What do you think?
Morlands schaduw
Een man kijkt uit over zee, op een Waddeneiland in de nazomer. In de stilte en de rust probeert hij zich neer te leggen bij de pensionering die hem is opgelegd. Herinneringen zoeken hem op, aan zijn jongensjaren in de droomwereld van de bioscoop waar zijn flamboyante vader directeur was; aan zijn afgebrokkelde bestaan als maker van muziekdocumentaires. En dan schrijft een vrouw is hij de halfbroer naar wie zij al zo lang op zoek is? Wie is die vrouw?
Nieuwsgierigheid wint het van tegenzin. Hij reist met haar mee naar IJsland waar haar leven zich afspeelde. Daar breekt haar geheim open en kantelt zijn verleden.
In Morlands schaduw weet Cherry Duyns intense gevoelens van verlies, verzet en schoonheidservaring op te roepen. In het decor van zee, vogels en duinen is Morlands schaduw een melancholische roman waarin adembenemende ruimte en vergeefsheid de lezer in de ban houden.
Nieuwsgierigheid wint het van tegenzin. Hij reist met haar mee naar IJsland waar haar leven zich afspeelde. Daar breekt haar geheim open en kantelt zijn verleden.
In Morlands schaduw weet Cherry Duyns intense gevoelens van verlies, verzet en schoonheidservaring op te roepen. In het decor van zee, vogels en duinen is Morlands schaduw een melancholische roman waarin adembenemende ruimte en vergeefsheid de lezer in de ban houden.
196 pages, Kindle Edition
Published November 21, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
November 23, 2025
Niemand schrijft een roman zoals Cherry. Prachtige zinnen, een setting die meteen om je heen slaat als een winterjas en personages die intrigeren. De thema's vroeger en familie zijn bij niemand in zulke goede handen als bij Cherry: de steenharde tijd gevangen in zachte woorden.
Erg vereerd dat ik het boek al mocht lezen. En nu moet de rest van Nederland dat ook gaan doen.
Erg vereerd dat ik het boek al mocht lezen. En nu moet de rest van Nederland dat ook gaan doen.
February 25, 2026
Prachtig, prachtig!! Zo goed geschreven, zo beeldend. Over spannende thema’s (Wie ben ik (als oudere ik)? Wie was mijn vader? Wie ben ik (nog) in relatie met mijn vader?) in het licht van de ontmoeting met een vrouw die zegt je halfzus te zijn.
En dat alles zonder sentimenteel te worden. Teder, liefdevol. Heel knap!!
En dat alles zonder sentimenteel te worden. Teder, liefdevol. Heel knap!!
April 20, 2026
De eerste honderdvijftig pagina’s hadden wat mij betreft beter weggelaten kunnen worden. Vanaf dat punt werd het, met uitzondering van de vreselijke interpunctiekeuzes(/-fouten), best een goed verhaal over een zus die haar broer wil leren kennen voordat ze dement wordt. Het begin over hoe je verdwaalt in het leven als je onvrijwillig met pensioen wordt gestuurd en melancholisch terug gaat kijken op je leven, was voor mij wat cliché en daarbij bleef vooral de gedachte bij me hangen ‘ja als je een passieve zak bent, hoef je niet verbaasd te zijn, dat je leven er anders uit komt te zien dan je had gehoopt’.
De meest ongeloofwaardige dialogen, het — naar mijn idee — lelijkste Nederlandstalige woord ooit (gekwetstheid), een één stukje wat me deed lachen: “Hij strijkt met zijn duim en wijsvinger over zijn snor. ‘Laat het plaksel los, Roel?’ ‘Ja, wil jij hem even op’ ‘Nee, ik heb al genoeg aan mijn hoofd’.
De meest ongeloofwaardige dialogen, het — naar mijn idee — lelijkste Nederlandstalige woord ooit (gekwetstheid), een één stukje wat me deed lachen: “Hij strijkt met zijn duim en wijsvinger over zijn snor. ‘Laat het plaksel los, Roel?’ ‘Ja, wil jij hem even op’ ‘Nee, ik heb al genoeg aan mijn hoofd’.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 24, 2026
Best een mooi verhaal, Duyns lijkt het (biografisch) dicht bij zichzelf te houden met filmmaker Sebastiaan Morland. Het leest makkelijk, maar ik vind de dialogen soms moeilijk te verteren. De personages praten soms alsof ze een college geven, in volzinnen met woorden die je niet in dagelijkse spreektaal gebruikt. Dat ergerde me behoorlijk. Maar toch de moeite waard vanwege de setting en het gegeven van een onbekende halfzus, Sofie, die ‘Seba’ plotseling een brief schrijft en contact wil. Daarmee begint een reis die hij niet had kunnen bedenken, ook letterlijk, o.a. naar IJsland.
