Mooi verhaal! Het is op zo’n manier geschreven dat de lezer zelf een oordeel kan vellen over de groei en het gedrag van Jip, en dat vind ik heel krachtig. Je wordt als lezer niet gestuurd, maar krijgt de ruimte om zelf betekenis te geven aan zijn ontwikkeling.
Is het moedig en inspirerend hoe Jip zijn verlangens volgt en stigma’s doorbreekt? Of zie je juist een inhoudsloos, leeg bestaan waarin verslaving op de loer ligt? Die dubbelheid maakt het verhaal interessant en gelaagd. Het zet aan tot nadenken en blijft daardoor ook na het lezen nog even hangen.