft gewerkt, zal de avonturen van de verwarde cavia herkennen. Van een symbiotische relatie met het koffiezetapparaat tot passief-agressieve e-mails en duizelingwekkende perikelen rond de lief- en leedpot. De verwarde cavia is een grappig en ontroerend boek, onmisbaar voor iedereen die wel eens collega's heeft gehad, of ze misschien nog steeds wel heeft.
Giechelend sla ik een bladzijde om. De vellen papier vliegen gierend door mijn handen. Ik sla een kreetje van blijdschap uit. Het is bijna alsof een vriendin mij een leuk appje over haar date stuurde. Je zou denken dat ik lees over een sexy vampier (cliché) of een high school romance. Niets is minder waar. In mijn handen heb ik een boek over een cavia die werkt op kantoor.
De verwarde cavia is niet geestig of grappig; het is hilarisch. Paulien Cornelisse weet de alledaagse dingen zo te verwoorden dat het wonders worden en ze weet de bijzondere dingen in het leven gewoon te maken. Voor mij is een schrijver iemand die een het opeten van een taaie koek zo kan vangen dat het toch een hele beleving wordt. Cornelisse heeft deze gave als geen ander. In het korte boek laat ze lezers meevoelen met een cavia op kantoor. Voor iedereen die ook maar een paar maanden kantoorervaring heeft, van stagiairs tot hoge directeurs, zullen de kantoorperikelen bekend voorkomen.
Ik vroeg mij wel af hoe dat ging, zo'n cavia op kantoor. In het begin kreeg ik allemaal hilarische beelden in mijn hoofd. Zo las ik dat Cavia aan het sjoelen was. Hoe doet ze dat, vroeg ik mij af. In mijn hoofd sjeesde ze met haar kop tegen de puck(?) aan en rende ze naar het gat op het formaat van een normale cavia. In andere passages besloot ik dat ze niet anders dan een huge ass cavia kon zijn, want anders kun je geen normale koffiekoppen dragen. Deze visuele voorstellingen maakten het nog grappiger. Later liet ik het los. Caaf is Caaf en ik vind haar geweldig. Roy ook, overigens.
Het moment waarop ik in bed lag the squeelen en giechelen? Dat heeft natuurlijk alles te maken met de het communicatieplan en het etentje van Cavia.
Schattig en heerlijk Hollands. Luchtige microverhaaltjes over goulashfoodtrucks en boswandelingen als communicatiestrategieën. Denk dat ik nu net als Caaf mezelf even zal trakteren op een koffietje.
Enerzijds heb ik echt geen idee waar dit verhaal nou precies over ging (en is Cavia echt een cavia of is dat beeldspraak), anderzijds waren sommige dingen zo ontzettend herkenbaar dat het pijn deed.
En Paulien is gewoon zo briljant met woorden, ik vind haar echt een eindbaas. Heb dit boek in een halve dag uitgelezen en het was absoluut de moeite waard.
Dit boek heb ik gelezen voor de NS publieksprijs! Het was wel makkelijk leesbaar mede door de korte hoofdstukken. Ik heb af en toe zelfs gegniffeld,maar ik miste iets. Meer diepgang misschien. Wat ik mistte is moeilijk te omschrijven.
Qua onderwerp niet iets wat ik zelf gauw voor mijn lol zou openslaan, het echte kantoorleven irriteert al genoeg. Maar ik heb het met liefde gekregen en dus met liefde gelezen. En nu ga ik het snel weer met liefde vergeten.
Leuk, luchtig boekje! Snap alleen niet helemaal waarom de hoofdpersoon een Cavia is en niet gewoon een mens. Zit daar een metafoor achter? Of is het gewoon grappig?
Moest er wel echt even inkomen. De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het vlot leest, maar gaf mij ook wel het gevoel dat het korte anekdotes waren. Dit gevoel verdween naarmate ik verder las, ik wende eraan en het begon meer als een verhaal te voelen.
Ik werk zelf op kantoor en verwachtte wel wat herkenbare dingen, maar dat had ik niet zo. Misschien maar goed ook, want ik zou daar niet op kantoor willen werken
2023: Echt hilarisch herkenbaar als je ooit op kantoor hebt gewerkt of bent geweest. En ook confronterend dat m'n baas best op Ruud lijkt 🥲
2018: Een heel grappig boekje met herkenbare situaties. Nog leuker: ik heb hem als podcast geluisterd, die door Paulien Cornelisse zelf voorgelezen wordt. :)
actually 3,4 it was good book about working in a corporation. Everything was very faithfully presented but I didn't feel a little bit of comedy in all this.