April 18, 2026
Een mooi melancholisch verhaal over een regisseur, Sebastiaan Morland, die met pensioen gaat en een brief krijgt van een vrouw die beweert zijn halfzus te zijn. Ze ontmoeten elkaar en reizen onder andere naar IJsland, waar zij gewoond heeft. Daar vertelt ze haar jeugdtrauma wat zijn leven op zijn kop zet. Duyns schrijft in een prettige stijl, compact maar met mooie beelden en observaties. Sebastiaan is een wat afstandelijke man met een nuchtere kijk op het leven. Mooi hoe Duyns hem laat ontdooien in de relatie en omgang met zijn halfzus die dementeert.
February 20, 2026
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Cherry Duyns heeft met Morlands schaduw een roman geschreven die precies doet wat zijn titel belooft: het werpt een lange, stemmige schaduw over het verleden van een man die dacht dat zijn verhaal al verteld was. Voor wie bekend is met het oeuvre van Duyns — zowel zijn documentaires als zijn boeken — is deze roman een warm bad van herkenbare weemoed, maar wel een bad met een scherp randje IJslands ijswater.
De protagonist, Sebastiaan ‘Seba’ Morland, bevindt zich in een fase die veel mensen vrezen: de stilte na de storm van een werkzaam leven. Als gedwongen gepensioneerd televisiemaker (een knipoog naar Duyns’ eigen achtergrond) trekt hij zich terug op een Waddeneiland. Het decor van zee, duinen en eenzame vogels vormt de perfecte visuele vertaling van zijn gemoedstoestand. Het is een leven van 'moeizaam wennen', tot er een brief op de mat valt die de broze rust verstoort.
“Ik kijk naar het eiland dat op mij wacht. Ik kom er al zo lang, ik heb er mijn herinneringen, ik weet er de weg, ken ieder schelpenpad. De duinen en de kwelder zullen mij troosten, de vergezichten over zee zullen mij verzoenen met het bestaan, de stille wolkenluchten zullen me kalm maken.”
De komst van Sofie, de halfzus van wie Sebastiaan het bestaan niet kende, fungeert als de katalysator voor een innerlijke en fysieke reis. Hoewel de nieuwsgierigheid het wint van zijn aanvankelijke weerstand, is het geen sentimentele hereniging. Duyns vermijdt vakkundig de valkuilen van het familie-epos; de ontmoeting is eerder een confrontatie met het beeld dat Sebastiaan van zijn eigen geschiedenis had.
Samen reizen ze naar het ruige IJsland, een landschap dat net zo onherbergzaam en onvoorspelbaar is als de familiegeheimen die daar aan de oppervlakte komen.
Tussen de regels door wandelt Eduard ‘Eddy’ Morland, de vader en bioscoopeigenaar. Hij is de spil waar de reflecties van Sebastiaan om draaien. Duyns schetst een beeld van een man die flamboyant was, maar ook een schaduw wierp waar zijn zoon nog altijd in staat. De reflectie op de 'niet al te gelukkige jeugd' geeft de roman een diepe emotionele laag, zonder dat het zwaarwichtig of klagerig wordt.
“Ik schrik, zie de ontzetting in haar ogen.
‘Wat is er, heb je je bezeerd?’ Ik pak haar arm. Ze wijst. ‘Die ketting, ga weg, raak me niet aan.’ Tussen onze gezichten bungelt de ketting met het zilveren schelpje dat uit de halsopening van mijn poloshirt is gegleden.
‘Je vader, die schelp is van je vader.’
‘Ja, dat is een van de weinige dingen die ik van hem heb bewaard.’
‘Die vuilak.’ Haar gezicht is wit en strak.”
Duyns weet intense gevoelens van verlies en schoonheid op te roepen zonder ooit te vervallen in vals sentiment. Hij hanteert een nuchtere maar poëtische taal.
Morlands schaduw is een gelaagde roman over vergeefsheid en de ruimte die nodig is om vrede te hebben met het verleden. Het is een boek voor de trage lezer, die het leesplezier verhoogt door het opzettelijk verlagen van de leessnelheid en voor de kijker die oog heeft voor detail.
Het is een aanrader voor iedereen die begrijpt dat een mens nooit 'klaar' is met zijn eigen afkomst.
Morlands schaduw verdient absoluut een groot publiek. Het is een klein meesterwerk in het oeuvre van een maker die als geen ander weet hoe hij de weemoed moet vangen.
Cherry Duyns heeft met Morlands schaduw een roman geschreven die precies doet wat zijn titel belooft: het werpt een lange, stemmige schaduw over het verleden van een man die dacht dat zijn verhaal al verteld was. Voor wie bekend is met het oeuvre van Duyns — zowel zijn documentaires als zijn boeken — is deze roman een warm bad van herkenbare weemoed, maar wel een bad met een scherp randje IJslands ijswater.
De protagonist, Sebastiaan ‘Seba’ Morland, bevindt zich in een fase die veel mensen vrezen: de stilte na de storm van een werkzaam leven. Als gedwongen gepensioneerd televisiemaker (een knipoog naar Duyns’ eigen achtergrond) trekt hij zich terug op een Waddeneiland. Het decor van zee, duinen en eenzame vogels vormt de perfecte visuele vertaling van zijn gemoedstoestand. Het is een leven van 'moeizaam wennen', tot er een brief op de mat valt die de broze rust verstoort.
