Abondan dez minutos para percorrer a illa. Fan falta millóns de invernos para esquecela. Helena chega a este territorio de sangue procurando encher coas voces das mulleres que a precederon o silencio, os segredos e as palabras que non se din. Coa voz de Coral, que ulía a mimosas e a xuventude e soñou con ser a primeira universitaria da familia. Coas voces de Lucía e María, que renegaron do pai e casaron, mais non foron quen de rachar as cadeas que as unían a el. Coa voz de Lucrecia que renunciou ao seu pelo cor lume por un marido que a abandonou á hora da cea. Mulleres todas elas, Helena, Coral, Lucía, María e Lucrecia, unidas para sempre pola fatalidade dunha illa, unha illa da que non podes saír sendo a mesma.
Recomendación: leeros siempre la sinopsis de un libro, para que no os pase como a mí y os llevéis un chasco.
Al margen de mi error, me ha parecido una historia bastante plana, como se entrelaza el pasado con el presente, la resolución… Pues como un poco sin más, no?
Engaiolante e intrigante historia do que marca "a illa" nunha familia e nun grupo de residentes literarios cunha desaparción polo medio que o revolve todo cunha dose de posguerra, con todo o que iso implica, polo medio...
É moi emotiva a trama, especialmente o plano do pasado en que o avó Raúl e a filla Coral conviven pero o avó desaparece por culpa dos fascistas. Con todo, creo que o final podería estar mellor resolto. Resulta pouco verosímil e ata contraditorio.
Non podo dicir que non me gustase, pero non conseguir engancharme. A historia de Coral interesoume moitísimo, pero toda a de Helena na actualidade a verdade é que non.