“We gaan met z’n allen wat punten op de horizon zetten, we gaan commitment kweken, lessons learned met elkaar doornemen, dat soort dingen.” The Office featuring Cavia: in ‘De verwarde cavia’ wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van een cavia die in een typisch kantoor werkt. In eerste instantie is het te bizar voor woorden dat de hoofdpersoon een cavia is, maar eens ik dat gewoon was kon ik me volledig onderdompelen in de grappige en vaak herkenbare gebeurtenissen. Op een of andere manier slaagt Paulien Cornelisse erin om een geloofwaardig beeld te scheppen van twee cavia’s die naar een congres over marketingstrategieën gaan. Wie de vorige boeken van Paulien Cornelisse gelezen heeft, zal meteen haar stijl herkennen: korte zinnen, ironie die van de pagina’s spat en rechttoe-rechtaanbeschrijvingen van alledaagse gebeurtenissen. Haar aandacht voor de spreektaal - “Even koffie doen?” - komt ook in dit boek uitgebreid aan bod. Deze schrijfstijl maken de gebeurtenissen van Cavia niet zozeer realistisch (het blijft een cavia die kan praten), maar wel herkenbaar genoeg om het absurde te overstijgen. Net omwille van dit taalgebruik komt het boek voor Vlaamse lezers soms wel erg Nederlands over. Het boek is erg vlot geschreven en bij momenten hilarisch, maar blijft ook behoorlijk oppervlakkig. Het was interessanter geweest indien af en toe van de stereotype kantoortypes was afgeweken. Leuk om lezen, maar blijft niet lang hangen.
Nooit had ik verwacht een boek te lezen over een cavia die op kantoor werkt en vervolgens een carrièreswitch maakt om een goulashkraam uit te baten. Caaf is een langharige cavia die op de afdeling communicatie werkt en dagelijks pijnlijk herkenbare kantoorkwaaltjes moet verduren. Ik weet niet of Caaf echt een cavia is en hoe ze er uit zou zien als cavia. Ik weet enkel dat ze een kortharig buitenbeentje is. Haar collega’s Roy, Ruud, Kim, Stella en Anne-Bet zijn gewoon mensen.
“Ze staarde een volle minuut naar zichzelf en probeerde ja te zeggen tegen het leven. Meer dan ‘mja’ kwam er niet uit.”
Dit boek is een compilatie van schattige en veterende miniverhaaltjes boordevol Nederlandse humor. Het hoogtepunt was het moment dat Caaf een mannelijke langharige cavia leert kennen …
“Leven is het meervoud van lef.”
Ik lees zeker het vervolg van dit ontzettend fascinerend boek!
"De kantoortuin is een verwarrende biotoop, met als enige houvast een doosje paperclips."
Hoewel ik de korte hoofdstukken eerst wel wist te appreciëren, vond ik ze uiteindelijk wel iets te fragmentarisch om mij echt volledig te kunnen inleven in Cavia's kantooravonturen. Ze gaven (letterlijk & figuurlijk) iets te weinig ruimte voor diepgang. Uiteindelijk is dat ook niet altijd nodig, en de heerlijke Hollandsheid van dit boekje zorgde al voor veel goeds. Kortom, grappig & herkenbaar voor het doorsnee kantoormensje.
“in elke relatie komt een moment waarop je de ander ziet in tl-licht, bedacht cavia. dat is niet erg, als je daarna maar weer de sfeerverlichting aan kon zetten in je hoofd.”
geinig boek, nu vooral veel zin om m’n kantoorbaan te vervangen door een goulashbus
Ja sorry, ik moet gewoon 5 sterren geven. Dit is zo'n grappig boek. Ik wil dat Paulien Cornelisse minister-president wordt van Nederland, of koningin. Mag ook. Echt blij dat er een vervolg komt.
Het was wel een leuk boek, over een cavia die op kantoor werkt. Een soort parodie op het rare kantoorleven geloof ik. De situaties deden me verrassend vaak denken aan verhalen uit “Bullshit jobs” van David Graeber. Ik hoopte vooral continu dat ik later niet in zo’n kantoor terecht ga komen eigenlijk. Verder zag ik soms niet helemaal de meerwaarde in van het feit dat het ging om een cavia, maar misschien heb ik om dat grappig te vinden gewoon te weinig voorstellingsvermogen. Een leuk tussendoorboekje.
Ik houd echt van de taalgenialiteit van Paulien, maar de humor voelt dit keer net iets meer als die van een opgetogen hamster dan van een verwarde cavia. De hoofdstukken voelen een beetje los van elkaar, waardoor het geheel mij toch wat minder pakt.