“Ik kijk naar het eiland dat op mij wacht. Ik kom er al zo lang, ik heb er mijn herinneringen, ik weet er de weg, ken ieder schelpenpad. De duinen en de kwelder zullen mij troosten, de vergezichten over zee zullen mij verzoenen met het bestaan, de stille wolkenluchten zullen me kalm maken.”
De komst van Sofie, de halfzus van wie Sebastiaan het bestaan niet kende, fungeert als de katalysator voor een innerlijke en fysieke reis. Hoewel de nieuwsgierigheid het wint van zijn aanvankelijke weerstand, is het geen sentimentele hereniging. Duyns vermijdt vakkundig de valkuilen van het familie-epos; de ontmoeting is eerder een confrontatie met het beeld dat Sebastiaan van zijn eigen geschiedenis had.
Samen reizen ze naar het ruige IJsland, een landschap dat net zo onherbergzaam en onvoorspelbaar is als de familiegeheimen die daar aan de oppervlakte komen.
Tussen de regels door wandelt Eduard ‘Eddy’ Morland, de vader en bioscoopeigenaar. Hij is de spil waar de reflecties van Sebastiaan om draaien. Duyns schetst een beeld van een man die flamboyant was, maar ook een schaduw wierp waar zijn zoon nog altijd in staat. De reflectie op de 'niet al te gelukkige jeugd' geeft de roman een diepe emotionele laag, zonder dat het zwaarwichtig of klagerig wordt.
“Ik schrik, zie de ontzetting in haar ogen.
‘Wat is er, heb je je bezeerd?’ Ik pak haar arm. Ze wijst. ‘Die ketting, ga weg, raak me niet aan.’ Tussen onze gezichten bungelt de ketting met het zilveren schelpje dat uit de halsopening van mijn poloshirt is gegleden.
‘Je vader, die schelp is van je vader.’
‘Ja, dat is een van de weinige dingen die ik van hem heb bewaard.’
‘Die vuilak.’ Haar gezicht is wit en strak.”
Duyns weet intense gevoelens van verlies en schoonheid op te roepen zonder ooit te vervallen in vals sentiment. Hij hanteert een nuchtere maar poëtische taal.
Morlands schaduw is een gelaagde roman over vergeefsheid en de ruimte die nodig is om vrede te hebben met het verleden. Het is een boek voor de trage lezer, die het leesplezier verhoogt door het opzettelijk verlagen van de leessnelheid en voor de kijker die oog heeft voor detail.
Het is een aanrader voor iedereen die begrijpt dat een mens nooit 'klaar' is met zijn eigen afkomst.
Morlands schaduw verdient absoluut een groot publiek. Het is een klein meesterwerk in het oeuvre van een maker die als geen ander weet hoe hij de weemoed moet vangen.
April 22, 2026
Het begin vond ik en goed geschreven en hilarisch. Zoals de man afscheid neemt van zijn werk, tegen zijn zin, al had hij niet veel op met de meeste collega's. Een enkelings woorden raken je wel. Natuurlijk heette die Roel. De tegeltjes wijsheid van zijn baas, toch wel erg grappig. De voorliefde voor het Duits, de vogels en de natuur. Melancholie ook. Zoals de violiste, die hem verliet. Niet elke vrouw is bereid om die eilandzucht over te nemen, zoals de vrouw van Wolkers. Net als je denkt dat verhaal wel erg begint te kabbelen volgt er een dramatische wending. Daarna is alles anders. Duyns kan bij mij niet zo snel meer van zijn voetstuk vallen, neergezet in de tijd van Herenleed. Vreemd dat zijn boeken vrij onopvallende uitgaven zijn gebleven, of ligt dat aan mij? Zijn laatste boek kreeg uitstekende reviews. Terecht, dunkt me. Ineens miste ik Johnny van Doorn weer zo, de schrijver performer. En waar die zat? Achter de zwarte gordijnen!
July 10, 2026
Cherry Duyns schrijft over ouder worden en sterven op een manier die al je weerstand ertegen wegneemt: eenvoudig, moedig en weemoedig, met tederheid. Ook hier weer zijn de laatste hoofdstukken aangrijpend. In wat vooraf gaat vind ik dat de personages soms te mooi hun inzichten verwoorden. Ook roept het conflict met het verleden en met de dood in se weinig spanning op wat betreft de afloop…
July 30, 2026
Een man wordt tegen zijn zin met pensioen gestuurd, en er dient zich een halfzus aan (is ze dat echt?).
Door het contact met deze vrouw komt zijn jeugd in een ander daglicht te staan.
Mooi beschreven, al zag ik sommige plotwendingen al van verre aankomen. Soms iets wijdlopig.
Door het contact met deze vrouw komt zijn jeugd in een ander daglicht te staan.
Mooi beschreven, al zag ik sommige plotwendingen al van verre aankomen. Soms iets wijdlopig.
July 29, 2026
Niet zo goed geschreven en het verhaal had gewonnen als het wat compacter was geweest. Wel boeiend verhaal trouwens.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews